ေရႊေဒါင္းေတာင္ကေလာင္အဖိုးေမြးေန ့ႏွင့္ကမၻာ့ကဗ်ာေန ့

ယမမင္းထံ အယူခံမ၀င္မီ

သူငယ္ခ်င္း
မင္းအေၾကာင္းသတင္း
အသင္းအေပါင္းေရာင္းရင္းေတြဆီက
ကုိယ္ၾကားပါရဲ့။

အဓမၼ၀ါဒီေတြ
မတရားစီရင္ေနတဲ့
တရားခြင္ဆိုတဲ့ဆီမွာ
တရားသူႀကီးအေရၿခံဳျပီး
မတရားမႈႀကီးေတြလုပ္ေနသတဲ့။

သူငယ္ခ်င္း
မင္းႀကိဳက္စိုးႀကိဳက္
အႀကိဳက္လိုက္ဖား
သိသိႀကီးနဲ့မွားေနတာမ်ား
ၾသခ်ေလာက္ရဲ့။

ဘုရားတရားသံဃာေစာ္ကား
ဒုစရိုက္မ်ုိးစံုပြားေနတဲ့
လူ့ဗာလျဂဳိလ္ဆိုးတသိုက္ရဲ့
အကုသိုလ္ယႏၱရားထဲမွာ
ရမ္းကားသူတစ္ေယာက္အျဖစ္
စာရင္းတင္ခံမလား
မင္းစဥ္းစားေနာ္။

ငါေတာ့ေလ
သံသရာမွာ ၀ဋ္ဒုကၡေတြနဲ ့လည္း
မနစ္ျမဳပ္ခ်င္
ငရဲမွာသစ္ငုတ္အျဖစ္လည္း
အျဖစ္မကုပ္ခ်င္သမို ့
အလုပ္ၾကမ္းအေနဆိုး
ဘယ္လိုမ်ုိးပဲျဖစ္ျဖစ္
အေၾကာက္တရားရွင္းလင္း
အျပစ္ကင္းတဲ့အလုပ္နဲ ့
ထမင္းတလုတ္စားရတာ
သိကၡာမငယ္ အပယ္မလန္ ့ရတာမို့
လိပ္ျပာသန္ ့တယ္ သူငယ္ခ်င္း။

သီတာေအာင္

ကမၻ​ာ့ကဗ်ာေန ့မွာ ... အစရွိသျဖင့္

ကမၻ​ာ့ကဗ်ာေန ့မွာ ... အစရွိသျဖင့္
(ေအာင္ေ၀း)

ေမာင္သင္းခိုင္ အစရွိသျဖင့္
ရင္နင့္ေအာင္ေ၀းရ
ငါ ့ကဗ်ာဆရာေတြ။

ပ်ဥ္းမနားက၊မႏၱ​ေလးက
ေတာင္ငူက၊ရန္ကုန္က
မံုရြာက၊မေကြးက
ပဲခူးက၊စစ္ကိုင္းက
ေတာင္ပိုင္းက၊ေျမာက္ပိုင္းက
အေရွ ့ဘက္က၊အေနာက္ဘက္က
အစရွိသျဖင့္
ရင္နင့္ေအာင္လြမ္းရ
မျငိ္မ္းခ်မ္းေသးတဲ့
ငါ ့ရဲ ့ကဗ်ာဆရာေတြ။


ရမည္းသင္းေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာေစာေ၀)
ေတာင္ျကီးေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာေဇာ္သက္ေထြး)
ျမစ္ျကီးနားေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာဇာဂနာ)
က်ိဳင္းတုံေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာမင္းကိုႏိုင္)
အစရွိသျဖင့္
ရင္နင့္ေအာင္ခ်စ္ရ
ေခတ္ျပိဳင္ထဲက
ငါ ့ရဲေဘာ္ကဗ်ာဆရာေတြ။

ဂ်ပန္က၊ေတာင္ကိုရီးယားက
ဥေရာပက၊အေမရိကက
မဲေဆာက္က၊ခ်င္းမိုင္က
နယ္စပ္က၊ဒုကၡ သည္စခန္းက
တမ္းတရတဲ့
အေ၀းေရာက္ျမန္မာ့ကဗ်ာဆရာေတြ။

အီေကြတာအေပၚ
ေနေရာင္တည့္တည့္က်တဲ့ေန ့
(ကမၻ​ာ့ကဗ်ာေန ့)
ဒီေန ့မွာ
ရဲေဘာ္တို ့ကိုေအာ္ေခၚလိုက္တယ္
အီေကြတာေအာ္သံေပါ ့။

ငမိုးရိပ္မွမစ္ရွီဂန္သို ့
ဧရာ၀တီမွမစၥ စၥ​ပီသို ့
က်ေနာ့္ရြက္ေလွကလြွင့္ခဲ့သမို ့
ရြက္ေလွေပၚကပဲ
ရဲေဘာ္တို ့ကိုေအာ္ေခၚလိုက္တယ္
အီေကြတာေခၚသံေပါ ့။

မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းမွာေတာ့
မုန္တိုင္းမိုးတိမ္ေတြက ဆင္ေနဆဲေလ။

က်ေနာ္တို ့ပင္မေရစီး
(ဒီမိုကေရစီခရီး)
မျပီးေသးဘူး။

က်ေနာ္တို ့လူထု
(စစ္ကြ်န္ဘ၀က)
မလြတ္ေသးဘူး။

က်ေနာ္တို ့ေရွ ့ဆက္ရမယ္
ျမန္မာ့ကဗ်ာဓားနဲ ့။

က်ေနာ္တို ့ခ်ီတက္ရမယ္
ျမန္မာ့ကဗ်ာတရားနဲ ့။

ကဗ်ာဆရာတို ့
တအားခုတ္ပိုင္းလိုက္မယ္
အရိုင္းအစိုင္းေခတ္ရဲ ့
စစ္သံဖေနာင့္ကိုေပါ ့။

ကဗ်ာဆရာတို ့
တအားထိုးစိုက္လိုက္မယ္
အေမွာင္တိုက္ထဲက
ရန္သူရဲ ့ရင္အုံကိုေပါ ့။

အေရးေတာ္ပုံ ရင္မခုန္ဘူးလား
ေလးသံျမားသံ မစဲေတာ့ဘူးလား
ေထာင္တံခါးေတြ မပြင့္ေသးဘူးလား
အနာဂတ္ရထား မထြက္ႏိုင္ဘူးလား။

ရန္သူကရန္သူလိုက်င့္တယ္
အတိုက္အခံကအတိုက္အခံလိုက်င့္ရမယ္။

အာဏာရွင္ကသူ ့အလုပ္သူလုပ္တယ္
ကဗ်ာဆရာကကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ရမယ္။

ကမၻ ာ့ကဗ်ာေန ့မွာ
ျမန္မာ့ကဗ်ာဆရာေတြ
ေရွ ့ဆက္ခ်ီတက္ျက။

မဆုံးေသးတဲ့လမ္း
(မိွဳင္းရဲ ့စခန္း)
ဆက္ျပီးေလ်ွာက္လွမ္းျက။

၂၀၁၀ ေထာင္ေခ်ာက္
(၂၀၁၀ ေထာင္ေခ်ာက္)
အနုပညာေျမာက္ ေဖာက္ထြက္ျက
(အနုပညာေျမာက္ ေဖာက္ထြက္ျက)

ကဗ်ာမွန္ရင္
ျကာပန္းေရစင္
ဘယ္ေတာ့မွႏြံမနစ္။

ကဗ်ာဆရာမွန္ရင္
ျပည္သူ ့ရဲ ့အသံ
ဘယ္ေတာ့မွအလံမလွဲ။

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
ေထာင္အုတ္ရိုးကိုက်ိဳးေစႏိုင္ရဲ ့။

ကဗ်ာတစ္ပိုဒ္
အေမွာင္တိုက္ကိုရိုက္ခ်ိဳးႏိုင္ရဲ ့။

ကဗ်ာတစ္ေျကာင္း
လတေပါင္းကို
ေဒါင္းတြန္သံနဲ ့လွေစႏိုင္သတဲ့။

ကဗ်ာဆရာတို ့
ေဖာင္ပ်က္ကိုဖ်က္လိုက္ေတာ့
အရုဏ္မတက္ခင္
ေနာင္ရိုးတိုက္ပြဲဆင္ႏွြဲေလာ့။

ကဗ်ာဆရာတို ့
အေ၀းက၊အနီးက
ျပည္တြင္းက၊ျပည္ပက
ေထာင္ထဲက၊အျပင္က
အစရွိသျဖင့္
ေျမျကီးကိုဖြင့္ျက။

ေျမျကီးေအာက္က
ေတာက္ပတဲ့ျကယ္ေတြ
ေနြဦးမွာျပန္ေ၀ဖို ့
အို...ကဗ်ာဆရာတို ့
ရာဇ၀င္ကိုျဖတ္္သန္းျက။

အီေကြတာအေပၚ
ေနေရာင္တည့္တည့္က်တဲ့
ဒီမတ္လဟာ
ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကိုအမွတ္ရေစတယ္။ ။

ေအာင္ေ၀း
မတ္ ၁၉၊၂၀၁၀
ု္္္
္

တူးပို ့ တူးလွဲ ့၀ါ

ကဗ်ာကလည္း
ကဗ်ာခ်င္း ဖတ္တယ္။

ဂီတကလည္း
ဂီတခ်င္း တီးခတ္တယ္။

ခင္ဗ်ားတို ့ကလည္း
ခင္ဗ်ားတို ့ခ်င္း ဖက္ေပြ ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို ့ကလည္း
ကြ်န္ေတာ္တို ့ခ်င္း ပုလင္းတူ ဗူးစို ့ျဖစ္တယ္။


သမိုင္းေတြကလည္း
ရာဇ၀င္ေက်ာက္စာကို တီးမိေခါက္မိတယ္။

သေဘာထား ကဲြလဲြတာနဲ ့
အေၾကာက္အကန္ ျငင္းခုန္မွဳကလည္း
ျပင္းထန္ေနျပန္ေရာ။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပန္ထားတဲ့
ပိေတာက္ပန္းေတြက
ကြ်န္ေတာ္တို ့ အားလံုး စိတ္၀မ္းကို
ဖလန္းဖလန္းထေအာင္၊ မလန္းေစလို ့လား။ ။

ေမာင္လြမ္းဏီ
၂ - ၃- ၂၀၁၀

တူးပို ့ တူးလွဲ ့၀ါ
ဆရာၿမဳိ ့မၿငိမ္း၏ တူးပို ့ သၾကၤန္ေတးသီခ်င္းမွ စာသားတစ

စစ္အာဏာရွင္လက္ခုပ္ထဲက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ လႊတ္ေတာ္

စစ္အာဏာရွင္လက္ခုပ္ထဲက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ လႊတ္ေတာ္

ဟံသာ၀တီဦး၀င္းတင္နဲ႔ စကားလက္ဆုံ

မိုးမခ
မတ္ ၁၅၊ ၂၀၁၀

မတ္လ ၈ ရက္ စစ္အစိုးရက သူ႔ရဲ့စိတ္တိုင္းက် ေရးဆြဲ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ အရပ္ရပ္နဲ႔ အခ်ိန္ဇယားကို ထုတ္ျပန္အျပီး မတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ ဆရာဦး၀င္းတင္ရဲ့ ေထာင္စာအုပ္ ထြက္ရွိလာပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြက အမွန္တရားနဲ႔ ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သားေတြကို အက်ဥ္းစခန္း၊ ငရဲခန္းေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ဳိး နင္းေခ်ႏွိပ္စက္ ဖ်က္ဆီးႏွိမ္နင္းခဲ့တယ္၊ အဲသည္ ငရဲခန္းေတြကို ဆရာဦး၀င္းတင္နဲ႔တကြ ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သား ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ဘယ္ကဲ့သို႔ ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္း ေက်ာ္လႊားခဲ့ၾကရတယ္ ဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ အမွန္အတိုင္း ရဲရဲၾကီး ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
မတ္လ ၈ ရက္ေန႔ ေနာက္ပိုင္း စစ္အစုိးရထုတ္ျပန္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒေတြ၊ စည္းကမ္းနည္းလမ္းေတြကို အခ်ိန္အကုန္ခံ ဖတ္ရႈေလ့လာျပီး အေတြးသံသရာလည္ျပီး မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ ျဖစ္ေနၾကမယ့္သူေတြအတြက္ ဆရာဦး၀င္းတင္ရဲ့ ေထာင္တြင္းက လူ႔ငရဲခန္း အေၾကာင္းစာအုပ္ဟာ အျမင္မွန္ အေတြးမွန္ကို အလင္းထိုးျပလိုက္တဲ့ စာအုပ္ပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆရာၾကီး ဟံသာ၀တီဦး၀င္းတင္ကို ေျပာျပမိေတာ့ ဆရာက ျပဳံးရယ္လို႔သာ ေနပါတယ္။
မတ္လ ၁၄ ရက္ေန႔မွာ ဆရာနဲ႔ ေခတၱ ခဏ ေတြ႔ဆုံခိုက္ ေျပာဆိုမိသမွ်ကို ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပလိုက္ပါရေစ။


ေထာင္စာအုပ္ ဘာလို႔ ေရးရတာလဲ ဆိုေတာ့ …
ျမန္မာျပည္မွာ ေထာင္စာအုပ္ မရွိဘူး။ ေထာင္အေၾကာင္း၊ ေထာင္ထဲက အေတြ႔အၾကဳံေတြကို အျပင္ကလူေတြ အမွန္အတိုင္းသိေအာင္ ေရးရတာ ျဖစ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေထာင္ထဲကလူေတြကို အျပင္က မေမ့မေလ်ာ့ သတိရ အားေပးေနၾကတယ္ဆိုရင္ အတြင္းကလူေတြက အားရွိတယ္၊ ၀မ္းသာတယ္။ သူတို႔က အထဲမွာလည္း စိတ္ေတြ မနာဘဲ ျဖတ္သန္းၾကတဲ့အခါ အျပင္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာလည္း ဆက္လက္ျပီး သတၱိရွိရွိ ရပ္တည္ေဆာင္ရြက္ၾကတယ္။


ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္မွာလား …
အင္န္အယ္ဒီပါတီက ေရႊဂုံတိုင္ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ထားျပီး ျဖစ္တယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္မယ္ဆိုရင္ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို ေထာက္ခံေၾကာင္း၊ သေဘာတူေၾကာင္း ခံ၀န္ခ်က္ ထုိးရမယ္။ အဲဒါဆိုရင္ စစ္အစုိးရရဲ့ အေျခခံဥပေဒကို ျပန္လည္ညွိႏႈိင္းဖို႔ ေတာင္းဆိုခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး။


ပါတီက မွတ္ပုံျပန္တင္မွာလား …
ပါတီ ရွင္သန္ေရးက အဓိကက်တယ္လို႔ ေျပာၾကသလို၊ တခ်ဳိ႔ကက်ေတာ့ ပါတီက ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ဆက္ရွိေနဖို႔ လိုေသးလား စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကတယ္။ ပါတီကို မွတ္ပုံတင္မယ္ ဆိုရင္ အခုခ်ိန္ကစျပီး ေရတြက္မယ္ ဆိုရင္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ ျပင္ဆင္ဖို႔ ရက္ေပါင္း ၂၉ ရက္ပဲ ရွိတယ္။ ဧျပီလမွာ သၾကၤန္ရက္ေတြ၊ ပိတ္ရက္ေတြ ရွိေနတယ္။ အျခား ရုံးပိတ္ရက္ေတြကိုပါ ႏႈတ္လိုက္ရင္
အခုအခ်ိန္မွာ သည္ရက္ အခ်ိန္တိုတိုအကန္႔အသတ္အတြင္း လုပ္ရမွာက ျပသနာျဖစ္တယ္။


ပါတီက မွတ္ပုံျပန္တင္မယ္ဆိုရင္ ပါတီက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ၊ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံရသူေတြကို ထုတ္ပစ္မွာလား …
ယခင္တုန္းက (အမ်ဳိးသားညီလာခံ) ပါတီက အက်ဥ္းက်ေနသူေတြ၊ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံေနရသူေတြကို ေပးအပ္ထားတဲ့ တာ၀န္ေတြကေန ဖယ္ရွားခဲ့ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာခ်ိန္မွာ မူလတာ၀န္ ၀တၱရားေတြ ျပန္လည္ေပးအပ္ခဲ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္သည္လည္း သည္လိုပဲ တာ၀န္ေတြ ျပန္လည္လက္ခံရရွိခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ဒီထက္အေရးၾကီးတာက - ယခင္ကနဲ႔ မတူေတာ့တာက - ခုခ်ိန္မွာ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကိုပါ ပစ္ပယ္လိုက္ရေတာ့မွာ ျဖစ္တယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ပါတီကို မွတ္ပုံျပန္တင္လိုက္တာနဲ႔ အဲသည္ ပစ္ပယ္မႈေတြကို ျပန္လည္ရယူလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ျပည္သူလူထုရဲ့ ယုံၾကည္ကိုးစားမႈကိုပါ ပစ္ပယ္ရာ ေရာက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။


၁၉၉၀ နဲ႔ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ၂ ခု က ဘာကြာလို႔လဲ …
ေရြးေကာက္ပြဲခ်င္းက မတူဘူး။ ၁၉၉၀ တုန္းက ၈၈ အေရးေတာ္ပုံရဲ့ အရွိန္အ၀ါ ရွိတယ္။ အဲသည္တုန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တဦးတည္းကိုပဲ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ကန္႔သတ္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ပါတီတခုလုံးက ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ တျပည္လုံး အတိုင္းအတာနဲ႔ ပါ၀င္ယွဥ္ျပိဳင္ခြင့္ရွိတယ္။ အျခားႏိုင္ငံေရးပါတီ အမ်ားအျပားလည္း ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပါ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။
အခု ၂၀၁၀ မွာ လက္ရွိႏိုင္ငံေရးပါတီဆိုလို႔ အင္န္အယ္ဒီပါတီ တခုတည္းသာ ရွိေတာ့တယ္။ အခု ေရြးေကာက္ပြဲက ၈၈ အေရးေတာ္ပုံနဲ႔ ေ၀းသြားခဲ့ျပီ။ ပါတီအေနနဲ႔ကလည္း စစ္အစုိးရရဲ့ အကန္႔အသတ္ အတားအဆီးေတြ အဆင့္ဆင့္ေၾကာင့္ လူထုနဲ႔လည္း ေ၀းကြာေနရတဲ့ အေျခအေနမွာ ရွိတယ္။


ဘယ္လိုမ်ဳိးေၾကာင့္ လူထုနဲ႔ ေ၀းတယ္လို႔ ေျပာရတာလဲ …
အင္န္အယ္ဒီပါတီက ေက်းလက္ေတာရြာေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာခြင့္ မရွိဘူး။ ပါတီအေနနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ အလည္အပတ္မ်ဳိးပဲ သြားႏိုင္တယ္။ ျမိဳ႔ေတြကို သြားေရာက္လည္ပတ္ဖို႔က အခြင့္အေရးနည္းနည္း ပိုရွိေသးတယ္။ သို႔ေသာ္ စစ္အစုိးရက သူတို႔ဖက္က အင္အားေတြ၊ စည္းရုံးေရးေတြနဲ႔ ေက်းလက္ေတာရြာ နယ္ေတြမွာ ဖိထား စုထားတယ္။ ၾကံ့ခိုင္ေရး၊ အမ်ဳိးသမီး၊ ၾကက္ေျခနီ၊ ျပည္သူ႔စစ္၊ အရန္မီးသတ္ … နည္းမ်ဳိးစုံပဲ။


လူထုရဲ့ ဆႏၵမဲေတြကို မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား …
လြတ္လပ္သန္႔ရွင္းစြာ မဲေပးႏိုင္ခြင့္က အာမခံခ်က္ ရွိသလား။ ဒီလိုအေျခအန အၾကပ္အတည္းေတြ ဖန္တီးထားမွေတာ့ … ။ ျပီးေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြ၊ ၀န္ထမ္းမိသားစုေတြကို စာရင္းေကာက္ယူျပီး ၾကိဳတင္မဲစာရင္း ေကာက္ယူထားတာ၊ ဒီလုိမ်ဳိးနဲ႔ အျခားအသိုင္းအ၀ိုင္းေတြဆီက ၾကိဳတင္မဲေတြကို စုေဆာင္းျပီး ထုတ္သုံးတာမ်ဳိးေတြလည္း ရွိႏိုင္တယ္။


အဲသည္ၾကားထဲက ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေကာ …
ေရြးေကာက္ပြဲလြန္ကာလမွာ စစ္အစုိးရအေျခခံဥပေဒအရ အႏိုင္ရတဲ့ ပါတီက အစုိးရဖြဲ႔ခြင့္ မရွိဘူး။ ပါတီ၀င္တဦးက အစုိးရ၀န္ၾကီး (အစုိးရ၀န္ထမ္း) ျဖစ္လာရင္ေတာင္ ပါတီက ထြက္ျပီး တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမယ္။ အေျခခံဥပေဒအရ အဲသည္မွာ ကန္႔သတ္တားဆီးထားမႈေတြ အမ်ားၾကီးကို ရင္ဆိုင္ေနရမွာ ျဖစ္တယ္။


အင္န္အယ္ဒီပါတီ ရွိေနဖို႔ …
ပါတီက ခုခ်ိန္မွာ လုပ္စရာေတြ၊ ရင္ဆိုင္စရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိျပီးသားျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္က ေျပာလိုက္သလို ပါတီ၀င္ေတြက တရားဥပေဒေတြနဲ႔ အညီ ရင္ဆုိင္ၾကမယ္။ ညီညီညြတ္ညြတ္ ရင္ဆိုင္ၾကမယ္။ စစ္အစုိးရဖက္က ပ်က္ကြက္ခဲ့တာ၊ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ျပစ္မႈေတြ က်ဳးလြန္ခဲ့တာ၊ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို က်င္းပခဲ့ျပီးေနာက္ အႏွစ္ ၂၀ ၾကာတဲ့အထိ ျပည္သူေတြရဲ့ အခ်ိန္ေတြနဲ႔ ျပည္သူ႔ဘ႑ာေတြကို ျဖဳံးတီးပစ္ခဲ့တာေတြ ဒါေတြကို စစ္အစုိးရကို ရင္ဆိုင္ျပီး ေမးခြန္းထုတ္သင့္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မွာၾကားလိုက္သလို ပါတီရုံးခန္းေတြမွာ အေျခခံဥပေဒတို႔၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥေပေဒတို႔ကို ၀ိုင္း၀န္းေဆြးေႏြးၾကပါ၊ တရားမွ်တမႈ မရွိဘူးဆိုတာ ထင္ရွားသည္ထက္ ထင္ရွားလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။


ပါတီရဲ့ အင္အား၊ လူထုရဲ့ အင္အားေတြက ဘယ္လိုလဲ၊ ဘာလဲ …
အခ်ိန္က အခု စကားေျပာေနခ်ိန္မွာေတာင္ ရုံးဖြင့္ရက္အားျဖင့္ ၂၉ ရက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ အခ်ိန္က လုံး၀ မရွိေတာ့ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အင္န္အယ္ဒီဟာ လူထုနဲ႔ တသားတည္း ရပ္တည္ရမွာ ျဖစ္တယ္။ အခုအခ်ိန္ဟာ ေသေရး ရွင္ေရး ျဖစ္ပါတယ္။ သူေသကိုယ္ေသ လို႔ ဆိုတာထက္၊ သူေသ ကိုယ္ရွင္ ျဖစ္ရမွာေပါ့။ တတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ သူေသ ကိုယ္ေသ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ အခုခ်ိန္မွာ အင္န္အယ္ဒီနဲ႔ ျပည္သူလူထုဟာ အဖက္ဖက္က ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္း ခံထားရတဲ့ၾကားက၊ အစစအရာရာ ဖိႏွိပ္မႈေတြ ၾကားထဲကေနျပီး စိတ္ဓာတ္ခြန္အားတခုတည္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။


အင္န္အယ္ဒီက ဘယ္လိုမ်ဳိး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၾကမွာလဲ …
ယခင္တုံးကဆိုရင္ေတာ့ CEC က ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီးေတာ့ ေအာက္ေျခကို ဦးေဆာင္မႈ ေပးရုံျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္ အခုခ်ိန္မွာ CC အဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔စည္းျပီးျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဗဟိုဦးစီးအဖြဲ႔ (CC) နဲ႔ ေဆြးေႏြးရမယ္။ အဲသည္လို အားလုံးပါ၀င္တဲ့ ေဆြးေႏြးမႈ၊ ဆုံးျဖတ္မႈေတြကို လုပ္ကိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မွတ္ပုံတင္မယ္ ဗ်ာ တို႔၊ ဘာတို႔ ဇြတ္လုပ္လို႔ မရပါဘူး။


အင္န္အယ္ဒီပါတီရဲ့ လက္ရွိအေျခအေနကို သုံးသပ္ရရင္ …
လူငယ္ေတြရဲ့ အခန္းက႑ကို အခုထက္ပိုျပီး ျမွင့္တင္ဖိ္ု႔လိုပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ သူတို႔ေတြရဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ တိုးတက္လာေအာင္ အစြမ္းကုန္လုပ္ေနၾကျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ သင္တန္းေတြ၊ စာဖတ္၀ိုင္းေတြ၊ ေဆြးေႏြးပြဲေတြနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြရဲ့ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားမႈေတြကိုလည္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုေနရမယ္။ အခုဆိုရင္ ေထာင္က်ေနတဲ့ အင္န္အယ္ဒီပါတီ၀င္ လူဦးေရေတြထဲက ထက္၀က္ေက်ာ္ဟာ လူငယ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္တခုကေတာ့ အင္န္အယ္ဒီကေနျပီးေတာ့ လူထုလူတန္းစားအသီးသီး၊ အလႊာအသီးသီးအေပၚမွာ ဘယ္လိုမ်ဳိး သေဘာထားတယ္၊ ဘယ္လိုမ်ဳိး ရပ္တည္တယ္ ဆိုတာေတြကို အမ်ားသိရွိေအာင္၊ အင္န္အယ္ဒီပါတီ၀င္ေတြအခ်င္းခ်င္းမွာလည္း သိရွိနားလည္မႈရွိေအာင္ ပိုမိုျပီး ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ - အလုပ္သမားလူတန္းစားေတြအေပၚမွာ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ ရဟန္းသံဃာေတြ အေပၚမွာ စသည္ျဖင့္ သေဘာထားေတြ၊ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ျပသထားဖို႔ ေဆာင္ရြက္ရမယ္။
ျပန္ျပီး ရွင္းျပရရင္ - ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ၂၀၀၉က အင္းစိန္ေထာင္မွာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျပီး တရားစြဲဆိုေနစဥ္ကဆိုရင္ အင္န္အယ္ဒီက လူထုနဲ႔အတူ အင္းစိန္ေထာင္ေရွ႔မွာ သြားေရာက္ျပီး ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ဖို႔ လုပ္ကိုင္ခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ဆႏၵျပဖို႔ ဆူပူဖို႔ သြားခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ လူထုနဲ႔အတူ၊ လူထုကိုယ္စား ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ၾကမယ္လို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေၾကာက္စိတ္ကို ထုတ္ေဖာ္ျပသခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းမွာကိုယ္တိုင္ ဒါကို ရွင္းရွင္း သိဖို႔လိုပါတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ ပါတီတြင္းျပန္ၾကားေရးအတြက္ကိုေတာင္ ပါတီျပန္ၾကားေရးစာေစာင္ ထုတ္ႏိုင္ဖို႔ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနတယ္။ အတားအဆီးေတြ ရင္ဆိုင္ေနၾကရတယ္။ အဲသည္ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ စကားေျပာလာတဲ့၊ ေမးျမန္းလာတဲ့ မီဒီယာေတြနဲ႔ပဲ စကားေျပာဆိုေနရတယ္။ အမ်ားသိရွိၾကရေအာင္ သူတို႔ကေနတဆင့္ ေဆြးေႏြးျပန္ၾကားေနရတဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနပါတယ္။


အမ်ားျပည္သူကို ဘာေျပာခ်င္တာလဲ …
နံပါတ္ ၁ ကေတာ့ “မေၾကာက္တရား” ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ မတရားတဲ့စနစ္တခုျဖစ္တယ္။ အဲသည္ မတရားမႈေတြကို မၾကိဳက္ဘူး၊ လက္မခံႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ အဲဒါကို “အေၾကာက္” န႔ဲ မရင္ဆိုင္ဘဲ “မေၾကာက္တရား” နဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ ေျပာၾကားခဲ့သလို လူေတြ မေၾကာက္ၾကပါနဲ႔၊ မေၾကာက္တဲ့ အေနအထားကေန ရင္ဆိုင္ပါ။ မရဘူး … ေၾကာက္တာပဲ ဆိုရင္လဲ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ လုပ္ၾကပါ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သူမ်ားကို မေၾကာက္နဲ႔ မေၾကာက္ၾကနဲ႔လို႔ ေျပာေနရုံတင္ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ မေၾကာက္တရားကို ကိုင္စြဲျပီး အခုလိုမ်ဴိး လုပ္ကိုင္ ရင္ဆိုင္ေနရတာပဲလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
နံပါတ္ ၂ ကေတာ့ “ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး” ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြအားလုံးမွာ စား၀တ္ေနေရးေတြ အလြန္ၾကပ္တည္းလာတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတယ္။ ေရွ႔ကို သည္အတိုင္း ၾကပ္တည္းဆင္းရဲတဲ့အတုိင္းသြားၾကရင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကပဲ ဆက္လက္ေအာင္ပြဲခံသြားမွာ ျဖစ္တယ္။ အခုခ်ိန္မွာ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ လွည့္ဖ်ားတာေတြ၊ ခ်ိန္းေျခာက္တာေတြ၊ အခ်ဳိသတ္တာေတြ၊ ေက်ာသတ္တာေတြ စတဲ့ ေသြးခြဲမႈေတြ၊ ခြဲျခားမႈေတြ လုပ္လာေနပါတယ္။ အဲသည္အတြက္ က်ေနာ္တို႔အားလုံးက တေသြးတည္း တသားတည္း တသံတည္းျဖစ္မွသာ အဲသည္လက္နက္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
နံပါတ္ ၃ ကေတာ့ “စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေရး” ဆိုတဲ့ တခုတည္းေသာ ပန္းတိုင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေရးအခင္းေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို က်ေနာ္ကေတာ့ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပုံရဲ့ သမိုင္းမွတ္တမ္းေတြ၊ မွတ္တိုင္ေတြ၊ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ျပီး မီးေမာင္းထိုးျပပါတယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးနဲ႔ မေ၀းေသးတဲ့ နီးစပ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္္ပါတယ္။
အာဏာရွင္စနစ္ဆိုတာ ဟိုးအေပၚဆုံးကေနျပီးေတာ့ ေအာက္ေျခအဆုံးက အလႊာအထိ ဘာမွ အစအန မက်န္ရစ္ေအာင္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းဖို႔ လိုအပ္ေနျပီဆိုတာ သေဘာေပါက္ရေတာ့မယ္။ မဆလေခတ္က အာဏာရွင္ေတြဆိုတာ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားအလႊာထဲမွာသာ ရွိခဲ့တာေလ။ အလယ္အလတ္တန္းလႊာမွာ၊ ေအာက္ေျခလူတန္းစားမွာ အာဏာရွင္ေတြ မရွိပါဘူး။ ေန႔စဥ္ ေန႔တဓူ၀ သြားလာလႈပ္ရွားေနလို႔ ရေသးတယ္။ အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ မပတ္သက္ေအာင္ ေနလို႔ ရခဲ့ေသးတယ္။
အခုကေတာ့ လူထု လူတန္းစားအလႊာအသီးသီးမွာ အာဏာရွင္စနစ္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ အက်င့္စရိုက္ဆိုးေတြက တိုးပြား အျမစ္တြယ္လာေနျပီ ျဖစ္တယ္။ ဟိုးေအာက္ေျခက ေထာင္၀န္ထမ္းကလည္း အာဏာရွင္ပဲ။ ရပ္ကြက္ထဲက သာမန္လူတဦးကလည္း စစ္အစုိးရ ေသြးထိုးမႈ၊ ဖ်က္ဆီးမႈေၾကာင့္ သူလည္းပဲ အာဏာရွင္ပဲ။ အဲသလို အေျခခံနဲ႔ ျမန္မာျပည္တ၀ွမ္းလုံးမွာ အာဏာရွင္ေပါက္စေတြ တိုးပြားလာေနျပီ။ သူတလူ ငါတမင္းနဲ႔ မင္းမဲ့စရုိက္ျဖစ္ျပီး မည္းမည္းျမင္ရာ အႏိုင္က်င့္ေန ေစာ္ကားေနၾကျပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ခုခ်ိန္မွာ “အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေရး” ဆိုတာ အားလုံးက ၀ိုင္း၀န္းေဆာင္ရြက္ၾကမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ၾကရပါမယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ အပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ျပည္သူလူထုက မေၾကာက္တရားလက္နက္ကို ကိုင္စြဲျပီး အားလုံး ေသြးစည္းညီညြတ္စြာန႔ဲ တစုတစည္း တသံတည္း - အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေအာင္ တခုတည္းေသာ ပန္းတိုင္အျဖစ္ ရင္ဆိုင္ၾကဖို႔ ခ်ီတက္ၾကဖို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

မတ္လ

အနီထဲက ၾကယ္ျဖဴတပြင့္ရဲ ့
စီးဆင္းခဲ့တဲ့ ေသြးေတြ
သမိုင္းေရးအရ
ရာဇ၀င္ေရးအရ
မတ္ လဟာ အေရးႀကီးတယ္။

အဲဒီ မတ္လရဲ ့ ျဖစ္ပ်က္ပံုမ်ား
တမိုးလံုး ေဖ်ာက္ဆိပ္ၾကားမွာ
တထိတ္ထိတ္နဲ ့ လင္းရ လက္ရ
တံတားေအာက္က ေရေတြမွာေတာ့
စီးဆင္းသြားၾကၿပီ
မတ္လရဲ ့ ေႏြညမ်ား ငါတို ့ ျပန္မရႏိုင္
ဆို ့နစ္ေၾကကြဲ
အသံေတြ မစဲဘူ
“ဒီမိုကေရစီရမွ အမွ်ေ၀ပါ”။


ညီမေလးေရ
ေသြးေၾကြး စစ္စစ္ေတြပါ
နဲနဲေလးမွ အေလွ်ာ့ေပးစရာမလို
အရိုးေတြေတာင္လို ပံုေနပံုက
ေဖ်ာက္ဖ်က္မရတဲ့ ရာဇ၀တ္မႈေတြရဲ ့
အခင္းအက်င္းေတြပဲေလ
ငါတို ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အနာဂတ္အတြက္
ရန္ ငါ စည္းျပတ္ဘို ့လို ့တယ္။

အသက္တေခ်ာင္းကို အသက္တေခ်ာင္းျခင္းကလြဲလို ့
ဘယ္လိုအေၾကာင္းနဲ ့မွ သင္ပုန္းေခ်စရာမလို
စစ္ကြ်န္အျဖစ္ ႏြံနစ္မခံ
မတ္လ ရဲ ့ ဟန္
မတ္လရဲ ့ မာန္
မတ္လရဲ ့ အသံ
တိုက္ပြဲေခၚသံ ပါပဲ၊
ငါတို ့ မတ္လကို အျမင့္ဆံုး လႊင့္ထူလိုက္တယ္။

၁၆ မတ္ လ ၂၀၁၀

(၂၂)ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ ျမန္မာႏိူင္ငံ လူ ့အခြင့္အေရးေန ့ ခ်ီတက္ပြဲ(တိုက်ိဳ)။

ယေန ့ မတ္လ(၁၃)ရက္ေန ့ တြင္ ျမန္မာႏိူင္ငံ လူအခြင့္အေရးေန ့ ခ်ီတက္ဆႏၵျပပြဲကို ဂ်ပန္္ႏိူင္ငံေရာက္ ျမန္မာႏိူင္ငံသားမ်ား၏ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ေရး ေကာ္မတီ(JAC) မွဦးစီး၍ ဂ်ပန္ႏိူင္ငံေရာက္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ား ျမန္မာႏိူင္ငံသားမ်ားနွင့္ ျမန္မာ့အေရးကို ကူညီ ေဆာင္ရြက္ေပးၾကသည့္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ား ပူးေပါင္းပါ၀င္သည့္ ခ်ီတက္ဆႏၵျပ ပြဲကို က်င္းပျပဳလုပ္ ခဲ့ၾကပါသည္။

ျမန္မာႏိူင္ငံတြင္ လူ ့အခြင့္အေရး ဆိုး၀ါးစြာ ခ်ိဳးေဖာက္ခံေနရသည့္ အေျခအေနမ်ားကို ဂ်ပန္ျပည္သူမ်ား ပိုမိုသိရွိ နားလည္ၿပီး ျမန္မာ့အေရးကို ပိုမို အားေပးကူညီလာရန္အတြက္ ခ်ီတက္ဆႏၵျပပြဲ ကို က်င္းပျပဳလုပ္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ဒီဇင္ဘာ (၂၀) ရက္တမ္းခ်င္း (သို႔မဟုတ္) ရဲေဘာ္ရဲ႕ကဗ်ာ

ဒီဇင္ဘာ (၂၀) ရက္တမ္းခ်င္း (သို႔မဟုတ္) ရဲေဘာ္ရဲ႕ကဗ်ာ
ေမာင္ေလးေအာင္

တင္းတင္းကိုက္ထားတဲ့
ငါ့ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းဟာ
ျဗန္းကနဲ ကြဲထြက္
ေသြးအစက္စက္ စီးလိမ့္လာတယ္
ငါ အံႀကိတ္ၿပီး
လက္သီးကို တင္းတင္းဆုပ္မိတယ္
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္
ရဲေဘာ္ဟာ
ဒီေနရာမွာ က်ဆံုးသြားခဲ့တယ္။


ကတၱရာလမ္းကိုခြာ
ရာဇ၀င္႐ုပ္ေရးအရ
သုေတသနလုပ္ရင္
ရဲေဘာ္ရဲ႕
နီျမန္းတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေတြ႔ရမယ္။

ဘယ္သူေတြ ျငင္းႏိုင္မလဲ
စီး၀င္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ရဲ႕ေသြးေတြအေၾကာင္း။

သင္းတို႔တေတြက
ရဲေဘာ္ရဲ႕ဂုဏ္အထူးထူးကို
ေဖာ္က်ဴးဖို႔ ျငင္းဆန္ၾကတယ္။

ဘယ္သူေတြရွိဦးမလဲ
ရဲေဘာ္မုန္းခဲ့တဲ့သူေတြေပါ့
သင္းတို႔အမုန္းကို
ရဲေဘာ္က စိမ္းကားတဲ့ အျပံဳးနဲ႔
ျပံဳးမွာပဲ ယံုတယ္။

စပါတာကပ္(စ္)ရဲ႕ဂုဏ္ေရာင္
ကုန္းေဘာင္သူပုန္
ဂဠန္ဆရာစံ
ငုယင္ဗန္ထ႐ြိဳင္း
အတိုင္းမသိေသာ
ေခ်ေဂြဗားရား ... စေသာ
အာဇာနည္ေထာင္ေသာင္းတို႔ႏွင့္အတူ
ရဲေဘာ္ဟာ နီရဲ၀င္းလက္ခဲ့တယ္။

ျပည္သူခ်စ္တဲ့
အာဇာနည္အႏွစ္ဟာ
ႏုပ်ဳိစိမ္းလန္းေနမွာပဲ
မုခ်ယံုတယ္။

ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ရဲေဘာ္
ဒီေနရာမွာ တို႔ဟာ
စာရြက္ေတြ အတူတူေ၀ခဲ့ဖူးတယ္။

ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ရဲေဘာ္
ဒို႔ဟာ ဒီေနရာမွာ
ရဲေဘာ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ဂုဏ္ျပဳခဲ့ဖူးတယ္။

ရဲေဘာ္ရဲ႕အခန္းဆက္တိုက္ပြဲ
ရဲေဘာ္ရဲ႕ တရားတဲ့ တိုက္ပြဲေတြအေၾကာင္း
ဒီေနရာကိုလာၿပီး
ရဲေဘာ္ရဲ႕ စီးခဲ့တဲ့
နီရဲတဲ့ ေသြးစက္ေတြေပၚမွာ
ငါ့ရဲ ႔ ျဖဴေရာ္ေနတဲ့ မ်က္ရည္နဲ႔
သူရသတၱိမဲ့တဲ့ ႐ိႈက္သံနဲ႔
ဂုဏ္အခန္းခန္းကို
ညစ္ႏြမ္းေအာင္ ငါမလုပ္ဘူး။

ကဗ်ာတပုဒ္
ဟုတ္တယ္ ငါ့ရဲ႕ကဗ်ာတပုဒ္
ရဲေဘာ္ရဲ႕ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔
ႀကိဳးစားတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္။

လက္ခံပါ ရဲေဘာ္
ေအာ္ဟစ္ၿပီး ငါပန္ၾကားတယ္။

ျပန္ျငင္းပါရေစ
ဒီကဗ်ာဟာ ငါ့ရဲ႕ကဗ်ာမဟုတ္ဘူး။

ဖတ္ၾကည့္စမ္းေလ
စီးဆင္းခဲ့တဲ့ ေသြးစက္ေတြရယ္
ဘယ္သူ႔ေသြးလဲ
ရဲေဘာ္ရဲ႕ ပူေႏြးတဲ့ ေသြး
မခန္းေျခာက္ေသးတဲ့ ေသြးေတြ
အို ... ... ရဲေဘာ္ရဲ႕ေသြးအစက္စက္နဲ႔
ရဲရဲလက္လက္
သီယွက္ထားတဲ့
ရဲေဘာ္ရဲ႕ကဗ်ာပါလား။ ။

ေမာင္ေလးေအာင္

လူထုဦးလွ

ပဲခူးတုိင္း၊ ေညာင္ေလးပင္ျမဳိ႕နယ္၊ ပုစြန္ေျမာင္းရြာတြင္ အဖ ကုန္သည္ဦးပု၊ အမိ ေဒၚခုိင္တုိ႕က ၁၉၁၀ျပည္႕ ႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၁၉ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႕ နံနက္ ၇း၄၅ နာရီတြင္ ေမြးဖြားခဲ႕သည္။ ေမြးခ်င္း ၃ ေယာက္တြင္ အငယ္ဆုံး ျဖစ္သည္။ အမည္ရင္းမွာ ေမာင္လွျဖစ္ သည္။
ပုဇြန္ေျမာင္းရြာ ဆရာဦးေဖခုိင္ေက်ာင္းတြင္ ၄ တန္းထိ ပညာသင္ခဲ႕။
၁၉၂၆ - ေညာင္ေလးပင္ျမဳိ႕ အာ၊စီ၊အမ္ (ရုိမန္ကက္သလစ္ သာသနာျပဳ) ေက်ာင္းမွ ၇ တန္းေအာင္။
၁၉၃၀ - ရန္ကုန္အစုိးရ အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ၁၀ တန္း ေအာင္၊ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး စာရင္းကုိင္စာေရး သင္တန္းတက္ခဲ႕၊ သင္တန္းတက္ရင္းမွ လူငယ္မ်ားၾကီးပြားေရးအသင္း သတင္းမ်ားကုိ သတင္းစာမ်ားသုိ႕ ေပးပုိ႕ ေရးသားခဲ႕။
၁၉၃၁ - ျမဴနီစီပယ္တြင္ ေဘာလုံးသမားတစ္ဦးအျဖစ္၊ ရာျပတ္အင္စပက္ေတာ္၀င္လုပ္ခဲ႕သည္။ လူငယ္မ်ား ၾကီးပြားေရးအသင္းသုိ႕ ၀င္ေရာက္ခဲ႕။ လူငယ္မ်ား ၾကီးပြားေရးအသင္းတုိက္ စာၾကည႕္တုိက္မွဴး။ လူငယ္မ်ားၾကီးပြား ေရးအသင္း ညေက်ာင္းဆရာ။

၁၉၃၂ - ''ၾကီးပြားေရးလမ္းညႊန္'' မဂၢဇင္းထုတ္ေ၀သည႕္အခါ စာစေရးခဲ႕။
၁၉၃၃ - ၾကီးပြားေရးမဂၢဇင္းကုိ ဦးစီးထုတ္ေ၀ခဲ႕။
၁၉၃၇ - စာေပႏွင႕္လူထုလူတန္းစား အဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ႕။ စာေရးဆရာအသင္းအမႈေဆာင္။
၁၉၃၈ - မႏၱေလးအာဇာနည္ ၁၇ ဦး စ်ာပနသုိ႕ စာေရးဆရာအသင္း ကုိယ္စားလွယ္အျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ႕၊ ''ဆုိဗီ ယက္ရုရွား'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၃၉ - ႏုိ၀င္ဘာ ၁၃ ရက္တြင္ ေဒၚအမာႏွင႕္လက္ထပ္ခဲ႕။
၁၉၄၀ - ၾကီးပြားေရးမဂၢဇင္းကုိ မႏၱေလးသုိ႕ေျပာင္းေရႊ႕ထုတ္ေ၀။ စစ္အတြင္း၌ မဂၢဇင္းရပ္ဆုိင္းထားျပီး ကုိယ္ပုိင္ စာအုပ္မ်ား ရုိက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ႕သည္။ ထုိကာလအထိ ''ၾကီးပြားေရးေမာင္လွ'' ''ၾကီးပြားေရးအယ္ဒီတာေမာင္လွ'' ကေလာင္အမည္မ်ားကုိအသုံးျပဳခဲ႕၊''ထိပ္ဆုံးသုိ႕'' စာအုပ္ထြက္ခဲ႕။
၁၉၄၂-၄၄ - ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးအတြင္း ကပုိင္ရြာသုိ႕ ေခတၱေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ျပီး စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္ငန္း မ်ား ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ခဲ႕သည္။
၁၉၄၂-တြင္ ''ရႊံ႕ ႏွင႕္စစ္သား'' ''ပန္းႏွင႕္ စစ္သား'' စာအုပ္မ်ားထြက္ခဲ႕။
၁၉၄၃ - ဂ်ပန္ေခတ္စာေရးဆရာအသင္း အေ၀းေရာက္အမႈေဆာင္။ အာရွလူငယ္အသင္း ခရုိင္ဥကၠဌ။
၁၉၄၅ - အထက္ဗမာႏုိင္ငံ ဖ႕ဆ႕ပ႕လ အဖြဲ႕၀ါဒျဖန္႕ခ်ိေရးမွဴး။ ''လူထုဂ်ာနယ္'' ၁၅ ရက္တစ္ၾကိမ္ထုတ္ ထုတ္ေ၀။
၁၉၆၀ - ေမ ၁၀ တြင္ လူထုသတင္းစာ ျပန္ထြက္ခဲ႕။ ''စစ္, အခ်စ္ႏွင႕္ေထာင္'' စာအုပ္ထြက္။ အဂၤလန္၊ ျပင္သစ္ ႏွင႕္ အေနာက္ဂ်ာမနီသုိ႕ သြားေရာက္ခဲ႕။
၁၉၆၂ - ''ကရင္ပုံျပင္မ်ား'' စထြက္။ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံသုိ႕ သြားေရာက္ခဲ႕ ''ဂ်ပန္ျပည္ တစ္ေခါက္'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၆၃ - ''ရခုိင္ေက်းလက္ပုံျပင္မ်ား'' စထြက္။ (ယင္းစာအုပ္ျဖင႕္ ၁၉၆၃-ခုႏွစ္ စာေပဗိမာန္ အႏုပညာဆုိင္ရာစာ ေပဆု ကေလးသူငယ္ဆုိင္ရာစာေပ ဒုတိယဆုရ)။ ''အင္ဒုိနီးရွား အေနာက္မွအေရွ႕သုိ႕'' စာအုပ္ထြက္။ ''သတင္းစာ မ်ားသည္ သမုိင္းကုိ ေျပာေနၾကသည္'' စထြက္။
၁၉၆၄ - ''မြန္ပုံျပင္'' စထြက္။ ''စာေပႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲ'' စာတမ္းမ်ား (အျခား ၇-ဦးႏွင႕္ပူးတြဲ)ထြက္။
၁၉၆၅ - ''ျမန္မာပုံျပင္မ်ား'' စထြက္။ ''ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ေရးခ်င္ရာရာ'' ထြက္။
၁၉၆၇ - လူထုသတင္းစာ ရပ္စဲခံရသည္။ '' နာဂေတာင္တန္းတေစ႕တေစာင္း'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၆၈ - ''သတင္းစာမ်ားေျပာျပတဲ႕ စစ္တြင္း ျမန္မာျပည္'' (၄-တြဲ) ထြက္။ ''လီဆူးပုံျပင္မ်ား'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၆၉ - ''သတင္းစာမ်ား ေျပာျပတဲ႕ စစ္ျပီးစ ျမန္မာျပည္'' (ပ-တြဲ) ထြက္။
၁၉၇၀ - ''ရ၀မ္ပုံျပင္မ်ား''၊ ''ကြၽန္ေတာ္ျဗဴရုိကရက္''၊ ကြၽန္ေတာ္ စတီး ပြဲစား'' စာအုပ္မ်ားထြက္။
၁၉၇၁ - ''လုိင္းေနာက္နာဂပုံျပင္မ်ား'' ထြက္။ ''ကြၽန္ေတာ္သတင္းေထာက္'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၇၂ - ''ကြၽန္ေတာ္ျမင္းသမား''၊ ကြၽန္ေတာ္ေလွသူၾကီး'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၇၅ - ''စားစရာဆန္''၊ ကြၽန္ေတာ္သံလြင္ေဖာင္စီး'' စာအုပ္မ်ားထြက္။
၁၉၇၇ - ''အရက္သမားအမွားတစ္ေထာင္'' ထြက္။
၁၉၈၂ ၾသဂုတ္ ၇ ရက္ေန႕ နံနက္ ၈း၁၅နာရီတြင္ မႏၱေလးျမိဳ႕ ၌ ကြယ္လြန္ခဲ႕သည္။
ထင္ရွားသည္႕စာအုပ္အခ်ဳိ႕
(၁) ေထာင္ႏွင္႕လူသား (စာေပဗိမာန္ဆုရ)
(၂) စစ္, အခ်စ္ႏွင္႕ေထာင္
(၃) စစ္ျပီးစက ေထာင္တံခါး
(၄) အာလုံးေကာင္းၾကရဲ႕လား
(၅) ေလွာင္ခ်ဳိင႕္တြင္းမွ ငွက္ငယ္မ်ား (ယူနက္စကုိဆုရ)
(၆) ကြၽန္ေတာ္ ျဗဴရုိကရက္
(၇) ကြၽန္ေတာ္ စတီးပြဲစား
(၈) ကြၽန္ေတာ္ သတင္းေထာက္
(၉) ကြၽန္ေတာ္ ျမင္းသမား
(၁၀) ကြၽန္ေတာ္ ေလွသူၾကီး
(၁၁) ကြၽန္ေတာ္ သံလြင္ေဖာင္စီး

စာေပဆုိင္ရာစာအုပ္
(၁) သူ႕စာမ်ားကေျပာတဲ႕သိပၸံေမာင္၀အေၾကာင္း
(၂) ကြၽန္ေတာ္ဖတ္တာေဟာေျပာေတြထဲက
(၃) လူ႕မိတ္ေဆြစာအုပ္ (စုေပါင္း)
(၄) သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းနိဒါန္း (စုေပါင္း)

သတင္းဆုိင္ရာ
(၁) သတင္းစာမ်ားေျပာျပတဲ႕စစ္တြင္းဗမာျပည္ (၄-တြဲ)
(၂) သတင္းစာမ်ားေျပာျပတဲ႕စစ္ျပီးစျမန္မာျပည္
(၃) သတင္းစာမ်ားသည္ သမုိင္းကုိ ေျပာေနၾကသည္

ခရီးသြားစာေပ
(၁) ဂ်ပန္ျပည္တစ္ေခါက္
(၂) အင္ဒုိနီးရွားအေရွ႕မွအေနာက္သုိ႕
(၃) နာဂေတာင္တန္းတေစ႕တေစာင္း

ပုံျပင္
(၁) ျမန္မာ (၂) ရွမ္း (၃) ခ်င္း (၄) ကခ်င္ (၅) ကယား
(၆) ပေလာင္ (၇) ရခုိင္ (၈) နာဂ (၉) မြန္
(၁၀) လီဆူးပုံျပင္မ်ားအျပင္
(၁၁) ကာလီဒါသသဘ၀အေတြ႕အၾကံဳ ပုံျပင္ (၃-တြဲ)
(၁၂) ေရာမပုံျပင္ (၁၃) ဟိႏၵဴပုံျပင္ (၁၄) အီတလီပုံျပင္
(၁၅) ကမၻာပုံျပင္မ်ား

၀တၱဳ
(၁) မနီးတဲ႕ဘ၀ခရီး
(၂) ရဲေဘာ္ႏွင႕္ ေမာင္ၾကီးႏွမ

ၾကီးပြားေရး
(၁) ထိပ္ဆုံးသုိ႕
(၂) လူတစ္လုံး

ဖူးခ်စ္က သင္တို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္

ဖူးခ်စ္က သင္တို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္
ေမာင္ေလးေအာင္

တိုက္ရဲ၀ံ့ျခင္း၊ ေသရဲျခင္းပဲ
ေသရဲ၀ံ့ျခင္း၊ ျမင့္ျမတ္ျခင္းပဲ
တိုက္ရဲေသရဲ၊ ရဲရင့္စြဲသည္
ရဲေဘာ္၏ႏွလံုးသား အနီေရာင္။

နီေသာႏွလံုးသား၊ ေမတၱာပြား၍
သင္လူသားတို႔ကို ခ်စ္ခဲ့သည္။

နီေမာင္းဆြတ္ဆြတ္၊ ရင္သည္းပြတ္မွ
သင္လြတ္လပ္ျခင္းကို ခ်စ္ခဲ့သည္။

လြတ္လပ္ေရးအတြက္
ေသြးကိုပူေဇာ္၊ တိုက္ေသေပ်ာ္သည္
ရဲေဘာ္အသက္ စြန္႔ခဲ့သတည္း။

ဖူးခ်စ္ …
ျပည္သစ္ရည္စူး၊ ႏွလံုးဦးမွာ
ေသြးလူးလိမ္းက်ံ၊ စေတးခံသည္
ေတာ္လွန္ခဲ့ေသာ ပန္းတပြင့္။

ပန္းနီတပြင့္၊ ေျမမွာသင့္လည္း
ေမႊးရင့္ထံုဆဲ ၾကိဳင္ဆဲ လႈိင္ဆဲပါတကား။

အမိေျမကို
ေျခက်ဴးမခံ၊ အံုၾကြလွန္သည္
ခ်က္ျပည္သစ္၏ ၾကယ္နီ။

ဘီယာတျမံဳ႕
ေပါင္မုန္႕တဖဲ့၊ မလွယ္ခဲ့ဘူး
ေသြးနဲ႔လဲတဲ့သူရဲေကာင္း။

ခ်က္ျပည္သူတို႔
ေတြးယူေစ့စစ္၊ အားအင္သစ္ေလာ့
ဖူးခ်စ္က သင္တို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္။

သူ႔ကိုခ်စ္ရင္
ျပည္သစ္ပန္းဖူး၊ နီနီဦးကို
ဖူးခ်စ္ဂူမွာ၊ ရဲရဲပြင့္လိုက္စမ္းသာ …။

ေမာင္ေလးေအာင္ (မိုးေ၀ မဂၢဇင္း - ၁၉၆၈)

ႏွစ္သစ္မွာ အေမႏွင့္ စကားေျပာျခင္း

တႏွစ္ေဟာင္းလို ့
အသစ္ေျပာင္းေတာ့မယ္
သားတို ့မွာ
အသက္တႏွစ္သာ ပိုႀကီး
အေမ့ရဲ ့ ဒုကၡမီးကို
မၿငိမ္းသတ္ေပးႏိုင္ေသးတာ
ခြင့္လႊတ္ပါ အေမ ။

ႏွစ္သစ္ကို
ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြနဲ ့ခ်ည္ေႏွာင္ထား
မိုးတြင္းဖားေတြလို သံစံုေအာ္ျမည္ၾက
အဲဒီ ေအာ္သံေတြနဲ ့ ေက်နပ္
ဒီလိုပဲ ေနတတ္ခဲ့ၾကတာ
၀မ္းနည္းစရာမဟုတ္လား အေမ ။

ပေယာဂ ကုဆရာတေယာက္ရဲ ့
တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္သံလိုမ်ိဳး
အျမွဳပ္ထြက္မတတ္ စကားသံစည္ေ၀ၾက
အံ့ဖြယ္လိလိ
အင္တာနက္နဲ ့ယူဂ်ီ လုပ္ၾက
အတြင္းမွာေတာ့
တေယာက္ ၿပီး တေယာက္
အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲေရာက္ကုန္ၿပီ
မငိုပါနဲ ့ အေမ ။

ႏွစ္ကသာ သစ္လာတာပါ
အေတြးအေခၚ အက်င့္စရိုက္
အလိုက္အထိုက္ ေမ်ာပါမႈေတြ
ေျပာစရာစကား ရွားပါးလြန္းတယ္
အသစ္ထဲမွာ အသစ္ရွာရ
ေမာလြန္းလွတယ္ အေမ ။

သားတို ့မွာေတာ့
နာက်ည္းစိတ္ေတြနဲ ့သာ
တိုက္ပြဲကို အရွိန္အဟုန္ျမွင့္လို ့
ႏွစ္သစ္ထဲ တိုး၀င္ခဲ့ၾကေပါ့ အေမ ။
၂၀၀၉ ၁၂ ၃၁

ကေလးႏွင့္ စြန္႔စားခ်င္စိတ္

ကေလးႏွင့္ စြန္႔စားခ်င္စိတ္

က်မ ငယ္ငယ္တုန္းက က်မႏွင့္အစ္ကို႔ ကို ေဖေဖက ကေလးစီးေသာဗိုလ္အုန္းသီး ဂ်စ္ကားေလး၀ယ္ေပးခဲ့သည္။ ဂ်စ္ကားကတကယ့္ လူႀကီးစီးဂ်စ္ကားအတိုင္းပါပဲ။ အစိမ္းေရာင္၊ ေရွ႕ေလကာမွန္ေနရာမွာ မွန္မပါေသာ သံျပားေဘာင္ခတ္ျပတင္းေလး။ လီဗာမပါ၊ ဘရိတ္ မပါ၊ ေျခနင္းကြင္းႏွစ္ခုသာ၊ ကြင္းတခုစီေပၚ ေျခတဖက္စီနင္းလ်က္ ေရွ႕သို႔ကားေရြ႕ေအာင္ ေမာင္းရသည္။ တေယာက္တည္းစီးလွ်င္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္နင္းရၿပီး ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္စီးလွ်င္ အစ္ကိုကေရွ႕ကထိုင္ စတီရာရင္ကိုကိုင္ ကားေျခနင္းကိုနင္း၊ က်မကေနာက္ခန္း မွာထိုင္လိုက္သည္။

အိမ္ေရွ႕လမ္းေပၚမွာ စီးနင္းကစားရာကေန တရက္ေတာ့ ေျခရွည္ကာထိုကားေလးကို ရပ္ကြက္ေက်ာ္ၿပီး ေမာင္းၾကသည္။ ကုန္းဆင္း တခုတြင္ ကားေလးတိမ္းေမွာက္သြားခဲ့ၿပီး ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္လံုး လက္ေတြေျခေတြ ပြန္းပဲ ေသြးစို႔သြားခဲ့သည္။ က်မမွတ္မိ၏။ က်မ ၏လက္ဖမိုးမွ လက္ဆစ္ေတြေသြးစို႔ၿပီး ပြန္းပဲ့ေနခဲ့သည္။ ရပ္ကြက္ေက်ာ္ၿပီး သြားရေကာင္းလားဟု ေမေမကဆူေသး၏။ ေဖေဖကေတာ့ ကားကဘရိတ္မပါသျဖင့္ ကုန္းဆင္းတို႔ဘာတို႔တြင္ တေယာက္ကေနာက္ ကေနဆြဲၿပီးထိန္းေပးရမည္ဟု မွာသည္။ လက္ေတြနာက်ဥ္ ေသာ္လည္း က်မတို႔ေမာင္ႏွမ စိတ္လႈပ္ရွားစြာရယ္ေမာ ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ က်မ ၏ ကေလးဘ၀သည္ ေဖေဖႏွင့္ေမေမ၏ လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးမႈေၾကာင့္ ရင္ခုန္စရာ စြန္႔စားမႈအတိျဖင့္ ေက်နပ္စရာျဖစ္ခဲ့ရသည္။

သူငယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ေျပာင္းေရြ႕သြားရသည့္ ကုန္းေစာင္းေရာက္ေတာ့လည္း အလယ္တန္းေက်ာင္းတြင္ ေတာ္ေတာ္က်ယ္ျပန္႔ ေသာ ေရကန္ေဟာင္းႀကီးတခုရွိသည္။ မိုးတြင္းဆိုလွ်င္ေရအေတာ္အတန္ ျပည့္လွ်ံၿပီး ၾကာပင္ေတြေဗဒါပင္ေတြ ေပါက္ေရာက္သည္။ ေဆာင္းတြင္းကာလႏွင့္ ေႏြဦးကာလတို႔တြင္ ေရစပ္စပ္က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ထုိကန္ႀကီး ပတ္လည္တြင္ ငွက္ေပ်ာပင္မ်ား၊ ပုန္းညက္ပင္မ်ား၊ စိန္ပန္ပင္မ်ားျဖင့္ ေ၀ဆာၿမိဳင္ဆုိင္ေနသည္။ ထိုကန္ႀကီးသည္ က်မတို႔ကေလးတသိုက္အတြက္ စြန္႔စားခန္းျပဇတ္မ်ား ကျပရာေနရာ တခု ျဖစ္ပါသည္။

စစ္တိုက္တမ္းကစား ၾကသည့္အခါ က်မတို႔အဖြဲ႔ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲၿပီးတိုက္ၾကသည္။ ငွက္ေပ်ာလက္ ေက်ာ႐ိုးမ်ား၊ အုန္းလက္မ်ား သစ္တို သစ္စ မ်ားကို ေသနတ္လက္နက္အျဖစ္ သံုးၾကသည္။ မာလကာသီးစိမ္းေသးေသးမ်ားကို လက္ပစ္ဗံုးအျဖစ္ သံုးၾကသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ က်မတို႔ ကစားၾကေသာ တုိက္ပြဲမွာ ဂ်ပန္ႏွင့္ ျမန္မာတပ္မေတာ္တိုက္ပြဲျဖစ္သည္။ တပ္မေတာ္သား လုပ္ခ်င္သူေတြကမ်ားၿပီးဂ်ပန္ လုပ္ခ်င္သူက နည္းသျဖင့္ အျမဲတမ္းမဲႏႈိက္ၿပီး ခြဲရသည္။ ဂ်ပန္က ႐ႈံးသူျဖစ္သည့္အျပင္ နာမည္ဆိုးသူမဟုတ္လား။ က်မတို႔က သူရဲ ေကာင္းသာျဖစ္ခ်င္သူေတြကိုး။

က်မတို႔ကုန္းေစာင္းတြင္ ႐ုပ္ရွင္႐ံုဟူ၍ တခုတည္းသာရွိၿပီး ထို႐ံုတြင္က်မတို႔ ၾကည့္ရသမွ် ဇာတ္ကားေတြမွာ စြန္႔စားခန္းေတြသာျဖစ္၏။ ဥပမာ ေဇာ္လြင္ႏွင့္ တင္တင္လွ ပါ၀င္ေသာ ဥဒါန္းမေၾက ဟူသည့္ဇာတ္ကား။ က်မတို႔သည္ အမ်ားအားျဖင့္ ေန႔လည္ပိုင္း ကစားခ်ိန္မုန္႔ စားဆင္းခ်ိန္ တို႔တြင္ ေယာက္်ားေလးေတြႏွင့္ တန္းတူေသနတ္ပစ္တမ္း၊ တိုက္ပြဲတုိက္တမ္း ကစားခဲ့ၾကသည္။ ရန္သူဂ်ပန္ ေတြေရာ ျမန္မာမ်ိဳးခ်စ္ ဘီအိုင္ေအ စစ္သားေတြေရာ ေရကန္ႀကီးကုိ ပတ္ၿပီး ေျပးၾက လႊားၾက၊ ပုန္းၾကရသည္မွာ ရင္ခုန္စရာေကာင္းသည္။

ထိုအေၾကာင္းကို က်မတို႔သမိုင္းသင္ခန္းစာ ထဲမွာလည္း ေလ့လာခဲ့ၾကသည္။ တခါတုန္းက က်မတို႔ေက်ာင္းပတ္၀န္းက်င္တြင္ တကယ္ ပဲ ဂ်ပန္စစ္သားေတြ စခန္းခ်ခဲ့ၾကသည္။ သည္ေနရာမွာ ျမန္မာမ်ဳိးခ်စ္တပ္မေတာ္သားေတြက ဂ်ပန္ေတြကို တိုက္ဖို႔စည္း႐ံုးခဲ့ၾက ေဆြး ေႏြးခဲ့ၾကသည္။ ေရကန္ႀကီးသာမက ေက်ာင္းေဘးက ေရနံရည္၀ေနေသာ ညိဳေမွာင္သည့္ ေျခတံရွည္သစ္သား အိမ္ႀကီးကလည္း ေတာ္လွန္ေရး ရာဇ၀င္ႏွင့္ဆက္စပ္ေနသည္။ အဲသည္မွာက ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္မ်ား စတည္းခ်ခဲ့ၾကသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ကုန္းေစာင္းၿမိဳ႕သည္ က်မကို ပင္လယ္ႏွင့္တူေသာ မိန္မမ်ား ၀တၳဳေရးျဖစ္ဖို႔ အဓိကတြန္းအားေပးေသာ စြန္႔စားသည့္မိန္မမ်ား ရွင္သန္ႀကီးျပင္းရာ ၀န္းက်င္ ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္တဲႀကီးအနား ေရေျမာင္းႀကီး၏ေဘးမွာ တန္းစီေနေသာ လူတဖက္မက ပင္စည္ႀကီးမားသည့္ ကုကၠိဳလ္ပင္အိုႀကီးမ်ား၊ မန္က်ည္းပင္အိုႀကီးမ်ားသည္ က်မတို႔အား တကယ့္အျဖစ္ပံုျပင္မ်ားကို ေျပာျပေနသည့္ ႂကြင္းက်န္ရစ္ေသာ သမိုင္း၀င္အရာမ်ားျဖစ္ သည္။

သို႔ေသာ္ ကေလးဘ၀၏ အ႐ိုင္းဆန္ေသာစြန္႔စားမႈမွာ သဘာ၀ကေပးသည့္ ေတာင္ကုန္းေတြ၊ သစ္ေတာေတြ ေရကန္ေတြႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သည္ဟု မဆိုလိုပါ။ ၿမိဳ႕မွာလည္း စြန္႔စားလိုသူ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ရွာေတြ႔စရာေနရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိသည္။ ေရနံ ေခ်ာင္းမွာ ကေလးေတြေက်ာင္းတက္ၾကသည့္အခါ ဘယ္မိဘကမွ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ လုိက္ပို႔ေပးစရာမလုိ။ အေ၀းေျပးကား ေတြ ေမာင္းေသာကားလမ္းမတေလွ်ာက္ လမ္းေဘးကပ္ၿပီး ကေလးေတြေက်ာင္းသြားရတာျဖစ္ေပမဲ့ ဘာမွစိုးရိမ္တႀကီး ပူပန္စရာ မလိုခဲ့။ မိုးသည္းထန္သည့္ တေန႔ခင္းတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းအသြား ျဖတ္ရသည့္ၿမိဳ႕လယ္ေခ်ာင္းမွာ ေရေတြလွ်ံလို႔ အနီးအနားက အိမ္ေတြေမ်ာ၊ အိမ္တိုင္ေတြကၽြတ္ ျဖစ္ကုန္လုိ႔ ကေလးမိဘေတြ ေက်ာင္းသို႔လိုက္ေခၚရသည္အထိ စိုးရိမ္စရာျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအ ျဖစ္မ်ိဳးကေတာ္ ေတာ္ရွားပါသည္။ မိဘတို႔သည္ ကေလးေတြကို အေတာ္အတန္လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကို ကိုယ္ရွာေဖြစူးစမ္းခြင့္ ေပးထားခဲ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ က်မတို႔အိမ္နီးခ်င္းေတြကို က်မတို႔သိသည္။ အတန္းေဖၚကစားဖက္ သူငယ္ခ်င္းမွာ ေမာင္ႏွမဘယ္ႏွေယာက္ရွိမွန္း သိ သည္။ သူ႔အေမက ေစ်းထဲတြင္ ငါးေရာင္းသလား၊ စက္ခ်ဳပ္တာလား၊ နတ္ကေတာ္လုပ္တာလား၊ သူ႔အေဖက ခ်မ္းသာေသာ ေဆး လိပ္ခံုပိုင္ရွင္လား အကုန္သိသည္။ ေရနံဆီမီးခြက္ထြန္းဖို႔ ေရနံဆီသြား၀ယ္ေတာ့လည္း ညေနခ်မ္းေမွာင္ရီပ်ိဳးစအခ်ိန္။ ၿမိဳ႕မေတာင္ ရပ္ကြက္ စလင္းတန္းအထိ သြား၀ယ္ဖို႔ က်မတေယာက္တည္းကိုပဲ ေမေမက ခိုင္းခဲ့တာပါပဲ။ ေရနံဆီေရာင္းေသာ အိမ္ကေန ျပန္ လာရသည့္လမ္းသည္ ကေလးတေယာက္အတြက္ေတာ့ လံုေလာက္သည့္စြန္႔စားမႈ ျဖစ္သည္။ သည့္ထက္ပိုတာက စလင္းတန္းမွ ေစ်း ဘက္သို႔ျပန္အတက္မွာ ႀကီးမားေသာေညာင္ပင္ႀကီး၏ ပင္စည္တြင္ ထိုးစိုက္ထားေသာ ထီးျဖဴ ထီးနီေလးေတြ၊ တြဲလြဲခ်ိတ္ထားေသာ ျမင္း႐ုပ္ ဆင္႐ုပ္ နတ္႐ုပ္ေတြ၊ ေခါစာပစ္ေသာ ႀကိမ္ျခင္း ၀ါးျခင္းအခြံေတြက နတ္ကိုးကြယ္ျခင္းႏွင့္ နတ္ကိုင္ျခင္း၊ ဖ်ားနာျခင္းဆိုေသာ ၾကားဖူးနား၀ဇာတ္လမ္းေတြကို လက္ေတြ႔ျပေနသလုိရွိသည္။ တခါမွ မျမင္ဖူးေသာ နတ္စိမ္းဆိုတာႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာ ထိုအရာမ်ား သည္ ကေလးတေယာက္ အတြက္ေၾကာက္စရာလည္း ေကာင္းၿပီး စိတ္၀င္စားစရာလည္း ေကာင္းသည္။

က်မတို႔၏ ကေလးဘ၀သည္ တနည္းအားျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေတြႏွင့္ ႂကြယ္၀ျပည္စံုခဲ့သည္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕၏ ေရနံေငြ႔လြႊမ္း ေနေသာ ေျခာက္ေသြ႔သည့္ ေတာင္ကုန္းလမ္ေတြမွာေရနံေျမသပိတ္၏ အေငြ႔အသက္မ်ားကိုျမင္ေတြ႔ရွဴ႐ိႈက္ရသည္။ စတုတၳတန္းမွာ ေရနံေျမသပိတ္သမိုင္းကုိ က်က္မွတ္စဥ္က သိခဲ့သည့္သခင္ ဖိုးလွႀကီးဆိုတာသည္ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၏ ကမာၻကုန္က်ယ္သေရြ႕ ၀ယ္၀တၳဳကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ေတာ္ေတာ္ ႐ုပ္လံုးႂကြလာ၏။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕မွာရွိသည့္ သခင္ဖိုးလွႀကီးလမ္းသည္ က်မတို႔အိမ္ႏွင့္ ေတာ္ ေတာ္ေ၀းေသာ္ လည္းထိုလမ္းကို က်မတို႔ညီအမ စူးစမ္းရွာေဖြ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကသည္။ ေဟာဒီလမ္းဟာ ေရနံေျမသပိတ္တပ္သားေတြ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ တဲ့လမ္းေပါ့။ က်မတို႔ေျခဖ၀ါးေအာက္က ေက်ာက္စရစ္လႊမ္းေသာ ကတၱရာလမ္းေဟာင္းသည္ သမိုင္းျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို က်မတို႔အား ပံုျပင္အျဖစ္ ေျပာျပေနခဲ့သည္။

စြန္႔စားခန္းပံုျပင္ ၀တၳဳေတြကုိ ကေလးေတြႏွစ္သက္သည္။ ပတ္၀န္က်င္မွာ လူႀကီးထိန္ကြပ္မႈ ေစာင့္ၾကည့္မႈမပါဘဲ ကိုယ္ခ်ည္းပဲ လႈပ္ ရွား ေဆာင္ရြက္ရသည္ကို ကေလးေတြရင္ခုန္မက္ေမာ၏။ နယ္က ကေလးေတြ၊ သဘာ၀ႏွင့္ထိစပ္ေသာ ကေလးေတြက သဘာ ၀ေတာအုပ္ေတြဆီ ျမစ္ကူးေခ်ာင္းျခား ကၽြန္းေတြဆီ သြားခ်င္သည္။ လိပ္ျပာေလးေတြ ခူေကာင္ေလးေတြကို ျမင္ခ်င္သည္။ ပုဇင္းေတြ ကို ဖမ္းခ်င္သည္။ က်မ၏တူေလး တူမေလးေတြသည္ ၿမိဳ႕ျပမွာေနတာမို႔ သဘာ၀ေတာအုပ္ႏွင့္ ေ၀းသည့္အခါ သူတို႔အတြက္ စြန္႔ စားခန္းက တမ်ိဳးတဖံုရွိ၏။ သူတို႔ကို မိဘက၀ယ္ေပးသည့္ စက္ဘီးႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။ တခုကဖိုက္ဘာခံုေတြႏွင့္ သံုးဘီးစက္ဘီး လွလွ ေလး။ ေနာက္တ ခုက ခပ္ျမင့္ျမင့္ ႏွစ္ဘီး စက္ဘီးေလး။ အစ္မက ထိုႏွစ္ဘီးေလးျဖင့္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေလွ်ာက္နင္းရတာေပ်ာ္ရႊင္သည္။ ေမာင္ေလးက သံုးဘီးစက္ဘီးေလးျဖင့္ အိမ္ေရွ႕လမ္းတလွ်ာက္ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္နင္းရသည္ကို ေပ်ာ္ရြင္သည္။ ရာသီဥတုသာယာ သည့္ ညေန တိုင္းသူတို႔စက္ဘီးေလး ေတြျဖင့္ ရက္ကြက္ကို ပတ္ၾကသည္။ ျပန္လာသည့္အခါ သူတို႔လမ္းမွာႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ ေခြးေတြ၊ ဘဲငန္းေတြ၊ အျခားလူေတြ အေၾကာင္း ေျပာျပၾကသည္။

"သားသားေရွ႕မွာ ေခြးအႀကီးႀကီးက သားသားကိုစိုက္ၾကည့္ေနတာ၊ သားသားစက္ဘီးကို မရပ္ဘဲတအားနင္းၿပီး သူ႔ေရွ႕ကေန ေျပးလာ ခဲ့ရတာေပါ့ ေမာလိုက္တာ" ရင္တဆတ္ဆတ္ခုန္ေနဆဲ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ေရအိုးမွေရကို အေမာတေကာ ေသာက္ေနသည့္ ကေလးငယ္ သည္ တက္ႂကြရႊင္လန္းမႈအျပည့္။ ေနာက္တေန႔တြင္ ထိုလမ္းသို႔ ထပ္သြားရန္အဆင္သင့္။

သူတို႔ကို စြန္႔စားမႈအတြက္လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးသည့္အခါ ကေလးေတြ၏ အသက္အႏၱရယ္ကို က်မတို႔ထည့္မစဥ္းစားသင့္ဘူးလား။ စဥ္းစားေပးသင့္တာေပါ့။ က်မတို႔ ခဏခဏၾကံဖူးေနသည့္ ေၾကကြဲစရာ၊ ထိန္႔လန္႔စရာ ဇာတ္လမ္းမွန္ေတြရွိသည္။ ကေလးေတြကို ဖမ္းဆီးေခၚသြားၿပီး လွ်ာကိုျဖတ္ပစ္တာတို႔ သူေတာင္းစားလုပ္ခုိင္းတာတုိ႔က ဆိုတုန္းကတည္းက ျဖစ္ရပ္ေတြ။ ယခုအခါ ကေလးငယ္ ေတြသည္ အမ်ဳိးမ်ဳိးအျမတ္ထုတ္ခံေနရသည္။ သူတုိ႔၏ လုပ္အားသာမက လိင္ဆက္ဆံျခင္းျဖင့္ပါ အျမတ္ထုတ္ခံရသည္။ ကံဆိုးမိုး ေမွာင္က်ၿပီး အသတ္ခံရသည့္ ကေလးေတြလည္းရွိခဲ့ၾက၏။

ထိုအထိတ္တလန္႔ ေၾကကြဲစရာ ဇာတ္လမ္းမွန္တို႔သည္ ဟိုတုန္းကထက္ ယခုေခတ္မွာအေရအတြက္ ပိုလာသလား။ အေမရိကန္ျပည္ ေထာင္စုမွာ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္တုန္းက ကေလးေတြကို ဖမ္းဆီးသြားသည့္အမႈေပါင္း ၁၁၅ ခုရွိခဲ့သည္၊ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာလည္း ထိုအေရအ တြက္သည္ သိသိသာသာတိုးလာသည္ဟု မဟုတ္ဘဲ ထိုအေရအတြက္ ပတ္၀န္က်င္မွာေတာ့ ရွိေနတာပဲတဲ့။ ဆိုလိုတာက ကေလးတ ေယာက္အတြက္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်အႏၱရာယ္သည္ ပိုလာျခင္းေလ်ာ့လာျခင္းမရွိ။ လိုအပ္သည္ထက္ပိုၿပီး ကာကြယ္ေပးထားသည့္တုိင္ေအာင္ ကေလးတုိ႔၏ အႏၱရာယ္ျဖစ္ႏိုင္ေခ်က ေလ်ာ့နည္းမသြားခဲ့။ ကေလးတို႔မွာသာ ပိုပိုသာသာတင္းက်ပ္ ကာကြယ္ထားခံရသည့္ အတြက္ ကေလးဘ၀ စြန္႔စားမႈေတြ ရင္ခုန္မႈေတြႏွင့္ေ၀းရသည္။

ယခုေခတ္မွ ကေလးေတြကိုအိမ္မွ ေက်ာင္းအထိလူႀကီးက လိုက္ပို႔ေပး၊ ထမင္းကို ေက်ာင္းအထိလိုက္ၿပီးေကၽြး၊ အျပန္တြင္ လူႀကီးက ေက်ာင္းအျပင္ကေန ေစာင့္ႀကိဳ၊ အိမ္ျပန္။ ဒါက ကေလးကိုအႏၱရာယ္ အေပါင္းမွႀကိဳတင္ကာကြယ္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ကေလးကို ေရႊ ေပး မဆင္ရဟူေသာ ကာကြယ္တားျမစ္မႈသည္ ထုိေၾကကြဲစရာဇာတ္လမ္းေတြမွ ကာကြယ္ဖို႔ျဖစ္သည္။ ေရႊသည္ လူတို႔အတြက္ မက္ ေမာစ ရာမို႔ ေရႊကိုလိုခ်င္ၿပီး ကေလးကို တခုခုအႏၱရာယ္ျပဳမွာ စိုးရိမ္လို႔ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ေရႊမပါဘဲလည္း ကေလးတို႔သည္ အႏၱ ရာယ္ေတာ့ရွိ ေနတာေတာ့အမွန္ပါ။ အႏၱရာယ္ရွိလို႔ထိန္ခ်ဳပ္ ကာကြယ္ေပးတာက လမ္းမွန္းပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တဖက္မွာက ကေလး တို႔အတြက္ကိုယ္တိုင္ စူးစမ္းရွာေဖြထုတ္ေဖာ္မည့္ ေျမပံုေတြ၊ ရတနာသိုက္ေတြ၊ ခရီးစဥ္ေသးေသးေလးေတြ၊ လမ္းခရီးမွာေတြ႔ရမည့္ သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ရသည္။

ကေလးတုိ႔သည္ ပထ၀ီကို စိတ္၀င္စားဖို႔လိုအပ္၏။ ကိုယ့္ေဒသပတ္၀န္က်င္ကို ေျပာျပေသာ ေဒသႏၱရ ပထ၀ီထိုမွစၿပီး ပထ၀ီကိုစိတ္ပါ ၀င္စားၾကသည္။ ကိုယ့္ေဘးမွာ ေတာင္ကုန္းရွိသလား၊ ကိုယ့္ေဘးမွာျမစ္ႀကီးတစင္းရွိသလား၊ သဲေသာင္ေတြရွိသလား၊ ျမစ္ထဲမွာ ငါးေတြ ရွိသလား၊ တံငါသည္ေတြ ငါးဖမ္းၾကသလား၊ ထုိျမစ္က ဘယ္ၿမိဳ႕ကေနလာၿပီး ဘယ္ၿမိဳ႕ဆီသို႔ ဆက္သြားသလဲ။ ကေလးေတြ သည္တိရစၧာန္ေလး ေတြကိုစိတ္၀င္စား၏။ ရန္ကုန္လိုၿမိဳ႕ႀကီးမွာ တိုက္ခန္းအလံုပိတ္၊ ျခံတံတိုင္းအလံုပိတ္ထဲတြင္ ေနထိုင္ၾကရေသာ ကေလးတုိ႔သည္ တိရစၧာန္ဥယ်ာဥ္သို႔ သြားလ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ အေသးဆံုးပူးေလးေတြ၊ ၾကက္တူေရြးေလးေတြ၊ ယုန္ေလးေတြကအ စ ဆင္ႀကီးေတြအထိ သူတို႔ရင္ခုန္လုိ႔မၿပီးေတာ့ေပ။ တေန႔တေန႔ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ကားေပၚကမဆင္းရေသာ သူတို႔ေလးေတြ သည္ တိရစၧာန္ဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ ေတာင္ကုန္းေတြလည္း တက္ႂကြစြာ ေျပးတက္ေျပးဆင္း၏။ သူတုိ႔အတြက္စြန္႔စားခန္းသည္ လူႀကီးေတြ ေတာ့ပါေနေသးတာမို႔ ပံုျပင္ေတြထဲကလို အျပည့္အ၀ေတာ့မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ကေလးေတြခ်ည္း အုပ္စုဖြဲ႕ကစားရ၊ စြန္႔စားရသည့္ အရသာကို မသိႏိုင္သည့္ ကေလးမ်ားအတြက္ အဲသည္ေလာက္ကကိုပဲ ေတာ္ေတာ္ဟုတ္ေနပါသည္။

စာဖတ္တတ္သည့္ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့စာထဲကေန စူးစမ္းရွာေဖြမႈႏွင့္ စြန္႕စားမႈကိုဖတ္ၿပီး ႏွစ္သိမ့္ၾကရသည္။ ကဗ်ာေတြပံုျပင္ေတြ မင္းသု၀ဏ္၏ ကဗ်ာေတြက အသံလည္းခ်ိဳၿပီး သဘာ၀ ၀န္းက်င္ကိုလည္း ကေလးတုိ႔ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေအာင္ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ တခါ တုန္က ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာန အႀကီးအကဲအရာရွိတေယာက္၏ ညစာစားပြဲတြင္ မိမိအတြက္ ပထမဆံုးစြဲမက္ရသည့္ ကေလးဘ၀ ကဗ်ာေတြအေၾကာင္း ႏိုင္ငံစံု ေျပာျဖစ္ၾကသည့္ အခါက်မရြတ္ျပခဲ့သည့္ ကဗ်ာကလယ္ေစာင့္တဲ ကဗ်ာျဖစ္သည္။



မိုးေရတက္ေရ တေဖြးေဖြး
ကြင္းက်ယ္ အေ၀းေ၀း
လယ္ေစာင့္တဲေလး ေျခတံရွည္
မိုးကုတ္ေအာက္မွာတည္
ၾကာနီတပြင့္ ျဖဴတပြင့္
တဲႏွင့္ ပနံတင့္။



မိုးထဲေလတဲတြင္ ေရလႊမ္းေနသည့္ ေျခတံရွည္ရွည္ ခ်စ္စရာလယ္ေစာင့္တဲ ေလးတခု၊ သူ႔ေဘးက ေရထဲမွာၾကာပြင့္ေတြက အနီႏွင့္ အျဖဴ။

ကေလးတေယာက္ကို သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည့္ကဗ်ာ။ ထိုကဗ်ာကိုဖတ္ၿပီး ကေလး၏အေတြးထဲတြင္ ပံုေဖာ္ ၾကည့္လိမ့္မည္။ ဘာမ်ားကြာျခားမလဲ။ က်မတို႔ငပုေတာ ၿမိဳ႕နယ္ၾကာကြင္းေက်းရြာရွိ ကန္သံုးဆယ္ ၾကာကြင္းမူလတန္းေက်ာင္းတြင္ ကေလးမ်ားအတြက္ ျပပြဲ၊ ၿပိဳင္ပြဲႏွင့္ စာဖတ္ပြဲမ်ားလုပ္ေပးစဥ္က မင္းသု၀ဏ္၏ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ကို သ႐ုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ ေရးဆြဲသည့္ၿပိဳင္ပြဲ ထည့္ သြင္းခဲ့သည္။ ပထမရက္မွာ လယ္ေစာင့္တဲ၊ ေနာက္တရက္မွာ ၀ကၤပါျဖစ္သည္။ အံ့ၾသစရာပင္ ပထမတန္း၊ ဒုတိယတန္း၊ တတိယတန္း ကေလးတုိ႔သည္ ထိုကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ကို တထိုင္တည္းႏွင့္ပန္းခ်ီေရးဆြဲ သ႐ုပ္ေဖာ္ၾကသည္။ ဒုတိယတပုဒ္က ပိုခက္သည္။



ေအးရပ္သာတဲ့ ပေညာင္ညိဳ
ဥၾသတြန္သံခ်ိဳ
ဒိုးယိုစီးတဲ့ နဒီတြင္း
သမင္ေရေသာက္ဆင္း၊
ျမက္ခင္းလဲ့လဲ့ ေျမညီညီ
ကံ့ေကာ္၀တ္မႈံစီ
ဇာလီေပ်ာ္တဲ့ ေက်ာင္းသခၤမ္း
လူေလး သြားခ်င္စမ္း။



သူတုိ႔ကို ရွင္းျပေပးရတာက ဒိုးယိုစီးတဲ့ ဆိုသည့္စကားပဲ ျဖစ္သည္။ နဒီဆိုတာျမစ္ဟု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိေနခဲ့ၾကသည္။ ကံေကာ္ပင္ ကိုမျမင္ဖူးဘူးဆိုသည့္ ထိုျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကေလးတခ်ိဳ႕အတြက္ ကံေကာင္းတာက သူတုိ႔ေက်ာင္းမွာ သူတို႔ပန္းခ်ီေရးဆြဲ ဖို႔ခ်ထားသည့္ ထိုင္ခံုေတြကို အရိပ္ေပးေနသည့္ အပင္ႀကီးသည္ ကံေကာ္ပင္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ေဟာဒါ ကံေကာ္ပင္ေပါ့ဟု သူတို႔ဆရာမက ေျပာျပလုိ႔ သူတို႔သိရေတာ့ ရယ္ေမာၾကပါသည္။ ကံေကာ္ပြင့္ေတြကိုေတာ့ အ၀ါေရာင္၀တ္မႈံေလးေတြ ႏွင့္ ေရးဆြဲတတ္ၾက၏။ သူတို႔ကို ပန္းခ်ီဆု ေပးဖို႔ က်မတို႔အုပ္စုတြင္ ပန္ခ်ီဆရာတေယက္မွ မပါ။ ဆုေရြးခ်ယ္ဖို႔ အတြက္ အခြင့္မရွိ။ အတန္းလိုက္သူတုိ႔ယွဥ္ၿပိဳင္ စဥ္က ဆုေရြးခ်ယ္ ေပးခဲ့သည့္ ပန္းခ်ီဆရာ ကာတြန္းဆရာ ကိုေဇာ္ေမာင္၏ ဆုေရြးခ်ယ္ျခင္းဆုိင္ရာ လမ္းညႊန္မႈကို လိုက္နာၿပီး ဆုေပးခဲ့ရပါသည္။

အဲလစ္စ္ႏွင့္ အံဖြယ္ကမာၻ စသည့္ႏိုင္ငံျခားမူရင္း စာအုပ္ေတြကို လက္လွမ္းမမီႏိုင္ေသးသည့္ ကေလးတို႔အတြက္ ကာတြန္႔ေအာင္ရွိန္၏ ကေလးဇာတ္လိုက္ေတြပါ၀င္သည့္ ကာတြန္႔ေတြရွိသည္။ အဲသည္မွာ တဆင့္တက္ေတာ့ ဂရင္းညီေနာင္၏ ပံုျပင္ေတြရွိသည္။ ၀တၳဳဖတ္ ႏိုင္သည့္အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ေရႊဥေဒါင္း၏ ၀တၳဳေတြရွိသည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္သို႔ေျပာင္းကာစ ကေလးတို႔ မိန္းခေလးေရာ၊ ေယာက္်ား ေလးပါအလြန္ႏွစ္သက္သည္။ ေယာက္်ားေလးေတြအဖို႔ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့။ ဒဂုန္ေရႊမွ်ား၏ ဘာသာျပန္စြန္႔စားခန္း၀တၳဳ ေတြကိုလည္း ကေလးေတြႏွစ္သက္ၾက၏။ က်မဆယ္ေက်ာ္သက္ ကေလးေတြကိုေတြ႔သည့္အခါ ဘာစာအုပ္ေတြႀကိဳက္လဲဟု ေမးတိုင္း ေရႊဥေဒါင္းႏွင့္ ဒဂုန္ေရႊမွ်ား ပါ၀င္တတ္သည္ကို သတိထားမိသည္။ က်မကိုယ္တိုင္ ေရႊဥေဒါင္း၏ ႐ႈပနႏၵီ ကိုစြဲစြဲမက္မက္ ဖတ္ခဲ့ရ သည္ကို သတိရမိပါသည္။ ကေလးတို႔၏ စူးစမ္းရွာေဖြစြန္႔စားခ်င္သည့္ သဘာ၀စိတ္ဆႏၵကို ထုိစာအုပ္မ်ား၏ ရသက ျဖည့္စြမ္းေပး သည္။ စာအုပ္တုိ႔သည္ သူတုိ႔အတြက္စိတ္ျဖင့္ ခရီးႏွင္စရာယာဥ္ေတြျဖစ္သည္။

က်မဘ၀တြင္ ပထမဆံုးဖတ္ခဲ့ရသည့္ ဓူ၀ံ၏မာလာ၀တၳဳတိုကို က်မအခုခ်ိန္အထိ မေမ့ေတာ့ပါ။ အဲသည္အထဲကဖိုခေနာက္ဆိုင္ တိုင္း ျပည္သံုးခု ၾကားကေတာအုပ္ႀကီးသည္ ေတာ္လွန္ေရးသမား သူရဲေကာင္း ဗိုလ္နႏၵ အေျခစိုက္ရာနယ္ေျမျဖစ္သည္။ မတရားတာကို လက္ပိုက္ၾကည့္မေနဘဲ အသက္ႏွင့္ရင္းၿပီး ကူညီေျဖရွင္းေပးေသာ သူရဲေကာင္းသည္ က်မအတြက္ ေလးစားအထင္ႀကီးစရာေပါ့။ ည သန္းေခါင္တြင္ ဘီလူးစားခံရတတ္လို႔ မသြားရဲၾကသည့္ ေတာင္ေျခတခုဆီက လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္သည့္ ထိုသူရဲေကာင္း၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား၊ သူဖမ္းဆီးရမည့္ ဘုရင္မကို မဖမ္းဆီး႐ံုတြင္မကႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေအာင္ စစ္အင္အားႀကီးမားေအာင္ပင္ သူက ကူညီလုိက္ေသးသည္။ ထိုဘုရင္မႏွင့္ သူရဲေကာင္းၾကားက ဖြင့္မေျပာလဲ သိေနသည့္ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ေနာက္ဆံုးသူ႔ကတိကို ထိန္းခ်ဳပ္ ၿပီး သူ႔အသက္ကို ဓားစာခံသူ႔တပည့္ ေနာက္လိုက္ လူကိုးေယာက္အသက္ႏွင့္ လဲယူဖို႔သာယာေရႊျပည္ ဘုရင္ႀကီးဆီသို႔ တဦးတည္း တိတ္တဆိတ္ျပန္အသြား၊ ဘုရင္မကလဲ သူရဲေကာင္းမရွိသည္ကို သိသည့္အခါထိုႏိုင္ငံသို႔ လိုက္သြားၿပီး၊ သူ႔ကိုယ္သူအပ္ႏွင္းလ်က္ ဗိုလ္နႏၵအတြက္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မး္သာခြင့္ေတာင္းသည့္အခ်ိန္၊ ထိုဇာတ္သိမ္းခန္းသည္ ဇာတ္၏အထြဋ္အထိပ္ ျဖစ္သည္။

သူတို႔ဆီက ဟယ္ရီေပၚတာ ၀တၳဳေတြအရွိန္အဟုန္ျဖင့္ လူႀကိဳက္မ်ားသည္မွာ ကေလးတို႔ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ လႈပ္ရွားသည့္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ဆန္း ၾကယ္စြန္႔စားမႈ အေျခခံ ဇာတ္လမ္းမ်ားျဖစ္လုိ႔ ေနမွာပါ။ ကေလးေတြခ်ည္းလူႀကီး အကူအညီသိပ္မပါဘဲ အႏၱရယ္ဆိုးေတြႏွင့္ၾကံဳ၊ ကေလးတို႔၏ ၾကံရည္ဖန္ရည္ စြမ္းရည္ေတြႏွင့္ပဲ အဲသည္ကေနလြတ္ေျမာက္၊ ဘယ္ေလာက္ေက်နပ္အားရစရာ ေကာင္းလုိက္ပါသလဲ။

အခုေခတ္မွာ အမ်ားအားျဖင့္ေတြ႔ရသည့္ ကေလးတို႔၏စြန္႔စားမႈက ဂိမ္းေတြပဲ ျဖစ္သည္။ ဂိမ္းထဲမွာ ေသနတ္ပစ္သည္။ ဂိမ္းထဲမွာဗံုး ေဖာက္ခြဲသည္။ ဂိမ္းထဲမွာေျမလွ်ိဳးမိုးပ်ံသည္။ က်မတူအငယ္ေလးတေယာက္ ေဆာ့သည့္ ဂိမ္းမွာေတာ့ ဇာတ္လိုက္က သူ႔လိုအရြယ္ ေကာင္ေလး။ ႏြားျခံထဲမွာ ႏြားႏို႔ညႇစ္တာလည္းပါ၏။ က်မသေဘာက်စြာ ျပံဳးရယ္မိသည္။ သူ႔ဘ၀မွာႏြားကို ေသေသခ်ာခ်ာကိုင္မ ၾကည့္ဖူးတာက်မသိသည္။ ႏြားႏို႔ညႇစ္ဖို႔ေတာ့ ေ၀းေလစြ။ ဒါေပမယ့္ ဂိမ္းထဲမွာႏြားႏို႔ညႇစ္သည္ဆုိေတာ့ ဒါလည္းတမ်ိဳးေတာ့ စိတ္ေျဖရာ ရတာေပါ့ေလ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔တကယ္ၾကံဳေတြ႔ရသည္က အလင္းေရာင္ေတြ ပံုရိပ္ေတြပါ။ ဘယ္မွာလဲ ႏြား၊ ဘယ္မွာလဲ ႏြား၏ အေမႊးႏု ႏုေလးေတြ၊ ဘယ္မွာလဲ ႏြားစာခြက္၏ ေကာက္႐ိုးရနံ၊ ဘယ္မွာလဲ ႏြားေခ်းနံ။

ကေလးေတြ သြားရင္းလာရင္း သစ္ပင္ေတြကိုၾကည့္ရျမင္ရသည္ ဆုိလွ်င္လည္းဒါက ကားမွန္ျပတင္းမွ တဆင့္ျမင္ရသည့္ ျမင္ကြင္း ေတြ၊ သစ္ရြက္စိမ္းစိမ္း ပန္းေမႊးေမႊးကုိ လက္ျဖင့္ထိတို႔ၾကည့္ရတာမဟုတ္။ လိပ္ျပာေလးေတြ ပုဇဥ္းေလးေတြ တီေကာင္ေတြကို လက္ ျဖင့္ထိ ကိုင္ၾကည့္ရတာမဟုတ္။ သူတို႔လမ္းေလွ်ာက္ရသည့္ ေျမက သူတုိ႔အိမ္ေရွ႕တိုက္ခန္းေရွ႕က ေျမသာလွ်င္ျဖစ္သည္။ စက္ဘီးေလး ေသာ္မွ စီးခြင့္မရွိ။ ကံေကာင္းလို႔ ျခံ၀င္းက်ယ္က်ယ္ ရွိသူကေတာ့ စက္ဘီးစီးခြင့္ ရွိတာေပါ့။ သာမန္က်မတို႔လို ကန္ထ႐ိုက္တိုက္ေတြမွာ ေနရသည့္ကေလးေတြ ဘယ္ေနရာသြားၿပီး စက္ဘီးစီးမလဲ။ ေဘာလံုးကန္သည့္ ကြင္းမရွိ၊ ၾကက္ေတာင္႐ိုက္သည့္ ကြင္းမရွိ၊ ပန္းျခံ ေတာင္ က်မတို႔နားမွာမရွိေတာ့ပါဘူး။ စိမ္းလန္းသည့္ေနရာ လိုအပ္သည္။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈ လိုအပ္သည္။ စြန္႔စားရင္ ခုန္မႈကို ကေလးေတြသိဖိုလုိသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသာမက နာက်င္မႈကိုလည္း ကေလးေတြသိသင့္ သည္ဟုဆုိလွ်င္ လက္ခံႏိုင္ၾကပါ့မလား။

လိုအပ္သည္ထက္ပိုၿပီး အတင္းကာေရာအကာအကြယ္ေတြ ေပးခံေနရသည့္ ကေလးတို႔သည္ ဘ၀အတြက္ လုိအပ္သည့္သတၱိေတြ ဘယ္ကရမလဲ၊ ေျဖာင့္မွန္ၿပီး အားနည္းသူကို ဖိႏွိပ္ခံလူကို ကူညီကယ္တင္ေပးဖို႔ အမွန္တရားအတြက္ စြန္႔စားလိုစိတ္ေတြ၊ တြန္းအား ေတြကိုဘယ္က ရႏိုင္ပါ့မလဲ။ အနည္းဆံုးသူတို႔၏ မ်ိဳးဆက္အနာဂတ္ကေလးေတြ စြန္႔စားမႈ၏ အရသာကိုသိေအာင္ ေျပာျပဖို႔ ပံုျပင္ေတြ ဖန္တီးေပးဖို႔ အႏုပညာကိုေရာ သူတို႔ဘယ္က ရႏိုင္ေလမလဲ။

ဂ်ဴး
ကလ်ာ မဂၢဇင္း ေအာက္တုိဘာ ၂၀၀၉

မဟူရာေကာင္းကင္အတြက္ ေရႊေရာင္ခၽည္တမ္းခၽင္း

မဟူရာေကာင္းကင္အတြက္
ေရႊေရာင္ခၽည္တမ္းခၽင္း

သန္းေကာင္ထက္ေတာ့
ညၪ့္မနက္ပါဘူးတဲ့
ဆိုရိုးစကားထားခဲ့ႁငားလည္း
ဒို ့တိုင္းေရႊႁပည္ေတာ္မွာေတာ့
သန္းေခါင္ထက္နက္တဲ့ ညၪ့္ေရာင္က
ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္လို႔
ႂကယ္ေရာင္လဲမရွိ
လေရာင္နတၲိနဲ႔ေပါ့ ၊။

တခါ တခါ
လင္းကနဲ လက္ကနဲ
အလင္းမြဲမြဲေလးႁမင္မိလို႔
ေမွ်ာ္လင့္တႄကီး
အနားတိုးႂကည့္မိေတာ့
ေတြ ႔ဆံုေဆြးေႏြုးေရးအတြက္
ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးေပးမယ့္
ပိုးစုန္းႂကဴးေလးေတြပဲ ။

အဲဒါကလည္း
မွိတ္တခါ ေပၽာက္တလွည့္
ဖမ္းရခက္ ဆုပ္ရခက္ပါဘိနဲ႔
၀မ္းနည္းရမလို ၀မ္းသာရမလို
အမၽိဳဳးမၽိဳး အမူပိုလို ့ ။

တိုင္းေ၀းႁပည္ႁခားက
ဒုကၡသည္ ဒို႔ႁပည္သားေတြမွာေတာ့
ဆူးႂကားထဲက ဘူးခါးမၽားလို
ေရွ႔တိုးလို႔လဲ ေနရဘို႔မေမွ်ာ္ရဲ
ေနာက္ဆုတ္လို႔လဲ ႁပန္ရမွာ မ၀ံ့မရဲနဲ႔မို႔
သန္းေကာင္ထက္နက္တဲ့ ညၪ့္ယံေတြမွာ
အာရုဏ္ၪီးရဲ႔ေရွ႔ေႁပး
ေရာင္ခၽည္မွ်င္ ခပ္ေရးေရးပဲႁဖစ္ႁဖစ္
ေတာင့္ေတာင့္တတ
ႁမင္ခြင့္ရခၽင္ပါရဲ႔
ခၽစ္စြာေသာ အို ... ေကာင္းကင္ ။

သီတာေအာင္
၉ - ၁၂ - ၂၀၀၉