ဟယ္လ္ဆင္ကီးၿမိဳ ့ရဲ ့ ေရႊအိုေရာင္ေႏြရက္မ်ား

ဟယ္လ္ဆင္ကီးၿမိဳ ့ရဲ ့ ေရႊအိုေရာင္ေႏြရက္မ်ား

အေရွ ့ေတာင္အာရွက အပ္တစင္းနဲ ့
ဥေရာပမွာ ေသာင္တင္ေနတဲ့အပ္တစင္း
ထိေတြ ့ျခင္းဟာ ရခဲျခင္းတရားေလးပါးထဲက
မႏုသတၱဘာေ၀ါ ဒုလႅေဘာ ကို ေဖာ္က်ဴးေနတာပဲမဟုတ္လား ။

က်ေနာ္တို ့ရဲ ့ေတြ ့ဆံုျခင္းမွာ ဘာဘာညာညာမလို
ရြတ္ဆိုစရာ ကဗ်ာတခ်ိဳ ့နဲ ့
ဗ်စ္ရည္ နဲနဲပါးပါးေတာ့ လိုအပ္သေပါ့ေလ ။
အထူးဧည့္သည္ေတာ္အေနနဲ ့
ခင္၀မ္းရဲ ့ေတးသီခ်င္းေတြကို ဖိတ္ၾကားခဲ့ၾကရဲ ့ ။

ကိုေအာင္ခ်ိမ့္ ကဗ်ာထဲကလို
အမွန္တရားတခုထဲ ကို ေဟာေျပာဘို႕ကိစၥဟာ
နည္းနည္းေစာျပီး
သိပ္ေနာက္က်သြားျပီ
ေမာင္ေခ်ာႏြယ္စကားလို
ရင္ဘတ္ျခင္း ဂ်က္ပင္ထိုးလိုက္ၾကတယ္။

ခ်စ္ခ်င္း မုန္းခ်င္းတရားအိုဇုန္းလႊာလိုပါးလႊာ
က်ေနာ္ နဲနဲေလးမွအထိမခံႏိုင္
ရာဇ၀င္ထဲက မိဖုရားငယ္ရဲ ့မသိစိတ္က ေယာင္ရမ္းမႈ
လႊတ္ကနဲ အို ဆင္ကဲကေလ ...ဘ၀ဇာတ္သိမ္း
မီးက်ီးခဲေတြ မၿငိမ္းခင္အထိ
ဘယ္ဟာက ဇာတိ ဘယ္ဟာကဇရာ ဘယ္ဟာကဗ်ာဓိ
ဘယ္ဟာက မရဏ သိခြင့္ရခ်င္မိရဲ ့
အဲဒီီေနာက္မွာေတာ့ ေနကြယ္ရင္ ေရႊဓါးဆြဲလို ့ပဲသတ္သတ္
ေက်ာတရာ ရင္တရာ ဒဏ္ခတ္ ၿမိဳင္ရပ္ကိုပဲ ႏွင္ႏွင္
ဒီမွာေလ … ေဟရာကလိုက္တပ္စ္ရဲ ့ ျမစ္တျမစ္သီအိုရီ
က်ေနာ္ ေလ အႀကိမ္ႀကိမ္ေအာ္ဟစ္ ရယ္(ရီ)ေမာ မ်က္ရည္ေတာမွာ ….

ဥဒါန္း

ဥဒါန္း

ျပာ၀င္း၀ိုး၀ါးတဲ့
ေဆာင္းႏွင္းမ်ားကသာ
သမိုင္းရဲ ့ ဘာသာစကားျဖစ္မယ္ဆိုရင္
တလိမ့္လိမ့္ ခယြင္းတဲ့
ေသြးႏွင္းစက္ေတြ
တို ့ေျမမွာ မိႈင္းမိႈင္းေ၀ေရာ့မယ္ ။

ေသသူရဲ ့အရိုးေတြက
ရွင္သူကို ဘာလုပ္ရမယ္လို ့
အံ့ခ်ီးဖြဖြ ရည္ညႊန္းၾကတာ
သမိုင္းလို ့ဆိုရမယ္။

ရာဇ၀င္းဆိုးရဲ ့
အရိုးတြန္သံ
ဘယ္သူ ့ထံပါး
သယ္ေဆာင္သြားမလဲ ႏွင္းတို ့ရယ္ .။

ဒီဘက္ ကမၻာေခတ္ရဲ ့
ရဲရင့္တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းဟာ
တို ့ျပည္က ေက်ာင္းသားအေလာင္းေတြဆီမွာ ရွိတယ္ ။

သားေပ်ာက္ရွာေနတဲ ့အေမကို
သူေအာက္က ေျမက
“ေမေမ” လို ့ တိုးတိုးေလး ေခၚေနတယ္။
ေမေမရယ္ ေမေမရယ္ ေမေမရယ္ ။

ဇာဘုရင္ရဲ ့ စနစ္ဆိုးေၾကာင့္
ျပည့္တန္ဆာျဖစ္ရတဲဲ့
ရုရွားမေလးဟာ
အိပ္ရာထဲမွာ ငိုေနတယ္ ။

ေန၀င္းရဲ ့စနစ္ေၾကာင့္
သူပုန္ျဖစ္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ
လမ္းမေပၚမွာ တိုက္ပြဲ၀င္ေနတယ္။

ဒီေန ့ပြဲဟာ
ရံႈးရံႈး ႏိုင္ႏိုင္
ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္းသာ အဓိကဆိုတဲ့ ပြဲမဟုတ္ဘူး
သူေသကိုယ္ေသ အၿပိဳင္ႏႊဲ
၀ိညာဥ္ခ်င္း ရိုက္ခြဲတဲ့ ပြဲျဖစ္တယ္ ။

“ေဟ့ …..ႀကိဳးစင္”
ငါ ရင္ေကာ့ၿပီး လာခဲ့မယ္ ။

ေရႊဘုန္းလူ
(ေရႊဘုန္းလူ(ခ)တာရာမင္းေ၀ အမွတ္တရ)