Wednesday, August 4, 2010 / စာေရးဆရာမဂ်ဴး
ၾကြေရာက္လာၾကတဲ့ ပါေမာကၡမ်ား၊ ဆရာ ဆရာမမ်ား၊ စာေပ၀ါသနာ႐ွင္မ်ား၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ားကို အခုလို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီးေတာ့ ရင္းႏွီးစြာ စကားေျပာခြင့္ရတဲ့အတြက္ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေျမာက္တယ္ဆိုတာ ပထမဦးစြာ ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ (ၾသဘာသံမ်ား)
ဒီကေန႔ည က်မ ေဟာေျပာဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္ထားတဲ့ေခါင္းစဥ္က 'က်မ ေတာ္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္' ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေခါင္းစဥ္ကို ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွာ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို တကူးတကန္႔ လာေရာက္နားေထာင္လိုတဲ့ ပရိသတ္အေနနဲ႔ အံ့ၾသခ်င္ အံ့ၾသမိမယ္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို လာၿပီးေတာ့ နားေထာင္တာဟာ နင္တို႔ေတြ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြဆီက ေတာ္တာေတြမ်ား ၾကားရမလား၊ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးနဲ႔ လာၿပီးနားေထာင္တာ၊ ညံ့တာေတြေတာ့ ငါတို႔ မၾကားခ်င္ဘူး၊ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ က်မကလဲ က်မ သိတ္ေတာ္တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ က်မဟာ ဘ၀မွာ တခါမွ မေတာ္ခဲ့ဘူးေသးပါဘူး။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား)
ဒီေတာ့ က်မ ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညံ့ေနတာပဲေတြ႔ေတာ့ က်မရဲ႔ ပရိသတ္ေ႐ွ႔မွာ က်မညံ့တဲ့အေၾကာင္းကိုပဲ ၀န္ခံတာဟာ ႐ိုးသားမႈ အ႐ွိဆံုး ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ က်မ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အခုလို စင္ျမင့္ေပၚ တက္လာၿပီး ေတာ့ က်မညံ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာရတာ က်မ အမ်ားႀကီး ၀မ္းလဲနည္းမိပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး၊ က်မ ည့ံတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာရမွာပဲ။
က်မကေတာ့ ည့ံတဲ့အေၾကာင္းတခုပဲ ေျပာစရာ ႐ွိလို႔ပါ။ ဒီေတာ့ အဲဒီလို စိတ္ပ်က္ေနတဲ့သူ၊ ေဒါသထြက္ ေနတဲ့ သူေတြအတြက္ က်မ အၾကံေကာင္းေလးတခုေတာ့ ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ ၾကားခ်င္ရင္ေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲကို လာစရာမလိုပါဘူး။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ၾကားခ်င္ ဂုဏ္ယူခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားကို ၾကည့္ၾကပါ။ (ေအာ္ဟစ္ လက္ခုပ္သံမ်ား) အခုအခ်ိန္က စၿပီးေတာ့ 'ဂ်ဴး' ရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံပါေတာ့မယ္႐ွင္။
က်မဟာ အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း ဆရာ၀န္ စာေရးဆရာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား) ႂကြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ဆရာ၀န္အလုပ္လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္။ စာေရးတဲ့အလုပ္ လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္ ဆိုေတာ့ ဘယ္အလုပ္မွာမ်ား က်မ ညံ့ပါသလဲလို႔ ေမးခဲ့ရင္ က်မ ေျဖခ်င္လို႔ပါ။ က်မဟာ အလုပ္ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးမွာ ညံ့ဖ်င္းပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပပါမယ္။ က်မဟာ ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက ညံ့ပါတယ္။ က်မ ငယ္ငယ္တုန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း ပထ၀ီ၀င္ဘာသာမွာ သင္ရေသာ္လဲ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ စီးပြါးေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ တတိယတန္းအ႐ြယ္ ေလာက္မွာ ျမန္မာ့ ပထ၀ီ၀င္ဘာာသာကို သင္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ သံယံဇာတေတြအေၾကာင္း စာသင္ရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ သယံဇာတ အလြန္ေပါမ်ားႂကြယ္၀တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္စပါးေတြ ထြက္တယ္။ ကၽြန္းသစ္ေတြ ထြက္တယ္။ ေရနံေတြလဲ ထြက္ပါတယ္။ ေရနံထြက္တာလဲ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ပါပဲ။ က်မက ေရနံေခ်ာင္းသူ ျဖစ္ပါတယ္။
ေရနံေခ်ာင္းသူဆိုေတာ့ က်မတို႔ ေရနံေျမကေန ျဖတ္သြားတဲ့အခါမွာ ေရနံတူးစင္ႀကီးနဲ႔ ေရနံတူးေနတာ ေတြ၊ တူးၿပီးသား ေရနံတြင္းေတြကေန ပိုက္လံုးေတြနဲ႔ ေမာင္းတံေတြနဲ႔ စုပ္ယူၿပီးေတာ့ ေရနံေလွာင္ကန္ထဲ ထည့္ေနတာေတြ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြပါပဲ။ အဲ့ဒီ ေရနံေလွာင္ကန္ေတြထဲက မ်ားျပားလွတဲ့ ေရနံေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲဆိုတာေတာ့ က်မက မျမင္ရဘူးေပါ့။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ ျမင္ရတာက ေရနံေလွာင္ကန္ပဲ ျမင္ရတာကိုး။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲ့ဒါ ေရနံနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ အပိုင္းပါ။ ေနာက္ထပ္ သံယံဇာတေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဥပမာ တြင္းထြက္ပစၥည္းေတြ၊ ေက်ာက္မီးေသြးလဲ ထြက္ပါတယ္။ ပတၱျမား၊ နီလာ၊ ေ႐ႊ၊ ေ႐ႊေၾကာႀကီးေတြလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီ ေ႐ႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြ အျပင္ ေက်ာက္မီးေသြး၊ ခဲမျဖဴတို႔၊ အၿဖိဳက္နက္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မထြက္တဲ့ တြင္းထြက္ဆိုတာ မ႐ွိသေလာက္ အမ်ားႀကီး ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာ့ပိုင္နက္ ပင္လယ္ေရျပင္ဆိုတာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ကထြက္တဲ့ ငါးပုစြန္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူလူထု စားသံုးလို႔ေတာင္ မကုန္တဲ့အတြက္ စည္သြတ္ဗူး ေတြနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ ေရခဲ႐ိုက္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကိုေတာင္ တင္ပို႔ေရာင္းခ်လို႔ ရပါတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ တတိယတန္း ေက်ာင္းသူ က်မဟာ က်မႏိုင္ငံကို က်မ ေတာ္ေတာ္ ဂုဏ္ယူခဲ့ပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) သယံဇာတေတြ သိပ္မ်ားတာပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တေန႔က်ေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာအျပင္ တျခားျပင္ပမဂၢဇင္းတခုကို သြားဖတ္မိပါတယ္။ သြားဖတ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မ စာေတာ့ ဟုတ္တိပတ္တိ မဖတ္ဖူးေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းပါးတို႔ ပံုျပင္တို႔ဆိုရင္ တေၾကာင္းစ ႏွစ္ေၾကာင္းစ ဖတ္တတ္ေနပါၿပီ။ အဲ့ဒီမွာ ကံဆိုးစြာနဲ႔ စာေၾကာင္းေလးတေၾကာင္း သြားေတြ႔ပါတယ္။ အဲ့ဒီ စာေၾကာင္းေလးကို က်မ အခုထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပါဘူး။'ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ တတိယေျမာက္ လိုက္ပါသည္တဲ့'။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)
အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပထ၀ီ သင္ခါစ တတိယတန္းေက်ာင္းသူ အျမင္နဲ႔ဆိုေတာ့ က်မ ဒီလိုပဲ ျမင္တာေပါ့။ တကယ္တမ္းေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ သယံဇာတ ထြက္႐ံုနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါ က်မရဲ႔ အေျပာမဟုတ္ ပါဘူး။ ကမၻာ့စီးပြါးေရး ပညာ႐ွင္ေတြေျပာတဲ့ အေျပာပါ။ သူတို႔က ဘယ္လိုေျပာသလဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ အခ်က္ႀကီး (၄)ခ်က္ လိုပါတယ္တဲ့။ သယံဇာတ၊ သဘာ၀သယံဇာတ (Natural Resource) လို႔ေခၚတဲ့ သဘာ၀သယံဇာတေတြ ေပါမ်ားဖို႔တဲ့။ နံပါတ္ (၂)ကေတာ့ အစဥ္အဆက္က ႀကီးပြါးခဲ့တဲ့၊ အစဥ္အဆက္က ႐ွိခဲ့တဲ့ အရင္းအႏွီး၊ နံပါတ္ (၃) က Technology လို႔ေခၚတဲ့ နည္းပညာအသစ္အဆန္းေတြ၊ နံပါတ္ (၄) ကေတာ့ အဲ့ဒီနည္းပညာကို ကၽြမ္းက်င္သူေတြ၊ အဲဒီ ေလးမ်ိဳးလံုး ႐ွိတဲ့ ႏိုင္ငံဟာ (သို႔မဟုတ္) ေလးမ်ိဳးမွာ သံုးမ်ိဳးေလာက္ ႐ွိတဲ့ႏိုင္ငံဟာ အဲ့ဒီ ႏိုင္ငံဟာ ခ်မ္းသာပါတယ္တဲ့။
အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက (၁) သယံဇာတေတြေတာ့ ေပါမ်ားႂကြယ္၀ပါတယ္။ ေနာက္ နံပါတ္ (၂) (၃) (၄) ႐ွိ မ႐ွိေတာ့ က်မ မသိပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းက အဲ့ဒီက စ ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာရရင္ေတာ့ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မ ညံ့တာပါ။ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္အေၾကာင္း က်မ ျပန္ေျပာပါမယ္။ စတုတၳတန္း (ဒါမွမဟုတ္) ပဥၥမတန္း အ႐ြယ္ ေလာက္ ကေလးဘ၀မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ အေရးအခင္းတခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းမွာ ၿမိဳ႔ႀကီးေတြ၊ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးေတြကေန ၿပီးေတာ့ စတင္ ျဖစ္ပြါးခဲ့ၿပီးေတာ့ က်မတို႔ဆီကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပ်ံ႔ႏွ႔ံလာခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းကေတာ့ တ႐ုတ္-ဗမာ အေရးအခင္းပါ။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီးလို႔ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ၾကားရပါတယ္။
က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဗမာလူမ်ိဳးေတြေတာ့ မခ်ၾကပါဘူး။ က်မတို႔ အခ်င္းခ်င္းေတာ့ ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ အတန္းထဲမွာ က်မတို႔နဲ႔ စာၿပိဳင္ဖက္ တ႐ုတ္မေလး ၃ - ၄ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ က်မတို႔လဲ စာေမးေဖာ္ ေမးဖက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ တရုတ္-ဗမာ အေရးအခင္း ျဖစ္ေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မတို႔လဲ လက္ခံလိုက္႐ံုပဲေပါ့။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီ၊ ဒီေလာက္ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ တရက္ေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မတို႔ကို ေျပာပါတယ္။ တို႔တေတြ မနက္ဖန္ ေရာက္လို႔႐ွိရင္ ဒီၿမိဳ႔ရဲ႔ လမ္းေတြေပၚမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးတန္းစီ လမ္းတေလွ်ာက္ ခ်ီတက္ရမယ္တဲ့ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲဒီေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာသင္တဲ့အခ်ိန္မွာ အျပင္ထြက္ ရမယ္ဆိုေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မတို႔ တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ပဲ လိုက္ဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။ ဆရာမက ေျပာတယ္။ နင္တို႔အားလံုး စည္းကမ္း႐ွိ႐ွိ ေသေသ၀ပ္၀ပ္ ခ်ီတက္ရမယ္ေနာ္တဲ့။ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ တြဲလို႔ရတယ္။ နင္တို႔ ႀကိဳက္တဲ့လူနဲ႔ နင္တို႔ တြဲၾကပါတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မကလဲ က်မရဲ႔ လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ တ႐ုတ္မေလးကို ေ႐ြးလိုက္ပါတယ္။ က်မနဲ႔ က်မသူငယ္ခ်င္း တ႐ုတ္မေလးဟာ တ႐ုတ္ဗမာအေရးအခင္း မွန္ကန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံဖို႔ ၿမိဳ႔ထဲမွာ ခ်ီတက္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔က ၂ ေယာက္တတြဲ လမ္းေလွ်ာက္ လမ္းေတြေပၚမွာ ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္း ခ်ီတက္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေ႐ွ႔က တေယာက္က စာ႐ြက္ေတြနဲ႔ တိုင္ေပးတယ္။ က်မတို႔က ေနာက္ကေနၿပီး လိုက္ေအာ္ရတယ္။ လိုက္ေအာ္ေတာ့လဲ တို႔အေရး၊ တို႔အေရး ေပါ့။ ေ႐ွ႔က ဘာေအာသလဲေတာ့ က်မတို႔ ေကာင္းေကာင္း မၾကားရဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ေ႐ွ႔ကတေယာက္က တိုင္ေပးလိုက္၊ ဘာမွမသိပဲ ေနာက္က တို႔အေရး ေအာ္လိုက္၊ ေအာ္ရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းတကာကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို လမ္းေလွ်ာက္ရတာ၊ ေအာ္ရတာ ေမာရင္ ေရေသာက္ရေအာင္၊ အေအးေသာက္ရေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ အိမ္ေတြကေနၿပီး အိမ္ေ႐ွ႔မွာ စာပြဲေလးေတြ ခင္းၿပီးေတာ့ က်မတို႔ကို အစားအစာေတြ ေကၽြးေမြးပါတယ္။ က်မတို႔လဲ အလကားရတာမွန္သမွ် အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အက်င့္က ပါေနတာကိုး (ရီသံမ်ား)
ဗမာက ေကၽြးေကၽြး၊ တ႐ုတ္က ေကၽြးေကၽြး အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) ဒီလိုနဲ႔ပဲ နည္းနည္း ေနျမင့္လာတဲ့အခါမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းကို ျပန္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းေ႐ွ႔မွာ အင္မတန္ က်ယ္၀န္းတဲ့ ေျမတလင္းျပင္ႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အားလံုးစု႐ံုးၿပီးေတာ့ အတန္းလိုက္ အတန္းလိုက္ ကိုယ့္လူစုနဲ႔ကိုယ္ စု႐ံုးၾကပါတယ္။
အဲဒီမွာ က်မတို႔ ဆရာမက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့၊ ေအာ္... က်မ ေမ့ေနလို႔၊ က်မတို႔ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ အခါမွာ ဒီအတိုင္း လက္လြတ္ေလွ်ာက္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ 'ေခါင္း' ႀကီးေတြကို ႀကိဳးနဲ႔ ဆြဲၿပီးေတာ့ ဒီ ေခါင္းႀကီးေတြကေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဆြဲႏိုင္ေအာင္ပါ။ စကၠဴေတြနဲ႔လဲ ေခါင္းပံုစံ ျဖစ္ေအာင္ ေရးထားပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲမွာလဲ က်မတို႔ မ်က္စိေ႐ွ႔မွာ စကၠဴစုတ္ေတြ ထည့္ထားတာ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ စကၠဴစုတ္ေတြကို က်မတို႔က စကၠဴစုတ္ေတြလို႔ မမွတ္ရဘူးတဲ့။ အဲဒီအထဲမွာ အေလာင္းေတြ ပါတယ္လို႔ မွတ္ရမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီမွာမွ က်မ ပထမဦးဆံုး နံမည္တခုကို ၾကားဖူးပါတယ္။ အဲ့ဒီနာမည္ကေတာ့ ေမာ္စီတုန္းတဲ့။ ေမာ္စီတုန္းဆိုတဲ့နာမည္ကို အဲဒီအခိ်န္မွာမွ ပထမဦးဆံုး ၾကားဖူးတာပါ။ ေမာ္စီတုန္း က်ဆံုးပါေစ ေပါ့။ အဲ့ဒီလို ဆိုတယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းေ႐ွ႔ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်မတို႔ ဆရာမက အဲဒီ ေခါင္းႀကီးကို မီး႐ိႈ႔ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ က်မက သူမ်ားေအာ္ရင္သာ ေနာက္ကေန တို႔အေရး လိုက္ေအာ္ရဲတာ။ က်မကေတာ့ မီး႐ိႈ႔ဖိုေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္။ ေၾကာက္ေတာ့ က်မက ေနာက္ဆုတ္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မကို ေ႐ွ႔ထြက္ခိုင္းတယ္။ က်မက အတန္းရဲ႔ ေမာ္နီတာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား)
"တင္တင္၀င္း နင္ေ႐ွ႔ထြက္ နင္မီး႐ိႈ႔ ရမယ္" လို႔ ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက မ႐ိႈ႔ရဲဘူးဆိုၿပီး ေနာက္ကို ကပ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို မၾကည့္ရက္တဲ့ နည္းနည္းအသက္ႀကီးတဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္က က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္စား ေျဖ႐ွင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ သူပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ မီး႐ိႈ႔တယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မဟာ ဒီလို ႏိုင္ငံေရးမ႐ွိေအာင္ ည့ံတယ္ဆိုတာ က်မ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါ က်မရဲ႔ စီးပြါးေရး ညံ့ဖ်င္မႈ၊ ႏိုင္ငံေရး ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုသာ ညံ့တယ္။ က်မက ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲဆိုေတာ့ က်မဘ၀မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵတခုက စာေရးဆရာ ဘ၀တခုပါပဲ။ စတုတၳတန္းအ႐ြယ္ ကတည္းက က်မဟာ စာေရးဆရာတေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ က်မကို တြန္းအားေပးတဲ့ အခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြပါပဲ။ က်မဟာ ေက်ာင္းစာက လြဲၿပီးေတာ့ အျပင္ဘက္စာေပေတြကို မဂၢဇင္းေတြကို အမ်ား ဖတ္ခဲ့ ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာထက္ ပိုၿပီးေတာ့ ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ မွတ္မိသေလာက္ေပါ့၊ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြဟာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ စာေရးဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ စာေရးဆရာႀကီး ဓူ၀ံ၊ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ႏွင္းယု၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၊ သူတို႔ စာအုပ္ေတြကို က်မ ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုး ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကို အခုထိ မွတ္မိပါတယ္။ ဒါဟာ က်မအတြက္ ပထမဦးဆံုး ၀တၳဳပါ။ အဲ့ဒါကေတာ့ စာေရးဆရာႀကီးဓူ၀ံရဲ႔ 'မာလာ' လို႔ အမည္ရတဲ့ ၀တၳဳ ျဖစ္ပါတယ္။ 'မာလာ' ဟာ လက္သံုးလံုးေလာက္ ထူတဲ့ စာအုပ္ႀကီးတအုပ္ပါ။ သူ႔ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မရဲ႔ က်မကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႔ ဖတ္ခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက က်မက ကာတြန္းေတြပဲ ဖတ္ပါတယ္။ ကာတြန္းေတာင္မွ ထူရင္ မဖတ္ပါဘူး။ ခပ္ပါးပါးပဲ ဖတ္ပါတယ္။ တရက္က်ေတာ့ က်မ စတုတၳတန္း စာေမးပြဲအၿပီး ေက်ာင္းအားတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မ ေမေမက စာအုပ္တအုပ္ ယူလာေပးပါတယ္။
"သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္စမ္း" လို႔ က်မကို ေျပာပါတယ္။ အဲ့ဒီ၀တၳဳက 'မာလာ' ၀တၳဳပါ။ က်မက စာအုပ္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ "အား စာအုပ္ႀကီးက အထူႀကီးပါလားေမေမ" လို႔ ေျပာေတာ့ "ေအး ထူေတာ့ ထူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သမီး စိတ္၀င္စားမွာပါ" တဲ့။ သမီးတို႔ ေမာင္ႏွမေတြဟာ စကားေျပာရင္ အင္မတန္ ႐ိုင္းတယ္တဲ့။ ကိုကိုရယ္၊ ညီမေလးရယ္ ဘယ္ေတာ့မွ စကားမေျပာဘူး၊ ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း အႀကီးနဲ႔အငယ္ကို နင္, ငါ သံုးတယ္တဲ့။ အဲ့ဒါ မေကာင္းဘူးတဲ့၊ ဒီေတာ့ သမီး ဒီစာအုပ္ကို ဖတ္တဲ့အခါမွာ ဖတ္ၿပီးသြားရင္ သမီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔လာလိမ့္မယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲမွာ လူေတြဟာ စကားေျပာရင္ သိပ္ယဥ္ေက်းတာပဲတဲ့။ ဖတ္ၾကည့္ပါတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မကလဲ ေမေမက ဖတ္ခိုင္းတယ္ဆိုရင္ ငါဖတ္ဖို႔ သင့္တာေပါ့။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေတြးၿပီးေတာ့ ေမ့ေမ့ေ႐ွ႔မွာပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ ဖြင့္ဖတ္ လိုက္ပါတယ္။ စ ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ သူက အခန္း(၁) အဖြင့္မွာ အက်ဥ္းေထာင္တခုရဲ႔ ျမင္ကြင္းနဲ႔ စထားပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ၊ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ၊ သံတိုင္ေတြေနာက္မွာ အက်ဥ္းသား ၁၀ ေယာက္ အက်ဥ္းက် ေနပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ တိုင္းျပည္ကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္လို႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ဥ္းသား ေတြပါ။ တေယာက္က ေခါင္းေဆာင္၊ အဲ့ဒီေခါင္းေဆာင္နာမည္က ဗိုလ္နႏၵလို႔ ေခၚပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေနာက္ပါက ၉ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔ ၁၀ ေယာက္ကို ဒီကေန႔ ညေန ေနကြယ္လို႔ ႐ွိရင္ လည္ပင္းကို ႀကိဳးကြင္းစြပ္ၿပီး၊ မေသမခ်င္း ႀကိဳးေပးသတ္ခံရဖို႔ ဘုရင္က အမိန္႔ ခ်ၿပီးသားပါ။ ဒီေတာ့ သူတို႔ အားလံုးဟာ ဒီကေန႔ ညေနမွာ ေသမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္႐ြ႔ံတုန္လႈပ္ေနပါတယ္။ တပည့္ေတြဟာ ငိုတဲ့သူက ငိုေနၾကတယ္။ နံရံကို လက္သီးနဲ႔ထိုးၿပီး ေအာ္တဲ့သူက ေအာ္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ ေဒါသတႀကီး စကားေျပာတဲ့သူက ေျပာေနၾကတယ္။ အဲ့ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္နႏၵက ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္တယ္။ "သူတို႔ခမ်ာ ငါ့ရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မႈကို လိုက္ခဲ့တဲ့အတြက္ သူတို႔ဟာ ႀကိဳးေပးၿပီး အသတ္ခံရေတာ့မွာပါလား၊ သူတို႔ေတြ အေသေျဖာင့္ေအာင္၊ ေသျခင္းတရားကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ ေအာင္ ငါ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပမွ ျဖစ္မယ္" လို႔ သူ႔ဖာသာသူ ေတြးၿပီးေတာ့ သူ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပပါတယ္။ အဲ့ဒီကဗ်ာကေတာ့ အနႏၵသူရိယ အမတ္ႀကီး ေရးစပ္ခဲ့တဲ့ အမ်က္ေျဖ အလကၤာလို႔ အမည္ရတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ပါ။ "သူတည္းတေယာက္၊ ေကာင္းဖိ္ု႔ေရာက္မူ၊ သူတေယာက္မွာ၊ ပ်က္လင့္ကာသာ၊ ဓမၼတာတည္း" အဲ့ဒီကဗ်ာပါ။ သူက အဲ့ဒီကဗ်ာကို ႐ြတ္တဲ့အခါမွာ စာေရးဆရာက ဘယ္လိုဖြဲ႔ထားသလဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္နႏၵသည္ သူ၏ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔ထိုကဗ်ာကို ႐ြတ္ဆို၏တဲ့။ အဲ့ဒီမွာ က်မက နည္းနည္း ကေလး နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ဗိုလ္နႏၵကို က်မသိတာက သူပုန္ဗိုလ္လို႔ က်မသိပါတယ္။ သူပုန္ဗိုလ္ တေယာက္ကို ဘာျဖစ္လို႔ အဲ့ဒီလို ဖြဲ႔သလဲ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးဆိုတာ သူပုန္ဗိုလ္ကို ဖြဲ႔ရမယ့္ စကားမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ သူရဲေကာင္းေတြ ဟီး႐ိုးေတြကိုသာ သံုးရမယ့္ စကားပါ။ ဒီေတာ့ က်မအျမင္မွာ သူပုန္ဗိုလ္ဆိုတာ လူဆိုးပဲ၊ လူဆိုးတေယာက္ကို ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔လို႔ ဖြဲ႔တာဟာ နည္းလမ္း မက်ဘူးလို႔ က်မရဲ႔ စတုတၳတန္း အျမင္နဲ႔ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေမေမ့ကို ေမးမိတယ္။ ေမေမလို႔ ဗိုလ္နႏၵဟာ ဘာလဲလို႔၊ အဲ့ဒီလို ေမးေတာ့ ေမေမက ဇာတ္လိုက္တဲ့၊ (ရီသံမ်ား) က်မပိုၿပီးေတာ့ နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ (ရီသံမ်ား) သူပုန္ဗိုလ္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ ဇာတ္လိုက္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ က်မ အဲ့ဒီမွာ အဲ့ဒီႏွစ္ခုကို ယွဥ္ၿပီး နားမလည္ဘူးေပါ့။ က်မ အျပင္မွာ သူခိုးေတြ၊ ဓါးျပေတြ၊ သူပုန္ေတြ၊ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ၊ အဲ့ဒါေတြ အကုန္လံုးက လူဆိုးေတြ စာရင္းထဲမွာ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီလူဆိုးတေယာက္က ဘာျဖစ္လို႔ ဇာတ္လိုက္ျဖစ္သလဲ က်မက ေမေမ့ကို ျပန္ေမးတယ္။ ေမေမလို႔ ေမေမ့ဥစၥာက ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား၊ သူပုန္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတာ့ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္မလဲ၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ထင္တယ္လို႔ က်မကေျပာေတာ့ ေမေမက ျဖစ္ႏိုင္တာေပ့ါ သမီးရယ္တဲ့၊ တခါတခါက်ေတာ့ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့ ႐ွင္ဘုရင္က ဆိုးေနရင္၊ ယုတ္မာေနရင္၊ ေကာက္က်စ္ေနရင္ သူပုန္ဆိုတာလဲ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္တဲ့။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)
အဲ့ဒီေတာ့မွ က်မ ေရးေရးေလး သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ က်မ ဒီ၀တၳဳကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားသြားၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေမးေသးတယ္၊ ဟုတ္ပါၿပီလို႔ အဲ့ဒါဆိုလို႔႐ွိရင္ ဒီသူပုန္ဗိုလ္က ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ေနရတာ သူက ဘာျဖစ္လို႔ သူပုန္ဘ၀ကို ဘာျဖစ္လို႔ ေရာက္သလဲ ေမေမလို႔ က်မက ျပန္ေမးတယ္။ ျပန္ေမးေတာ့ ေမေမကလည္း သူ႔သမီးကို စာဖတ္ေစခ်င္ေတာ့ ႐ွင္းျပတယ္၊ သူ႔ဘ၀တဲ့၊ သူကေတာ့ သူပုန္ဘယ္ဟုတ္မလဲ သမီးရယ္တဲ့၊ သူက ဘုရင့္သားေတာ္ တပါးပါ၊ သူတကၠသိုလ္ျပည္မွာ ပညာသြားသင္ေနတုန္းက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို သူ႔အေဖလက္ေအာက္က စစ္သူႀကီးတပါးက တိုက္ခိုက္ၿပီးေတာ့ သိမ္းယူထားတဲ့အတြက္ သူဟာ ျပန္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူပုန္ဘ၀ကို ေရာက္ရတာပါတဲ့။ (လက္ခုပ္ၾသဘာသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားသြားပါတယ္၊။ ဟုတ္ပါၿပီေမေမ အဲ့ဒါဆိုရင္ သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ သမီး ဒီဇာတ္လမ္းအဆံုးကို သိပ္သိခ်င္တာလို႔၊ အဲ့ဒီ ဇာတ္လမ္းအဆံုးကိုေတာ့ သမီးကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ ေျပာပါအုန္းလို႔။ သူက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရရဲ႔လားလို႔ က်မ ေမးလိုက္တယ္။ က်မေမးလိုက္ေတာ့ ေမေမက ရတယ္ သမီးတဲ့။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ သူရသင့္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ စည္းစိမ္ကို သူျပန္ရသြားပါတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီလို က်မကို ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ ဒီဇာတ္လမ္းကို ႀကိဳက္လို႔ ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါတယ္။ တကယ္လဲ ေမေမေျပာသလိုပဲ သူပုန္ဗိုလ္နႏၵဟာ သူရသင့္ရထိုက္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ ဒီနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားပါတယ္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ သူထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားလဲ၊ အဲ့ဒါကို သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဓူ၀ံရဲ႔ 'မာလာ' စာအုပ္ကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မရဲ႔ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္အစပါပဲ။
က်မဟာ လူေတြကို စ႐ိုက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရးဖြဲ႔ခ်င္တယ္။ လူဆိုးဆိုလဲ လူဆိုးစ႐ိုက္၊ လူေကာင္းဆိုရင္လဲ လူေကာင္းစ႐ိုက္ အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ဆင္ခ်င္တယ္။ အမွန္တရားဟာ ေ႐ွ႔မွာ ေရာက္သင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာေ႐ွ႔မွာ ေရာက္ဖို႔ က်မက ထည့္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒီလို စိတ္ေလးေတြဟာ ၀တၳဳေတြ ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္းကေနၿပီး က်မကို ပိုပို ပိုပို တြန္းအားေပးလာေတာ့ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္တခုထဲနဲ႔ က်မဟာ ႀကီးျပင္းခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အခါ ေျခေခ်ာ္ လက္ေခ်ာ္နဲ႔ ဂုဏ္ထူး ၅ ခု ရသြားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲဒီဂုဏ္ထူး ၅ ခုေလးကို က်မက ႏွေမ်ာၿပီးေတာ့ ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ေခတ္တုန္းက ဂုဏ္ထူး ၆ ခုေတြ၊ ၅ ခုေတြ၊ ၄ ခုေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ သူတို႔ေတြ အားလံုးဟာ ေဆးတကၠသိုလ္ကို၀င္ဖို႔ပဲ အာ႐ံု႐ွိၾကပါတယ္။ ႐ူပေဗဒ၊ ဓါတုေဗဒေတြကို မ၀င္ၾကပါဘူး။ မိဘေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ေစခ်င္တယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ကလဲ က်မရဲ႔ မိဘေတြက ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ဖို႔ ေျပာလို႔ က်မကလဲ ဂုဏ္ထူးေလးကို အားနာလို႔ ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ၀င္ခဲ့ေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို လံုး၀၀ါသနာ မပါပဲ ေရာက္ခဲ့တာဆိုေတာ့ အတန္းထဲမွာ ေဆးပညာကလြဲရင္ အားလံုးကို စိတ္၀င္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား)
က်မ တေန႔တေန႔ ဖတ္တဲ့ စာေတြဟာ ေဆးပညာနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္ ေကာင္းေကာင္း မ႐ွိဘူး၊ ေဆးေက်ာင္း ေရာက္ေတာ့ မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္မွာ အင္မတန္ ႀကီးမားတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးတခု က်မသြားေတြ႔တယ္။ အဲ့ဒီ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးထဲမွာ က်မ မဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ၾကားဖူးၿပီးေတာ့ မဖတ္ဖူးတာ၊ ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးတာ၊ ျမန္မာလို အဂၤလိပ္လို အစံုပါပဲ။ အဲ့ဒါႀကီးကို က်မ ျမင္ၿပီးေတာ့ ငါေတာ့ ဒီ ေဆးတကၠသိုလ္ ၇ ႏွစ္ အတြင္း ဒီစာအုပ္ေတြ ၿပီးေအာင္ဖတ္မွ ျဖစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ အျပင္စာေတြ ဖတ္ခဲ့တယ္။ အတန္းထဲမွာ စာသင္တဲ့အခါမွာ က်မက ေနာက္ဆံုးကေန မတ္တတ္ရပ္ပါတယ္။ ဆရာ စာေမးလြတ္ေအာင္လို႔ပါ။ ေ႐ွ႔မွာ ရပ္လို႔႐ွိရင္ ဆရာက လွမ္းလွမ္းၿပီး စာေမးလို႔ပါ။ စာသင္ရတဲ့အခါမွာလဲ က်မ အားက်စိတ္ လံုး၀မေပၚပါဘူး။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ ေရာဂါနံမည္ေတြ၊ ကုထံုးနာမည္ေတြ အဲ့ဒါေတြ အားလံုးဟာ လူနံမည္ေတြနဲ႔ ခ်ည္းပါပဲ။ ဥပမာ ေရာဂါတခုခုကို တေယာက္ေယာက္က ႐ွာေတြ႔သြားၿပီဆိုရင္ အဲ့ဒီလူရဲ႔ နာမည္ကို ေ႐ွ႔မွာတပ္ၿပီးေတာ့ နံမည္နဲ႔ ေရာဂါနံမည္ ေပးပါတယ္။ ဥပမာ ေကာ့ ဆိုတဲ့သူက ေရာဂါတခုကို ႐ွာေဖြေတြ႔ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ ေကာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ အဆုပ္ေရာဂါကို ေကာ့ Lung ေကာ့ဒစိေပါ့။ ေကာ့ရဲ႔ေရာဂါလို႔ နံမည္ တပ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပဲေလာ့ လို႔ေခၚတဲ့ ျပင္သစ္သမားေတာ္ႀကီး တေယာက္က ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေရာဂါ၊ ေမြးရာပါ ႏွလံုးေရာဂါ၊ အဲ့ဒါဆိုလို႔ ႐ွိရင္ ပဲေလာ့တက္ထြာေလာ္ဂ်ီလို႔ သူတို႔က နံမည္ေပးပါတယ္။ ပဲေလာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့ေသာ ေရာဂါ၊ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ေထာင္ေပါင္း၊ ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ေန႔စဥ္ က်မတို႔ စာက်က္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလို က်က္ေနတဲ့အခါမွာ ဒီနံမည္ေတြကို က်က္ၿပီးေတာ့ ငါသူတို႔ ဘ၀ကို အားက်လိုက္တာ ဆိုတဲ့စိတ္မ်ား ၀င္ခဲ့မိသလားလို႔ အခုေန က်မျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ နည္းနည္းမွ အားက်စိတ္ မ၀င္ခဲ့ပါဘူး။ တခါတခါ သူတို႔ကို ၿငိဳေတာင္ၿငိဳျငင္ မိပါတယ္။ သူတို႔ဟယ္ ႐ွာလိုက္ ေဖြလိုက္ၾကတာ၊ ေတြ႔ပဲ ေတြ႔ႏိုင္လြန္းတယ္၊ သူတို႔ ႐ွာၿပီးေတာ့ ေတြ႔ေတာ့ ငါတို႔မွာ စာေတြ က်က္လို႔ကို မၿပီးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေလာက္ထိေအာင္ က်မ ေမတၱာပို႔ခဲ့ ပါတယ္။ ဒါ က်မ ေဆးေက်ာင္းသူဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။
ဒီလိုနဲ႔ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ စာေမးပြဲေတြ နီးေတာ့ စာေလးက်က္လိုက္၊ ေအာင္လိုက္၊ တခါတေလ တခါတည္းနဲ႔ မေအာင္လို႔ ႏွစ္ခါျပန္ ေျဖရပါတယ္။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာေတာ့ ဆပ္ပလီမန္ထရီဆိုတာ ႐ွိပါတယ္။ ဆပ္ပလီမန္ထရီက စာေမးပြဲ က်ၿပီးေတာ့ က်တဲ့ဘာသာကိုပဲ ျပန္ေျဖရတာပါ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ ဆပ္ပလီမန္ထရီသာ မ႐ွိခဲ့ရင္ က်မ တတန္းႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္ ေနရဖို႔ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ျဖစ္လာေတာ့ ဒီလို ခပ္ညံ့ညံ့ ေဆးေက်ာင္းသူတေယာက္က ဘယ္လိုဆရာ၀န္မ်ိဳးျဖစ္မလဲ။ ေတြးၾကည့္ရင္ေတာ့ သေဘာေပါက္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို ပိုၿပီးေတာ့ ပံုေပၚသြားေအာင္၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ပိုၿပီးေတာ့ နားလည္သြားေအာင္ က်မ ကာတြန္းေလးတပုဒ္နဲ႔ ဥပမာေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒီကာတြန္းေလးကို ေရးဆြဲတဲ့သူ ဘယ္သူလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မည့ံတဲ့အထဲမွာ အဲ့ဒါလဲ ပါပါတယ္။ က်မက ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ကို ေတာင္ ေမးၾကည့္ပါေသးတယ္။ ကာတြန္းဟာ က်မ အခုထိ သတိရေနေသးတယ္ဆရာလို႔ ဆရာမ်ား ဆြဲခဲ့ သလားလို႔ က်ေနာ္ မဆြဲခဲ့ ပါဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ က်မရင္ထဲမွာ အဲ့ဒီ ကာတြန္းေလးဟာ အခုခ်ိန္ထိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စြဲတင္က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာ္ ငါနဲ႔ တူလိုက္ေလျခင္း၊ အဲ့ဒီ ကာတြန္းအေတြးေလးကို က်မ ေျပာျပမယ္။ သူက တမ်က္ႏွာ ကာတြန္းပါ။ မဂၢဇင္းရဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ပံု၊ မဂၢဇင္းမွာ တမ်က္ႏွာ ၄ ခု ေလာက္ပါတယ္။ တခါတေလ ၆ ခုေလာက္ပါတယ္။ အခု က်မကာတြန္း အကြက္ ၆ ကြက္ပါတဲ့ ကာတြန္းပါ။ သူက ပထမဦးဆံုး အကြက္မွာ လူမမာတေယာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပက္လက္ႀကီး စန္႔စန္႔ႀကီး အိပ္ေနတယ္၊ လူနာရဲ႔ ေဘးနားေလးမွာ လူနာရဲ႔ ဇနီးလို႔ ထင္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးက တေယာက္၊ သူက က်ံဳ႔က်႔ံဳေလးထိုင္ၿပီးေတာ့ စိတ္ပူေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူနာကို ၾကည့္ေနပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ေဘးနားမွာေတာ့ ဆရာ၀န္တေယာက္ မတ္တတ္ရပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီဆရာ၀န္က လူနာကို နားၾကပ္ကေလး နားမွာေထာက္ၿပီး စမ္းသပ္ေနပါတယ္၊ အဲဒါ ပထမဦးဆံုးအကြက္။ ဒုတိယအကြက္ကေတာ့ အဲဒီဆရာ၀န္ကို ကာတြန္းဆရာက ပံုႀကီးခ်ဲ႔ၿပီး ဆြဲပါတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကို အဓိက ထားတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးက ဘာမွမသိတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ်ိဳးပါ။ မ်က္လံုးေလးက လည္ေနတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ကြက္႐ွင္မတ္ေပါ့ ေမးခြန္းလကၡဏာေလးနဲ႔၊ သူ႔ရဲ႔ေဘးနားမွာ ႐ႈပ္ေနတဲ့ သပြတ္အူလို ပံုစံေလးနဲ႔။ ဘာေရာဂါပါလိမ့္ သူေတာ္ေတာ္ဦးေဏွာက္ေျခာက္ ေနၿပီလို႔ ကာတြန္းၾကည့္တဲ့ပရိသတ္ သိေအာင္ ကာတြန္းဆရာက ဆြဲထားပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဒုတိယအကြက္။ ေနာက္ တတိယအကြက္ေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ကိုပဲ အသားေပးၿပီး ဆြဲထားတယ္၊ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္၀န္းမွာ ေစာေစာက ျမင္ေနရတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ႐ွိေတာ့ဘူး။ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြက ေတာက္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ေစာေစာက ကြက္႐ွင္မတ္ေတြ၊ သပြတ္အူေတြ မ႐ွိေတာ့ပဲနဲ႔ လင္းေနတဲ့ ဖန္သီးေလးတလံုးကို ေခါင္းေပၚမွာ ဆြဲထားပါတယ္။ ဖန္သီးေလးေဘးမွာ အေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ သူဘာေရာဂါလဲဆိုတာ ႐ွာလို႔ ရၿပီဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္၊ က်မတို႔ သိေစပါတယ္။ ေနာက္ စတုတၳကြက္မွာေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က သူတပ္ထားတဲ့ နားက်ပ္ကို ခၽြတ္ၿပီး လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးဘက္ကို လွည့္ၿပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ က်ေနာ္ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ လူမမာဟာ အသက္မ႐ွိေတာ့ပါဘူးတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒါက စတုတၳအကြက္ေပါ့။ ေနာက္ ပဥၥမအကြက္ကို ေရာက္ေတာ့ ေစာေစာတုန္းက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ေလးထိုင္ၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ သူ႔ေယာက်္ားကို ၾကည့္ေနတဲ့ လူမမာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက သူ႔ေယာက်္ားဘက္ကို လက္ညႇိဳး ေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီးေတာ့ '႐ွင္ ဆရာ၀န္ထက္ ပိုၿပီးေတာ့ မသိခ်င္နဲ႔' အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)
အဲ့ဒီေတာ့ ကာတြန္းထဲက ဆရာ၀န္လို က်မဟာ၊ ကာတြန္းထဲက လူနာ႐ွင္မိန္းမလို အမ်ားႀကီး ႀကံဳေတြ႔တဲ့အခါ က်မရဲ႔ေဆးခန္းဟာ လူနာေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေဒါက္တာ တင္တင္၀င္း ဆိုတာ နံမည္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ ေစာေစာက ေဒါက္တာ တင္ေမာင္သန္းေျပာသြားတဲ့ ပူေဖာင္းေလးေတြလဲ ပါတာေပါ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ သ႐ုပ္ေပၚေအာင္ ကာတြန္းေလးနဲ႔ ဥပမာ ေပးတာပါ။ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို က်မ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခု က်မေျပာျပရင္ ပိုၿပီးေတာ့ သေဘာေပါက္ သြားမယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒါဟာ က်မလို ခပ္ညံ့ညံ့ဆရာ၀န္ေတြသာႀကံဳရမယ့္ အခ်က္ပါ။ ေတာ္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ဒါမ်ိဳး လံုး၀ ႀကံဳရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်မဟာ ဆရာ၀န္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ၃ လ ေလာက္အခ်ိန္မွာ ႀကံဳရတဲ့ အျဖစ္ကေလးပါ။ ၃ လ ဆိုေတာ့ ဘာအေတြ႔အႀကံဳမွ မ႐ွိေသးပါဘူး။ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေဆးကုေနဆဲ၊ ေက်ာင္းစာနဲ႔ ျပင္ပေလာကနဲ႔ကို ထင္ဟပ္ၾကည့္ေနဆဲ အခ်ိန္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ တညေန က်မ ေဆးခန္းဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မရဲ႔ ေဆးခန္းထဲ လူနာႏွစ္ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ တေယာက္က က်မ ကုလက္စ၊ တေယာက္က သူ႔အလွည့္ေရာက္ဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အျပင္ဘက္ကေန အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ခပ္သုတ္သုတ္ ေဆးခန္းထဲ ၀င္လာပါတယ္။ ဆရာမ ဆရာမ လူနာအေရးႀကီးေနလို႔ အိမ္ပင့္ခ်င္လို႔ပါတဲ့။ အဲဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မက လူနာတေယာက္ကို ေဆးကုလက္စဆိုေတာ့ ခဏေစာင့္ပါဦး၊ ဒီက လူနာၿပီးရင္ လိုက္ခဲ့ပါ့မယ္ေျပာေတာ့၊ ဟာ ဘယ္ေစာင္လို႔ ျဖစ္မလဲဆရာမတဲ့၊ ဟိုမွာက အေရးႀကီးတယ္တဲ့။ လူမမာက သတိ လစ္ေနတာပါတဲ့။ သတိလစ္တယ္ဆိုေတာ့ အေရးႀကီးၿပီေပါ့၊ က်မက ကုလက္စလူနာကို ေဆးေတြ ဘာေတြ ေပးၿပီးေတာ့ ေစာင့္ေနတဲ့ လူနာကို ေစာင့္မ်ားေစာင့္ႏိုင္မလားလို႔ က်မအေရးႀကီးတဲ့ လူနာေနာက္ကို လိုက္ခ်င္လို႔ပါလို႔ ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီ လူနာကလဲ သေဘာေကာင္းပါတယ္၊ လိုက္သြားပါဆရာမ က်မ ေစာင့္ပါမယ္တဲ့။
အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ ေဆးအိတ္ကို ေပးၿပီးေတာ့ လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးေနာက္ လိုက္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ေႏြရာသီပါ။ ေႏြရာသီမွာ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေတာ္ေတာ္ ပူပါတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ထိ ပူသလဲဆိုရင္ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီကေန ညေန ၄ နာရီၾကားမွာ ေရလံုး၀ မခ်ိဳးရဘူးလို႔ အာဏာပိုင္ေတြက တားျမစ္ထားတဲ့အထိ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက ပူပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ၿဗဳန္းကနဲ လဲက်ၿပီး ေသဆံုးသူေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အာဏာနဲ႔ တားျမစ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ေစတနာနဲ႔ အာဏာသံုးတာပါ။ တခါတခါ အာဏာဟာ ေစတနာနဲ႔လဲ သံုးတတ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)
အဲ့ဒီေတာ့ က်မက လူနာအိမ္ကို လိုက္သြားပါတယ္။ လမ္းမွာလဲ က်မ စဥ္းစားေနတာေပါ့။ ေရခ်ိဳးရင္ အႏၱရာယ္႐ွိတဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ ေမးၾကည့္တယ္ ဘာျဖစ္တာလဲေျပာ ဆိုေတာ့၊ က်မ အမႀကီးပါတဲ့၊ ေစ်းကေန မၾကာေသးခင္က ျပန္လာပါတယ္တဲ့။ ပူပူအိုက္အိုက္နဲ႔ ေစ်းက ျပန္ျပန္ခ်င္း ေရတန္းခ်ိဳးလိုက္ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီး ကတည္းက သတိလစ္သြားတာ အခုခ်ိန္ထိ သတိျပန္လည္ မလာပါဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ ေရခ်ိဳးမွားလို႔ အပူ႐ွပ္တယ္ေပါ့။ ဒါဆိုရင္ သာမိုမီတာ တိုင္းရမယ္။ စိတ္ထဲမွာ စြဲသြားတယ္။ လူနာအိမ္ေရာက္ေတာ့ လူနာက အမ်ိဳးသမီးပါ။ ခပ္၀၀၊ ထြားထြား၊ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီးကို က်မက ေဘးကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ပံုစံက မလႈပ္မ႐ွက္ ပံုစံပါ။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ သာမိုမီတာေလးကို ယူၿပီးေတာ့ သူ႔ပါးစပ္ကို တိုင္းဖို႔ သူ႔ပါးစပ္ကို ဖြင့္ပါတယ္။ သူ႔ပါးစပ္က ဖြင့္လို႔ မရဘူး။ သြားစိေနတယ္။ က်မကလဲ ဘယ္ရမလဲ သြားစိေနေတာ့ သူ႔ခ်ိဳင္းထဲ တိုင္းလိုက္တာေပါ့။ သာမိုမီတာနဲ႔ ခ်ိဳင္းထဲတိုင္းေတာ့ အဖ်ား ႐ွိ မ႐ွိေပါ့။ က်မထင္သေလာက္ မဖ်ားဘူး။ ဒါနဲ႔ က်မက ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ေတြ ဘာေတြ တိုင္းၾကည့္ေသးတယ္။ ေသြးဖိအားက သိတ္ၿပီေတာ့ မ်ားဘူး။ ေနာက္အဆုတ္ကို နားေထာင္ၾကည့္ ေတာ့ အဆုပ္မွာ အသက္႐ွဴသံ လံုး၀ မၾကားရပါဘူး။ အဲ့ဒါလဲ က်မက အားမေလွ်ာ့ေသးဘူး။ ႏွလံုးကို ေထာက္စမ္းၾကည့္ ပါတယ္။ ႏွလံုးကလဲ တခ်က္မွ မခုန္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ နားၾကပ္ေလးကိုခ် လူမမာ႐ွင္ဘက္ လွည့္ၿပီးေတာ့ ၀မ္းနည္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ေျပာေတာ့မလို႔ မေျပာရေသးဘူး၊ ေျပာမလို႔ ႐ွိေသးတယ္။ က်မရဲ႔ ေခါင္းထဲမွာ အေတြးတခ်က္ ၀င္လာပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ က်မတို႔ရဲ႔ ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြက က်မတို႔ကို သင္ထားတာ ႐ွိပါတယ္။ လူမမာတေယာက္ကို စမ္းသပ္ၿပီးတဲ့အခါ သူေသၿပီလို႔ မေျပာမီ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ရမယ္။ အဲဒီ ေနာက္ဆံုးနည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ၿပီးမွ လူနာေသၿပီလို႔ ခိုင္လံုမွသာ လူနာ႐ွင္ကို အတည္ျပဳေပးရမယ္လို႔ ေျပာေတာ့၊ ဟုတ္ၿပီ အဲ့ဒါဆိုရင္ လူနာတေယာက္ အသက္မ႐ွဴ႐ံု၊ ႏွလံုးမခုန္႐ံုနဲ႔၊ ေသၿပီလို႔ ေျပာလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းနဲ႔ စမ္းသပ္ရဦးမယ္၊ အဲ့ဒီနည္းကို ႐ွာပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးစမ္းသပ္နည္းဟာ ဘာလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မစဥ္းစားတယ္။ ငါ့ကို ဆရာႀကီးေတြက သင္ေပးလိုက္တယ္၊ ဘာလဲ မသိဘူး၊ ေနာက္ဆံုးနည္း ႐ွိတယ္တဲ့။ စဥ္းစားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ ေဘးကလူေတြကလဲ က်မကို ေငးၾကည့္လို႔၊ က်မလဲ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း အေျဖမေပၚေတာ့ လူနာေဆးထိုးဖို႔ လာခ်တဲ့ ေရေႏြးဇလံုထဲကို က်မ အပ္ေတြထည့္၊ ပိုက္ေတြထည့္ ပိုက္ကေလးကို ေရေႏြးစုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္၊ စုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္နဲ႔ ေခါင္းထဲကေတာ့ သပြတ္အူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ ငါဘာလုပ္မလဲလို႔။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်မ သတိရသြားပါတယ္။ ဇေ၀ဇ၀ါ မ်က္လံုးေတြ အကုန္ေဖ်ာက္ၿပီး မ်က္ႏွာထား ခပ္တည္တည္နဲ႔ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီး ဆီကေန က်မကို လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးတခုေပးပါလို႔ ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
ကဗ်ာကယာပဲ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးထိုးေပးတယ္။ သူ႔ဆီက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ယူၿပီးေတာ့ လူမမာရဲ႔ မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၿပီးေတာ့ က်မ မီးထိုးၾကည့္ပါတယ္။ သာမန္လူေတြဟာ မ်က္လံုးကို မီးေရာင္နဲ႔ လွ်ပ္တျပက္ ထိုးလိုက္လို႔ ႐ွိရင္ အဲ့ဒီ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္က မီးေရာင္ကို တံု႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ သူငယ္အိမ္ က်ယ္ရာကေန က်ဥ္းသြားရပါတယ္။ က်ဳ႔ံ၀င္သြားရပါတယ္။ အခု က်မရဲ႔ လူနာက လက္ႏွီပ္ဓါတ္မီးနဲ႔ ထိုးလိုက္ေပမယ့္ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္ က်ယ္ျမဲက်ယ္လ်က္ပါ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီတဖက္ မေသခ်ာေသးဘူး၊ ေနာက္တဖက္ ထပ္ထိုးၾကည့္ပါတယ္။ ထပ္ထိုးၾကည့္ေတာ့ ေနာက္တဖက္ကလဲ က်ယ္ျမဲ က်ယ္လ်က္ နည္းနည္းမွကို မလႈပ္ပါဘူး။ ေသခ်ာၿပီ ဆိုေတာ့မွ က်မက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ခ်၊ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူမမာနားေတာ့ မေနရဲဘူး၊ ၀ုန္းဆို ထထိုင္ၿပီး ဖက္လိုက္မွာစိုးလို႔၊ လူနာ႐ွင္ဘက္ကို ကပ္သြားၿပီးေတာ့ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အမႀကီးလို႔ ေျပာရမွာေတာ့ က်မ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ အမႀကီးရဲ႔ လူမမာက အသက္မ႐ွိေတာ့ ပါဘူးလို႔၊ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ လူနာ႐ွင္ မိန္းမက က်မ ထင္သားပဲ ဆရာမတဲ့။ အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မ ေတာ္ေတာ္ ႐ွက္သြားတယ္။ ငါ့မွာေတာ့ ဒီလူနာ ေသ မေသ စဥ္းစားလိုက္ရတာ၊ သူကေတာ့ ႀကိဳၿပီးေတာ့ သိေနခဲ့ပါလား။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မဟာ ထိုင္ရာကေန ထၿပီးေတာ့ ထြက္ေျပးသြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ ႐ွက္ပါတယ္။ ႐ွက္တာနဲ႔အမွ် ေဒါသလဲထြက္။ ငါ့ကို ဒီလူနာ ေသမွန္း သိလ်က္နဲ႔ ေသေနတယ္လို႔ ထင္ေနလ်က္သားနဲ႔၊ ငါ့ေဆးခန္းကို ပိတ္ၿပီး လာခဲ့ရေအာင္ ငါ့ကို ေခၚတယ္။ က်မဟာ ေဒါသနဲ႔ ေဟာက္ထည့္လိုက္တယ္။ လူနာေသတယ္လို႔ ထင္လ်က္သားနဲ႔ က်မကို ဘာျဖစ္လို႔ လာေခၚတာလဲ၊ က်မမွာျဖင့္ ေဆးခန္းလူနာေတြ ပစ္ထားခဲ့ရတာ၊ ႐ွင္အဓိပၸါယ္မ႐ွိဘူး။ ဘာလို႔ လာပင့္တာလဲ ေဟာက္လိုက္ေတာ့၊ လူနာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက မ်က္ႏွာေလး ခ်ၿပီး ေျပာပါတယ္။ ဆရာမရယ္ ေသတယ္လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာမဆီက အတည္ျပဳခ်က္ေလး ယူခ်င္လို႔ပါတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မဘ၀ရဲ႔ အင္မတန္ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခုပါ။ ဒီေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀မွာလဲ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ ဆရာ၀န္ပါ။
ဘယ္ေလာက္ ညံ့ဖ်င္းသလဲဆိုရင္ က်မ လူမမာေတြ အိမ္ေတြ လိုက္သြားတယ္၊ ခေလးေမြးေပးရတယ္၊ ညႇပ္နဲ႔ ဆြဲေမြးေပးရတယ္ ဆိုရင္ပဲ က်မဟာ သားဖြါးမီးယပ္ပညာ႐ွင္ေတြလို ခံစားရပါတယ္။ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့ပါတယ္။ အလံုး အႀကိတ္ေလးေတြ၊ အဆီလံုးေလးေတြ ခြဲစိတ္ရတာကိုပဲ က်မဟာ ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ႀကီးလို က်မ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပင္ဘက္မွာ ေဆးပညာနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ဘာေတြ ေတြးထင္ေနသလဲ၊ ဘာေတြ စီစဥ္ေနၾကသလဲ က်မ မသိပါဘူး။
ဒိထက္ပိုညံ့တာတခုက က်မတို႔ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ေတာ့ေနာက္မွာ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပည္သူ႔ ေဆး႐ံုေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ျပည္သူ႔ေဆး႐ံု ေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔က ဘြဲ႔ရ႐ံုနဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ က်မတို႔ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္႐ွိရင္ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ အခြင့္အေရးရေအာင္ စာေမးပြဲေတြ ေျဖရပါတယ္။ အဲ့ဒီက စာေမးပြဲေတြကေတာ့ ၀န္ထမ္းေ႐ြးခ်ယ္ေလ့က်င့္ေရးအဖြဲ႔က က်င္းပေပးတဲ့ စာေမးပြဲေတြပါ။ အဲ့ဒီ စာေမးပြဲေတြက ေျဖၿပီးေအာင္မွသာ က်မတို႔ဟာ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ႐ွိပါတယ္။ က်မဟာ ဘြဲ႔ရရျခင္း တိုင္းျပည္ကို အင္မတန္ အက်ိဳးျပဳခ်င္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကိုလဲ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ စာေမးပြဲေတြ ေျဖပါတယ္။ ေျဖတိုင္း ေျဖတိုင္း က်ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတႀကိမ္မွာေတာ့ ေရးေျဖစာေမးပြဲ ေအာင္သြားတယ္။ ေအာင္သြားေတာ့ က်မတို႔ က်က္ရတဲ့ စာေတြကလဲ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ပါပါတယ္။ ျမန္မာစာ ပါပါတယ္။ ဗဟုသုတ ပါပါတယ္။ ေဆးပညာေတာ့ မပါပါဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ေရးေျဖေအာင္သြားတဲ့အခါ က်မ ရန္ကုန္ကို လာၿပီး ႏႈတ္ေျဖ ေျဖရပါတယ္။ ႏႈတ္ေျဖေျဖေတာ့ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေလးေယာက္ စုၿပီး တအိမ္မွာ တည္းတယ္။ တည္းၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ က်မတို႔ အကုန္ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက (အိတ္စ္) ေရာဂါ ကမၻာမွာ လူသိခါစ၊ ေရာ့ဟဒ္ဆန္ေၾကာင့္ အဲ့ဒီေရာဂါကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိကုန္ၾကပါၿပီ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းတုန္းက ဒီေရာဂါဟာ မထင္႐ွားေသးတဲ့အတြက္ က်မတို႔ သိပ္စာမက်က္ရပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အိတ္စ္ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚနည္းေတြ၊ ျဖစ္ပြါးတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြ၊ ဆက္သြယ္မႈေတြ အားလံုးကို က်မတို႔ တညလံုး ဖတ္ရတယ္။ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္တေန႔ က်မတို႔ အဆင္သင့္ပဲေပါ့။ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေမးေမး အားလံုးရၿပီလို႔ ဆိုၿပီး ရင္ေကာ့ၿပီး စာေမးပြဲခန္းထဲ ၀င္သြားပါတယ္။ ၀င္သြားေတာ့ က်မတို႔ကို ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြက က်မထင္ထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ဘာတခုမွ မေမးပါဘူး။ က်မ မထင္မွတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြပဲ ေမးပါတယ္။ အဲ့ဒီ ေမးခြန္းေတြဟာလဲ က်မတခါမွ မၾကားဘူးတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ ဘာေမးခြန္းေတြလဲ ဆိုတာေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ မမွတ္မိလို႔ပါ။ အဲ့ဒီေမးခြန္းေတြကို ေမးၿပီးေတာ့ က်မကလဲ မေျဖႏိုင္ပါဘူး။ က်မကို ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့တာ ေမးပါ။ က်မ အကုန္ရပါတယ္ ေျပာေတာ့ အဲ့ဒါေတြ မေမးဘူးတဲ့၊ ငါတို႔ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းကိုပဲ ေျဖရမယ္တဲ့။ က်မ စာေမးပြဲ က်ခဲ့ပါတယ္။ က်မ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို မထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါ။ အဲ့ဒါ က်မတို႔ ဘြဲ႔ရခါစ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀) ႏွစ္ကေပါ့။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အေျခအေန တမ်ိဳးေျပာင္းသြားပါၿပီ။
တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚလ်က္ ႐ွိပါတယ္။ ၿမိဳ႔နယ္ေဆး႐ံုေတြ၊ ေက်းလက္က်န္းမာေရးဌာနေတြမွာ ဆရာ၀န္ေတြ လိုေနပါတယ္တဲ့။ အရင္တုန္းက တႏွစ္တႏွစ္ ေအာင္ခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ငါးရာ ခုႏွစ္ရာေလာက္ ႐ွိပါတယ္။ ေခၚတဲ့ဆရာ၀န္က ၁၅၀ ေလာက္ပဲ ႐ွိပါတယ္။ အခုေတာ့ တႏွစ္တႏွစ္ ဘယ္ေလာက္ေအာင္သလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေခၚတဲ့သူေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ ေျဖတဲ့သူတိုင္းကို အေအာင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျဖတဲ့သူ တေျဖးေျဖး နည္းသြားပါတယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ အရင္တုန္းက တိုင္းျပည္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ က်မဟာ အခုအေျခအေနမွာ သြားၿပီးေတာ့ ေျဖရင္ ေအာင္မယ္ဆိုတာ က်မ သိပါတယ္။ အခုေတာ့ က်မ တိုင္းျပည္တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္ မ႐ွိတာလား၊ အသက္ကပဲ ႀကီးသြားတာလား မသိပါဘူး။ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့ က်မဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ ျပင္ပေဆးကု ဆရာ၀န္ဘ၀နဲ႔ပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေနထိုင္လ်က္ ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒါက က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။
ဆရာ၀န္ဘ၀ ေျပာၿပီးေတာ့ စာေရးဆရာဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံလိုပါတယ္။ က်မ စာေရးဆရာအျဖစ္ ဘာေတြညံ့သလဲ ဆိုတာကေတာ့ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြကို ဖတ္တဲ့ ပရိသတ္ေတြအေနနဲ႔ ထူးၿပီးေတာ့ ၀န္ခံစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ သေဘာေပါက္ၿပီးသားလို႔ က်မ ယူဆပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မစာေရးတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မရဲ႔ အေရးအသားေတြ၊ ဇာတ္လမ္းတည္ေဆာက္ပံုေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ ေျပာလိုပါတယ္။ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္လို႔သာ ျဖစ္လာရတယ္၊ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါဘူး။ စာေရးဆရာ ဘာ့ေၾကာင့္ ျဖစ္ခ်င္သလဲလို႔ တေယာက္ေယာက္က ေမးလိုက္တဲ့အခါမွာ က်မ အိုးနင္းခြက္နင္း အျမဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဘာေျဖလို႔ ေျဖရမွန္း မသိပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ အခုအခ်ိန္က်မွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရတယ္။ အရင္တုန္းက က်မ မသိပါဘူး။ အခုအခ်ိန္လဲ က်မ ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္စဥ္းစားမိသလဲဆိုေတာ့ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရလို႔ပါ။ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ကို အားလံုးသိၾကမွာပါ။ အဲ့ဒီဆရာမႀကီးက စာေရးတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ေရးဖူးပါတယ္။ သူက ဘာကို ဥပမာျပသလဲဆိုေတာ့ ဖိလစ္ပိုင္အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ ေဒါက္တာ ဟိုေဆးရီေဇာ္နဲ႔ ဥပမာ ျပပါတယ္။ ေဒါက္တာ ရီေဇာ္ဟာ သူစာေရးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက သူႏိုင္ငံဟာ ကိုလိုနီႏိုင္ငံပါ။ သူ႔တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး မရေသးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူဟာ သူ႔တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ က်ေနာ္ စာ(၃)အုပ္ ေရးပါမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီစာ (၃) အုပ္ေရးၿပီးတဲ့ အထိ က်ေနာ့္တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး မရေသးဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသ ပစ္လိုက္မယ္တဲ့။ အဲ့ဒီ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေက်ညာၿပီး စာေရးတဲ့ သူတေယာက္ပါ။ တကယ္လဲ သူစာအုပ္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ ေရးၿပီးတဲ့အခါမွာပဲ သူ႔တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး ရသြားပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရက သူပုန္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ၿပီးေတာ့ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ကြပ္မ်က္တာကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူဟာ သူရဲေကာင္း ပီသစြာ က်ဆံုးသြားပါတယ္။ အဲဒီ ေဒါက္တာရီေဇာ္ရဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္က ေရးျပလိုက္တဲ့အခါ က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္႐ွက္သြားပါတယ္။ ငါ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ စာေရးတာလဲ။ သူမ်ားေတြမ်ား ရည္႐ြယ္ခ်က္က မြန္ျမတ္လိုက္တာ။ ျမင့္ျမတ္လိုက္တာ၊ ငါ့မွာေတာ့ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါလား၊ က်မေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳေတြ ေလးငါးပုဒ္၊ လံုးခ်င္းစာအုပ္နဲ႔ ၀တၳဳေတြ ၃၀ ေက်ာ္၊ ငါဘာကို ေရးတာလဲ၊ အဲ့ဒီတခါ က်မ နည္းနည္းေတာ့ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ က်မဟာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတာ့ ႐ွိခဲ့ဟန္ တူပါတယ္။ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္ လဲ ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ၀တၳဳေတြထဲက က်မ ျပန္ၿပီးေတာ့ ေလ့လာၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ က်မဟာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ျဖစ္တာနဲ႔အမွ် အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာျမင့္မားေရး၊ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေရး၊ ကိုယ္က်င့္တရား ျမင့္ျမတ္ေရး အဲ့ဒါေတြကို က်မ ဦးတည္ခဲ့ပံုရပါတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ျပန္ၿပီးေတာ့ ဆင္ျခင္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ဒါေတြေၾကာင့္ ေရးမိခဲ့တယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါေတာင္ အခုခ်ိန္ထိ မေသခ်ာေသးပါဘူး။ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္တုန္းပါပဲ။ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ က်မကိုယ္က်မ မေသခ်ာေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါ ထင္ျမင္ခ်က္တခုပါ။ က်မ အဲ့ဒီလို ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေရးခဲ့မိတယ္လို႔ က်မ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်ရပါတယ္။
ဒါက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ က်မ ညံ့တာ၊ ေနာက္တခုက က်မတို႔ဟာ ၀တၳဳတပုဒ္ ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးတဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႔စာကို စာဖတ္ပရိသတ္ ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိပါတယ္။ စာဖတ္ပရိသတ္ဆီကို ပို႔ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးေတြ အျမဲ႐ွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်မတို႔ စာေတြ ေရးပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖတ္ဖို႔ ေရးတာထက္ သူတပါးဖတ္ဖို႔ ေရးတာက ပိုၿပီးေတာ့ မ်ားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မဟာ ပရိသတ္အတြက္ ရည္႐ြယ္ၿပီးေတာ့ ၀တၳဳေတြ အမ်ားႀကီး ေရးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပရိသတ္ဆီကို ရည္႐ြယ္ေသာ္လည္း ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ပဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြ ႐ွိပါတယ္။ အယ္ဒီတာစာပြဲက ဆုတ္ျဖဲၿပီးေတာ့ ေရာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အယ္ဒီတာ စာပြဲကေန ေက်ာ္သြားၿပီးမွ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေလးေတြ ကဗ်ာေလးေတြ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ က်မ ခဏခဏ ႀကံဳရပါတယ္။ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ဟာ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြဆီကို ပို႔တဲ့အခါမွာ ပရိသတ္ဆီေရာက္ေအာင္ က်မတို႔ ေရးႏိုင္ရပါမယ္။ ဘယ္လို အတားအဆီးပဲ႐ွိ႐ွိ ဘယ္လို အျဖတ္အေတာက္ပဲ ႐ွိ႐ွိ ဒါကို လွည့္ပတ္ၿပီး ပို႔ႏိုင္ရပါမယ္။ အေရးႀကီးတာက ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔က အဲ့ဒီလို မပို႔တတ္ဘူး။ က်မက ပိုၿပီးေတာ့ မပို႔တတ္ဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပရိသတ္ဆီကို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္ေပမယ့္ တခါတခါက်ေတာ့ ကံအေၾကာင္း မသင့္လို႔ ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ေတာ့ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ ႀကံဳရပါတယ္။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ကဗ်ာေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲက က်မ ကဗ်ာတပုဒ္အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးက တိုတိုေလးပါ။
ကဗ်ာေလးေခါင္းစဥ္က 'ေလလြင့္သူရဲ႔တိမ္' လို႔ အမည္ေပးထားပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၈) ႏွစ္ေလာက္က ေရးထားတာပါ။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာကို ပရိသတ္ဆီပို႔ဖို႔ အခုအခ်ိန္ထိ ၃ ႀကိမ္တိတိ ပို႔ၿပီးပါၿပီ။ ၃ ႀကိမ္လံုးလံုး ေရေျမာင္းထဲပဲ ေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီကဗ်ာေလး ဘာေၾကာင့္ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သလဲဆိုတာ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ဆန္းစစ္ေပးပါလို႔ က်မ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာေလးကို ႐ြတ္ျပပါမယ္။ နဲနဲၾကာၿပီဆိုေတာ့ အလြတ္မရလို႔ စာ႐ြက္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ႐ြတ္ပါမယ္။
မုန္းတီးသူမ်ား
ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း
ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
မုန္းတီးမႈေတြ စားရတယ္ဆိုတာ တျခား စားစရာ မ႐ွိလို႔ စားရတာပါ။ က်မမွာက ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် မုန္းတီးမႈကို စားရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ တခ်ိဳ႔ေသာ သူေတြ၊ ကံေကာင္းတဲ့သူေတြကေတာ့ စားစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိမွာေပါ့။ အဟာရ႐ွိတဲ့ အစားအစာေတြ အမ်ားႀကီး စားတဲ့အခါမွာ သူတို႔ရဲ႔ ဗိုက္ေတြကလဲ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ပိုပိုၿပီး ပူလာပါတယ္။ (ရီသံ၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ ဒီပရိသတ္ထဲမွာ ဗိုက္ပူသူ ႐ွိရင္ (ရီသံမ်ား) တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ဘီယာေသာက္လို႔ ဗိုက္ပူတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြက တမ်ိဳးေပါ့။ က်မမွာေတာ့ သူမ်ားလို စားစရာ အဟာရလဲ သိတ္မ႐ွိ၊ လူပံုကို ၾကည့္လိုက္ပါ၊ လူပံုကလဲ ပိန္ပိန္ ပုပု ေသးေသးေလး၊ ဒါ အဟာရ မ႐ွိေလာက္ဖူးဆိုတာ သိေလာက္ပါတယ္ေနာ္။ က်မတို႔မွာက ဆန္စပါး။ ၀၀လင္လင္ မစားရ။ တခ်ိဳ႔ေတာ့ ဆန္စပါးတင္မကဘူး၊ ဘိလပ္ေျမေတြ ဘာေတြလဲ စားတတ္ၾကတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက စားစရာ မ႐ွိေတာ့ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ကိုယ့္ရဲ႔ မုန္းတီးမႈကို ကိုယ့္အမုန္းေတြကို ျပန္ၿပီး စားရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြန္အားျဖစ္ေအာင္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲ့ဒီအဓိပၸါယ္နဲ႔ က်မဟာ ကဗ်ာေလးကို အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ပါတယ္။
မုန္းတီးမႈမ်ား
ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း
ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
ႏွစ္သံုးဆယ္ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ား
ေလတိုက္စားလို႔ ၿငိမ္းခဲ့ၿပီ။
အဲ့ဒါကလဲ အဲ့ဒီကဗ်ာေရးေတာ့ က်မက အသက္ ၃၀ မို႔လို႔ ႏွစ္ ၃၀ ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ားလို႔ ေရးတာပါ။ (ရီသံမ်ား)
လြဲေခ်ာ္သြားတဲ့ နာရီမ်ားအတြက္
အိပ္မက္ေတြကို ႐ွက္တိုင္း
အနက္႐ိႈင္းဆံုးဆိုတဲ့ ေသာကမ်ား
ဘုရားတရင္း စိန္ေခၚ
email ကေန ရလို ့ၿပန္ share တာပါ ..
Showing posts with label သူတို ့ေရးတဲ့စာ. Show all posts
Showing posts with label သူတို ့ေရးတဲ့စာ. Show all posts
Thursday, August 05, 2010
Saturday, December 26, 2009
ကေလးႏွင့္ စြန္႔စားခ်င္စိတ္
ကေလးႏွင့္ စြန္႔စားခ်င္စိတ္
က်မ ငယ္ငယ္တုန္းက က်မႏွင့္အစ္ကို႔ ကို ေဖေဖက ကေလးစီးေသာဗိုလ္အုန္းသီး ဂ်စ္ကားေလး၀ယ္ေပးခဲ့သည္။ ဂ်စ္ကားကတကယ့္ လူႀကီးစီးဂ်စ္ကားအတိုင္းပါပဲ။ အစိမ္းေရာင္၊ ေရွ႕ေလကာမွန္ေနရာမွာ မွန္မပါေသာ သံျပားေဘာင္ခတ္ျပတင္းေလး။ လီဗာမပါ၊ ဘရိတ္ မပါ၊ ေျခနင္းကြင္းႏွစ္ခုသာ၊ ကြင္းတခုစီေပၚ ေျခတဖက္စီနင္းလ်က္ ေရွ႕သို႔ကားေရြ႕ေအာင္ ေမာင္းရသည္။ တေယာက္တည္းစီးလွ်င္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္နင္းရၿပီး ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္စီးလွ်င္ အစ္ကိုကေရွ႕ကထိုင္ စတီရာရင္ကိုကိုင္ ကားေျခနင္းကိုနင္း၊ က်မကေနာက္ခန္း မွာထိုင္လိုက္သည္။
အိမ္ေရွ႕လမ္းေပၚမွာ စီးနင္းကစားရာကေန တရက္ေတာ့ ေျခရွည္ကာထိုကားေလးကို ရပ္ကြက္ေက်ာ္ၿပီး ေမာင္းၾကသည္။ ကုန္းဆင္း တခုတြင္ ကားေလးတိမ္းေမွာက္သြားခဲ့ၿပီး ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္လံုး လက္ေတြေျခေတြ ပြန္းပဲ ေသြးစို႔သြားခဲ့သည္။ က်မမွတ္မိ၏။ က်မ ၏လက္ဖမိုးမွ လက္ဆစ္ေတြေသြးစို႔ၿပီး ပြန္းပဲ့ေနခဲ့သည္။ ရပ္ကြက္ေက်ာ္ၿပီး သြားရေကာင္းလားဟု ေမေမကဆူေသး၏။ ေဖေဖကေတာ့ ကားကဘရိတ္မပါသျဖင့္ ကုန္းဆင္းတို႔ဘာတို႔တြင္ တေယာက္ကေနာက္ ကေနဆြဲၿပီးထိန္းေပးရမည္ဟု မွာသည္။ လက္ေတြနာက်ဥ္ ေသာ္လည္း က်မတို႔ေမာင္ႏွမ စိတ္လႈပ္ရွားစြာရယ္ေမာ ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ က်မ ၏ ကေလးဘ၀သည္ ေဖေဖႏွင့္ေမေမ၏ လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးမႈေၾကာင့္ ရင္ခုန္စရာ စြန္႔စားမႈအတိျဖင့္ ေက်နပ္စရာျဖစ္ခဲ့ရသည္။
သူငယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ေျပာင္းေရြ႕သြားရသည့္ ကုန္းေစာင္းေရာက္ေတာ့လည္း အလယ္တန္းေက်ာင္းတြင္ ေတာ္ေတာ္က်ယ္ျပန္႔ ေသာ ေရကန္ေဟာင္းႀကီးတခုရွိသည္။ မိုးတြင္းဆိုလွ်င္ေရအေတာ္အတန္ ျပည့္လွ်ံၿပီး ၾကာပင္ေတြေဗဒါပင္ေတြ ေပါက္ေရာက္သည္။ ေဆာင္းတြင္းကာလႏွင့္ ေႏြဦးကာလတို႔တြင္ ေရစပ္စပ္က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ထုိကန္ႀကီး ပတ္လည္တြင္ ငွက္ေပ်ာပင္မ်ား၊ ပုန္းညက္ပင္မ်ား၊ စိန္ပန္ပင္မ်ားျဖင့္ ေ၀ဆာၿမိဳင္ဆုိင္ေနသည္။ ထိုကန္ႀကီးသည္ က်မတို႔ကေလးတသိုက္အတြက္ စြန္႔စားခန္းျပဇတ္မ်ား ကျပရာေနရာ တခု ျဖစ္ပါသည္။
စစ္တိုက္တမ္းကစား ၾကသည့္အခါ က်မတို႔အဖြဲ႔ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲၿပီးတိုက္ၾကသည္။ ငွက္ေပ်ာလက္ ေက်ာ႐ိုးမ်ား၊ အုန္းလက္မ်ား သစ္တို သစ္စ မ်ားကို ေသနတ္လက္နက္အျဖစ္ သံုးၾကသည္။ မာလကာသီးစိမ္းေသးေသးမ်ားကို လက္ပစ္ဗံုးအျဖစ္ သံုးၾကသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ က်မတို႔ ကစားၾကေသာ တုိက္ပြဲမွာ ဂ်ပန္ႏွင့္ ျမန္မာတပ္မေတာ္တိုက္ပြဲျဖစ္သည္။ တပ္မေတာ္သား လုပ္ခ်င္သူေတြကမ်ားၿပီးဂ်ပန္ လုပ္ခ်င္သူက နည္းသျဖင့္ အျမဲတမ္းမဲႏႈိက္ၿပီး ခြဲရသည္။ ဂ်ပန္က ႐ႈံးသူျဖစ္သည့္အျပင္ နာမည္ဆိုးသူမဟုတ္လား။ က်မတို႔က သူရဲ ေကာင္းသာျဖစ္ခ်င္သူေတြကိုး။
က်မတို႔ကုန္းေစာင္းတြင္ ႐ုပ္ရွင္႐ံုဟူ၍ တခုတည္းသာရွိၿပီး ထို႐ံုတြင္က်မတို႔ ၾကည့္ရသမွ် ဇာတ္ကားေတြမွာ စြန္႔စားခန္းေတြသာျဖစ္၏။ ဥပမာ ေဇာ္လြင္ႏွင့္ တင္တင္လွ ပါ၀င္ေသာ ဥဒါန္းမေၾက ဟူသည့္ဇာတ္ကား။ က်မတို႔သည္ အမ်ားအားျဖင့္ ေန႔လည္ပိုင္း ကစားခ်ိန္မုန္႔ စားဆင္းခ်ိန္ တို႔တြင္ ေယာက္်ားေလးေတြႏွင့္ တန္းတူေသနတ္ပစ္တမ္း၊ တိုက္ပြဲတုိက္တမ္း ကစားခဲ့ၾကသည္။ ရန္သူဂ်ပန္ ေတြေရာ ျမန္မာမ်ိဳးခ်စ္ ဘီအိုင္ေအ စစ္သားေတြေရာ ေရကန္ႀကီးကုိ ပတ္ၿပီး ေျပးၾက လႊားၾက၊ ပုန္းၾကရသည္မွာ ရင္ခုန္စရာေကာင္းသည္။
ထိုအေၾကာင္းကို က်မတို႔သမိုင္းသင္ခန္းစာ ထဲမွာလည္း ေလ့လာခဲ့ၾကသည္။ တခါတုန္းက က်မတို႔ေက်ာင္းပတ္၀န္းက်င္တြင္ တကယ္ ပဲ ဂ်ပန္စစ္သားေတြ စခန္းခ်ခဲ့ၾကသည္။ သည္ေနရာမွာ ျမန္မာမ်ဳိးခ်စ္တပ္မေတာ္သားေတြက ဂ်ပန္ေတြကို တိုက္ဖို႔စည္း႐ံုးခဲ့ၾက ေဆြး ေႏြးခဲ့ၾကသည္။ ေရကန္ႀကီးသာမက ေက်ာင္းေဘးက ေရနံရည္၀ေနေသာ ညိဳေမွာင္သည့္ ေျခတံရွည္သစ္သား အိမ္ႀကီးကလည္း ေတာ္လွန္ေရး ရာဇ၀င္ႏွင့္ဆက္စပ္ေနသည္။ အဲသည္မွာက ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္မ်ား စတည္းခ်ခဲ့ၾကသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ကုန္းေစာင္းၿမိဳ႕သည္ က်မကို ပင္လယ္ႏွင့္တူေသာ မိန္မမ်ား ၀တၳဳေရးျဖစ္ဖို႔ အဓိကတြန္းအားေပးေသာ စြန္႔စားသည့္မိန္မမ်ား ရွင္သန္ႀကီးျပင္းရာ ၀န္းက်င္ ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္တဲႀကီးအနား ေရေျမာင္းႀကီး၏ေဘးမွာ တန္းစီေနေသာ လူတဖက္မက ပင္စည္ႀကီးမားသည့္ ကုကၠိဳလ္ပင္အိုႀကီးမ်ား၊ မန္က်ည္းပင္အိုႀကီးမ်ားသည္ က်မတို႔အား တကယ့္အျဖစ္ပံုျပင္မ်ားကို ေျပာျပေနသည့္ ႂကြင္းက်န္ရစ္ေသာ သမိုင္း၀င္အရာမ်ားျဖစ္ သည္။
သို႔ေသာ္ ကေလးဘ၀၏ အ႐ိုင္းဆန္ေသာစြန္႔စားမႈမွာ သဘာ၀ကေပးသည့္ ေတာင္ကုန္းေတြ၊ သစ္ေတာေတြ ေရကန္ေတြႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သည္ဟု မဆိုလိုပါ။ ၿမိဳ႕မွာလည္း စြန္႔စားလိုသူ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ရွာေတြ႔စရာေနရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိသည္။ ေရနံ ေခ်ာင္းမွာ ကေလးေတြေက်ာင္းတက္ၾကသည့္အခါ ဘယ္မိဘကမွ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ လုိက္ပို႔ေပးစရာမလုိ။ အေ၀းေျပးကား ေတြ ေမာင္းေသာကားလမ္းမတေလွ်ာက္ လမ္းေဘးကပ္ၿပီး ကေလးေတြေက်ာင္းသြားရတာျဖစ္ေပမဲ့ ဘာမွစိုးရိမ္တႀကီး ပူပန္စရာ မလိုခဲ့။ မိုးသည္းထန္သည့္ တေန႔ခင္းတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းအသြား ျဖတ္ရသည့္ၿမိဳ႕လယ္ေခ်ာင္းမွာ ေရေတြလွ်ံလို႔ အနီးအနားက အိမ္ေတြေမ်ာ၊ အိမ္တိုင္ေတြကၽြတ္ ျဖစ္ကုန္လုိ႔ ကေလးမိဘေတြ ေက်ာင္းသို႔လိုက္ေခၚရသည္အထိ စိုးရိမ္စရာျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအ ျဖစ္မ်ိဳးကေတာ္ ေတာ္ရွားပါသည္။ မိဘတို႔သည္ ကေလးေတြကို အေတာ္အတန္လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကို ကိုယ္ရွာေဖြစူးစမ္းခြင့္ ေပးထားခဲ့သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ က်မတို႔အိမ္နီးခ်င္းေတြကို က်မတို႔သိသည္။ အတန္းေဖၚကစားဖက္ သူငယ္ခ်င္းမွာ ေမာင္ႏွမဘယ္ႏွေယာက္ရွိမွန္း သိ သည္။ သူ႔အေမက ေစ်းထဲတြင္ ငါးေရာင္းသလား၊ စက္ခ်ဳပ္တာလား၊ နတ္ကေတာ္လုပ္တာလား၊ သူ႔အေဖက ခ်မ္းသာေသာ ေဆး လိပ္ခံုပိုင္ရွင္လား အကုန္သိသည္။ ေရနံဆီမီးခြက္ထြန္းဖို႔ ေရနံဆီသြား၀ယ္ေတာ့လည္း ညေနခ်မ္းေမွာင္ရီပ်ိဳးစအခ်ိန္။ ၿမိဳ႕မေတာင္ ရပ္ကြက္ စလင္းတန္းအထိ သြား၀ယ္ဖို႔ က်မတေယာက္တည္းကိုပဲ ေမေမက ခိုင္းခဲ့တာပါပဲ။ ေရနံဆီေရာင္းေသာ အိမ္ကေန ျပန္ လာရသည့္လမ္းသည္ ကေလးတေယာက္အတြက္ေတာ့ လံုေလာက္သည့္စြန္႔စားမႈ ျဖစ္သည္။ သည့္ထက္ပိုတာက စလင္းတန္းမွ ေစ်း ဘက္သို႔ျပန္အတက္မွာ ႀကီးမားေသာေညာင္ပင္ႀကီး၏ ပင္စည္တြင္ ထိုးစိုက္ထားေသာ ထီးျဖဴ ထီးနီေလးေတြ၊ တြဲလြဲခ်ိတ္ထားေသာ ျမင္း႐ုပ္ ဆင္႐ုပ္ နတ္႐ုပ္ေတြ၊ ေခါစာပစ္ေသာ ႀကိမ္ျခင္း ၀ါးျခင္းအခြံေတြက နတ္ကိုးကြယ္ျခင္းႏွင့္ နတ္ကိုင္ျခင္း၊ ဖ်ားနာျခင္းဆိုေသာ ၾကားဖူးနား၀ဇာတ္လမ္းေတြကို လက္ေတြ႔ျပေနသလုိရွိသည္။ တခါမွ မျမင္ဖူးေသာ နတ္စိမ္းဆိုတာႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာ ထိုအရာမ်ား သည္ ကေလးတေယာက္ အတြက္ေၾကာက္စရာလည္း ေကာင္းၿပီး စိတ္၀င္စားစရာလည္း ေကာင္းသည္။
က်မတို႔၏ ကေလးဘ၀သည္ တနည္းအားျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေတြႏွင့္ ႂကြယ္၀ျပည္စံုခဲ့သည္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕၏ ေရနံေငြ႔လြႊမ္း ေနေသာ ေျခာက္ေသြ႔သည့္ ေတာင္ကုန္းလမ္ေတြမွာေရနံေျမသပိတ္၏ အေငြ႔အသက္မ်ားကိုျမင္ေတြ႔ရွဴ႐ိႈက္ရသည္။ စတုတၳတန္းမွာ ေရနံေျမသပိတ္သမိုင္းကုိ က်က္မွတ္စဥ္က သိခဲ့သည့္သခင္ ဖိုးလွႀကီးဆိုတာသည္ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၏ ကမာၻကုန္က်ယ္သေရြ႕ ၀ယ္၀တၳဳကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ေတာ္ေတာ္ ႐ုပ္လံုးႂကြလာ၏။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕မွာရွိသည့္ သခင္ဖိုးလွႀကီးလမ္းသည္ က်မတို႔အိမ္ႏွင့္ ေတာ္ ေတာ္ေ၀းေသာ္ လည္းထိုလမ္းကို က်မတို႔ညီအမ စူးစမ္းရွာေဖြ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကသည္။ ေဟာဒီလမ္းဟာ ေရနံေျမသပိတ္တပ္သားေတြ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ တဲ့လမ္းေပါ့။ က်မတို႔ေျခဖ၀ါးေအာက္က ေက်ာက္စရစ္လႊမ္းေသာ ကတၱရာလမ္းေဟာင္းသည္ သမိုင္းျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို က်မတို႔အား ပံုျပင္အျဖစ္ ေျပာျပေနခဲ့သည္။
စြန္႔စားခန္းပံုျပင္ ၀တၳဳေတြကုိ ကေလးေတြႏွစ္သက္သည္။ ပတ္၀န္က်င္မွာ လူႀကီးထိန္ကြပ္မႈ ေစာင့္ၾကည့္မႈမပါဘဲ ကိုယ္ခ်ည္းပဲ လႈပ္ ရွား ေဆာင္ရြက္ရသည္ကို ကေလးေတြရင္ခုန္မက္ေမာ၏။ နယ္က ကေလးေတြ၊ သဘာ၀ႏွင့္ထိစပ္ေသာ ကေလးေတြက သဘာ ၀ေတာအုပ္ေတြဆီ ျမစ္ကူးေခ်ာင္းျခား ကၽြန္းေတြဆီ သြားခ်င္သည္။ လိပ္ျပာေလးေတြ ခူေကာင္ေလးေတြကို ျမင္ခ်င္သည္။ ပုဇင္းေတြ ကို ဖမ္းခ်င္သည္။ က်မ၏တူေလး တူမေလးေတြသည္ ၿမိဳ႕ျပမွာေနတာမို႔ သဘာ၀ေတာအုပ္ႏွင့္ ေ၀းသည့္အခါ သူတို႔အတြက္ စြန္႔ စားခန္းက တမ်ိဳးတဖံုရွိ၏။ သူတို႔ကို မိဘက၀ယ္ေပးသည့္ စက္ဘီးႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။ တခုကဖိုက္ဘာခံုေတြႏွင့္ သံုးဘီးစက္ဘီး လွလွ ေလး။ ေနာက္တ ခုက ခပ္ျမင့္ျမင့္ ႏွစ္ဘီး စက္ဘီးေလး။ အစ္မက ထိုႏွစ္ဘီးေလးျဖင့္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေလွ်ာက္နင္းရတာေပ်ာ္ရႊင္သည္။ ေမာင္ေလးက သံုးဘီးစက္ဘီးေလးျဖင့္ အိမ္ေရွ႕လမ္းတလွ်ာက္ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္နင္းရသည္ကို ေပ်ာ္ရြင္သည္။ ရာသီဥတုသာယာ သည့္ ညေန တိုင္းသူတို႔စက္ဘီးေလး ေတြျဖင့္ ရက္ကြက္ကို ပတ္ၾကသည္။ ျပန္လာသည့္အခါ သူတို႔လမ္းမွာႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ ေခြးေတြ၊ ဘဲငန္းေတြ၊ အျခားလူေတြ အေၾကာင္း ေျပာျပၾကသည္။
"သားသားေရွ႕မွာ ေခြးအႀကီးႀကီးက သားသားကိုစိုက္ၾကည့္ေနတာ၊ သားသားစက္ဘီးကို မရပ္ဘဲတအားနင္းၿပီး သူ႔ေရွ႕ကေန ေျပးလာ ခဲ့ရတာေပါ့ ေမာလိုက္တာ" ရင္တဆတ္ဆတ္ခုန္ေနဆဲ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ေရအိုးမွေရကို အေမာတေကာ ေသာက္ေနသည့္ ကေလးငယ္ သည္ တက္ႂကြရႊင္လန္းမႈအျပည့္။ ေနာက္တေန႔တြင္ ထိုလမ္းသို႔ ထပ္သြားရန္အဆင္သင့္။
သူတို႔ကို စြန္႔စားမႈအတြက္လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးသည့္အခါ ကေလးေတြ၏ အသက္အႏၱရယ္ကို က်မတို႔ထည့္မစဥ္းစားသင့္ဘူးလား။ စဥ္းစားေပးသင့္တာေပါ့။ က်မတို႔ ခဏခဏၾကံဖူးေနသည့္ ေၾကကြဲစရာ၊ ထိန္႔လန္႔စရာ ဇာတ္လမ္းမွန္ေတြရွိသည္။ ကေလးေတြကို ဖမ္းဆီးေခၚသြားၿပီး လွ်ာကိုျဖတ္ပစ္တာတို႔ သူေတာင္းစားလုပ္ခုိင္းတာတုိ႔က ဆိုတုန္းကတည္းက ျဖစ္ရပ္ေတြ။ ယခုအခါ ကေလးငယ္ ေတြသည္ အမ်ဳိးမ်ဳိးအျမတ္ထုတ္ခံေနရသည္။ သူတုိ႔၏ လုပ္အားသာမက လိင္ဆက္ဆံျခင္းျဖင့္ပါ အျမတ္ထုတ္ခံရသည္။ ကံဆိုးမိုး ေမွာင္က်ၿပီး အသတ္ခံရသည့္ ကေလးေတြလည္းရွိခဲ့ၾက၏။
ထိုအထိတ္တလန္႔ ေၾကကြဲစရာ ဇာတ္လမ္းမွန္တို႔သည္ ဟိုတုန္းကထက္ ယခုေခတ္မွာအေရအတြက္ ပိုလာသလား။ အေမရိကန္ျပည္ ေထာင္စုမွာ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္တုန္းက ကေလးေတြကို ဖမ္းဆီးသြားသည့္အမႈေပါင္း ၁၁၅ ခုရွိခဲ့သည္၊ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာလည္း ထိုအေရအ တြက္သည္ သိသိသာသာတိုးလာသည္ဟု မဟုတ္ဘဲ ထိုအေရအတြက္ ပတ္၀န္က်င္မွာေတာ့ ရွိေနတာပဲတဲ့။ ဆိုလိုတာက ကေလးတ ေယာက္အတြက္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်အႏၱရာယ္သည္ ပိုလာျခင္းေလ်ာ့လာျခင္းမရွိ။ လိုအပ္သည္ထက္ပိုၿပီး ကာကြယ္ေပးထားသည့္တုိင္ေအာင္ ကေလးတုိ႔၏ အႏၱရာယ္ျဖစ္ႏိုင္ေခ်က ေလ်ာ့နည္းမသြားခဲ့။ ကေလးတို႔မွာသာ ပိုပိုသာသာတင္းက်ပ္ ကာကြယ္ထားခံရသည့္ အတြက္ ကေလးဘ၀ စြန္႔စားမႈေတြ ရင္ခုန္မႈေတြႏွင့္ေ၀းရသည္။
ယခုေခတ္မွ ကေလးေတြကိုအိမ္မွ ေက်ာင္းအထိလူႀကီးက လိုက္ပို႔ေပး၊ ထမင္းကို ေက်ာင္းအထိလိုက္ၿပီးေကၽြး၊ အျပန္တြင္ လူႀကီးက ေက်ာင္းအျပင္ကေန ေစာင့္ႀကိဳ၊ အိမ္ျပန္။ ဒါက ကေလးကိုအႏၱရာယ္ အေပါင္းမွႀကိဳတင္ကာကြယ္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ကေလးကို ေရႊ ေပး မဆင္ရဟူေသာ ကာကြယ္တားျမစ္မႈသည္ ထုိေၾကကြဲစရာဇာတ္လမ္းေတြမွ ကာကြယ္ဖို႔ျဖစ္သည္။ ေရႊသည္ လူတို႔အတြက္ မက္ ေမာစ ရာမို႔ ေရႊကိုလိုခ်င္ၿပီး ကေလးကို တခုခုအႏၱရာယ္ျပဳမွာ စိုးရိမ္လို႔ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ေရႊမပါဘဲလည္း ကေလးတို႔သည္ အႏၱ ရာယ္ေတာ့ရွိ ေနတာေတာ့အမွန္ပါ။ အႏၱရာယ္ရွိလို႔ထိန္ခ်ဳပ္ ကာကြယ္ေပးတာက လမ္းမွန္းပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တဖက္မွာက ကေလး တို႔အတြက္ကိုယ္တိုင္ စူးစမ္းရွာေဖြထုတ္ေဖာ္မည့္ ေျမပံုေတြ၊ ရတနာသိုက္ေတြ၊ ခရီးစဥ္ေသးေသးေလးေတြ၊ လမ္းခရီးမွာေတြ႔ရမည့္ သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ရသည္။
ကေလးတုိ႔သည္ ပထ၀ီကို စိတ္၀င္စားဖို႔လိုအပ္၏။ ကိုယ့္ေဒသပတ္၀န္က်င္ကို ေျပာျပေသာ ေဒသႏၱရ ပထ၀ီထိုမွစၿပီး ပထ၀ီကိုစိတ္ပါ ၀င္စားၾကသည္။ ကိုယ့္ေဘးမွာ ေတာင္ကုန္းရွိသလား၊ ကိုယ့္ေဘးမွာျမစ္ႀကီးတစင္းရွိသလား၊ သဲေသာင္ေတြရွိသလား၊ ျမစ္ထဲမွာ ငါးေတြ ရွိသလား၊ တံငါသည္ေတြ ငါးဖမ္းၾကသလား၊ ထုိျမစ္က ဘယ္ၿမိဳ႕ကေနလာၿပီး ဘယ္ၿမိဳ႕ဆီသို႔ ဆက္သြားသလဲ။ ကေလးေတြ သည္တိရစၧာန္ေလး ေတြကိုစိတ္၀င္စား၏။ ရန္ကုန္လိုၿမိဳ႕ႀကီးမွာ တိုက္ခန္းအလံုပိတ္၊ ျခံတံတိုင္းအလံုပိတ္ထဲတြင္ ေနထိုင္ၾကရေသာ ကေလးတုိ႔သည္ တိရစၧာန္ဥယ်ာဥ္သို႔ သြားလ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ အေသးဆံုးပူးေလးေတြ၊ ၾကက္တူေရြးေလးေတြ၊ ယုန္ေလးေတြကအ စ ဆင္ႀကီးေတြအထိ သူတို႔ရင္ခုန္လုိ႔မၿပီးေတာ့ေပ။ တေန႔တေန႔ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ကားေပၚကမဆင္းရေသာ သူတို႔ေလးေတြ သည္ တိရစၧာန္ဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ ေတာင္ကုန္းေတြလည္း တက္ႂကြစြာ ေျပးတက္ေျပးဆင္း၏။ သူတုိ႔အတြက္စြန္႔စားခန္းသည္ လူႀကီးေတြ ေတာ့ပါေနေသးတာမို႔ ပံုျပင္ေတြထဲကလို အျပည့္အ၀ေတာ့မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ကေလးေတြခ်ည္း အုပ္စုဖြဲ႕ကစားရ၊ စြန္႔စားရသည့္ အရသာကို မသိႏိုင္သည့္ ကေလးမ်ားအတြက္ အဲသည္ေလာက္ကကိုပဲ ေတာ္ေတာ္ဟုတ္ေနပါသည္။
စာဖတ္တတ္သည့္ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့စာထဲကေန စူးစမ္းရွာေဖြမႈႏွင့္ စြန္႕စားမႈကိုဖတ္ၿပီး ႏွစ္သိမ့္ၾကရသည္။ ကဗ်ာေတြပံုျပင္ေတြ မင္းသု၀ဏ္၏ ကဗ်ာေတြက အသံလည္းခ်ိဳၿပီး သဘာ၀ ၀န္းက်င္ကိုလည္း ကေလးတုိ႔ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေအာင္ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ တခါ တုန္က ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာန အႀကီးအကဲအရာရွိတေယာက္၏ ညစာစားပြဲတြင္ မိမိအတြက္ ပထမဆံုးစြဲမက္ရသည့္ ကေလးဘ၀ ကဗ်ာေတြအေၾကာင္း ႏိုင္ငံစံု ေျပာျဖစ္ၾကသည့္ အခါက်မရြတ္ျပခဲ့သည့္ ကဗ်ာကလယ္ေစာင့္တဲ ကဗ်ာျဖစ္သည္။
မိုးေရတက္ေရ တေဖြးေဖြး
ကြင္းက်ယ္ အေ၀းေ၀း
လယ္ေစာင့္တဲေလး ေျခတံရွည္
မိုးကုတ္ေအာက္မွာတည္
ၾကာနီတပြင့္ ျဖဴတပြင့္
တဲႏွင့္ ပနံတင့္။
မိုးထဲေလတဲတြင္ ေရလႊမ္းေနသည့္ ေျခတံရွည္ရွည္ ခ်စ္စရာလယ္ေစာင့္တဲ ေလးတခု၊ သူ႔ေဘးက ေရထဲမွာၾကာပြင့္ေတြက အနီႏွင့္ အျဖဴ။
ကေလးတေယာက္ကို သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည့္ကဗ်ာ။ ထိုကဗ်ာကိုဖတ္ၿပီး ကေလး၏အေတြးထဲတြင္ ပံုေဖာ္ ၾကည့္လိမ့္မည္။ ဘာမ်ားကြာျခားမလဲ။ က်မတို႔ငပုေတာ ၿမိဳ႕နယ္ၾကာကြင္းေက်းရြာရွိ ကန္သံုးဆယ္ ၾကာကြင္းမူလတန္းေက်ာင္းတြင္ ကေလးမ်ားအတြက္ ျပပြဲ၊ ၿပိဳင္ပြဲႏွင့္ စာဖတ္ပြဲမ်ားလုပ္ေပးစဥ္က မင္းသု၀ဏ္၏ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ကို သ႐ုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ ေရးဆြဲသည့္ၿပိဳင္ပြဲ ထည့္ သြင္းခဲ့သည္။ ပထမရက္မွာ လယ္ေစာင့္တဲ၊ ေနာက္တရက္မွာ ၀ကၤပါျဖစ္သည္။ အံ့ၾသစရာပင္ ပထမတန္း၊ ဒုတိယတန္း၊ တတိယတန္း ကေလးတုိ႔သည္ ထိုကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ကို တထိုင္တည္းႏွင့္ပန္းခ်ီေရးဆြဲ သ႐ုပ္ေဖာ္ၾကသည္။ ဒုတိယတပုဒ္က ပိုခက္သည္။
ေအးရပ္သာတဲ့ ပေညာင္ညိဳ
ဥၾသတြန္သံခ်ိဳ
ဒိုးယိုစီးတဲ့ နဒီတြင္း
သမင္ေရေသာက္ဆင္း၊
ျမက္ခင္းလဲ့လဲ့ ေျမညီညီ
ကံ့ေကာ္၀တ္မႈံစီ
ဇာလီေပ်ာ္တဲ့ ေက်ာင္းသခၤမ္း
လူေလး သြားခ်င္စမ္း။
သူတုိ႔ကို ရွင္းျပေပးရတာက ဒိုးယိုစီးတဲ့ ဆိုသည့္စကားပဲ ျဖစ္သည္။ နဒီဆိုတာျမစ္ဟု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိေနခဲ့ၾကသည္။ ကံေကာ္ပင္ ကိုမျမင္ဖူးဘူးဆိုသည့္ ထိုျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကေလးတခ်ိဳ႕အတြက္ ကံေကာင္းတာက သူတုိ႔ေက်ာင္းမွာ သူတို႔ပန္းခ်ီေရးဆြဲ ဖို႔ခ်ထားသည့္ ထိုင္ခံုေတြကို အရိပ္ေပးေနသည့္ အပင္ႀကီးသည္ ကံေကာ္ပင္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ေဟာဒါ ကံေကာ္ပင္ေပါ့ဟု သူတို႔ဆရာမက ေျပာျပလုိ႔ သူတို႔သိရေတာ့ ရယ္ေမာၾကပါသည္။ ကံေကာ္ပြင့္ေတြကိုေတာ့ အ၀ါေရာင္၀တ္မႈံေလးေတြ ႏွင့္ ေရးဆြဲတတ္ၾက၏။ သူတို႔ကို ပန္းခ်ီဆု ေပးဖို႔ က်မတို႔အုပ္စုတြင္ ပန္ခ်ီဆရာတေယက္မွ မပါ။ ဆုေရြးခ်ယ္ဖို႔ အတြက္ အခြင့္မရွိ။ အတန္းလိုက္သူတုိ႔ယွဥ္ၿပိဳင္ စဥ္က ဆုေရြးခ်ယ္ ေပးခဲ့သည့္ ပန္းခ်ီဆရာ ကာတြန္းဆရာ ကိုေဇာ္ေမာင္၏ ဆုေရြးခ်ယ္ျခင္းဆုိင္ရာ လမ္းညႊန္မႈကို လိုက္နာၿပီး ဆုေပးခဲ့ရပါသည္။
အဲလစ္စ္ႏွင့္ အံဖြယ္ကမာၻ စသည့္ႏိုင္ငံျခားမူရင္း စာအုပ္ေတြကို လက္လွမ္းမမီႏိုင္ေသးသည့္ ကေလးတို႔အတြက္ ကာတြန္႔ေအာင္ရွိန္၏ ကေလးဇာတ္လိုက္ေတြပါ၀င္သည့္ ကာတြန္႔ေတြရွိသည္။ အဲသည္မွာ တဆင့္တက္ေတာ့ ဂရင္းညီေနာင္၏ ပံုျပင္ေတြရွိသည္။ ၀တၳဳဖတ္ ႏိုင္သည့္အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ေရႊဥေဒါင္း၏ ၀တၳဳေတြရွိသည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္သို႔ေျပာင္းကာစ ကေလးတို႔ မိန္းခေလးေရာ၊ ေယာက္်ား ေလးပါအလြန္ႏွစ္သက္သည္။ ေယာက္်ားေလးေတြအဖို႔ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့။ ဒဂုန္ေရႊမွ်ား၏ ဘာသာျပန္စြန္႔စားခန္း၀တၳဳ ေတြကိုလည္း ကေလးေတြႏွစ္သက္ၾက၏။ က်မဆယ္ေက်ာ္သက္ ကေလးေတြကိုေတြ႔သည့္အခါ ဘာစာအုပ္ေတြႀကိဳက္လဲဟု ေမးတိုင္း ေရႊဥေဒါင္းႏွင့္ ဒဂုန္ေရႊမွ်ား ပါ၀င္တတ္သည္ကို သတိထားမိသည္။ က်မကိုယ္တိုင္ ေရႊဥေဒါင္း၏ ႐ႈပနႏၵီ ကိုစြဲစြဲမက္မက္ ဖတ္ခဲ့ရ သည္ကို သတိရမိပါသည္။ ကေလးတို႔၏ စူးစမ္းရွာေဖြစြန္႔စားခ်င္သည့္ သဘာ၀စိတ္ဆႏၵကို ထုိစာအုပ္မ်ား၏ ရသက ျဖည့္စြမ္းေပး သည္။ စာအုပ္တုိ႔သည္ သူတုိ႔အတြက္စိတ္ျဖင့္ ခရီးႏွင္စရာယာဥ္ေတြျဖစ္သည္။
က်မဘ၀တြင္ ပထမဆံုးဖတ္ခဲ့ရသည့္ ဓူ၀ံ၏မာလာ၀တၳဳတိုကို က်မအခုခ်ိန္အထိ မေမ့ေတာ့ပါ။ အဲသည္အထဲကဖိုခေနာက္ဆိုင္ တိုင္း ျပည္သံုးခု ၾကားကေတာအုပ္ႀကီးသည္ ေတာ္လွန္ေရးသမား သူရဲေကာင္း ဗိုလ္နႏၵ အေျခစိုက္ရာနယ္ေျမျဖစ္သည္။ မတရားတာကို လက္ပိုက္ၾကည့္မေနဘဲ အသက္ႏွင့္ရင္းၿပီး ကူညီေျဖရွင္းေပးေသာ သူရဲေကာင္းသည္ က်မအတြက္ ေလးစားအထင္ႀကီးစရာေပါ့။ ည သန္းေခါင္တြင္ ဘီလူးစားခံရတတ္လို႔ မသြားရဲၾကသည့္ ေတာင္ေျခတခုဆီက လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္သည့္ ထိုသူရဲေကာင္း၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား၊ သူဖမ္းဆီးရမည့္ ဘုရင္မကို မဖမ္းဆီး႐ံုတြင္မကႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေအာင္ စစ္အင္အားႀကီးမားေအာင္ပင္ သူက ကူညီလုိက္ေသးသည္။ ထိုဘုရင္မႏွင့္ သူရဲေကာင္းၾကားက ဖြင့္မေျပာလဲ သိေနသည့္ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ေနာက္ဆံုးသူ႔ကတိကို ထိန္းခ်ဳပ္ ၿပီး သူ႔အသက္ကို ဓားစာခံသူ႔တပည့္ ေနာက္လိုက္ လူကိုးေယာက္အသက္ႏွင့္ လဲယူဖို႔သာယာေရႊျပည္ ဘုရင္ႀကီးဆီသို႔ တဦးတည္း တိတ္တဆိတ္ျပန္အသြား၊ ဘုရင္မကလဲ သူရဲေကာင္းမရွိသည္ကို သိသည့္အခါထိုႏိုင္ငံသို႔ လိုက္သြားၿပီး၊ သူ႔ကိုယ္သူအပ္ႏွင္းလ်က္ ဗိုလ္နႏၵအတြက္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မး္သာခြင့္ေတာင္းသည့္အခ်ိန္၊ ထိုဇာတ္သိမ္းခန္းသည္ ဇာတ္၏အထြဋ္အထိပ္ ျဖစ္သည္။
သူတို႔ဆီက ဟယ္ရီေပၚတာ ၀တၳဳေတြအရွိန္အဟုန္ျဖင့္ လူႀကိဳက္မ်ားသည္မွာ ကေလးတို႔ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ လႈပ္ရွားသည့္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ဆန္း ၾကယ္စြန္႔စားမႈ အေျခခံ ဇာတ္လမ္းမ်ားျဖစ္လုိ႔ ေနမွာပါ။ ကေလးေတြခ်ည္းလူႀကီး အကူအညီသိပ္မပါဘဲ အႏၱရယ္ဆိုးေတြႏွင့္ၾကံဳ၊ ကေလးတို႔၏ ၾကံရည္ဖန္ရည္ စြမ္းရည္ေတြႏွင့္ပဲ အဲသည္ကေနလြတ္ေျမာက္၊ ဘယ္ေလာက္ေက်နပ္အားရစရာ ေကာင္းလုိက္ပါသလဲ။
အခုေခတ္မွာ အမ်ားအားျဖင့္ေတြ႔ရသည့္ ကေလးတို႔၏စြန္႔စားမႈက ဂိမ္းေတြပဲ ျဖစ္သည္။ ဂိမ္းထဲမွာ ေသနတ္ပစ္သည္။ ဂိမ္းထဲမွာဗံုး ေဖာက္ခြဲသည္။ ဂိမ္းထဲမွာေျမလွ်ိဳးမိုးပ်ံသည္။ က်မတူအငယ္ေလးတေယာက္ ေဆာ့သည့္ ဂိမ္းမွာေတာ့ ဇာတ္လိုက္က သူ႔လိုအရြယ္ ေကာင္ေလး။ ႏြားျခံထဲမွာ ႏြားႏို႔ညႇစ္တာလည္းပါ၏။ က်မသေဘာက်စြာ ျပံဳးရယ္မိသည္။ သူ႔ဘ၀မွာႏြားကို ေသေသခ်ာခ်ာကိုင္မ ၾကည့္ဖူးတာက်မသိသည္။ ႏြားႏို႔ညႇစ္ဖို႔ေတာ့ ေ၀းေလစြ။ ဒါေပမယ့္ ဂိမ္းထဲမွာႏြားႏို႔ညႇစ္သည္ဆုိေတာ့ ဒါလည္းတမ်ိဳးေတာ့ စိတ္ေျဖရာ ရတာေပါ့ေလ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔တကယ္ၾကံဳေတြ႔ရသည္က အလင္းေရာင္ေတြ ပံုရိပ္ေတြပါ။ ဘယ္မွာလဲ ႏြား၊ ဘယ္မွာလဲ ႏြား၏ အေမႊးႏု ႏုေလးေတြ၊ ဘယ္မွာလဲ ႏြားစာခြက္၏ ေကာက္႐ိုးရနံ၊ ဘယ္မွာလဲ ႏြားေခ်းနံ။
ကေလးေတြ သြားရင္းလာရင္း သစ္ပင္ေတြကိုၾကည့္ရျမင္ရသည္ ဆုိလွ်င္လည္းဒါက ကားမွန္ျပတင္းမွ တဆင့္ျမင္ရသည့္ ျမင္ကြင္း ေတြ၊ သစ္ရြက္စိမ္းစိမ္း ပန္းေမႊးေမႊးကုိ လက္ျဖင့္ထိတို႔ၾကည့္ရတာမဟုတ္။ လိပ္ျပာေလးေတြ ပုဇဥ္းေလးေတြ တီေကာင္ေတြကို လက္ ျဖင့္ထိ ကိုင္ၾကည့္ရတာမဟုတ္။ သူတို႔လမ္းေလွ်ာက္ရသည့္ ေျမက သူတုိ႔အိမ္ေရွ႕တိုက္ခန္းေရွ႕က ေျမသာလွ်င္ျဖစ္သည္။ စက္ဘီးေလး ေသာ္မွ စီးခြင့္မရွိ။ ကံေကာင္းလို႔ ျခံ၀င္းက်ယ္က်ယ္ ရွိသူကေတာ့ စက္ဘီးစီးခြင့္ ရွိတာေပါ့။ သာမန္က်မတို႔လို ကန္ထ႐ိုက္တိုက္ေတြမွာ ေနရသည့္ကေလးေတြ ဘယ္ေနရာသြားၿပီး စက္ဘီးစီးမလဲ။ ေဘာလံုးကန္သည့္ ကြင္းမရွိ၊ ၾကက္ေတာင္႐ိုက္သည့္ ကြင္းမရွိ၊ ပန္းျခံ ေတာင္ က်မတို႔နားမွာမရွိေတာ့ပါဘူး။ စိမ္းလန္းသည့္ေနရာ လိုအပ္သည္။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈ လိုအပ္သည္။ စြန္႔စားရင္ ခုန္မႈကို ကေလးေတြသိဖိုလုိသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသာမက နာက်င္မႈကိုလည္း ကေလးေတြသိသင့္ သည္ဟုဆုိလွ်င္ လက္ခံႏိုင္ၾကပါ့မလား။
လိုအပ္သည္ထက္ပိုၿပီး အတင္းကာေရာအကာအကြယ္ေတြ ေပးခံေနရသည့္ ကေလးတို႔သည္ ဘ၀အတြက္ လုိအပ္သည့္သတၱိေတြ ဘယ္ကရမလဲ၊ ေျဖာင့္မွန္ၿပီး အားနည္းသူကို ဖိႏွိပ္ခံလူကို ကူညီကယ္တင္ေပးဖို႔ အမွန္တရားအတြက္ စြန္႔စားလိုစိတ္ေတြ၊ တြန္းအား ေတြကိုဘယ္က ရႏိုင္ပါ့မလဲ။ အနည္းဆံုးသူတို႔၏ မ်ိဳးဆက္အနာဂတ္ကေလးေတြ စြန္႔စားမႈ၏ အရသာကိုသိေအာင္ ေျပာျပဖို႔ ပံုျပင္ေတြ ဖန္တီးေပးဖို႔ အႏုပညာကိုေရာ သူတို႔ဘယ္က ရႏိုင္ေလမလဲ။
ဂ်ဴး
ကလ်ာ မဂၢဇင္း ေအာက္တုိဘာ ၂၀၀၉
က်မ ငယ္ငယ္တုန္းက က်မႏွင့္အစ္ကို႔ ကို ေဖေဖက ကေလးစီးေသာဗိုလ္အုန္းသီး ဂ်စ္ကားေလး၀ယ္ေပးခဲ့သည္။ ဂ်စ္ကားကတကယ့္ လူႀကီးစီးဂ်စ္ကားအတိုင္းပါပဲ။ အစိမ္းေရာင္၊ ေရွ႕ေလကာမွန္ေနရာမွာ မွန္မပါေသာ သံျပားေဘာင္ခတ္ျပတင္းေလး။ လီဗာမပါ၊ ဘရိတ္ မပါ၊ ေျခနင္းကြင္းႏွစ္ခုသာ၊ ကြင္းတခုစီေပၚ ေျခတဖက္စီနင္းလ်က္ ေရွ႕သို႔ကားေရြ႕ေအာင္ ေမာင္းရသည္။ တေယာက္တည္းစီးလွ်င္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္နင္းရၿပီး ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္စီးလွ်င္ အစ္ကိုကေရွ႕ကထိုင္ စတီရာရင္ကိုကိုင္ ကားေျခနင္းကိုနင္း၊ က်မကေနာက္ခန္း မွာထိုင္လိုက္သည္။
အိမ္ေရွ႕လမ္းေပၚမွာ စီးနင္းကစားရာကေန တရက္ေတာ့ ေျခရွည္ကာထိုကားေလးကို ရပ္ကြက္ေက်ာ္ၿပီး ေမာင္းၾကသည္။ ကုန္းဆင္း တခုတြင္ ကားေလးတိမ္းေမွာက္သြားခဲ့ၿပီး ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္လံုး လက္ေတြေျခေတြ ပြန္းပဲ ေသြးစို႔သြားခဲ့သည္။ က်မမွတ္မိ၏။ က်မ ၏လက္ဖမိုးမွ လက္ဆစ္ေတြေသြးစို႔ၿပီး ပြန္းပဲ့ေနခဲ့သည္။ ရပ္ကြက္ေက်ာ္ၿပီး သြားရေကာင္းလားဟု ေမေမကဆူေသး၏။ ေဖေဖကေတာ့ ကားကဘရိတ္မပါသျဖင့္ ကုန္းဆင္းတို႔ဘာတို႔တြင္ တေယာက္ကေနာက္ ကေနဆြဲၿပီးထိန္းေပးရမည္ဟု မွာသည္။ လက္ေတြနာက်ဥ္ ေသာ္လည္း က်မတို႔ေမာင္ႏွမ စိတ္လႈပ္ရွားစြာရယ္ေမာ ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ က်မ ၏ ကေလးဘ၀သည္ ေဖေဖႏွင့္ေမေမ၏ လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးမႈေၾကာင့္ ရင္ခုန္စရာ စြန္႔စားမႈအတိျဖင့္ ေက်နပ္စရာျဖစ္ခဲ့ရသည္။
သူငယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ေျပာင္းေရြ႕သြားရသည့္ ကုန္းေစာင္းေရာက္ေတာ့လည္း အလယ္တန္းေက်ာင္းတြင္ ေတာ္ေတာ္က်ယ္ျပန္႔ ေသာ ေရကန္ေဟာင္းႀကီးတခုရွိသည္။ မိုးတြင္းဆိုလွ်င္ေရအေတာ္အတန္ ျပည့္လွ်ံၿပီး ၾကာပင္ေတြေဗဒါပင္ေတြ ေပါက္ေရာက္သည္။ ေဆာင္းတြင္းကာလႏွင့္ ေႏြဦးကာလတို႔တြင္ ေရစပ္စပ္က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ထုိကန္ႀကီး ပတ္လည္တြင္ ငွက္ေပ်ာပင္မ်ား၊ ပုန္းညက္ပင္မ်ား၊ စိန္ပန္ပင္မ်ားျဖင့္ ေ၀ဆာၿမိဳင္ဆုိင္ေနသည္။ ထိုကန္ႀကီးသည္ က်မတို႔ကေလးတသိုက္အတြက္ စြန္႔စားခန္းျပဇတ္မ်ား ကျပရာေနရာ တခု ျဖစ္ပါသည္။
စစ္တိုက္တမ္းကစား ၾကသည့္အခါ က်မတို႔အဖြဲ႔ႏွစ္ဖြဲ႔ ခြဲၿပီးတိုက္ၾကသည္။ ငွက္ေပ်ာလက္ ေက်ာ႐ိုးမ်ား၊ အုန္းလက္မ်ား သစ္တို သစ္စ မ်ားကို ေသနတ္လက္နက္အျဖစ္ သံုးၾကသည္။ မာလကာသီးစိမ္းေသးေသးမ်ားကို လက္ပစ္ဗံုးအျဖစ္ သံုးၾကသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ က်မတို႔ ကစားၾကေသာ တုိက္ပြဲမွာ ဂ်ပန္ႏွင့္ ျမန္မာတပ္မေတာ္တိုက္ပြဲျဖစ္သည္။ တပ္မေတာ္သား လုပ္ခ်င္သူေတြကမ်ားၿပီးဂ်ပန္ လုပ္ခ်င္သူက နည္းသျဖင့္ အျမဲတမ္းမဲႏႈိက္ၿပီး ခြဲရသည္။ ဂ်ပန္က ႐ႈံးသူျဖစ္သည့္အျပင္ နာမည္ဆိုးသူမဟုတ္လား။ က်မတို႔က သူရဲ ေကာင္းသာျဖစ္ခ်င္သူေတြကိုး။
က်မတို႔ကုန္းေစာင္းတြင္ ႐ုပ္ရွင္႐ံုဟူ၍ တခုတည္းသာရွိၿပီး ထို႐ံုတြင္က်မတို႔ ၾကည့္ရသမွ် ဇာတ္ကားေတြမွာ စြန္႔စားခန္းေတြသာျဖစ္၏။ ဥပမာ ေဇာ္လြင္ႏွင့္ တင္တင္လွ ပါ၀င္ေသာ ဥဒါန္းမေၾက ဟူသည့္ဇာတ္ကား။ က်မတို႔သည္ အမ်ားအားျဖင့္ ေန႔လည္ပိုင္း ကစားခ်ိန္မုန္႔ စားဆင္းခ်ိန္ တို႔တြင္ ေယာက္်ားေလးေတြႏွင့္ တန္းတူေသနတ္ပစ္တမ္း၊ တိုက္ပြဲတုိက္တမ္း ကစားခဲ့ၾကသည္။ ရန္သူဂ်ပန္ ေတြေရာ ျမန္မာမ်ိဳးခ်စ္ ဘီအိုင္ေအ စစ္သားေတြေရာ ေရကန္ႀကီးကုိ ပတ္ၿပီး ေျပးၾက လႊားၾက၊ ပုန္းၾကရသည္မွာ ရင္ခုန္စရာေကာင္းသည္။
ထိုအေၾကာင္းကို က်မတို႔သမိုင္းသင္ခန္းစာ ထဲမွာလည္း ေလ့လာခဲ့ၾကသည္။ တခါတုန္းက က်မတို႔ေက်ာင္းပတ္၀န္းက်င္တြင္ တကယ္ ပဲ ဂ်ပန္စစ္သားေတြ စခန္းခ်ခဲ့ၾကသည္။ သည္ေနရာမွာ ျမန္မာမ်ဳိးခ်စ္တပ္မေတာ္သားေတြက ဂ်ပန္ေတြကို တိုက္ဖို႔စည္း႐ံုးခဲ့ၾက ေဆြး ေႏြးခဲ့ၾကသည္။ ေရကန္ႀကီးသာမက ေက်ာင္းေဘးက ေရနံရည္၀ေနေသာ ညိဳေမွာင္သည့္ ေျခတံရွည္သစ္သား အိမ္ႀကီးကလည္း ေတာ္လွန္ေရး ရာဇ၀င္ႏွင့္ဆက္စပ္ေနသည္။ အဲသည္မွာက ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္မ်ား စတည္းခ်ခဲ့ၾကသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ကုန္းေစာင္းၿမိဳ႕သည္ က်မကို ပင္လယ္ႏွင့္တူေသာ မိန္မမ်ား ၀တၳဳေရးျဖစ္ဖို႔ အဓိကတြန္းအားေပးေသာ စြန္႔စားသည့္မိန္မမ်ား ရွင္သန္ႀကီးျပင္းရာ ၀န္းက်င္ ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္တဲႀကီးအနား ေရေျမာင္းႀကီး၏ေဘးမွာ တန္းစီေနေသာ လူတဖက္မက ပင္စည္ႀကီးမားသည့္ ကုကၠိဳလ္ပင္အိုႀကီးမ်ား၊ မန္က်ည္းပင္အိုႀကီးမ်ားသည္ က်မတို႔အား တကယ့္အျဖစ္ပံုျပင္မ်ားကို ေျပာျပေနသည့္ ႂကြင္းက်န္ရစ္ေသာ သမိုင္း၀င္အရာမ်ားျဖစ္ သည္။
သို႔ေသာ္ ကေလးဘ၀၏ အ႐ိုင္းဆန္ေသာစြန္႔စားမႈမွာ သဘာ၀ကေပးသည့္ ေတာင္ကုန္းေတြ၊ သစ္ေတာေတြ ေရကန္ေတြႏွင့္သာ သက္ဆိုင္သည္ဟု မဆိုလိုပါ။ ၿမိဳ႕မွာလည္း စြန္႔စားလိုသူ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ရွာေတြ႔စရာေနရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိသည္။ ေရနံ ေခ်ာင္းမွာ ကေလးေတြေက်ာင္းတက္ၾကသည့္အခါ ဘယ္မိဘကမွ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ လုိက္ပို႔ေပးစရာမလုိ။ အေ၀းေျပးကား ေတြ ေမာင္းေသာကားလမ္းမတေလွ်ာက္ လမ္းေဘးကပ္ၿပီး ကေလးေတြေက်ာင္းသြားရတာျဖစ္ေပမဲ့ ဘာမွစိုးရိမ္တႀကီး ပူပန္စရာ မလိုခဲ့။ မိုးသည္းထန္သည့္ တေန႔ခင္းတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းအသြား ျဖတ္ရသည့္ၿမိဳ႕လယ္ေခ်ာင္းမွာ ေရေတြလွ်ံလို႔ အနီးအနားက အိမ္ေတြေမ်ာ၊ အိမ္တိုင္ေတြကၽြတ္ ျဖစ္ကုန္လုိ႔ ကေလးမိဘေတြ ေက်ာင္းသို႔လိုက္ေခၚရသည္အထိ စိုးရိမ္စရာျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအ ျဖစ္မ်ိဳးကေတာ္ ေတာ္ရွားပါသည္။ မိဘတို႔သည္ ကေလးေတြကို အေတာ္အတန္လြတ္လပ္စြာ သြားလာခြင့္၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကို ကိုယ္ရွာေဖြစူးစမ္းခြင့္ ေပးထားခဲ့သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ က်မတို႔အိမ္နီးခ်င္းေတြကို က်မတို႔သိသည္။ အတန္းေဖၚကစားဖက္ သူငယ္ခ်င္းမွာ ေမာင္ႏွမဘယ္ႏွေယာက္ရွိမွန္း သိ သည္။ သူ႔အေမက ေစ်းထဲတြင္ ငါးေရာင္းသလား၊ စက္ခ်ဳပ္တာလား၊ နတ္ကေတာ္လုပ္တာလား၊ သူ႔အေဖက ခ်မ္းသာေသာ ေဆး လိပ္ခံုပိုင္ရွင္လား အကုန္သိသည္။ ေရနံဆီမီးခြက္ထြန္းဖို႔ ေရနံဆီသြား၀ယ္ေတာ့လည္း ညေနခ်မ္းေမွာင္ရီပ်ိဳးစအခ်ိန္။ ၿမိဳ႕မေတာင္ ရပ္ကြက္ စလင္းတန္းအထိ သြား၀ယ္ဖို႔ က်မတေယာက္တည္းကိုပဲ ေမေမက ခိုင္းခဲ့တာပါပဲ။ ေရနံဆီေရာင္းေသာ အိမ္ကေန ျပန္ လာရသည့္လမ္းသည္ ကေလးတေယာက္အတြက္ေတာ့ လံုေလာက္သည့္စြန္႔စားမႈ ျဖစ္သည္။ သည့္ထက္ပိုတာက စလင္းတန္းမွ ေစ်း ဘက္သို႔ျပန္အတက္မွာ ႀကီးမားေသာေညာင္ပင္ႀကီး၏ ပင္စည္တြင္ ထိုးစိုက္ထားေသာ ထီးျဖဴ ထီးနီေလးေတြ၊ တြဲလြဲခ်ိတ္ထားေသာ ျမင္း႐ုပ္ ဆင္႐ုပ္ နတ္႐ုပ္ေတြ၊ ေခါစာပစ္ေသာ ႀကိမ္ျခင္း ၀ါးျခင္းအခြံေတြက နတ္ကိုးကြယ္ျခင္းႏွင့္ နတ္ကိုင္ျခင္း၊ ဖ်ားနာျခင္းဆိုေသာ ၾကားဖူးနား၀ဇာတ္လမ္းေတြကို လက္ေတြ႔ျပေနသလုိရွိသည္။ တခါမွ မျမင္ဖူးေသာ နတ္စိမ္းဆိုတာႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာ ထိုအရာမ်ား သည္ ကေလးတေယာက္ အတြက္ေၾကာက္စရာလည္း ေကာင္းၿပီး စိတ္၀င္စားစရာလည္း ေကာင္းသည္။
က်မတို႔၏ ကေလးဘ၀သည္ တနည္းအားျဖင့္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာေတြႏွင့္ ႂကြယ္၀ျပည္စံုခဲ့သည္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕၏ ေရနံေငြ႔လြႊမ္း ေနေသာ ေျခာက္ေသြ႔သည့္ ေတာင္ကုန္းလမ္ေတြမွာေရနံေျမသပိတ္၏ အေငြ႔အသက္မ်ားကိုျမင္ေတြ႔ရွဴ႐ိႈက္ရသည္။ စတုတၳတန္းမွာ ေရနံေျမသပိတ္သမိုင္းကုိ က်က္မွတ္စဥ္က သိခဲ့သည့္သခင္ ဖိုးလွႀကီးဆိုတာသည္ တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၏ ကမာၻကုန္က်ယ္သေရြ႕ ၀ယ္၀တၳဳကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ေတာ္ေတာ္ ႐ုပ္လံုးႂကြလာ၏။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕မွာရွိသည့္ သခင္ဖိုးလွႀကီးလမ္းသည္ က်မတို႔အိမ္ႏွင့္ ေတာ္ ေတာ္ေ၀းေသာ္ လည္းထိုလမ္းကို က်မတို႔ညီအမ စူးစမ္းရွာေဖြ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကသည္။ ေဟာဒီလမ္းဟာ ေရနံေျမသပိတ္တပ္သားေတြ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ တဲ့လမ္းေပါ့။ က်မတို႔ေျခဖ၀ါးေအာက္က ေက်ာက္စရစ္လႊမ္းေသာ ကတၱရာလမ္းေဟာင္းသည္ သမိုင္းျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို က်မတို႔အား ပံုျပင္အျဖစ္ ေျပာျပေနခဲ့သည္။
စြန္႔စားခန္းပံုျပင္ ၀တၳဳေတြကုိ ကေလးေတြႏွစ္သက္သည္။ ပတ္၀န္က်င္မွာ လူႀကီးထိန္ကြပ္မႈ ေစာင့္ၾကည့္မႈမပါဘဲ ကိုယ္ခ်ည္းပဲ လႈပ္ ရွား ေဆာင္ရြက္ရသည္ကို ကေလးေတြရင္ခုန္မက္ေမာ၏။ နယ္က ကေလးေတြ၊ သဘာ၀ႏွင့္ထိစပ္ေသာ ကေလးေတြက သဘာ ၀ေတာအုပ္ေတြဆီ ျမစ္ကူးေခ်ာင္းျခား ကၽြန္းေတြဆီ သြားခ်င္သည္။ လိပ္ျပာေလးေတြ ခူေကာင္ေလးေတြကို ျမင္ခ်င္သည္။ ပုဇင္းေတြ ကို ဖမ္းခ်င္သည္။ က်မ၏တူေလး တူမေလးေတြသည္ ၿမိဳ႕ျပမွာေနတာမို႔ သဘာ၀ေတာအုပ္ႏွင့္ ေ၀းသည့္အခါ သူတို႔အတြက္ စြန္႔ စားခန္းက တမ်ိဳးတဖံုရွိ၏။ သူတို႔ကို မိဘက၀ယ္ေပးသည့္ စက္ဘီးႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။ တခုကဖိုက္ဘာခံုေတြႏွင့္ သံုးဘီးစက္ဘီး လွလွ ေလး။ ေနာက္တ ခုက ခပ္ျမင့္ျမင့္ ႏွစ္ဘီး စက္ဘီးေလး။ အစ္မက ထိုႏွစ္ဘီးေလးျဖင့္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေလွ်ာက္နင္းရတာေပ်ာ္ရႊင္သည္။ ေမာင္ေလးက သံုးဘီးစက္ဘီးေလးျဖင့္ အိမ္ေရွ႕လမ္းတလွ်ာက္ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္နင္းရသည္ကို ေပ်ာ္ရြင္သည္။ ရာသီဥတုသာယာ သည့္ ညေန တိုင္းသူတို႔စက္ဘီးေလး ေတြျဖင့္ ရက္ကြက္ကို ပတ္ၾကသည္။ ျပန္လာသည့္အခါ သူတို႔လမ္းမွာႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ ေခြးေတြ၊ ဘဲငန္းေတြ၊ အျခားလူေတြ အေၾကာင္း ေျပာျပၾကသည္။
"သားသားေရွ႕မွာ ေခြးအႀကီးႀကီးက သားသားကိုစိုက္ၾကည့္ေနတာ၊ သားသားစက္ဘီးကို မရပ္ဘဲတအားနင္းၿပီး သူ႔ေရွ႕ကေန ေျပးလာ ခဲ့ရတာေပါ့ ေမာလိုက္တာ" ရင္တဆတ္ဆတ္ခုန္ေနဆဲ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ေရအိုးမွေရကို အေမာတေကာ ေသာက္ေနသည့္ ကေလးငယ္ သည္ တက္ႂကြရႊင္လန္းမႈအျပည့္။ ေနာက္တေန႔တြင္ ထိုလမ္းသို႔ ထပ္သြားရန္အဆင္သင့္။
သူတို႔ကို စြန္႔စားမႈအတြက္လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးသည့္အခါ ကေလးေတြ၏ အသက္အႏၱရယ္ကို က်မတို႔ထည့္မစဥ္းစားသင့္ဘူးလား။ စဥ္းစားေပးသင့္တာေပါ့။ က်မတို႔ ခဏခဏၾကံဖူးေနသည့္ ေၾကကြဲစရာ၊ ထိန္႔လန္႔စရာ ဇာတ္လမ္းမွန္ေတြရွိသည္။ ကေလးေတြကို ဖမ္းဆီးေခၚသြားၿပီး လွ်ာကိုျဖတ္ပစ္တာတို႔ သူေတာင္းစားလုပ္ခုိင္းတာတုိ႔က ဆိုတုန္းကတည္းက ျဖစ္ရပ္ေတြ။ ယခုအခါ ကေလးငယ္ ေတြသည္ အမ်ဳိးမ်ဳိးအျမတ္ထုတ္ခံေနရသည္။ သူတုိ႔၏ လုပ္အားသာမက လိင္ဆက္ဆံျခင္းျဖင့္ပါ အျမတ္ထုတ္ခံရသည္။ ကံဆိုးမိုး ေမွာင္က်ၿပီး အသတ္ခံရသည့္ ကေလးေတြလည္းရွိခဲ့ၾက၏။
ထိုအထိတ္တလန္႔ ေၾကကြဲစရာ ဇာတ္လမ္းမွန္တို႔သည္ ဟိုတုန္းကထက္ ယခုေခတ္မွာအေရအတြက္ ပိုလာသလား။ အေမရိကန္ျပည္ ေထာင္စုမွာ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္တုန္းက ကေလးေတြကို ဖမ္းဆီးသြားသည့္အမႈေပါင္း ၁၁၅ ခုရွိခဲ့သည္၊ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာလည္း ထိုအေရအ တြက္သည္ သိသိသာသာတိုးလာသည္ဟု မဟုတ္ဘဲ ထိုအေရအတြက္ ပတ္၀န္က်င္မွာေတာ့ ရွိေနတာပဲတဲ့။ ဆိုလိုတာက ကေလးတ ေယာက္အတြက္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်အႏၱရာယ္သည္ ပိုလာျခင္းေလ်ာ့လာျခင္းမရွိ။ လိုအပ္သည္ထက္ပိုၿပီး ကာကြယ္ေပးထားသည့္တုိင္ေအာင္ ကေလးတုိ႔၏ အႏၱရာယ္ျဖစ္ႏိုင္ေခ်က ေလ်ာ့နည္းမသြားခဲ့။ ကေလးတို႔မွာသာ ပိုပိုသာသာတင္းက်ပ္ ကာကြယ္ထားခံရသည့္ အတြက္ ကေလးဘ၀ စြန္႔စားမႈေတြ ရင္ခုန္မႈေတြႏွင့္ေ၀းရသည္။
ယခုေခတ္မွ ကေလးေတြကိုအိမ္မွ ေက်ာင္းအထိလူႀကီးက လိုက္ပို႔ေပး၊ ထမင္းကို ေက်ာင္းအထိလိုက္ၿပီးေကၽြး၊ အျပန္တြင္ လူႀကီးက ေက်ာင္းအျပင္ကေန ေစာင့္ႀကိဳ၊ အိမ္ျပန္။ ဒါက ကေလးကိုအႏၱရာယ္ အေပါင္းမွႀကိဳတင္ကာကြယ္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ကေလးကို ေရႊ ေပး မဆင္ရဟူေသာ ကာကြယ္တားျမစ္မႈသည္ ထုိေၾကကြဲစရာဇာတ္လမ္းေတြမွ ကာကြယ္ဖို႔ျဖစ္သည္။ ေရႊသည္ လူတို႔အတြက္ မက္ ေမာစ ရာမို႔ ေရႊကိုလိုခ်င္ၿပီး ကေလးကို တခုခုအႏၱရာယ္ျပဳမွာ စိုးရိမ္လို႔ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ေရႊမပါဘဲလည္း ကေလးတို႔သည္ အႏၱ ရာယ္ေတာ့ရွိ ေနတာေတာ့အမွန္ပါ။ အႏၱရာယ္ရွိလို႔ထိန္ခ်ဳပ္ ကာကြယ္ေပးတာက လမ္းမွန္းပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တဖက္မွာက ကေလး တို႔အတြက္ကိုယ္တိုင္ စူးစမ္းရွာေဖြထုတ္ေဖာ္မည့္ ေျမပံုေတြ၊ ရတနာသိုက္ေတြ၊ ခရီးစဥ္ေသးေသးေလးေတြ၊ လမ္းခရီးမွာေတြ႔ရမည့္ သူငယ္ခ်င္းသစ္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္ရသည္။
ကေလးတုိ႔သည္ ပထ၀ီကို စိတ္၀င္စားဖို႔လိုအပ္၏။ ကိုယ့္ေဒသပတ္၀န္က်င္ကို ေျပာျပေသာ ေဒသႏၱရ ပထ၀ီထိုမွစၿပီး ပထ၀ီကိုစိတ္ပါ ၀င္စားၾကသည္။ ကိုယ့္ေဘးမွာ ေတာင္ကုန္းရွိသလား၊ ကိုယ့္ေဘးမွာျမစ္ႀကီးတစင္းရွိသလား၊ သဲေသာင္ေတြရွိသလား၊ ျမစ္ထဲမွာ ငါးေတြ ရွိသလား၊ တံငါသည္ေတြ ငါးဖမ္းၾကသလား၊ ထုိျမစ္က ဘယ္ၿမိဳ႕ကေနလာၿပီး ဘယ္ၿမိဳ႕ဆီသို႔ ဆက္သြားသလဲ။ ကေလးေတြ သည္တိရစၧာန္ေလး ေတြကိုစိတ္၀င္စား၏။ ရန္ကုန္လိုၿမိဳ႕ႀကီးမွာ တိုက္ခန္းအလံုပိတ္၊ ျခံတံတိုင္းအလံုပိတ္ထဲတြင္ ေနထိုင္ၾကရေသာ ကေလးတုိ႔သည္ တိရစၧာန္ဥယ်ာဥ္သို႔ သြားလ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ အေသးဆံုးပူးေလးေတြ၊ ၾကက္တူေရြးေလးေတြ၊ ယုန္ေလးေတြကအ စ ဆင္ႀကီးေတြအထိ သူတို႔ရင္ခုန္လုိ႔မၿပီးေတာ့ေပ။ တေန႔တေန႔ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ကားေပၚကမဆင္းရေသာ သူတို႔ေလးေတြ သည္ တိရစၧာန္ဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ ေတာင္ကုန္းေတြလည္း တက္ႂကြစြာ ေျပးတက္ေျပးဆင္း၏။ သူတုိ႔အတြက္စြန္႔စားခန္းသည္ လူႀကီးေတြ ေတာ့ပါေနေသးတာမို႔ ပံုျပင္ေတြထဲကလို အျပည့္အ၀ေတာ့မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ကေလးေတြခ်ည္း အုပ္စုဖြဲ႕ကစားရ၊ စြန္႔စားရသည့္ အရသာကို မသိႏိုင္သည့္ ကေလးမ်ားအတြက္ အဲသည္ေလာက္ကကိုပဲ ေတာ္ေတာ္ဟုတ္ေနပါသည္။
စာဖတ္တတ္သည့္ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့စာထဲကေန စူးစမ္းရွာေဖြမႈႏွင့္ စြန္႕စားမႈကိုဖတ္ၿပီး ႏွစ္သိမ့္ၾကရသည္။ ကဗ်ာေတြပံုျပင္ေတြ မင္းသု၀ဏ္၏ ကဗ်ာေတြက အသံလည္းခ်ိဳၿပီး သဘာ၀ ၀န္းက်င္ကိုလည္း ကေလးတုိ႔ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေအာင္ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ တခါ တုန္က ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာန အႀကီးအကဲအရာရွိတေယာက္၏ ညစာစားပြဲတြင္ မိမိအတြက္ ပထမဆံုးစြဲမက္ရသည့္ ကေလးဘ၀ ကဗ်ာေတြအေၾကာင္း ႏိုင္ငံစံု ေျပာျဖစ္ၾကသည့္ အခါက်မရြတ္ျပခဲ့သည့္ ကဗ်ာကလယ္ေစာင့္တဲ ကဗ်ာျဖစ္သည္။
မိုးေရတက္ေရ တေဖြးေဖြး
ကြင္းက်ယ္ အေ၀းေ၀း
လယ္ေစာင့္တဲေလး ေျခတံရွည္
မိုးကုတ္ေအာက္မွာတည္
ၾကာနီတပြင့္ ျဖဴတပြင့္
တဲႏွင့္ ပနံတင့္။
မိုးထဲေလတဲတြင္ ေရလႊမ္းေနသည့္ ေျခတံရွည္ရွည္ ခ်စ္စရာလယ္ေစာင့္တဲ ေလးတခု၊ သူ႔ေဘးက ေရထဲမွာၾကာပြင့္ေတြက အနီႏွင့္ အျဖဴ။
ကေလးတေယာက္ကို သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္သည့္ကဗ်ာ။ ထိုကဗ်ာကိုဖတ္ၿပီး ကေလး၏အေတြးထဲတြင္ ပံုေဖာ္ ၾကည့္လိမ့္မည္။ ဘာမ်ားကြာျခားမလဲ။ က်မတို႔ငပုေတာ ၿမိဳ႕နယ္ၾကာကြင္းေက်းရြာရွိ ကန္သံုးဆယ္ ၾကာကြင္းမူလတန္းေက်ာင္းတြင္ ကေလးမ်ားအတြက္ ျပပြဲ၊ ၿပိဳင္ပြဲႏွင့္ စာဖတ္ပြဲမ်ားလုပ္ေပးစဥ္က မင္းသု၀ဏ္၏ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ကို သ႐ုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီ ေရးဆြဲသည့္ၿပိဳင္ပြဲ ထည့္ သြင္းခဲ့သည္။ ပထမရက္မွာ လယ္ေစာင့္တဲ၊ ေနာက္တရက္မွာ ၀ကၤပါျဖစ္သည္။ အံ့ၾသစရာပင္ ပထမတန္း၊ ဒုတိယတန္း၊ တတိယတန္း ကေလးတုိ႔သည္ ထိုကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ကို တထိုင္တည္းႏွင့္ပန္းခ်ီေရးဆြဲ သ႐ုပ္ေဖာ္ၾကသည္။ ဒုတိယတပုဒ္က ပိုခက္သည္။
ေအးရပ္သာတဲ့ ပေညာင္ညိဳ
ဥၾသတြန္သံခ်ိဳ
ဒိုးယိုစီးတဲ့ နဒီတြင္း
သမင္ေရေသာက္ဆင္း၊
ျမက္ခင္းလဲ့လဲ့ ေျမညီညီ
ကံ့ေကာ္၀တ္မႈံစီ
ဇာလီေပ်ာ္တဲ့ ေက်ာင္းသခၤမ္း
လူေလး သြားခ်င္စမ္း။
သူတုိ႔ကို ရွင္းျပေပးရတာက ဒိုးယိုစီးတဲ့ ဆိုသည့္စကားပဲ ျဖစ္သည္။ နဒီဆိုတာျမစ္ဟု ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသိေနခဲ့ၾကသည္။ ကံေကာ္ပင္ ကိုမျမင္ဖူးဘူးဆိုသည့္ ထိုျမစ္၀ကၽြန္းေပၚကေလးတခ်ိဳ႕အတြက္ ကံေကာင္းတာက သူတုိ႔ေက်ာင္းမွာ သူတို႔ပန္းခ်ီေရးဆြဲ ဖို႔ခ်ထားသည့္ ထိုင္ခံုေတြကို အရိပ္ေပးေနသည့္ အပင္ႀကီးသည္ ကံေကာ္ပင္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ေဟာဒါ ကံေကာ္ပင္ေပါ့ဟု သူတို႔ဆရာမက ေျပာျပလုိ႔ သူတို႔သိရေတာ့ ရယ္ေမာၾကပါသည္။ ကံေကာ္ပြင့္ေတြကိုေတာ့ အ၀ါေရာင္၀တ္မႈံေလးေတြ ႏွင့္ ေရးဆြဲတတ္ၾက၏။ သူတို႔ကို ပန္းခ်ီဆု ေပးဖို႔ က်မတို႔အုပ္စုတြင္ ပန္ခ်ီဆရာတေယက္မွ မပါ။ ဆုေရြးခ်ယ္ဖို႔ အတြက္ အခြင့္မရွိ။ အတန္းလိုက္သူတုိ႔ယွဥ္ၿပိဳင္ စဥ္က ဆုေရြးခ်ယ္ ေပးခဲ့သည့္ ပန္းခ်ီဆရာ ကာတြန္းဆရာ ကိုေဇာ္ေမာင္၏ ဆုေရြးခ်ယ္ျခင္းဆုိင္ရာ လမ္းညႊန္မႈကို လိုက္နာၿပီး ဆုေပးခဲ့ရပါသည္။
အဲလစ္စ္ႏွင့္ အံဖြယ္ကမာၻ စသည့္ႏိုင္ငံျခားမူရင္း စာအုပ္ေတြကို လက္လွမ္းမမီႏိုင္ေသးသည့္ ကေလးတို႔အတြက္ ကာတြန္႔ေအာင္ရွိန္၏ ကေလးဇာတ္လိုက္ေတြပါ၀င္သည့္ ကာတြန္႔ေတြရွိသည္။ အဲသည္မွာ တဆင့္တက္ေတာ့ ဂရင္းညီေနာင္၏ ပံုျပင္ေတြရွိသည္။ ၀တၳဳဖတ္ ႏိုင္သည့္အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ေရႊဥေဒါင္း၏ ၀တၳဳေတြရွိသည္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္သို႔ေျပာင္းကာစ ကေလးတို႔ မိန္းခေလးေရာ၊ ေယာက္်ား ေလးပါအလြန္ႏွစ္သက္သည္။ ေယာက္်ားေလးေတြအဖို႔ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့။ ဒဂုန္ေရႊမွ်ား၏ ဘာသာျပန္စြန္႔စားခန္း၀တၳဳ ေတြကိုလည္း ကေလးေတြႏွစ္သက္ၾက၏။ က်မဆယ္ေက်ာ္သက္ ကေလးေတြကိုေတြ႔သည့္အခါ ဘာစာအုပ္ေတြႀကိဳက္လဲဟု ေမးတိုင္း ေရႊဥေဒါင္းႏွင့္ ဒဂုန္ေရႊမွ်ား ပါ၀င္တတ္သည္ကို သတိထားမိသည္။ က်မကိုယ္တိုင္ ေရႊဥေဒါင္း၏ ႐ႈပနႏၵီ ကိုစြဲစြဲမက္မက္ ဖတ္ခဲ့ရ သည္ကို သတိရမိပါသည္။ ကေလးတို႔၏ စူးစမ္းရွာေဖြစြန္႔စားခ်င္သည့္ သဘာ၀စိတ္ဆႏၵကို ထုိစာအုပ္မ်ား၏ ရသက ျဖည့္စြမ္းေပး သည္။ စာအုပ္တုိ႔သည္ သူတုိ႔အတြက္စိတ္ျဖင့္ ခရီးႏွင္စရာယာဥ္ေတြျဖစ္သည္။
က်မဘ၀တြင္ ပထမဆံုးဖတ္ခဲ့ရသည့္ ဓူ၀ံ၏မာလာ၀တၳဳတိုကို က်မအခုခ်ိန္အထိ မေမ့ေတာ့ပါ။ အဲသည္အထဲကဖိုခေနာက္ဆိုင္ တိုင္း ျပည္သံုးခု ၾကားကေတာအုပ္ႀကီးသည္ ေတာ္လွန္ေရးသမား သူရဲေကာင္း ဗိုလ္နႏၵ အေျခစိုက္ရာနယ္ေျမျဖစ္သည္။ မတရားတာကို လက္ပိုက္ၾကည့္မေနဘဲ အသက္ႏွင့္ရင္းၿပီး ကူညီေျဖရွင္းေပးေသာ သူရဲေကာင္းသည္ က်မအတြက္ ေလးစားအထင္ႀကီးစရာေပါ့။ ည သန္းေခါင္တြင္ ဘီလူးစားခံရတတ္လို႔ မသြားရဲၾကသည့္ ေတာင္ေျခတခုဆီက လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္သည့္ ထိုသူရဲေကာင္း၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား၊ သူဖမ္းဆီးရမည့္ ဘုရင္မကို မဖမ္းဆီး႐ံုတြင္မကႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္ေအာင္ စစ္အင္အားႀကီးမားေအာင္ပင္ သူက ကူညီလုိက္ေသးသည္။ ထိုဘုရင္မႏွင့္ သူရဲေကာင္းၾကားက ဖြင့္မေျပာလဲ သိေနသည့္ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ေနာက္ဆံုးသူ႔ကတိကို ထိန္းခ်ဳပ္ ၿပီး သူ႔အသက္ကို ဓားစာခံသူ႔တပည့္ ေနာက္လိုက္ လူကိုးေယာက္အသက္ႏွင့္ လဲယူဖို႔သာယာေရႊျပည္ ဘုရင္ႀကီးဆီသို႔ တဦးတည္း တိတ္တဆိတ္ျပန္အသြား၊ ဘုရင္မကလဲ သူရဲေကာင္းမရွိသည္ကို သိသည့္အခါထိုႏိုင္ငံသို႔ လိုက္သြားၿပီး၊ သူ႔ကိုယ္သူအပ္ႏွင္းလ်က္ ဗိုလ္နႏၵအတြက္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မး္သာခြင့္ေတာင္းသည့္အခ်ိန္၊ ထိုဇာတ္သိမ္းခန္းသည္ ဇာတ္၏အထြဋ္အထိပ္ ျဖစ္သည္။
သူတို႔ဆီက ဟယ္ရီေပၚတာ ၀တၳဳေတြအရွိန္အဟုန္ျဖင့္ လူႀကိဳက္မ်ားသည္မွာ ကေလးတို႔ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ လႈပ္ရွားသည့္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ဆန္း ၾကယ္စြန္႔စားမႈ အေျခခံ ဇာတ္လမ္းမ်ားျဖစ္လုိ႔ ေနမွာပါ။ ကေလးေတြခ်ည္းလူႀကီး အကူအညီသိပ္မပါဘဲ အႏၱရယ္ဆိုးေတြႏွင့္ၾကံဳ၊ ကေလးတို႔၏ ၾကံရည္ဖန္ရည္ စြမ္းရည္ေတြႏွင့္ပဲ အဲသည္ကေနလြတ္ေျမာက္၊ ဘယ္ေလာက္ေက်နပ္အားရစရာ ေကာင္းလုိက္ပါသလဲ။
အခုေခတ္မွာ အမ်ားအားျဖင့္ေတြ႔ရသည့္ ကေလးတို႔၏စြန္႔စားမႈက ဂိမ္းေတြပဲ ျဖစ္သည္။ ဂိမ္းထဲမွာ ေသနတ္ပစ္သည္။ ဂိမ္းထဲမွာဗံုး ေဖာက္ခြဲသည္။ ဂိမ္းထဲမွာေျမလွ်ိဳးမိုးပ်ံသည္။ က်မတူအငယ္ေလးတေယာက္ ေဆာ့သည့္ ဂိမ္းမွာေတာ့ ဇာတ္လိုက္က သူ႔လိုအရြယ္ ေကာင္ေလး။ ႏြားျခံထဲမွာ ႏြားႏို႔ညႇစ္တာလည္းပါ၏။ က်မသေဘာက်စြာ ျပံဳးရယ္မိသည္။ သူ႔ဘ၀မွာႏြားကို ေသေသခ်ာခ်ာကိုင္မ ၾကည့္ဖူးတာက်မသိသည္။ ႏြားႏို႔ညႇစ္ဖို႔ေတာ့ ေ၀းေလစြ။ ဒါေပမယ့္ ဂိမ္းထဲမွာႏြားႏို႔ညႇစ္သည္ဆုိေတာ့ ဒါလည္းတမ်ိဳးေတာ့ စိတ္ေျဖရာ ရတာေပါ့ေလ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔တကယ္ၾကံဳေတြ႔ရသည္က အလင္းေရာင္ေတြ ပံုရိပ္ေတြပါ။ ဘယ္မွာလဲ ႏြား၊ ဘယ္မွာလဲ ႏြား၏ အေမႊးႏု ႏုေလးေတြ၊ ဘယ္မွာလဲ ႏြားစာခြက္၏ ေကာက္႐ိုးရနံ၊ ဘယ္မွာလဲ ႏြားေခ်းနံ။
ကေလးေတြ သြားရင္းလာရင္း သစ္ပင္ေတြကိုၾကည့္ရျမင္ရသည္ ဆုိလွ်င္လည္းဒါက ကားမွန္ျပတင္းမွ တဆင့္ျမင္ရသည့္ ျမင္ကြင္း ေတြ၊ သစ္ရြက္စိမ္းစိမ္း ပန္းေမႊးေမႊးကုိ လက္ျဖင့္ထိတို႔ၾကည့္ရတာမဟုတ္။ လိပ္ျပာေလးေတြ ပုဇဥ္းေလးေတြ တီေကာင္ေတြကို လက္ ျဖင့္ထိ ကိုင္ၾကည့္ရတာမဟုတ္။ သူတို႔လမ္းေလွ်ာက္ရသည့္ ေျမက သူတုိ႔အိမ္ေရွ႕တိုက္ခန္းေရွ႕က ေျမသာလွ်င္ျဖစ္သည္။ စက္ဘီးေလး ေသာ္မွ စီးခြင့္မရွိ။ ကံေကာင္းလို႔ ျခံ၀င္းက်ယ္က်ယ္ ရွိသူကေတာ့ စက္ဘီးစီးခြင့္ ရွိတာေပါ့။ သာမန္က်မတို႔လို ကန္ထ႐ိုက္တိုက္ေတြမွာ ေနရသည့္ကေလးေတြ ဘယ္ေနရာသြားၿပီး စက္ဘီးစီးမလဲ။ ေဘာလံုးကန္သည့္ ကြင္းမရွိ၊ ၾကက္ေတာင္႐ိုက္သည့္ ကြင္းမရွိ၊ ပန္းျခံ ေတာင္ က်မတို႔နားမွာမရွိေတာ့ပါဘူး။ စိမ္းလန္းသည့္ေနရာ လိုအပ္သည္။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈ လိုအပ္သည္။ စြန္႔စားရင္ ခုန္မႈကို ကေလးေတြသိဖိုလုိသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသာမက နာက်င္မႈကိုလည္း ကေလးေတြသိသင့္ သည္ဟုဆုိလွ်င္ လက္ခံႏိုင္ၾကပါ့မလား။
လိုအပ္သည္ထက္ပိုၿပီး အတင္းကာေရာအကာအကြယ္ေတြ ေပးခံေနရသည့္ ကေလးတို႔သည္ ဘ၀အတြက္ လုိအပ္သည့္သတၱိေတြ ဘယ္ကရမလဲ၊ ေျဖာင့္မွန္ၿပီး အားနည္းသူကို ဖိႏွိပ္ခံလူကို ကူညီကယ္တင္ေပးဖို႔ အမွန္တရားအတြက္ စြန္႔စားလိုစိတ္ေတြ၊ တြန္းအား ေတြကိုဘယ္က ရႏိုင္ပါ့မလဲ။ အနည္းဆံုးသူတို႔၏ မ်ိဳးဆက္အနာဂတ္ကေလးေတြ စြန္႔စားမႈ၏ အရသာကိုသိေအာင္ ေျပာျပဖို႔ ပံုျပင္ေတြ ဖန္တီးေပးဖို႔ အႏုပညာကိုေရာ သူတို႔ဘယ္က ရႏိုင္ေလမလဲ။
ဂ်ဴး
ကလ်ာ မဂၢဇင္း ေအာက္တုိဘာ ၂၀၀၉
Friday, December 11, 2009
၄ ေက်ာင္းထြက္
၄ ေက်ာင္းထြက္
ရဲရင့္ေအာင္ (နယူးေဒလီ)
'ဂ်ိန္း' ဆိုတဲ့ တံခါးပိတ္သံၾကီးဟာ ဘဝကုိ ထက္ပိုင္းခ်ဳိးခ်လိုက္သလား ထင္ရတယ္။ တကယ့္ကုိ သူစိမ္းဆံတယ္။ လူမွာ သိမ္ငယ္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း။ ေထာင္ဘူးဝကေန ပံုစံခန္းထဲ မဝံ့မရဲ ေလွ်ာက္လာရတယ္။ ရွိႏွင့္ေနၿပီးသူေတြရဲ႕ စူးရဲလွတဲ့ အၾကည့္ေတြကို ရင္ဆုိင္ႏိုင္စြမ္းမရွိ။ အနားကို ေသြးေအးေအးနဲ႔ ဝုိင္းအံုလာတဲ့အခါ အားငယ္စိတ္နဲ႔ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းဟာ အျမင့္ဆံုးဆီ ခုန္တက္သြားတာ။ ရင္ထဲမွာ ကတုန္ကရင္ျဖစ္လာလို႔ တကိုယ္လံုး နတ္ပူးသလိုလို တုန္ရင္လိႈက္ေမာလာတယ္။ ေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲက ငရဲသားေတြက စားေတာ့ဝါးေတာ့မတတ္။ ဒီလိုအျဖစ္ မၾကံဳဖူးခဲ့။
'ဟဲ့ေကာင္ … ေလးဖက္ကုန္းေလွ်ာက္' ။ ၾကမ္းျပင္ထက္ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဒူးေထာက္ရတယ္။ အလ်ား ေပ ၃ဝ ေလာက္ရွိတဲ့ အခန္းနံရံႏွစ္ဖက္ကို ဦးေခါင္းနဲ႔ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္တိုက္ၿပီးတဲ့အခါ အခန္းထဲမွာ ပါဝါအာဏာ အရွိဆံုး တန္းစီးနဲ႔ စည္းကမ္းထိန္းဆီ ျပားျပားဝပ္ အခစားဝင္ရတယ္။ ေက်းေတာ္မ်ဳိး ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိး ျဖစ္ကေရာ့ပဲ။ 'ပံုစံထိုင္' ဆုိတဲ့ အသံၾကီး ထြက္လာတယ္။ အေနအထိုင္ မတတ္ေတာ့ ထြားက်ဳိင္းတုတ္ခိုင္တဲ့ မိုက္ခဲေတြရဲ႕ ေျခဖေနာင့္နဲ႔ လက္သီးလက္ဝါးေတြက ျပင္းအားေကာင္း မိုးသီးေတြပမာ ဆင္းခ်လာတယ္။ နားအံုထဲ မိုးၾကိဳးေတြ ပစ္၊ ရင္ဝမွာ မိုးၾကိဳးသြားေတြ စူးနစ္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္တခုလံုး ေထာင္းေထာင္းညက္ေျခ ခံရေလၿပီ။
ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ေဆာက္နဲ႔ထြင္းဆိုသလို ဦးခ်ဳိး၊ ခ်ဳိခ်ဳိးလုပ္ၿပီးမွ ပံုစံျပတန္းစီးက ပံုစံေတြ ျပေပးတာပါ။ အထိုင္အထ ပံုစံက်ရမယ္၊ ဆက္ဆံပံု ဆက္ဆံနည္း မွန္ကန္ရမယ္။ ဒီ့ေနာက္ ပါဝါရွင္ႏွစ္ေယာက္ဆီ ေမာ္ပင္မၾကည့္ရဲတဲ့ သိုးသူငယ္လို ခယရတယ္။ ေမးသမွ် ေျဖေပေတာ့ … ေျပာသမွ် နာခံေပေတာ့။
'အျပင္မွာ မင္းဟာ ဝန္ၾကီးသားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာေကာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီထဲကို ဝင္လာကတည္းက ဘူးဝဆိုတဲ့ အဝင္ေပါက္မွာ အားလံုးထားခဲ့ရမယ္' တဲ့။ (ဒီစကားက အာပလာဆိုတာ ေနာက္ပိုင္းမွ သိရတာပါ။ လူတုိင္းအတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ပံုစံၾကည့္ၿပီး ဟိန္းေဟာက္ၿခိမ္းေျခာက္တာပါ။) ကိုယ္ကလည္း အေကာင္ၾကီးၾကီး အၿမီးရွည္ရွည္ မဟုတ္။ သာမန္လူလို႔ ဆိုလိုက္ရင္ကုိ လံုေလာက္ပါရဲ႕။ အထူးအျခား မရွိ။ စားဝတ္ေနေရး မေလာက္င၊ ၾကံရာ မရရာမွ မူးယစ္ေဆးဝါး အေရာင္းအဝယ္နဲ႔ ၿငိၿပီး ဝင္ရတာ။ ေထာင္အဝင္မွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ စစ္ေဆးခံရ၊ အမည္ ေနရပ္လိပ္စာ အမႈ ေရးမွတ္၊ ေထာင္ဝင္နံပါတ္ေပးၿပီး အက်ဥ္းေဆာင္ထဲ မဝင္ရခင္ ပံုစံခန္းမွာ ပံုစံေပးလိုက္တာပါပဲ။ ပဲြဦးထြက္ ၾကိဳဆိုဧည့္ခံပံုက အေတာ္ယဥ္လွသကိုး။
စီရင္ခ်က္ခ်ၿပီး အက်ဥ္းသားေတြနဲ႔ တရားဆုိင္ အခ်ဳပ္သားေတြ အေဆာင္ထဲမွာ ရွိတယ္။ အေဆာင္ေတြထဲ ဝင္ဖို႔အေရး ဝင္ေၾကးက စလာတယ္။ ေနရာေတြက ခဲြျခားထားလို႔ စိတ္ၾကိဳက္ေနရာရဖို႔ ေငြထိုးႏိုင္တယ္။ ညကင္းမေစာင့္ခ်င္ရင္၊ ၾကမ္းမတိုက္ခ်င္ရင္၊ မိလႅာမထမ္းခ်င္ရင္၊ စိုက္ခင္းမွာ လုပ္ခ်င္ရင္၊ စားဖိုမွာ က်ခ်င္ရင္ … ခ်င္ရင္၊ မခ်င္ရင္ေတြ အမ်ားသား။ ဘာအတြက္ ဘယ္ေလာက္ဆိုတာ ေစ်းႏႈန္းရွိၿပီးသား။ ေစ်းဆစ္ဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔၊ မရေရးခ် မရ။ အျပတ္ ေစ်းကိုင္တာ။ အဲလိုဆက္ေၾကးေတြကို အခ်ဳပ္ကင္းက် ကင္းမႉးေတြကို ခဲြတမ္းေပးရတယ္။ မေပးလို႔ကေတာ့ ေနာက္ထပ္အခ်ဳပ္သားေတြကို တျခားအခန္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္မယ္။ သူ႔ေနရာမွာ သူ႔ၾသဇာနဲ႔သူ ရွိေနတာ။ သူ႔ခဲြတမ္းနဲ႔ သူ။ တန္းစီးေတြနဲ႔ ကင္းမႉးေတြရဲ႕ၾကားက အေပးအယူ။
ဝန္ေဆာင္ခကို ေပးမယ့္အေၾကာင္း ကတိေပး႐ံုနဲ႔ သူတို႔ဂြင္ထဲမွာ အသားမက်ေသးဘူး။ အခန္းထဲရွိတဲ့ မိတ္ေဆြ ႏွစ္ေယာက္ကို ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ မေပးေသးဘူး။ တံျမက္စည္း၊ ေရအိုး၊ ေရခြက္၊ စာအုပ္မွတ္တမ္းေၾကးေတြနဲ႔ ေထာင္ဝင္စာလာရင္ ေကာ္ဖီမစ္၊ စားေသာက္စရာ၊ သၾကားနဲ႔ ေဆးလိပ္ေတြပါ အခ်ဳိးက် ေပးရမွာကုိ သေဘာတူရတယ္။ ေရွ႕ေရးအထိပါ ၾကိဳးကိုင္လိုက္တာ။ ဒီလိုမဟုတ္ရင္ အခန္းေထာင့္မွာ ဆီးရြက္ေလာက္မ်က္ႏွာနဲ႔ ထုိင္ေနေပေရာ့။ ဒါေၾကာင့္ ေရလာမွ ဆီလာမွာမို႔ ႏႈတ္ကတိေပးခဲ့ရတာ။ သဒၶါတရားထက္ ၾကီးမားတဲ့ ခႏၶာ၊ ရက္စက္တဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ လက္ရဲဇက္ရဲ အျပဳအမူ၊ သုန္မႈန္ မ်က္ႏွာထား၊ အုပ္စုၾကီးၾကားမွာ အေၾကာက္တရား ၾကီးစိုးေနလို႔ပါ။ ကုိယ့္မွာ လြန္ဆန္ႏုိင္စြမ္းမွ မရွိတာ။ ေထာင္ထဲကို ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ ပထမဆံုး စက်တုန္းကေပါ့။
ေထာင္သက္တမ္း ရင့္လာတာနဲ႔အမွ် ေထာင္ေၾကာနပ္လာၿပီ။ သက္သာရာ သက္သာေၾကာင္း ရွာေဖြလာဘ္ထိုး ရာထူးတိုးဖို႔ အေၾကာင္းဖန္တတ္ၿပီ။
''မိန္းေဂ်း'' ။ မိန္းေဂ်းဆိုတာက အထူးတာဝန္ယူရတဲ့၊ ေထာင္ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ ခုိင္းေစခံရတဲ့ ေက်းကြ်န္ေတြလို႔ပဲ အဓိပၸာယ္ေပါက္တယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီကြ်န္က အေနေခ်ာင္ အစားေခ်ာင္။ ေထာင္ပါးဝလာလို႔ ေထာင္ပိုင္၊ ေထာင္မႉးကို ခ်ဥ္းကပ္လာဘ္ထိုးၿပီး မိန္းေဂ်းေနရာကို အရယူတယ္။ အေဆာင္တုိင္းနဲ႔ ေထာင္တြင္း ေနရာတကာ သြားလာႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရး ရတယ္။ အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲမွာမို႔ အေတာ္ပဲ လြတ္လပ္လွပါ့။ ဒါတင္ ဘယ္ကမလဲ၊ မ်ဳိးမ်ဳိးမ်က္မ်က္ေလးေတြလည္း ရွိမွ ရွိ။
အက်ဥ္းသားေတြကို ေထာင္ဝင္စာ လာေတြ႔ရင္ အဝင္အထြက္စစ္၊ ေတြ႔ဆံုခ်ိန္ တင္းက်ပ္ထားတာ ေလွ်ာ့ေပါ့ေပး၊ ပစၥည္းသြင္းတာေတြ ၾကီးၾကပ္၊ အေဆာင္တြင္း ေဖာက္ခဲြမႈ မရွိေစဖို႔ လွည့္ပတ္စံုစမ္း၊ ျပင္ပက ဝယ္ခ်င္တာရွိရင္ အက်ဳိးေဆာင္နဲ႔၊ အလုပ္ကို ျဖစ္လို႔။ သိတယ္မလား၊ ေရမလာရင္ေတာ့ ဆီဘယ္ေပးမလဲ။
ေထာင္ရဲက ေခၚရင္ 'ရွိ' ခနဲ ခ်က္ခ်င္းေျဖဖုိ႔၊ အသံက်ယ္ဖို႔၊ ေလသံမွန္ဖို႔၊ မ်က္ႏွာေပးေကာင္းဖို႔၊ အေျပးေလးသြားဖို႔၊ အၾကိဳက္ေဆာင္ဖို႔ အသားက်လာတယ္။ အမည္၊ အေဆာင္၊ အခန္း၊ ေထာင္ဝင္နံပါတ္ပါ ေထာင္ဝင္စာ ေျပစာ ျဖတ္ပိုင္းေတြယူၿပီး အက်ဥ္းသားေတြကုိ သတင္းပို႔၊ ေထာင္ဝတ္စံု ဝတ္ခုိင္း၊ ပံုစံ ထိုင္ခုိင္း၊ စစ္ေဆး၊ ေထာင္ဝင္စာ ေတြ႔ဆံုခန္း ေခၚသြား၊ ေနရာယူခိုင္း။ ေတြ႔ရတာ အခ်ိန္နည္းလို႔ အားမရေသးရင္ ရဲနဲ႔ ညိႇေပး၊ သေဘာတူရင္ ေငြယူၿပီး အခ်ိန္တိုးေပးေပါ့။
ေထာင္ေဆးခန္းက ေပးေလ့ရွိတဲ့ Peracetamol နဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးလား။ ယားနာေပ်ာက္ေဆး လိုခ်င္သလား၊ ေကာင္းရာမြန္ရာ ေဆးမ်ဳိးေတြ လိုခ်င္သလား၊ စာပါ ဖတ္ခ်င္သလား။ ရေစရမယ္။ အျပင္က မိသားစုဝင္ေတြဆီ သတင္းေရာက္ေစရမယ္။ လာပို႔ရင္ အလြယ္တကူ ေပးသြင္းႏုိင္တယ္။ ရဲနဲ႔ စစ္ေဆးခန္းက ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ ဘာမွ မပူနဲ႔။ သူ႔ဟာနဲ႔သူ အခ်ဳိးက်ေလး ကသြားလိမ့္မယ္။ သိတဲ့အတုိင္း ေရစီးဖို႔ပဲ။
ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ။ အစားအေသာက္ဆိုတာ အေရးၾကီးမွၾကီး။ အမဲသားေၾကာ္၊ ငပိေၾကာ္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ေဂၚဖီ၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေပးသာေပးလွည့္။ တခန္းဝင္ တခန္းထြက္နဲ႔ စစ္ရင္းေဆးရင္း အက်ဥ္းသားဆီ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ျဖတ္စားလာဘ္စားကုိ ၾကည္ျဖဴဖို႔ လိုတယ္။ မေက်မခ်မ္းပံုစံ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ မျပေလနဲ႔။ ေနာက္တခါ အခြင့္အေရး ေဝလာေဝး။
မိန္းေဂ်းတာဝန္ယူခ်ိန္ ေထာင္ထဲကို ကမၻာ့ၾကက္ေျခနီအဖဲြ႔ ICRC ဝင္တာနဲ႔ ၾကံဳရပါေသးရဲ႕။ သူတို႔လာမယ္ဆိုလို႔ အခန္းတုိင္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္၊ ေဟာင္းႏြမ္းအဝတ္အစားေတြကုိ အသစ္နဲ႔ အစားထိုး၊ ၿပီးေတာ့ ပံုစံထုိင္ေပါ့ေလ။ ICRC က ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔အတူ သန္႔ရွင္းေရး၊ က်န္းမာေရး၊ အစားအေသာက္ စစ္သေပါ့။ ေမးခ်င္တဲ့ အက်ဥ္းသားကို ေကာက္သာေမး။ အားလံုး ေအာ္ဟစ္ေျပာရေလ့ရွိတဲ့ 'အားလံုး … ေကာင္းပါသည္ ခင္ဗ်ား' ခ်ည္းပဲ။ တခ်ဳိ႕က မွန္တာေျပာရင္ ေထာင္ဆရာဝန္က စိတ္ေဖာက္ျပန္သူအျဖစ္ ဆင္ေျခေပးၿပီး ေလွ်ာ္ပစ္မလား၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ အခြင့္အေရးေတြ ဆံုး႐ႈံးမလား၊ တခုခုေတာ့ တခုခုပဲ။ ဒီ့ထက္ ဆိုးမယ္ဆုိရင္ အလုပ္ၾကမ္းတမ္း ရဲဘက္စခန္းနဲ႔ ဒုကၡဆိုးရွာ စစ္ေပၚတာ ျဖစ္ကေရာ့။ ဒါေၾကာင့္ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ ခပ္မဆိတ္ ေနရတယ္။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး ၆-၇ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ICRC က ႏွစ္စဥ္ လာဖူးတာ။ အခု မလာေတာ့ဘူး။
အစားအေသာက္ေရာ ဘာထူးလဲ။ စိုက္ခင္းက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ သန္ေပ့ေကာင္းေပ့ဆို ေထာင္ပိုင္ေထာင္မႉး အမႉးျပဳၿပီး၊ အဆင့္အလိုက္ ခဲြတမ္းေပးဖို႔ လက္မေႏွးေစနဲ႔။ က်န္တာေတြကိုမွ ဧရာမ ဒန္အိုးၾကီးထဲထည့္ၿပီး တာလေဘာဟင္း ခ်က္ေပေတာ့။ ဆီမပါျပားမပါ မည္ကာမတၱ အသားဟင္းက တပတ္ ၂ ခါ စားရတယ္။ ဓားခုတ္ မညီတဲ့ အသားေတာင္ တေယာက္ကို ၅ က်ပ္သားထက္ မပိုေစဘူး။ (အခု ဘူးသီးေတာင္ေထာင္မွာ ၂ က်ပ္သားပဲ ရေတာ့မယ္လို႔ ၾကားရလို႔ စိတ္မေကာင္းဘူး။) ဆိုေတာ့ တပိႆာ၊ လူ ၂ဝ ခဲြတမ္း။ ထမင္း တပန္းကန္မွာ စပါးလံုးက လက္တဆုပ္စာ။ အဝင္ဆိုးသလား မေမးနဲ႔။ ေရြးခ်င္သူ ေရြးစား၊ ဒါက အလုပ္ၾကီးတလုပ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ေကာင္းေပ့ညြန္႔ေပ့ေတြ ခ်က္ၿပီး တာဝန္က် ေထာင္မႉးဆီ အစစ္ခံရတယ္။ အစားအေသာက္ ေကာင္းေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ရတယ္။ လာတာက အဲသလို။
က်န္းမာေရး မေကာင္းလို႔ ဝန္ထမ္းရဲေဘာ္နဲ႔ ေထာင္မႉးကို အာေပါက္မတတ္ တိုးလွ်ဳိးေတာင္းပန္ၿပီးမွ ေထာင္ေဆးခန္းဆီ လွမ္းေတာ္မူရတယ္။ အဆံုးမွာေတာ့ Peracetamol ပဲ။ ဒါေတြေၾကာင့္ ေထာင္ဝင္စာ၊ ေထာင္ျပင္ပက ေဆးဝါး၊ အစားအေသာက္နဲ႔ ေငြေၾကးက အေတာ္တန္ဖိုးရွိတယ္။ ခိုးဆိုးလုယက္ ေသာင္းက်န္းရက္စက္သူလည္း လူပါပဲ။ ဒီအလုပ္ေလာက္ပဲ အားကိုးခဲ့သူမ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ ေငြကို ရရာရေၾကာင္း ေခ်ာင္းေျမာင္းေတာ့တာပဲ။ ဆိုးသြမ္းပါေပ့၊ နည္းစံုလမ္းစံု ကမ္းကုန္ပါပဲ။ လႈပ္သာလွည့္သာဖို႔ ရတဲ့နည္းနဲ႔ လာဘ္ထိုးလား ထိုးရရဲ႕၊ ေဖာ္လံဖားလား ဖားရရဲ႕။ အပိဆံုး အျပားဆံုး အက်ဥ္းသားေတြအတြက္ ေထာင္ဟာ ငရဲတကာ့ ငရဲအၾကီးစား။
အခြင့္ထူးခံေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။ သူတို႔ကို ေထာင္ထဲမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ထားရတယ္။ ေထာင္ထဲမွာပါ အျပစ္မရွိ အျပစ္ရွာခံရတဲ့ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ ဒါမ်ဳိးမေနရဘူး။ ရာဇဝတ္သားလိုပဲ ေနရတာ။ အခုေတာ့ ငါးဖယ္က ေျပာင္းျပန္။ ကိုယ္လိုသူလို ရာဇဝတ္သားကုိ အထက္အာဏာပိုင္ေတြက ပစားေပးထားတာ။ တကယ့္ကို 'ဘုရားက ေအာက္၊ ေမ်ာက္က အထက္'။ စစ္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ေပါက္ေရာက္ဝင္ဆံ့ရင္၊ ခ်မ္းသာရင္၊ ေပးကမ္းႏုိင္ရင္ အဆင္ကို ေျပလို႔။ အက်ဥ္းသားခ်င္း မတူေရးခ် မတူ။ ရဲတို႔၊ တန္းစီးတို႔ေတာင္ မတို႔ရဲ မထိရဲဘူး။ ေထာင္စည္းဝုိင္းရဲ႕ အတြင္းနဲ႔ အျပင္ကို ဖန္ခုန္တမ္းကစားသလို တံခါးမရွိ၊ ဓားမရွိ ဝင္လိုက္ ထြက္လိုက္။
'အေရးပါ အရာေရာက္ၿပီေဟ့' ဆိုရင္ လက္ထဲက ေငြပေဒသာပင္ဟာ လွိမ့္သီးလာတာ။ ဒါေၾကာင့္ ျပန္လြတ္မွာ စိုးရိမ္သူ၊ ေထာင္မွာ ေငြရွာၿပီး အိမ္ျပန္ပို႔သူ၊ ရာဇဝတ္မႈေလးေတြ ထပ္လုပ္ၿပီး ေထာင္ထဲ ထပ္တလဲလဲ ျပန္ဝင္သူ၊ အဲသလို ေထာင္ေပ်ာ္ေတြ မ်ဳိးစံုရွိတယ္။ ဝင္ေငြေကာင္းမယ့္ ေနရာရဖို႔ ၾကံရဖန္ရ၊ ညစ္ပတ္ရ၊ ရက္စက္ရနဲ႔မို႔ ေထာင္ဆိုတာ လူဆိုးကို လူေကာင္းျဖစ္ဖို႔ သေဘာတရားနဲ႔ လက္ေတြ႔ မပါတဲ့ ေနရာ။ မလြတ္မလပ္နဲ႔၊ က်ပ္တည္းက်ဥ္းေျမာင္းတာ မႏွစ္သက္လို႔ အမ်ားက ေနာက္တခါ ေထာင္မလာခ်င္တာ။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔မွာ ဆုိးသြမ္းဖို႔အေရး ဝန္မေလးဘူး။ လူနည္းစုကို ေျပာပါတယ္။ အမ်ားစုက ေထာင္အတတ္ေတြကို အျပင္မွာ မက်င့္သံုးဘူးလို႔ ယံုပါရဲ႕။
အခြင့္အေရးနဲ႔ ေငြေၾကး ရတက္မေအးတဲ့ ေထာင္ျပင္ပ ဘဝဥခြံေလးမွာပါ အသာစီး ရေရး၊ အထက္စီး ေရာက္ေရး အေတြးေတြ ေပါက္လာတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဆႏၵအားၾကီးလာတယ္။ ႐ိုး႐ုိးေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားဖို႔က လက္လွမ္းမမီ။ မေကာင္းလိုက္တဲ့ မေကာင္း။ ေထာင္ထဲက သင္လာတဲ့ ပညာေတြကို မက်င့္သံုးမိဖို႔ သတိသာ ထားေပေတာ့။ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေကာင္းမြန္သန္႔စင္ဖို႔အေရး ဖာေထးရွင္းလင္းေပးလိုတဲ့ ေစတနာ ပရပြသာ ေထာင္ထဲမွာ စနစ္တက် ရွိေနမယ္ဆိုရင္ လူသာဓုေခၚ၊ နတ္သာဓုေခၚေပါ့။ တကယ့္ကို ေခၚခ်င္စမ္းပါရဲ႕ သာဓု သံုးခြန္း …။
(ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခြင့္ႏွင့္ စာမူေရးသားခြင့္ ေပးသျဖင့္ ကာယကံရွင္ ကိုေယာဟန္ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားေၾကာင့္ ေထာင္ႏွစ္ခါ ထပ္က်ခဲ့သလို၊ စကၤာပူတြင္ ရက္လြန္ေနထိုင္သျဖင့္ အက်ဥ္းက်ခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔ကို တင္စားေခၚေဝၚသည့္အေနျဖင့္ ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္ကို '၄ ေက်ာင္းထြက္' ဟု အမည္ေပးပါသည္။ အက်ဥ္းမွ် တင္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။)
(အင္းစိန္ေထာင္၌ အက်ဥ္းသားမ်ားအေပၚ ေထာင္အာဏာပိုင္မ်ားက ခဲြျခားဖိႏွိပ္မႈမ်ား ရွိေနသျဖင့္ အက်ဥ္းသား အခြင့္အေရးႏွင့္ တရားမွ်တေရးအတြက္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ကိုညီညီေအာင္ လက္တေလာ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပေနခ်ိန္ႏွင့္ ယေန႔ က်ေရာက္သည့္ ၆၁ ႏွစ္ေျမာက္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ယခု ေဆာင္းပါးကို ေရးသားရပါသည္။ - ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ ရက္ -)
ရဲရင့္ေအာင္ (နယူးေဒလီ)
'ဂ်ိန္း' ဆိုတဲ့ တံခါးပိတ္သံၾကီးဟာ ဘဝကုိ ထက္ပိုင္းခ်ဳိးခ်လိုက္သလား ထင္ရတယ္။ တကယ့္ကုိ သူစိမ္းဆံတယ္။ လူမွာ သိမ္ငယ္လိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း။ ေထာင္ဘူးဝကေန ပံုစံခန္းထဲ မဝံ့မရဲ ေလွ်ာက္လာရတယ္။ ရွိႏွင့္ေနၿပီးသူေတြရဲ႕ စူးရဲလွတဲ့ အၾကည့္ေတြကို ရင္ဆုိင္ႏိုင္စြမ္းမရွိ။ အနားကို ေသြးေအးေအးနဲ႔ ဝုိင္းအံုလာတဲ့အခါ အားငယ္စိတ္နဲ႔ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္းဟာ အျမင့္ဆံုးဆီ ခုန္တက္သြားတာ။ ရင္ထဲမွာ ကတုန္ကရင္ျဖစ္လာလို႔ တကိုယ္လံုး နတ္ပူးသလိုလို တုန္ရင္လိႈက္ေမာလာတယ္။ ေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲက ငရဲသားေတြက စားေတာ့ဝါးေတာ့မတတ္။ ဒီလိုအျဖစ္ မၾကံဳဖူးခဲ့။
'ဟဲ့ေကာင္ … ေလးဖက္ကုန္းေလွ်ာက္' ။ ၾကမ္းျပင္ထက္ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဒူးေထာက္ရတယ္။ အလ်ား ေပ ၃ဝ ေလာက္ရွိတဲ့ အခန္းနံရံႏွစ္ဖက္ကို ဦးေခါင္းနဲ႔ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္တိုက္ၿပီးတဲ့အခါ အခန္းထဲမွာ ပါဝါအာဏာ အရွိဆံုး တန္းစီးနဲ႔ စည္းကမ္းထိန္းဆီ ျပားျပားဝပ္ အခစားဝင္ရတယ္။ ေက်းေတာ္မ်ဳိး ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိး ျဖစ္ကေရာ့ပဲ။ 'ပံုစံထိုင္' ဆုိတဲ့ အသံၾကီး ထြက္လာတယ္။ အေနအထိုင္ မတတ္ေတာ့ ထြားက်ဳိင္းတုတ္ခိုင္တဲ့ မိုက္ခဲေတြရဲ႕ ေျခဖေနာင့္နဲ႔ လက္သီးလက္ဝါးေတြက ျပင္းအားေကာင္း မိုးသီးေတြပမာ ဆင္းခ်လာတယ္။ နားအံုထဲ မိုးၾကိဳးေတြ ပစ္၊ ရင္ဝမွာ မိုးၾကိဳးသြားေတြ စူးနစ္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္တခုလံုး ေထာင္းေထာင္းညက္ေျခ ခံရေလၿပီ။
ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ေဆာက္နဲ႔ထြင္းဆိုသလို ဦးခ်ဳိး၊ ခ်ဳိခ်ဳိးလုပ္ၿပီးမွ ပံုစံျပတန္းစီးက ပံုစံေတြ ျပေပးတာပါ။ အထိုင္အထ ပံုစံက်ရမယ္၊ ဆက္ဆံပံု ဆက္ဆံနည္း မွန္ကန္ရမယ္။ ဒီ့ေနာက္ ပါဝါရွင္ႏွစ္ေယာက္ဆီ ေမာ္ပင္မၾကည့္ရဲတဲ့ သိုးသူငယ္လို ခယရတယ္။ ေမးသမွ် ေျဖေပေတာ့ … ေျပာသမွ် နာခံေပေတာ့။
'အျပင္မွာ မင္းဟာ ဝန္ၾကီးသားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ဝင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာေကာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီထဲကို ဝင္လာကတည္းက ဘူးဝဆိုတဲ့ အဝင္ေပါက္မွာ အားလံုးထားခဲ့ရမယ္' တဲ့။ (ဒီစကားက အာပလာဆိုတာ ေနာက္ပိုင္းမွ သိရတာပါ။ လူတုိင္းအတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ပံုစံၾကည့္ၿပီး ဟိန္းေဟာက္ၿခိမ္းေျခာက္တာပါ။) ကိုယ္ကလည္း အေကာင္ၾကီးၾကီး အၿမီးရွည္ရွည္ မဟုတ္။ သာမန္လူလို႔ ဆိုလိုက္ရင္ကုိ လံုေလာက္ပါရဲ႕။ အထူးအျခား မရွိ။ စားဝတ္ေနေရး မေလာက္င၊ ၾကံရာ မရရာမွ မူးယစ္ေဆးဝါး အေရာင္းအဝယ္နဲ႔ ၿငိၿပီး ဝင္ရတာ။ ေထာင္အဝင္မွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ စစ္ေဆးခံရ၊ အမည္ ေနရပ္လိပ္စာ အမႈ ေရးမွတ္၊ ေထာင္ဝင္နံပါတ္ေပးၿပီး အက်ဥ္းေဆာင္ထဲ မဝင္ရခင္ ပံုစံခန္းမွာ ပံုစံေပးလိုက္တာပါပဲ။ ပဲြဦးထြက္ ၾကိဳဆိုဧည့္ခံပံုက အေတာ္ယဥ္လွသကိုး။
စီရင္ခ်က္ခ်ၿပီး အက်ဥ္းသားေတြနဲ႔ တရားဆုိင္ အခ်ဳပ္သားေတြ အေဆာင္ထဲမွာ ရွိတယ္။ အေဆာင္ေတြထဲ ဝင္ဖို႔အေရး ဝင္ေၾကးက စလာတယ္။ ေနရာေတြက ခဲြျခားထားလို႔ စိတ္ၾကိဳက္ေနရာရဖို႔ ေငြထိုးႏိုင္တယ္။ ညကင္းမေစာင့္ခ်င္ရင္၊ ၾကမ္းမတိုက္ခ်င္ရင္၊ မိလႅာမထမ္းခ်င္ရင္၊ စိုက္ခင္းမွာ လုပ္ခ်င္ရင္၊ စားဖိုမွာ က်ခ်င္ရင္ … ခ်င္ရင္၊ မခ်င္ရင္ေတြ အမ်ားသား။ ဘာအတြက္ ဘယ္ေလာက္ဆိုတာ ေစ်းႏႈန္းရွိၿပီးသား။ ေစ်းဆစ္ဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔၊ မရေရးခ် မရ။ အျပတ္ ေစ်းကိုင္တာ။ အဲလိုဆက္ေၾကးေတြကို အခ်ဳပ္ကင္းက် ကင္းမႉးေတြကို ခဲြတမ္းေပးရတယ္။ မေပးလို႔ကေတာ့ ေနာက္ထပ္အခ်ဳပ္သားေတြကို တျခားအခန္းထဲ ထည့္ေပးလိုက္မယ္။ သူ႔ေနရာမွာ သူ႔ၾသဇာနဲ႔သူ ရွိေနတာ။ သူ႔ခဲြတမ္းနဲ႔ သူ။ တန္းစီးေတြနဲ႔ ကင္းမႉးေတြရဲ႕ၾကားက အေပးအယူ။
ဝန္ေဆာင္ခကို ေပးမယ့္အေၾကာင္း ကတိေပး႐ံုနဲ႔ သူတို႔ဂြင္ထဲမွာ အသားမက်ေသးဘူး။ အခန္းထဲရွိတဲ့ မိတ္ေဆြ ႏွစ္ေယာက္ကို ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ မေပးေသးဘူး။ တံျမက္စည္း၊ ေရအိုး၊ ေရခြက္၊ စာအုပ္မွတ္တမ္းေၾကးေတြနဲ႔ ေထာင္ဝင္စာလာရင္ ေကာ္ဖီမစ္၊ စားေသာက္စရာ၊ သၾကားနဲ႔ ေဆးလိပ္ေတြပါ အခ်ဳိးက် ေပးရမွာကုိ သေဘာတူရတယ္။ ေရွ႕ေရးအထိပါ ၾကိဳးကိုင္လိုက္တာ။ ဒီလိုမဟုတ္ရင္ အခန္းေထာင့္မွာ ဆီးရြက္ေလာက္မ်က္ႏွာနဲ႔ ထုိင္ေနေပေရာ့။ ဒါေၾကာင့္ ေရလာမွ ဆီလာမွာမို႔ ႏႈတ္ကတိေပးခဲ့ရတာ။ သဒၶါတရားထက္ ၾကီးမားတဲ့ ခႏၶာ၊ ရက္စက္တဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ လက္ရဲဇက္ရဲ အျပဳအမူ၊ သုန္မႈန္ မ်က္ႏွာထား၊ အုပ္စုၾကီးၾကားမွာ အေၾကာက္တရား ၾကီးစိုးေနလို႔ပါ။ ကုိယ့္မွာ လြန္ဆန္ႏုိင္စြမ္းမွ မရွိတာ။ ေထာင္ထဲကို ရာဇဝတ္မႈနဲ႔ ပထမဆံုး စက်တုန္းကေပါ့။
ေထာင္သက္တမ္း ရင့္လာတာနဲ႔အမွ် ေထာင္ေၾကာနပ္လာၿပီ။ သက္သာရာ သက္သာေၾကာင္း ရွာေဖြလာဘ္ထိုး ရာထူးတိုးဖို႔ အေၾကာင္းဖန္တတ္ၿပီ။
''မိန္းေဂ်း'' ။ မိန္းေဂ်းဆိုတာက အထူးတာဝန္ယူရတဲ့၊ ေထာင္ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ ခုိင္းေစခံရတဲ့ ေက်းကြ်န္ေတြလို႔ပဲ အဓိပၸာယ္ေပါက္တယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီကြ်န္က အေနေခ်ာင္ အစားေခ်ာင္။ ေထာင္ပါးဝလာလို႔ ေထာင္ပိုင္၊ ေထာင္မႉးကို ခ်ဥ္းကပ္လာဘ္ထိုးၿပီး မိန္းေဂ်းေနရာကို အရယူတယ္။ အေဆာင္တုိင္းနဲ႔ ေထာင္တြင္း ေနရာတကာ သြားလာႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရး ရတယ္။ အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲမွာမို႔ အေတာ္ပဲ လြတ္လပ္လွပါ့။ ဒါတင္ ဘယ္ကမလဲ၊ မ်ဳိးမ်ဳိးမ်က္မ်က္ေလးေတြလည္း ရွိမွ ရွိ။
အက်ဥ္းသားေတြကို ေထာင္ဝင္စာ လာေတြ႔ရင္ အဝင္အထြက္စစ္၊ ေတြ႔ဆံုခ်ိန္ တင္းက်ပ္ထားတာ ေလွ်ာ့ေပါ့ေပး၊ ပစၥည္းသြင္းတာေတြ ၾကီးၾကပ္၊ အေဆာင္တြင္း ေဖာက္ခဲြမႈ မရွိေစဖို႔ လွည့္ပတ္စံုစမ္း၊ ျပင္ပက ဝယ္ခ်င္တာရွိရင္ အက်ဳိးေဆာင္နဲ႔၊ အလုပ္ကို ျဖစ္လို႔။ သိတယ္မလား၊ ေရမလာရင္ေတာ့ ဆီဘယ္ေပးမလဲ။
ေထာင္ရဲက ေခၚရင္ 'ရွိ' ခနဲ ခ်က္ခ်င္းေျဖဖုိ႔၊ အသံက်ယ္ဖို႔၊ ေလသံမွန္ဖို႔၊ မ်က္ႏွာေပးေကာင္းဖို႔၊ အေျပးေလးသြားဖို႔၊ အၾကိဳက္ေဆာင္ဖို႔ အသားက်လာတယ္။ အမည္၊ အေဆာင္၊ အခန္း၊ ေထာင္ဝင္နံပါတ္ပါ ေထာင္ဝင္စာ ေျပစာ ျဖတ္ပိုင္းေတြယူၿပီး အက်ဥ္းသားေတြကုိ သတင္းပို႔၊ ေထာင္ဝတ္စံု ဝတ္ခုိင္း၊ ပံုစံ ထိုင္ခုိင္း၊ စစ္ေဆး၊ ေထာင္ဝင္စာ ေတြ႔ဆံုခန္း ေခၚသြား၊ ေနရာယူခိုင္း။ ေတြ႔ရတာ အခ်ိန္နည္းလို႔ အားမရေသးရင္ ရဲနဲ႔ ညိႇေပး၊ သေဘာတူရင္ ေငြယူၿပီး အခ်ိန္တိုးေပးေပါ့။
ေထာင္ေဆးခန္းက ေပးေလ့ရွိတဲ့ Peracetamol နဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးလား။ ယားနာေပ်ာက္ေဆး လိုခ်င္သလား၊ ေကာင္းရာမြန္ရာ ေဆးမ်ဳိးေတြ လိုခ်င္သလား၊ စာပါ ဖတ္ခ်င္သလား။ ရေစရမယ္။ အျပင္က မိသားစုဝင္ေတြဆီ သတင္းေရာက္ေစရမယ္။ လာပို႔ရင္ အလြယ္တကူ ေပးသြင္းႏုိင္တယ္။ ရဲနဲ႔ စစ္ေဆးခန္းက ဝန္ထမ္းေတြအတြက္ ဘာမွ မပူနဲ႔။ သူ႔ဟာနဲ႔သူ အခ်ဳိးက်ေလး ကသြားလိမ့္မယ္။ သိတဲ့အတုိင္း ေရစီးဖို႔ပဲ။
ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ။ အစားအေသာက္ဆိုတာ အေရးၾကီးမွၾကီး။ အမဲသားေၾကာ္၊ ငပိေၾကာ္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႔ ေဂၚဖီ၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ေပးသာေပးလွည့္။ တခန္းဝင္ တခန္းထြက္နဲ႔ စစ္ရင္းေဆးရင္း အက်ဥ္းသားဆီ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ျဖတ္စားလာဘ္စားကုိ ၾကည္ျဖဴဖို႔ လိုတယ္။ မေက်မခ်မ္းပံုစံ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ မျပေလနဲ႔။ ေနာက္တခါ အခြင့္အေရး ေဝလာေဝး။
မိန္းေဂ်းတာဝန္ယူခ်ိန္ ေထာင္ထဲကို ကမၻာ့ၾကက္ေျခနီအဖဲြ႔ ICRC ဝင္တာနဲ႔ ၾကံဳရပါေသးရဲ႕။ သူတို႔လာမယ္ဆိုလို႔ အခန္းတုိင္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္၊ ေဟာင္းႏြမ္းအဝတ္အစားေတြကုိ အသစ္နဲ႔ အစားထိုး၊ ၿပီးေတာ့ ပံုစံထုိင္ေပါ့ေလ။ ICRC က ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔အတူ သန္႔ရွင္းေရး၊ က်န္းမာေရး၊ အစားအေသာက္ စစ္သေပါ့။ ေမးခ်င္တဲ့ အက်ဥ္းသားကို ေကာက္သာေမး။ အားလံုး ေအာ္ဟစ္ေျပာရေလ့ရွိတဲ့ 'အားလံုး … ေကာင္းပါသည္ ခင္ဗ်ား' ခ်ည္းပဲ။ တခ်ဳိ႕က မွန္တာေျပာရင္ ေထာင္ဆရာဝန္က စိတ္ေဖာက္ျပန္သူအျဖစ္ ဆင္ေျခေပးၿပီး ေလွ်ာ္ပစ္မလား၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ အခြင့္အေရးေတြ ဆံုး႐ႈံးမလား၊ တခုခုေတာ့ တခုခုပဲ။ ဒီ့ထက္ ဆိုးမယ္ဆုိရင္ အလုပ္ၾကမ္းတမ္း ရဲဘက္စခန္းနဲ႔ ဒုကၡဆိုးရွာ စစ္ေပၚတာ ျဖစ္ကေရာ့။ ဒါေၾကာင့္ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ ခပ္မဆိတ္ ေနရတယ္။ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး ၆-၇ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ICRC က ႏွစ္စဥ္ လာဖူးတာ။ အခု မလာေတာ့ဘူး။
အစားအေသာက္ေရာ ဘာထူးလဲ။ စိုက္ခင္းက ဟင္းသီးဟင္းရြက္ သန္ေပ့ေကာင္းေပ့ဆို ေထာင္ပိုင္ေထာင္မႉး အမႉးျပဳၿပီး၊ အဆင့္အလိုက္ ခဲြတမ္းေပးဖို႔ လက္မေႏွးေစနဲ႔။ က်န္တာေတြကိုမွ ဧရာမ ဒန္အိုးၾကီးထဲထည့္ၿပီး တာလေဘာဟင္း ခ်က္ေပေတာ့။ ဆီမပါျပားမပါ မည္ကာမတၱ အသားဟင္းက တပတ္ ၂ ခါ စားရတယ္။ ဓားခုတ္ မညီတဲ့ အသားေတာင္ တေယာက္ကို ၅ က်ပ္သားထက္ မပိုေစဘူး။ (အခု ဘူးသီးေတာင္ေထာင္မွာ ၂ က်ပ္သားပဲ ရေတာ့မယ္လို႔ ၾကားရလို႔ စိတ္မေကာင္းဘူး။) ဆိုေတာ့ တပိႆာ၊ လူ ၂ဝ ခဲြတမ္း။ ထမင္း တပန္းကန္မွာ စပါးလံုးက လက္တဆုပ္စာ။ အဝင္ဆိုးသလား မေမးနဲ႔။ ေရြးခ်င္သူ ေရြးစား၊ ဒါက အလုပ္ၾကီးတလုပ္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ေကာင္းေပ့ညြန္႔ေပ့ေတြ ခ်က္ၿပီး တာဝန္က် ေထာင္မႉးဆီ အစစ္ခံရတယ္။ အစားအေသာက္ ေကာင္းေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ရတယ္။ လာတာက အဲသလို။
က်န္းမာေရး မေကာင္းလို႔ ဝန္ထမ္းရဲေဘာ္နဲ႔ ေထာင္မႉးကို အာေပါက္မတတ္ တိုးလွ်ဳိးေတာင္းပန္ၿပီးမွ ေထာင္ေဆးခန္းဆီ လွမ္းေတာ္မူရတယ္။ အဆံုးမွာေတာ့ Peracetamol ပဲ။ ဒါေတြေၾကာင့္ ေထာင္ဝင္စာ၊ ေထာင္ျပင္ပက ေဆးဝါး၊ အစားအေသာက္နဲ႔ ေငြေၾကးက အေတာ္တန္ဖိုးရွိတယ္။ ခိုးဆိုးလုယက္ ေသာင္းက်န္းရက္စက္သူလည္း လူပါပဲ။ ဒီအလုပ္ေလာက္ပဲ အားကိုးခဲ့သူမ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ ေငြကို ရရာရေၾကာင္း ေခ်ာင္းေျမာင္းေတာ့တာပဲ။ ဆိုးသြမ္းပါေပ့၊ နည္းစံုလမ္းစံု ကမ္းကုန္ပါပဲ။ လႈပ္သာလွည့္သာဖို႔ ရတဲ့နည္းနဲ႔ လာဘ္ထိုးလား ထိုးရရဲ႕၊ ေဖာ္လံဖားလား ဖားရရဲ႕။ အပိဆံုး အျပားဆံုး အက်ဥ္းသားေတြအတြက္ ေထာင္ဟာ ငရဲတကာ့ ငရဲအၾကီးစား။
အခြင့္ထူးခံေတြလည္း ရွိတာပါပဲ။ သူတို႔ကို ေထာင္ထဲမွာ သက္ေတာင့္သက္သာ ထားရတယ္။ ေထာင္ထဲမွာပါ အျပစ္မရွိ အျပစ္ရွာခံရတဲ့ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ ဒါမ်ဳိးမေနရဘူး။ ရာဇဝတ္သားလိုပဲ ေနရတာ။ အခုေတာ့ ငါးဖယ္က ေျပာင္းျပန္။ ကိုယ္လိုသူလို ရာဇဝတ္သားကုိ အထက္အာဏာပိုင္ေတြက ပစားေပးထားတာ။ တကယ့္ကို 'ဘုရားက ေအာက္၊ ေမ်ာက္က အထက္'။ စစ္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ေပါက္ေရာက္ဝင္ဆံ့ရင္၊ ခ်မ္းသာရင္၊ ေပးကမ္းႏုိင္ရင္ အဆင္ကို ေျပလို႔။ အက်ဥ္းသားခ်င္း မတူေရးခ် မတူ။ ရဲတို႔၊ တန္းစီးတို႔ေတာင္ မတို႔ရဲ မထိရဲဘူး။ ေထာင္စည္းဝုိင္းရဲ႕ အတြင္းနဲ႔ အျပင္ကို ဖန္ခုန္တမ္းကစားသလို တံခါးမရွိ၊ ဓားမရွိ ဝင္လိုက္ ထြက္လိုက္။
'အေရးပါ အရာေရာက္ၿပီေဟ့' ဆိုရင္ လက္ထဲက ေငြပေဒသာပင္ဟာ လွိမ့္သီးလာတာ။ ဒါေၾကာင့္ ျပန္လြတ္မွာ စိုးရိမ္သူ၊ ေထာင္မွာ ေငြရွာၿပီး အိမ္ျပန္ပို႔သူ၊ ရာဇဝတ္မႈေလးေတြ ထပ္လုပ္ၿပီး ေထာင္ထဲ ထပ္တလဲလဲ ျပန္ဝင္သူ၊ အဲသလို ေထာင္ေပ်ာ္ေတြ မ်ဳိးစံုရွိတယ္။ ဝင္ေငြေကာင္းမယ့္ ေနရာရဖို႔ ၾကံရဖန္ရ၊ ညစ္ပတ္ရ၊ ရက္စက္ရနဲ႔မို႔ ေထာင္ဆိုတာ လူဆိုးကို လူေကာင္းျဖစ္ဖို႔ သေဘာတရားနဲ႔ လက္ေတြ႔ မပါတဲ့ ေနရာ။ မလြတ္မလပ္နဲ႔၊ က်ပ္တည္းက်ဥ္းေျမာင္းတာ မႏွစ္သက္လို႔ အမ်ားက ေနာက္တခါ ေထာင္မလာခ်င္တာ။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႔မွာ ဆုိးသြမ္းဖို႔အေရး ဝန္မေလးဘူး။ လူနည္းစုကို ေျပာပါတယ္။ အမ်ားစုက ေထာင္အတတ္ေတြကို အျပင္မွာ မက်င့္သံုးဘူးလို႔ ယံုပါရဲ႕။
အခြင့္အေရးနဲ႔ ေငြေၾကး ရတက္မေအးတဲ့ ေထာင္ျပင္ပ ဘဝဥခြံေလးမွာပါ အသာစီး ရေရး၊ အထက္စီး ေရာက္ေရး အေတြးေတြ ေပါက္လာတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဆႏၵအားၾကီးလာတယ္။ ႐ိုး႐ုိးေျဖာင့္ေျဖာင့္သြားဖို႔က လက္လွမ္းမမီ။ မေကာင္းလိုက္တဲ့ မေကာင္း။ ေထာင္ထဲက သင္လာတဲ့ ပညာေတြကို မက်င့္သံုးမိဖို႔ သတိသာ ထားေပေတာ့။ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေကာင္းမြန္သန္႔စင္ဖို႔အေရး ဖာေထးရွင္းလင္းေပးလိုတဲ့ ေစတနာ ပရပြသာ ေထာင္ထဲမွာ စနစ္တက် ရွိေနမယ္ဆိုရင္ လူသာဓုေခၚ၊ နတ္သာဓုေခၚေပါ့။ တကယ့္ကို ေခၚခ်င္စမ္းပါရဲ႕ သာဓု သံုးခြန္း …။
(ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခြင့္ႏွင့္ စာမူေရးသားခြင့္ ေပးသျဖင့္ ကာယကံရွင္ ကိုေယာဟန္ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားေၾကာင့္ ေထာင္ႏွစ္ခါ ထပ္က်ခဲ့သလို၊ စကၤာပူတြင္ ရက္လြန္ေနထိုင္သျဖင့္ အက်ဥ္းက်ခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ႔ကို တင္စားေခၚေဝၚသည့္အေနျဖင့္ ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္ကို '၄ ေက်ာင္းထြက္' ဟု အမည္ေပးပါသည္။ အက်ဥ္းမွ် တင္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။)
(အင္းစိန္ေထာင္၌ အက်ဥ္းသားမ်ားအေပၚ ေထာင္အာဏာပိုင္မ်ားက ခဲြျခားဖိႏွိပ္မႈမ်ား ရွိေနသျဖင့္ အက်ဥ္းသား အခြင့္အေရးႏွင့္ တရားမွ်တေရးအတြက္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ကိုညီညီေအာင္ လက္တေလာ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပေနခ်ိန္ႏွင့္ ယေန႔ က်ေရာက္သည့္ ၆၁ ႏွစ္ေျမာက္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ယခု ေဆာင္းပါးကို ေရးသားရပါသည္။ - ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ ရက္ -)
Thursday, November 26, 2009
စုန္လိုက္ ဒႆန၏ အႏာၱရယ္
[8888peoplepower] အီးေမးလ္အုပ္စုမွ ကူးယူရရွိေဖၚျပပါသည္။
The voice 6-2, November 16.22, 2009 မွာပါတဲ့ ဆရာေမာင္စူးစမ္းရဲ ့ ေဆာင္းပါးတို ေလးကိုဖတ္ရပါတယ္၊ ဆရာ့ကိုစိတ္ဝင္စားသူတေယာက္လညး္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ၊ မ.ဆ.လ ေခတ္မွာ ေဘာဂေဗဒ ဘာသာရပ္ကို စၿပီးသင္ယူခဲ့စဥ္ကပင္ ဆရာေမာင္စူးစမ္း ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီး သားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ အစြန္းထြက္တန္ဘိုးတုိ႔၊ ကုန္ထုတ္စြမ္းအား ကုန္ထုတ္ဆက္ ဆံေရး ဆိုတဲ့ ေဝဟာရေတြကို ၾကားလိုက္ရင္ပဲ ေမာင္စူးစမ္းဆိုတဲ့ အမည္နာမကို ေျပးၿပီး ျမင္မိပါေတာ့တယ္။ ဆရာသည္ ဆိုရွယ္လစ္ေဘာဂေဗဒဘာသာရပ္မွာေတာ့ ပါရဂူတဦးပါပဲ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း မ.ဆ.လ ေခတ္တေခတ္လံုးဆရာရဲ ့စာေတြ ဆရာ့ ရဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္စီးပြါးေရး သေဘာတရားေတြကို ေက်ာင္း သားေတြ ေလ့လာမွတ္သားခဲ့ၾကရပါတယ္။
ဆရာသည္ တခ်ိန္က ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ဗဟိုလ္ေကာ္မတီတဦး ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္လို႔ လည္းသိခဲ့ရပါတယ္၊ ဗ.က.ပ ရဲ႔ မူဝါဒလမ္းစဥ္အေပၚမွာ သေဘာထားကြဲလြဲလို႔လား၊ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ အေပၚမွာ အျမင္မၾကည္လင္လို႔လား ဆိုတာေတာ့ မသိပါ။ ဗ.က.ပ က ထြက္ၿပီး မ.ဆ.လ ကို ကူးေျပာင္း လိုက္တာကိုေတာ့ သိပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဗ.က.ပ ၊ မ.ဆ.လ တို႔နဲ႔ ပါတ္သတ္ၿပီး သေဘာတရားေရာ လက္ေတြ႔ပါ ကြ်မး္က်င္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဝါရင့္ ဆရာ ႀကီး ျဖစ္လို႔လည္း ေလးစားမိပါ တယ္။
ဒီဘက္ေခတ္ေရာက္ေတာ့လည္း ဆရာသည္ နိုင္ငံေရးကို အစြဲအလမ္းႀကီးတဲ့ နိုင္ငံေရး သမားႀကီးတေယာက္ျဖစ္ေနသလား ေတာ့ မေျပာတက္ပါ၊ အင္အယ္ဒီမွာ လူႀကီးတေယာက္ ျဖစ္ေန တာကိုလည္း ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္၊ အခု ဆရာသည္ အင္အယ္ဒီနဲ႔ ဘယ္လိုဆက္ဆံေရးမ်ဳိး ရွိမရွိဆို တာ မသိပါ၊ န.အ.ဖ စစ္အစိုးရလက္ထက္မွာ တရားဝင္ထုတ္ေဝေနတဲ့ စာေစာင္ေတြ၊ ဂ်ာနယ္ ေတြ ထဲမွာေတာ့ ဆရာ့စာေတြကို ဆက္လက္ၿပီးေတြ႔ေနရျပန္ပါၿပီ၊ ကမၻာ့စီးပြါးေရး ေျပာင္းလဲျဖစ္ေပၚမႈ႔ ေတြနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး အေတြးအေခၚရႈ႔ေဒါင့္၊ ေဘာဂေဗဒရႈ႔ေဒါင့္တို႔မွ ဆရာ့ေရးသားတင္ျပခ်က္ ေတြကိုလည္း ယေန႔ အထိ က်ေနာ္တို႔ တန္ဖိုးထား ေလ့လာေနရတုံးပါ၊ ဆရာ့ကို ဆိုရွယ္လစ္ စီးပြါးေရး ေဘာဂေဗဒပညာရွင္ႀကီးတဦး အေနနဲ႔ ေလးစားလွ်က္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္လို သာမန္စာ ဖတ္တတ္သူတဦးအေနနဲ႔ ဆရာ့စာေရးပံုေရးနည္းေတြ၊ စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းေတြနဲ႔၊ ျမန္မာမႈ႔ျပဳ ထားတဲ့ ေဝါဟာရေတြက ခက္ လြန္း နက္လြန္းလို႔ နားမလည္တာေတြမ်ားတဲ့ အတြက္ ကိုယ့္ရဲ႔ ၫ့ံဖ်င္းမႈကိုပဲ အျပစ္တင္မိေနပါ ေတာ့ တယ္၊ ဆရာသည္ ျမန္မာစာေရးတဲ့ ေနရာမွာ ဆရာေတာ္ သွ်င္ဥကၠဌ ကဲ့သို႔ပင္ ပညာရွင္ပီပီသသ နက္ရိႈင္းစြာေရးႏိႈင္တဲ့အတြက္ ေလးစားရပါေသးတယ္၊ နားမလည္တာကေတာ့ စာဖတ္သူေတြရဲ႔ ၫံ့ဖ်င္းမႈပါပဲ။
ဆရာရဲ႔ နိုင္ငံေရးသမားခံယူမႈ႔ မခံယူမႈ႔နဲ႔ ပါတ္သတ္ၿပီး ဆရာ့စာကိုလည္း ဖတ္မိဘူးပါတယ္၊ဒါက ဆရာ့အပိုင္းပါ၊ သို႔ေသာ္ ဆရာ ေရးတဲ့ ဒီမိုကေရစီ သည္ အထက္ကလာမည္ ဆိုတာမ်ဳိး၊ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ ရုပ္ေျပာင္းပြိဳင့္ဆိုတဲ့ စာေတြ ကိုဖတ္ရျပန္ေတာ့လည္း ဆရာ သည္ နုိင္ငံ ေရးနယ္ထဲမွ နိမိတ္ပံုေဆာင္ ဆရာႀကီးတဦးျဖစ္ေနပါေသးလားလို႔ နားလည္မိျပန္ပါ တယ္။ ဒီမိုကေရစီသည္ အထက္ကပဲလာမည္လို႔ ဆရာေရး တံုးက လည္း က်ေနာ္က ဒီမိုကေရစီ သည္ ဒီမိုကေရစီရွိတဲ့ ေနရာ ကပဲလာႏႈိုင္တယ္လို႔ ျပန္ၿပီးေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ အခုလည္း ေရြးေကာက္ ပြဲႏွင့္ မဟာဗ်ဴဟာ ေျမာက္ရုပ္ေျပာင္းပြိဳင့္ဆိုတဲ့ စာတမ္း ကို ဖတ္ရျပန္ပါၿပီ၊ အဲဒီ့အထဲက နုိင္ငံေရးႏွင့္ ဒီပလိုေမစီ ”ေခါင္းတြဲႏွင့္ေနာက္တြဲ” ဆိုတာေတြကို ႀကိဳက္ပါတယ္၊ ဘဝင္မက်တာ က ”ျမန္မာ့နုိင္ငံေရး အနာဂတ္တြင္ အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီက႑၊ သမိုင္းက႑၊ မဟာေခါင္းေဆာင္တို႔၏ က႑သည္ ကုန္ဆံုးၿပီ၊ ေပၚ မည့္ ျမန္မာ့ နိုင္ငံေရး ပံုသ႑န္သည္ (လမ္းၫြန္ဒီမိုကေရစီ)တြင္ အင္စတီက်ဴးရွင္း (တပ္မေတာ္ႏွင့္ လႊတ္ေတာ္) တို႔က အဆံုးအျဖတ္ေပးေသာ က႑ျဖစ္ တည္ လာ မည္” ဆိုသည့္ ဆရာ့ေဟာကိန္းျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာေမာင္စူးစမ္းက ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အနာဂတ္တြင္ အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီက႑၊ သမိုင္းက႑၊ မဟာေခါင္းေဆာင္တို႔၏ က႑သည္ ကုန္ဆံုးၿပီလို႔ဆိုလိုက္ ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဘယ္လိုနားလည္ ရမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။ ကမၻာႀကီးမွာ မည္သည့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ မဆို အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီက႑ ကုန္ဆံုးတယ္လို႔ ရွိဘူးပါသလား၊ ဆရာေျပာသလိုဆိုရင္ ဗမာျပည္မွာေတြးေခၚပညာရွင္ေတြ မေပၚ ေပါက္ႏႈိင္ေတာ့ဘူးလား၊ မိမိကိုယ္စားျပဳေနတဲ့ နုိင္ငံနဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းေရး အတြက္ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္စဥ္း စားဖို႔ မလိုအပ္ေတာ့ဘူးလား၊ လူတိုင္းမွာ လြတ္လပ္စြာေတြးေခၚ ခြင့္နဲ႔ လြတ္လပ္စြာ ေဖၚထုတ္ ခြင့္ဆိုတာ မရွိရေတာ့ဘူးလား၊ ကမၻာ့ဒႆန ပညာသမိုင္းမွာ ေဆာ့ခရစ္တီး၊ ပေလတို၊ အရစၥတိုတယ္၊ ေဟဂယ္ တို႔မွအစ ဒါဝင္၊ ေဖါရီးယား၊ စိန္႔ဆိုင္ မြန္၊ ကား(လ္)မာ့က္(စ္)၊ နစ္ေရွးတို႔အပါအဝင္ ယၡဳေခတ္ေအာ္စကာ အီကာစိုတို႔အထိ လြတ္လပ္စြာ ေပၚထြန္း လာခဲ့ၾကတဲ့ အိုင္ဒီ လို ဂ်စ္ႀကီး ေတြပင္ မဟုတ္ပါလား၊ ဆရာ့အေျပာအရဆိုရင္ အနာဂတ္ ျမန္မာ့ နိုင္ငံေရးမွာ အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီက႑သည္ န.အ.ဖ က စိတ္တုိင္းက်ေရြးေကာက္ပြဲမွ ျဖစ္ေပၚလာ မည့္ (တပ္မေတာ္ႏွင့္ လႊတ္ေတာ္)ကသာ ေပၚေပါက္လာရမည္၊ အျခားမည္သည့္ ေနရာကမွ ျဖစ္ထြန္းခြင့္ မရွိလို႔ျဖစ္ ေနပါေရာ့လား၊ ဆရာက ဦးေႏွာက္ မဲ့ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အျဖစ္ပံုေဖၚခ်င္ ဟန္ ရွိေန ပါေပါ့လား။
ျမန္မာ့နိုင္ငံေရးအနာဂတ္မွာ သမိုင္းက႑လည္းကုန္ဆံုးၿပီလို႔ ဆရာကဆိုျပန္ပါတယ္၊ ဘယ္သမိုင္းက႑ကို ဆရာကဆို လို တာလဲ၊ ကြန္ျမဴနစ္သမိုင္း နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်ိန္ဆိုတာ နဲ႔ေတာ့ ေရာၿပီး မေျပာသင့္ပါဘူး၊ လူ႔သမိုင္းက႑ဆိုတာ လူေတြနဲ႔မကိုက္ညီ ေတာ့လို႔ ခ်ဳပ္ဆံုးမႈ႔ေတြရွိၾကေပမယ့္ လူေတြနဲ႔ ကိုက္ ညီမယ့္ သမုိင္းက႑သစ္ေတြက ေပၚလာရစၿမဲပါ၊ အေဟာင္းအေဟာင္း ေတြကို ျပဳျပင္ရင္း အသစ္အသစ္ေတြကို ဖန္တီးေနၾကတဲ့ ျဖစ္စဥ္သည္ပင္လွ်င္ သမိုင္းမဟုတ္ပါလား။ ျမန္မာနိုင္ငံမွာလည္း ျမန္မာ့လူအဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ ကိုက္ညီမယ့္ သမိုင္းကိုျမန္မာေတြ ဖန္တီးေနၾကမွာပါ၊ စစ္တပ္ကဦးစီးထားတဲ့ လႊတ္ေတာ္ကသာ ျမန္မာ့သမိုင္းကို ဖန္တီးခြင့္ရွိတယ္ လို႔ေတာ့ ျမန္မာ့ သမိုင္းကို စစ္တပ္ထံ ”ဝ” ကြက္မအပ္သင့္ပါဘူး။
ေနာက္တခ်က္က မဟာေခါင္းေဆာင္တို႔ရဲ႔ က႑လည္း ကုန္ဆံုးသြားၿပီလား၊ေခတ္ေဟာင္းက အယူအဆအတိုင္း နိုင္သူက သမိုင္းဝင္၊ရႈံးသူက သမုိင္း က်ဥ္ဆိုတာမ်ဳိးေတာ့ မလုပ္သင့္ပါဘူး၊ လူ႔သမုိင္းမွာရႈံးသည္ျဖစ္ေစ နိုင္သည္ျဖစ္ေစ လူသားအက်ဳိး အတြက္ အမွန္တရားဘက္မွ ရပ္တန္႔ ခဲ့သူေတြရဲ႔ သမိုင္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမည္ မဟုတ္ပါဘူး၊ တို႔ေတာင္းတဲ့ ကာလေလး တခုကို ၾကည့္ၿပီး မဟာေခါင္းေဆာင္တို႔ရဲ႔ က႑သည္ ကုန္ ဆံုးသြားၿပီ ဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္ ကေတာ့ ရိုင္းလြန္း တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္၊ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားရဲ႔ က႑သည္ အေၾကာင္းမမည္ အရာမ ေရာက္ ဘဲ ရပ္တန္းက ရပ္သြားၿပီ၊ စစ္တပ္က ဖန္တီးမယ့္ လမ္းစဥ္အတိုင္းလိုက္ဖို႔သာ ျဖစ္ေတာ့သည္လို႔ ဆရာက မွတ္ခ်က္ခ် လိုက္တာပဲ၊ ေခါင္းေဆာင္ ဆိုတာ လည္း လူေတြပါပဲ၊ လူေတြ႔သည္ ကိုယ့္သမိုင္းကို ကိုယ္ေရး ေနၾကတာပါ၊ အေတြးအေခၚ၊ အယူ အဆ၊ လမ္းစဥ္ေတြ နဲ႔ အတူ သမိုင္းမွတ္ခ်က္ေတြ အေပးခံ ေနၾကရတာပါ။ အခန္းက႑သည္ ၿပီးဆံုးသြားသည္ဟု မရွိ ခဲ့ပါဘူး။
ဆရာေမာင္စူးစမ္းသည္ပင္လွ်င္ ဗ.က.ပ ဗဟိုလ္ေကာ္မီတီအခန္းက႑မွ မ.ဆ.လ ပါတီကို အလုပ္အေကြ်းျပဳခဲ့သူ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အင္အယ္ဒီ ဗဟိုလ္မွာ ဆရာ့ကိုေတြ႔ရျပန္တယ္၊ ေဟာအခု န.အ.ဖ ေခတ္ စာေရးဆရာႀကီး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္၊ ဆရာ့က႑ေတြက အေျပာင္းအလဲ ေတြပဲမဟုတ္ ပါလား ၿပီးဆုံးသြားးျခင္း၊ ကုန္ဆံုးသြားျခင္းမ်ဳိးေတာ့ ဆရာ မေသမျခင္း မျဖစ္တန္ရာပါ ဘူး၊ ထို႔နည္းအတူပဲေပါ့ မဟာေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႔ က႑ သည္ သူတို႔လႈပ္ရွားေနသ၍ ၿပီးဆံုး မသြားပါဘူး။
ေပၚမည့္ျမန္မာ့နုိင္ငံေရး ပံုသ႑ာန္သည္ (တပ္မေတာ္ႏွင့္လႊတ္ေတာ္) တို႔က အဆံုးအျဖတ္ ေပးေသာ က႑ျဖစ္တည္လာ မည္လို႔ ဆရာကေဟာကိန္း ထုတ္လုိက္တယ္၊ ဒါေတြကေတာ့ ဆရာေျပာမွခ်ည္းမဟုတ္ပါဘူး၊
အရပ္ထဲမွာလည္းေျပာေနၾကတာပါပဲ၊ ျပည္တြင္းေရာျပည္ပမွာပါ အတုိက္အခံေတြရဲ႔ လႈပ္ရွားမႈ႔ေတြက န.အ.ဖ ကိုထိထိေရာက္ ေရာက္ မသက္ေရာက္ခဲ့ေသးဘူး ဆိုတာ လူတိုင္းသိေနၾကတာပါပဲ၊ ၉၀ ခုႏွစ္က တရားဝင္ေရြးေကာက္ပြဲ (ကမၻာကလည္း အသိ အမွတ္ျပဳ) မွာ တရားဝင္အနုိင္ရရွိခဲ့တဲ့ အင္အယ္ဒီပါတီကို အာဏာမလႊဲ၊ အသိမအမွတ္ေတာင္ မျပဳပဲ ႏွိပ္ကြတ္ေနခဲ့တာ ဘယ္ သူ က ဘာမ်ားတက္ႏိႈင္ၾကလို႔လဲ၊ ျပည္တြင္းကလည္း မတက္ႏႈိင္ ျပည္ပကလည္း မကူညီနဲ႔ ေရစံုေမ်ာခဲ့ရတဲ့အေျခအေနကို အတုိက္အခံေတြဘက္က လည္း ဘာမွ မလုပ္နိုင္ဘူးဆိုေတာ့ န.အ.ဖ ကခင္းတဲ့လမ္းကို ေလွ်ာက္ဖို႔မွ အပ အျခားမရွိဘူးဆိုတဲ့ အေျဖကို ဆိုက္ေနၿပီဆိုတာကေတာ့ လူတိုင္း ေတြ႔ျမင္ေနရတဲ့ အခ်က္ပါ၊ ဆရာကေဟာကိန္းထုတ္မွ မဟုတ္ပါ ဘူး။ ျမန္မာ့အေျခအေနသည္ အင္ဒိုနီးရွားတို႔လို ထိုင္းတို႔လို စစ္အာဏာရွင္စံနစ္မွ ဒီမိုကေရစီသို႔ တျဖည္းျဖည္းေျပာင္း သြားေအာင္ ပင္ မနည္းလုပ္ယူၾကရအံုးမွာပါ။
ျမန္မာ့အေရးနဲ႔ အၿမဲလိုလိုပတ္သက္ေနသၫ့္ အေမရိကန္ပင္လွ်င္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ ဆက္စပ္ခဲ့အၿပီးမွာ စစ္အစိုးရ ကိုပဲ ျပန္လည္အာရုံက် လာတယ္ဆိုတာ သိသာပါတယ္၊ စစ္ေအးတိုက္ပြဲက ကမၻာမွာၿပီးသြားတယ္ဆိုေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာက မၿပီးေသးပါ၊ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးမလဲဆိုတာလည္း မသိႏႈိင္ေသးပါ၊ ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာ အေမရိကန္အေနနဲ႔ သူနဲ႔ အက်ိဳးတူ ရပ္တည္မယ့္ အစိုးရမ်ဳိးျဖစ္ေစခ်င္မွာပဲ ဆိုတာလည္း ထၫ့္တြက္ၾကရမွာပါ၊ အက်ဳိးဆက္ေတြ အေနနဲ႔ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုနဲ႔ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္လည္း ေလွ်ာေလွ်ာလ်ဴလ်ဴ ျဖစ္သြား ႏိႈင္ပါတယ္၊ ဆရာေျပာတဲ့ စစ္အစိုးရဦးစီး တဲ့ လႊတ္ေတာ္သည္လည္း ရုပ္ေျပာင္းပြိဳင့္တခုျဖစ္မယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာသေလာက္ရွိေနပါတယ္။
သို႔ေသာ္ ဒီလိုမ်ဳိးအေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ေတြးေခၚမႈ႔သေဘာတရားေတြက ဦးေဆာင္ေနခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီအေတြး အေခၚေတြသည္ အၿမဲ ထာ ဝရ တရားေသက် မေနနႈိင္ပါဘူး၊ အေတြးအေခၚအသစ္ေတြ ရွိေနၾကၿပီ၊ ေပၚေပါက္ဆဲ၊ ေပၚေပါက္ လာၾကဦးမည္ဆိုတာ ဓမၼတာပါ၊ ဆရာေျပာသလို အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီသည္ ဘယ္ေတာ့မွမၿပီးဆံုးပါ။ မ်ဳိးဆက္သစ္တို႔ရဲ႔ အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီ လမ္းသစ္ ေတြကို ေဖါက္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းသင့္ပါတယ္၊ လမ္းၫႊန္သင့္ပါတယ္၊ ျဖစ္တည္မႈ႔ေရစီး ေၾကာင္း အတိုင္း စုန္လိုက္ခိုင္း ၿပီး ေရမနစ္ေအာင္ ေရကူးေနၾကဖို႔ ေျပာနိုင္တာေလာက္ေတာ့ လူတိုင္းေပါ့လို႔ ေျပာၾကားရင္း။…။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာေမာင္စူးစမ္းခင္ဗ်ား။…။
ဦးဖိုးသာေအာင္--၂၃၊ ၁၁၊ ၀၉။
The voice 6-2, November 16.22, 2009 မွာပါတဲ့ ဆရာေမာင္စူးစမ္းရဲ ့ ေဆာင္းပါးတို ေလးကိုဖတ္ရပါတယ္၊ ဆရာ့ကိုစိတ္ဝင္စားသူတေယာက္လညး္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ၊ မ.ဆ.လ ေခတ္မွာ ေဘာဂေဗဒ ဘာသာရပ္ကို စၿပီးသင္ယူခဲ့စဥ္ကပင္ ဆရာေမာင္စူးစမ္း ဆိုတဲ့ အမည္နဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီး သားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္၊ အစြန္းထြက္တန္ဘိုးတုိ႔၊ ကုန္ထုတ္စြမ္းအား ကုန္ထုတ္ဆက္ ဆံေရး ဆိုတဲ့ ေဝဟာရေတြကို ၾကားလိုက္ရင္ပဲ ေမာင္စူးစမ္းဆိုတဲ့ အမည္နာမကို ေျပးၿပီး ျမင္မိပါေတာ့တယ္။ ဆရာသည္ ဆိုရွယ္လစ္ေဘာဂေဗဒဘာသာရပ္မွာေတာ့ ပါရဂူတဦးပါပဲ၊ ဒါေၾကာင့္လည္း မ.ဆ.လ ေခတ္တေခတ္လံုးဆရာရဲ ့စာေတြ ဆရာ့ ရဲ႔ ဆိုရွယ္လစ္စီးပြါးေရး သေဘာတရားေတြကို ေက်ာင္း သားေတြ ေလ့လာမွတ္သားခဲ့ၾကရပါတယ္။
ဆရာသည္ တခ်ိန္က ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ဗဟိုလ္ေကာ္မတီတဦး ျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္လို႔ လည္းသိခဲ့ရပါတယ္၊ ဗ.က.ပ ရဲ႔ မူဝါဒလမ္းစဥ္အေပၚမွာ သေဘာထားကြဲလြဲလို႔လား၊ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ အေပၚမွာ အျမင္မၾကည္လင္လို႔လား ဆိုတာေတာ့ မသိပါ။ ဗ.က.ပ က ထြက္ၿပီး မ.ဆ.လ ကို ကူးေျပာင္း လိုက္တာကိုေတာ့ သိပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဗ.က.ပ ၊ မ.ဆ.လ တို႔နဲ႔ ပါတ္သတ္ၿပီး သေဘာတရားေရာ လက္ေတြ႔ပါ ကြ်မး္က်င္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဝါရင့္ ဆရာ ႀကီး ျဖစ္လို႔လည္း ေလးစားမိပါ တယ္။
ဒီဘက္ေခတ္ေရာက္ေတာ့လည္း ဆရာသည္ နိုင္ငံေရးကို အစြဲအလမ္းႀကီးတဲ့ နိုင္ငံေရး သမားႀကီးတေယာက္ျဖစ္ေနသလား ေတာ့ မေျပာတက္ပါ၊ အင္အယ္ဒီမွာ လူႀကီးတေယာက္ ျဖစ္ေန တာကိုလည္း ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္၊ အခု ဆရာသည္ အင္အယ္ဒီနဲ႔ ဘယ္လိုဆက္ဆံေရးမ်ဳိး ရွိမရွိဆို တာ မသိပါ၊ န.အ.ဖ စစ္အစိုးရလက္ထက္မွာ တရားဝင္ထုတ္ေဝေနတဲ့ စာေစာင္ေတြ၊ ဂ်ာနယ္ ေတြ ထဲမွာေတာ့ ဆရာ့စာေတြကို ဆက္လက္ၿပီးေတြ႔ေနရျပန္ပါၿပီ၊ ကမၻာ့စီးပြါးေရး ေျပာင္းလဲျဖစ္ေပၚမႈ႔ ေတြနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး အေတြးအေခၚရႈ႔ေဒါင့္၊ ေဘာဂေဗဒရႈ႔ေဒါင့္တို႔မွ ဆရာ့ေရးသားတင္ျပခ်က္ ေတြကိုလည္း ယေန႔ အထိ က်ေနာ္တို႔ တန္ဖိုးထား ေလ့လာေနရတုံးပါ၊ ဆရာ့ကို ဆိုရွယ္လစ္ စီးပြါးေရး ေဘာဂေဗဒပညာရွင္ႀကီးတဦး အေနနဲ႔ ေလးစားလွ်က္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္လို သာမန္စာ ဖတ္တတ္သူတဦးအေနနဲ႔ ဆရာ့စာေရးပံုေရးနည္းေတြ၊ စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းေတြနဲ႔၊ ျမန္မာမႈ႔ျပဳ ထားတဲ့ ေဝါဟာရေတြက ခက္ လြန္း နက္လြန္းလို႔ နားမလည္တာေတြမ်ားတဲ့ အတြက္ ကိုယ့္ရဲ႔ ၫ့ံဖ်င္းမႈကိုပဲ အျပစ္တင္မိေနပါ ေတာ့ တယ္၊ ဆရာသည္ ျမန္မာစာေရးတဲ့ ေနရာမွာ ဆရာေတာ္ သွ်င္ဥကၠဌ ကဲ့သို႔ပင္ ပညာရွင္ပီပီသသ နက္ရိႈင္းစြာေရးႏိႈင္တဲ့အတြက္ ေလးစားရပါေသးတယ္၊ နားမလည္တာကေတာ့ စာဖတ္သူေတြရဲ႔ ၫံ့ဖ်င္းမႈပါပဲ။
ဆရာရဲ႔ နိုင္ငံေရးသမားခံယူမႈ႔ မခံယူမႈ႔နဲ႔ ပါတ္သတ္ၿပီး ဆရာ့စာကိုလည္း ဖတ္မိဘူးပါတယ္၊ဒါက ဆရာ့အပိုင္းပါ၊ သို႔ေသာ္ ဆရာ ေရးတဲ့ ဒီမိုကေရစီ သည္ အထက္ကလာမည္ ဆိုတာမ်ဳိး၊ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ ရုပ္ေျပာင္းပြိဳင့္ဆိုတဲ့ စာေတြ ကိုဖတ္ရျပန္ေတာ့လည္း ဆရာ သည္ နုိင္ငံ ေရးနယ္ထဲမွ နိမိတ္ပံုေဆာင္ ဆရာႀကီးတဦးျဖစ္ေနပါေသးလားလို႔ နားလည္မိျပန္ပါ တယ္။ ဒီမိုကေရစီသည္ အထက္ကပဲလာမည္လို႔ ဆရာေရး တံုးက လည္း က်ေနာ္က ဒီမိုကေရစီ သည္ ဒီမိုကေရစီရွိတဲ့ ေနရာ ကပဲလာႏႈိုင္တယ္လို႔ ျပန္ၿပီးေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ အခုလည္း ေရြးေကာက္ ပြဲႏွင့္ မဟာဗ်ဴဟာ ေျမာက္ရုပ္ေျပာင္းပြိဳင့္ဆိုတဲ့ စာတမ္း ကို ဖတ္ရျပန္ပါၿပီ၊ အဲဒီ့အထဲက နုိင္ငံေရးႏွင့္ ဒီပလိုေမစီ ”ေခါင္းတြဲႏွင့္ေနာက္တြဲ” ဆိုတာေတြကို ႀကိဳက္ပါတယ္၊ ဘဝင္မက်တာ က ”ျမန္မာ့နုိင္ငံေရး အနာဂတ္တြင္ အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီက႑၊ သမိုင္းက႑၊ မဟာေခါင္းေဆာင္တို႔၏ က႑သည္ ကုန္ဆံုးၿပီ၊ ေပၚ မည့္ ျမန္မာ့ နိုင္ငံေရး ပံုသ႑န္သည္ (လမ္းၫြန္ဒီမိုကေရစီ)တြင္ အင္စတီက်ဴးရွင္း (တပ္မေတာ္ႏွင့္ လႊတ္ေတာ္) တို႔က အဆံုးအျဖတ္ေပးေသာ က႑ျဖစ္ တည္ လာ မည္” ဆိုသည့္ ဆရာ့ေဟာကိန္းျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာေမာင္စူးစမ္းက ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အနာဂတ္တြင္ အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီက႑၊ သမိုင္းက႑၊ မဟာေခါင္းေဆာင္တို႔၏ က႑သည္ ကုန္ဆံုးၿပီလို႔ဆိုလိုက္ ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဘယ္လိုနားလည္ ရမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။ ကမၻာႀကီးမွာ မည္သည့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ မဆို အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီက႑ ကုန္ဆံုးတယ္လို႔ ရွိဘူးပါသလား၊ ဆရာေျပာသလိုဆိုရင္ ဗမာျပည္မွာေတြးေခၚပညာရွင္ေတြ မေပၚ ေပါက္ႏႈိင္ေတာ့ဘူးလား၊ မိမိကိုယ္စားျပဳေနတဲ့ နုိင္ငံနဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းေရး အတြက္ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္စဥ္း စားဖို႔ မလိုအပ္ေတာ့ဘူးလား၊ လူတိုင္းမွာ လြတ္လပ္စြာေတြးေခၚ ခြင့္နဲ႔ လြတ္လပ္စြာ ေဖၚထုတ္ ခြင့္ဆိုတာ မရွိရေတာ့ဘူးလား၊ ကမၻာ့ဒႆန ပညာသမိုင္းမွာ ေဆာ့ခရစ္တီး၊ ပေလတို၊ အရစၥတိုတယ္၊ ေဟဂယ္ တို႔မွအစ ဒါဝင္၊ ေဖါရီးယား၊ စိန္႔ဆိုင္ မြန္၊ ကား(လ္)မာ့က္(စ္)၊ နစ္ေရွးတို႔အပါအဝင္ ယၡဳေခတ္ေအာ္စကာ အီကာစိုတို႔အထိ လြတ္လပ္စြာ ေပၚထြန္း လာခဲ့ၾကတဲ့ အိုင္ဒီ လို ဂ်စ္ႀကီး ေတြပင္ မဟုတ္ပါလား၊ ဆရာ့အေျပာအရဆိုရင္ အနာဂတ္ ျမန္မာ့ နိုင္ငံေရးမွာ အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီက႑သည္ န.အ.ဖ က စိတ္တုိင္းက်ေရြးေကာက္ပြဲမွ ျဖစ္ေပၚလာ မည့္ (တပ္မေတာ္ႏွင့္ လႊတ္ေတာ္)ကသာ ေပၚေပါက္လာရမည္၊ အျခားမည္သည့္ ေနရာကမွ ျဖစ္ထြန္းခြင့္ မရွိလို႔ျဖစ္ ေနပါေရာ့လား၊ ဆရာက ဦးေႏွာက္ မဲ့ ျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အျဖစ္ပံုေဖၚခ်င္ ဟန္ ရွိေန ပါေပါ့လား။
ျမန္မာ့နိုင္ငံေရးအနာဂတ္မွာ သမိုင္းက႑လည္းကုန္ဆံုးၿပီလို႔ ဆရာကဆိုျပန္ပါတယ္၊ ဘယ္သမိုင္းက႑ကို ဆရာကဆို လို တာလဲ၊ ကြန္ျမဴနစ္သမိုင္း နိဂံုးခ်ဳပ္ခ်ိန္ဆိုတာ နဲ႔ေတာ့ ေရာၿပီး မေျပာသင့္ပါဘူး၊ လူ႔သမိုင္းက႑ဆိုတာ လူေတြနဲ႔မကိုက္ညီ ေတာ့လို႔ ခ်ဳပ္ဆံုးမႈ႔ေတြရွိၾကေပမယ့္ လူေတြနဲ႔ ကိုက္ ညီမယ့္ သမုိင္းက႑သစ္ေတြက ေပၚလာရစၿမဲပါ၊ အေဟာင္းအေဟာင္း ေတြကို ျပဳျပင္ရင္း အသစ္အသစ္ေတြကို ဖန္တီးေနၾကတဲ့ ျဖစ္စဥ္သည္ပင္လွ်င္ သမိုင္းမဟုတ္ပါလား။ ျမန္မာနိုင္ငံမွာလည္း ျမန္မာ့လူအဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ ကိုက္ညီမယ့္ သမိုင္းကိုျမန္မာေတြ ဖန္တီးေနၾကမွာပါ၊ စစ္တပ္ကဦးစီးထားတဲ့ လႊတ္ေတာ္ကသာ ျမန္မာ့သမိုင္းကို ဖန္တီးခြင့္ရွိတယ္ လို႔ေတာ့ ျမန္မာ့ သမိုင္းကို စစ္တပ္ထံ ”ဝ” ကြက္မအပ္သင့္ပါဘူး။
ေနာက္တခ်က္က မဟာေခါင္းေဆာင္တို႔ရဲ႔ က႑လည္း ကုန္ဆံုးသြားၿပီလား၊ေခတ္ေဟာင္းက အယူအဆအတိုင္း နိုင္သူက သမိုင္းဝင္၊ရႈံးသူက သမုိင္း က်ဥ္ဆိုတာမ်ဳိးေတာ့ မလုပ္သင့္ပါဘူး၊ လူ႔သမုိင္းမွာရႈံးသည္ျဖစ္ေစ နိုင္သည္ျဖစ္ေစ လူသားအက်ဳိး အတြက္ အမွန္တရားဘက္မွ ရပ္တန္႔ ခဲ့သူေတြရဲ႔ သမိုင္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမည္ မဟုတ္ပါဘူး၊ တို႔ေတာင္းတဲ့ ကာလေလး တခုကို ၾကည့္ၿပီး မဟာေခါင္းေဆာင္တို႔ရဲ႔ က႑သည္ ကုန္ ဆံုးသြားၿပီ ဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္ ကေတာ့ ရိုင္းလြန္း တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္၊ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားရဲ႔ က႑သည္ အေၾကာင္းမမည္ အရာမ ေရာက္ ဘဲ ရပ္တန္းက ရပ္သြားၿပီ၊ စစ္တပ္က ဖန္တီးမယ့္ လမ္းစဥ္အတိုင္းလိုက္ဖို႔သာ ျဖစ္ေတာ့သည္လို႔ ဆရာက မွတ္ခ်က္ခ် လိုက္တာပဲ၊ ေခါင္းေဆာင္ ဆိုတာ လည္း လူေတြပါပဲ၊ လူေတြ႔သည္ ကိုယ့္သမိုင္းကို ကိုယ္ေရး ေနၾကတာပါ၊ အေတြးအေခၚ၊ အယူ အဆ၊ လမ္းစဥ္ေတြ နဲ႔ အတူ သမိုင္းမွတ္ခ်က္ေတြ အေပးခံ ေနၾကရတာပါ။ အခန္းက႑သည္ ၿပီးဆံုးသြားသည္ဟု မရွိ ခဲ့ပါဘူး။
ဆရာေမာင္စူးစမ္းသည္ပင္လွ်င္ ဗ.က.ပ ဗဟိုလ္ေကာ္မီတီအခန္းက႑မွ မ.ဆ.လ ပါတီကို အလုပ္အေကြ်းျပဳခဲ့သူ ျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အင္အယ္ဒီ ဗဟိုလ္မွာ ဆရာ့ကိုေတြ႔ရျပန္တယ္၊ ေဟာအခု န.အ.ဖ ေခတ္ စာေရးဆရာႀကီး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္၊ ဆရာ့က႑ေတြက အေျပာင္းအလဲ ေတြပဲမဟုတ္ ပါလား ၿပီးဆုံးသြားးျခင္း၊ ကုန္ဆံုးသြားျခင္းမ်ဳိးေတာ့ ဆရာ မေသမျခင္း မျဖစ္တန္ရာပါ ဘူး၊ ထို႔နည္းအတူပဲေပါ့ မဟာေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႔ က႑ သည္ သူတို႔လႈပ္ရွားေနသ၍ ၿပီးဆံုး မသြားပါဘူး။
ေပၚမည့္ျမန္မာ့နုိင္ငံေရး ပံုသ႑ာန္သည္ (တပ္မေတာ္ႏွင့္လႊတ္ေတာ္) တို႔က အဆံုးအျဖတ္ ေပးေသာ က႑ျဖစ္တည္လာ မည္လို႔ ဆရာကေဟာကိန္း ထုတ္လုိက္တယ္၊ ဒါေတြကေတာ့ ဆရာေျပာမွခ်ည္းမဟုတ္ပါဘူး၊
အရပ္ထဲမွာလည္းေျပာေနၾကတာပါပဲ၊ ျပည္တြင္းေရာျပည္ပမွာပါ အတုိက္အခံေတြရဲ႔ လႈပ္ရွားမႈ႔ေတြက န.အ.ဖ ကိုထိထိေရာက္ ေရာက္ မသက္ေရာက္ခဲ့ေသးဘူး ဆိုတာ လူတိုင္းသိေနၾကတာပါပဲ၊ ၉၀ ခုႏွစ္က တရားဝင္ေရြးေကာက္ပြဲ (ကမၻာကလည္း အသိ အမွတ္ျပဳ) မွာ တရားဝင္အနုိင္ရရွိခဲ့တဲ့ အင္အယ္ဒီပါတီကို အာဏာမလႊဲ၊ အသိမအမွတ္ေတာင္ မျပဳပဲ ႏွိပ္ကြတ္ေနခဲ့တာ ဘယ္ သူ က ဘာမ်ားတက္ႏိႈင္ၾကလို႔လဲ၊ ျပည္တြင္းကလည္း မတက္ႏႈိင္ ျပည္ပကလည္း မကူညီနဲ႔ ေရစံုေမ်ာခဲ့ရတဲ့အေျခအေနကို အတုိက္အခံေတြဘက္က လည္း ဘာမွ မလုပ္နိုင္ဘူးဆိုေတာ့ န.အ.ဖ ကခင္းတဲ့လမ္းကို ေလွ်ာက္ဖို႔မွ အပ အျခားမရွိဘူးဆိုတဲ့ အေျဖကို ဆိုက္ေနၿပီဆိုတာကေတာ့ လူတိုင္း ေတြ႔ျမင္ေနရတဲ့ အခ်က္ပါ၊ ဆရာကေဟာကိန္းထုတ္မွ မဟုတ္ပါ ဘူး။ ျမန္မာ့အေျခအေနသည္ အင္ဒိုနီးရွားတို႔လို ထိုင္းတို႔လို စစ္အာဏာရွင္စံနစ္မွ ဒီမိုကေရစီသို႔ တျဖည္းျဖည္းေျပာင္း သြားေအာင္ ပင္ မနည္းလုပ္ယူၾကရအံုးမွာပါ။
ျမန္မာ့အေရးနဲ႔ အၿမဲလိုလိုပတ္သက္ေနသၫ့္ အေမရိကန္ပင္လွ်င္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ ဆက္စပ္ခဲ့အၿပီးမွာ စစ္အစိုးရ ကိုပဲ ျပန္လည္အာရုံက် လာတယ္ဆိုတာ သိသာပါတယ္၊ စစ္ေအးတိုက္ပြဲက ကမၻာမွာၿပီးသြားတယ္ဆိုေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာက မၿပီးေသးပါ၊ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးမလဲဆိုတာလည္း မသိႏႈိင္ေသးပါ၊ ဒီလိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာ အေမရိကန္အေနနဲ႔ သူနဲ႔ အက်ိဳးတူ ရပ္တည္မယ့္ အစိုးရမ်ဳိးျဖစ္ေစခ်င္မွာပဲ ဆိုတာလည္း ထၫ့္တြက္ၾကရမွာပါ၊ အက်ဳိးဆက္ေတြ အေနနဲ႔ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုနဲ႔ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္လည္း ေလွ်ာေလွ်ာလ်ဴလ်ဴ ျဖစ္သြား ႏိႈင္ပါတယ္၊ ဆရာေျပာတဲ့ စစ္အစိုးရဦးစီး တဲ့ လႊတ္ေတာ္သည္လည္း ရုပ္ေျပာင္းပြိဳင့္တခုျဖစ္မယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာသေလာက္ရွိေနပါတယ္။
သို႔ေသာ္ ဒီလိုမ်ဳိးအေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ေတြးေခၚမႈ႔သေဘာတရားေတြက ဦးေဆာင္ေနခဲ့ပါတယ္၊ အဲဒီအေတြး အေခၚေတြသည္ အၿမဲ ထာ ဝရ တရားေသက် မေနနႈိင္ပါဘူး၊ အေတြးအေခၚအသစ္ေတြ ရွိေနၾကၿပီ၊ ေပၚေပါက္ဆဲ၊ ေပၚေပါက္ လာၾကဦးမည္ဆိုတာ ဓမၼတာပါ၊ ဆရာေျပာသလို အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီသည္ ဘယ္ေတာ့မွမၿပီးဆံုးပါ။ မ်ဳိးဆက္သစ္တို႔ရဲ႔ အိုင္ဒီအိုလိုဂ်ီ လမ္းသစ္ ေတြကို ေဖါက္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းသင့္ပါတယ္၊ လမ္းၫႊန္သင့္ပါတယ္၊ ျဖစ္တည္မႈ႔ေရစီး ေၾကာင္း အတိုင္း စုန္လိုက္ခိုင္း ၿပီး ေရမနစ္ေအာင္ ေရကူးေနၾကဖို႔ ေျပာနိုင္တာေလာက္ေတာ့ လူတိုင္းေပါ့လို႔ ေျပာၾကားရင္း။…။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာေမာင္စူးစမ္းခင္ဗ်ား။…။
ဦးဖိုးသာေအာင္--၂၃၊ ၁၁၊ ၀၉။
Thursday, September 24, 2009
မိုးေ၀မဂၢဇင္း သံႀကဳိးကြင္းဆက္မ်ား
မိုးေ၀မဂၢဇင္း သံႀကဳိးကြင္းဆက္မ်ား
တေလာက ဒီဗီြဘီ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားအစီအစဥ္မွ ျပည္တြင္းသတင္းတပုဒ္တြင္ စာေရးဆရာႀကီး (ဦး) နတ္ႏြယ္ လူႀကီးေရာဂါျဖင့္ က်န္းမာေရးဆိုး၀ါးေနသည့္အတြက္ ေဆး႐ံုတက္ကုသမွဳ ခံယူေနေၾကာင္း သတင္းကို ထုတ္လႊင့္သြားတာ ၾကည့္႐ွဳလိုက္ရပါသည္။ ဆရာ့အား တက္ၾကြ႐ႊင္လန္းစြာ အားေပးစကား ေျပာၾကားေနေသာ မၾကာေသးမီကာလကမွ အက်ဥ္းရဲတိုက္မွ လြတ္ေျမာက္လာသည့္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရအဖဲြ ့ခ်ဳပ္ အတြင္းေရးမွဴး သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာႀကီး ဦး၀င္းတင္ကိုလည္း ေတြ ့ျမင္လိုက္ ရသည္။
က်ေနာ့္စိတ္တြင္ တခုခုကို ခံစားရမိ၏။ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္လည္း ေၾကာင့္ေၾကာင့္ၾကၾက ျဖစ္မိသည္အမွန္။ ဆရာ့အသက္ပင္ လာမည့္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ဆိုလ်ွင္ ၇၇ ႏွစ္ပင္ ျပည့္ေတာ့မွာကို။ ဆရာက ၁၉၃၃ ခု ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁ ရက္ ဖြား။ ဆရာ့အသက္ကို တြက္ဆမိရင္းမွ စိုးရိမ္စိတ္က ပိုၿပီး စိုးမိုးထိတ္လန္ ့မိျပန္သည္။ ျမန္မာ စာေပနယ္၊ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မ်ားက ထင္ရွားတဲ့ စာေရးဆရာႀကီး စာေရးဆရာမႀကီးမ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးမ်ားကို လက္ခ်ဳိးေရတြက္ေနမိ၏။ အထူးသျဖင့္ ဆရာ့၏တဲြလက္ေဖာ္မ်ား ျဖစ္သည့္ ဆရာျမသန္းတင့္၊ ဆရာေက်ာ္ေအာင္၊ ဆရာေမာင္ေန၀င္း (ေနရီရီ)၊ ဆရာမင္းေက်ာ္တို ့မွာ ျမန္မာစာေပနယ္အတြက္ ႀကီးမား ေသာ ဆံုး႐ွဳံးမွဳမ်ားအျဖစ္ ဆံုးပါးကြယ္လြန္သြားၾကၿပီမဟုတ္လား။ နတ္ႏြယ္ဟု ဆိုလိုက္လ်ွင္ “ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ပိုင္း” ဟူေသာ အမွတ္အသားတခုက ျမန္မာစာေပနယ္တြင္ ထူစိုက္ထားခဲ့ၿပီး ၀ိေသသျဖစ္ေနသည္မွာ ခိုင္ခိုင္မာမာ မဟုတ္လား။
ထိုေန ့က မိုးေ၀မဂၢဇင္း (၁၉၈၀-၉၀) ကာလမ်ားးကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ေနမိသည္။ ၃၄ လမ္း၊ ၃၃ လမ္း မိုးေ၀မဂၢဇင္းတိုက္၊ အယ္ဒီတာမ်ား။ စာေရးဆရာမ်ား၊ ေရးေဖာ္ေရးဖက္မ်ား၊ ေရႊၾကည္ေအးလက္ဘက္ ရည္ဆိုင္၊ စာေပေလာကပံုႏွိပ္တိုက္၊ နဂါးနီထမင္းဆိုင္၊ ဘဂၤလီစုရွိ ၀င္းေရႊစင္ပံုႏိွပ္တိုက္၊ ညေနရီ ဗိုလ္တ ေထာင္ ၄၂ လမ္း၊ ၅၂ လမ္းႏွင့္ ပုဇြန္ေတာင္ ေရေက်ာ္လမ္းမမ်ား။ ေႏွာင္းအတိတ္ မိုးေ၀ဂီတသံစဥ္မ်ားက တလက္လက္ လြင့္ပ်ံလာသလား ထင္မွတ္ခံစားရမိသလိုပါပဲ။
က်ေနာ္ နိဒါန္းခ်ီေနသည့္ အေၾကာင္းမွာ ဆရာနတ္ႏြယ္ ေရးသားသကဲ့သုိ ့“မိမိႏွင့္ စာေရးဆရာမ်ား”၊ “ေတာအေၾကာင္းေတာင္အေၾကာင္း”၊ သို ့တည္းမဟုတ္ စာေရးဆရာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္တဦးျဖစ္သည့္ ဆရာ့ အေၾကာင္း အတဳၳပၸတိၱအက်ဥ္းမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ အလားတူစြာပင္ က်ေနာ္၏ စာေပသမိုင္း ျဖတ္သန္းမွဳပံုရိပ္မ်ားကို ဖဲြ ့သီရန္ ပလႅင္ခံေနျခင္းလည္း မဟုတ္ပါေခ်။ အညာေျမလတ္ ဧရာ၀တီအေနာက္ဘက္ကမ္းက သာမန္စာေပ ၀ါသနာရွင္လူငယ္တဦးအား ကဗ်ာဆရာေမာင္လြမ္းဏီအျဖစ္ ေမြးဖြားသန္ ့စင္ေပးခဲ့သည့္ စာေပဖခင္တဦးသို ့ စကားေၾကြး သမိုင္းေၾကြးဆပ္လိုရင္းအေၾကာင္းပါ။
က်ေနာ္ ၁၊ ၈၀ ျဖင့္ နရသိန္ ဘ၀တကၠသိုလ္ (၁၉၇၅ - ၁၉၇၉) မွ အေမ့အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ပါသည္။ ေက်ာင္းလည္းဆက္မတက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ မိခင္ၾကီးက က်ေနာ္လုပ္ခ်င္သည့္ စာအုပ္ဆိုင္ေလးလုပ္ဖို ့ ေငြစ ေၾကးစေလး အနည္းအက်ဥ္း ထုတ္ေပးပါသည္။ က်ေနာ့္မိဘမ်ားက ၾကြယ္၀သူမ်ားမဟုတ္ပါ။ မဆင္းရဲေသာ္ လည္းႏြမ္းပါးသူမ်ားပါ။ သာမန္လက္လုပ္လက္စား လူတန္းစားမ်ဳိးပါ။ စာအုပ္ဆိုင္ေလးမွာထိုင္ရင္း နရသိန္မွာ ေလ့လာအားထုတ္ ႐ုန္းကန္ပ်ဳိးေထာင္ခဲ့ရသည့္ ကဗ်ာမ်ဳိးေစ့ေလးမ်ားကို က်ေနာ့္ “ေက်ာ္ေက်ာ္ စာေပ” စာအုပ္ဆိုင္နံရံမ်ားႏွင့္ ၀ါးၾကမ္းခင္းေပၚမွာ ေန ့တဓူ၀ က်ဲပက္ရင္း ကဗ်ာေမွာ္႐ံုေတာကို ရွာေဖြတူးဆြေနမိခဲ့ သည္။ မိုးေ၀သို ့ အင္တိုက္အားတိုက္ ကဗ်ာေတြေရးသားေပးပို ့ႏိုင္ေအာင္ ေစ့ေစာ္လွဳပ္ခတ္ေပးသူမွာ က်ေနာ့္ ငယ္ေပါင္းႀကီး စာေပဂ်ာနယ္ ကဗ်ာဆရာ ဗဟိန္းေအာင္ (ကြယ္လြန္) ပါ။ သူ၏ စာေပေက်းဇူးကိုလည္း ဘယ္ေသာအခါကမွ မေမ့မေလ်ာ့ခဲ့ပါ။ ဆိုရလ်ွင္ ၿပီးပါၿပီစာတန္းထိုးေတာ့ က်ေနာ့္ စာအုပ္ဆိုင္ေလးမွာ ေၾကြး လည္ပင္းနစ္ခဲ့သည္။ ဆိုင္ျပဳတ္သြားခဲ့သည္ဟု ေျပာရပါမည္။ ဤအ႐ွဳံးထဲမွ အျမတ္မွာ ဆရာနတ္ ႏွင့္ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္တို ့ ျပန္လည္တာ၀န္ယူ ကိုင္တြယ္သည့္ မိုးေ၀ မဂၢဇင္းတြင္ က်ေနာ့္ကဗ်ာေလးျဖစ္သည့္ “ေရႊစက္ေတာ္ေႏြ” ကဗ်ာေလးကို ၈၂ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ ေရြးစာရင္း ေဖာ္ျပပါရွိခဲ့့ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဤေနရာ၌ က်ေနာ္ ျဖည့္စြက္ေျပာဆိုခ်င္တာရွိပါ၏။ ဤစာတြင္ “စံုေထာက္ မဂၢဇင္းမွ မိုးေ၀မဂၢဇင္းသို ့ အမည္ေျပာင္းလဲခဲ့သည့္ (၁၉၆၈) မွ ဆရာနတ္ႏြယ္ ဦးစီးပဲ့နင္းခဲ့သည့္ (၁၉၆၉ - ၁၉၇၅) မိုးေ၀မဂၢဇင္း အေၾကာင္း၊ ဆရာညဳိသစ္၊ ဆရာသန္းအုန္း ဦးေဆာင္ေမာင္းႏွင္ခဲ့သည့္ (၁၉၇၆ - ၇၉) မိုးေ၀အေၾကာင္း၊ ဆရာနတ္၊ ဆရာကိုေသြးသစ္၊ ဆရာျမင့္ေမာင္ေမာင္၊ ဆရာလြင္စမ္းယဥ္၊ ဆရာတင္ေဆြမိုး၊ ဆရာ ေကာက္ႏြယ္ (ကေနာင္)၊ ကိုမ်ဳိး၀င္း (မဟာနႏၵာ)၊ ကိုသိန္းဦး (ယခု အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ ့ခ်ဳပ္ အုတ္တြင္း အမတ္ စသူတို ့၏ (၁၉၈၀ -၈၉) အဆက္ဆက္ မိုးေ၀မဂၢဇင္း မုန္တိုင္းထန္ ေရဆန္ေလဆန္ ျဖတ္သန္းခဲ့ သည္မ်ားကို အလ်င္းသင့္လ်ွင္ ဆက္လက္ေရးသားသြားလိုပါေသးသည္။ ထို ့ျပင္ မိုးေ၀ ကဗ်ာေခတ္ ရွိမရွိ ဆိုသည့္ ယေန ့တိုင္ အျငင္းပြားေနသည့္ စာေပ႐ွဴခင္းမ်ားကိုလည္း သုေတသန၊ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ရွိသင့္ သည့္ အခ်ိန္ကာလကိုလည္း ေရာက္ရွိၿပီဟု ယူဆမိပါသည္။ သီမွီလိုက္သည့္ အယ္ဒီတာမ်ား၊ စာေရးဆရာ မ်ား၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား ျပည့္စံုေအာင္ ေရးၾကရန္ကိုလည္း တိုက္တြန္းလိုပါ၏။ သို ့ေသာ္ အထက္တြင္ က်ေနာ္ ဆိုညႊန္းခဲ့ သကဲ့သို ့ မိုးေ၀ စာေပမဂၢဇင္းသမိုင္းကို ခဏ ေတးမွတ္ထားၾကရေအာင္ပါ။
ေရြးခ်ယ္ထားသည့္ “ေရႊစက္ေတာ္ေႏြ” ကဗ်ာက ၈၂ ဇူလိုင္ထုတ္တြင္ အတြင္းကဗ်ာအျဖစ္ ေဖာ္ျပ ပါရွိခဲ့သည္။ က်ေနာ္၏ ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခံရသည့္ကဗ်ာျဖစ္ပါ၏။ က်ေနာ္ႏွင့္အတူ ဆရာလွသန္း၊ ဆရာကြန္စစ္ေကာင္း၊ က်န္ကဗ်ာဆရာတဦးကိုမူ မမွတ္မိေတာ့ပါ၊ ဆရာလွသန္းမွာ “ဒီပကၤရ” ကဗ်ာေရးသည့္ ဆရာၾကည္ေမာင္သန္းပါ။ ၈၀ မိုးေ၀ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာလူငယ္ဆရာမ်ားအျဖစ္ ေမြးဖြားလာသူမ်ားကေတာ့ ေအာင္ေ၀း၊ ေက်ာ္စြာထက္၊ ခ်စ္ေလးျမတ္ (၀မ္းတြင္း)၊ ဒတၳ (ကိုေအာင္ဒင္၊ ယခု ဒါ႐ိုက္တာ ျမန္မာ့ျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ ့၊ အေမရိကန္၊) စိုးအိမ္၊ ေမာင္ေဒါင္း၊ ေျမႏု၊ ပန္းလဳွိင္စိုး(က်ဳံေပ်ာ္)၊ ေမာင္ေနဦး(ေရဦး)၊ ေမာင္ခိုင္မြန္ (ပုလိပ္)၊ မင္းျမင့္ဇင္၊ ေမာင္ခိုင္မိုး (ၿမဳိ ့သစ္)၊ ၀င္းေဌးဦး(မင္းဘူး)၊ ေမာင္မုန္းမာန္ (ေတာင္တြင္း)၊ ဒႆေနမင္း (ေရတာရွည္)၊ နီေဇာ္(ပ်ဥ္းမနား) စသျဖင့္။ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ တခ်ဳိ ့ က်န္ရွိသည့္ ျမန္မာ ျပည္ တနံတလ်ားက မိုးေ၀ ကဗ်ာဆရာမ်ားကိုလည္း ခ်န္လွပ္ထားျခင္းမဟုတ္ဘဲ က်ေနာ့္၏ ေမ့ေလ်ာ့ ညံ့ျဖင္း မွဳမ်ားအျဖစ္ မွတ္ယူေစလိုပါသည္။
ယင္းေနာက္ပိုင္း က်ေနာ့္ ကဗ်ာေလးမ်ား ၃ - ၄ ပုဒ္ေလာက္ ပါအၿပီး “ေၾကးနီရထား” ကဗ်ာျဖင့္ မိုးေ၀ ေရွ ့တန္း ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သို ့ေသာ္ က်ေနာ္ ပို ့တိုင္းေဖာ္ျပသည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ ဆရာနတ္က ဘယ္ေသာအခါမွ ပယ္ထားတယ္ဟု မေျပာပါ၊ “ေမာင္ရင့္ကဗ်ာ ဒီအပတ္ပို ့တာေတြ အားမရဘူးကြာ။ အား စိုက္စမ္းပါ၊ တလတလ ကဗ်ာေထာင္ေက်ာ္ထဲက ၁၀ စာရင္း၀င္ေနေအာင္ ႀကဳိးစားႏိုင္မွ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္မွာ ေပါ့၊” ဒါပဲ ေျပာပါသည္။ ကဗ်ာေရးသက္ေလးရလာသည္ႏွင့္အမွ် ဆရာနတ္မိသားစု၊ ကိုေသြးသစ္ မိသားစုတို ့ႏွင့္လည္း မိသားစု၀င္ေတြလို ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ဆရာနတ္၏သား မင္းထြန္းႏြယ္က မိုးေ၀တိုက္တြင္ အမွဳ ေဆာင္ အယ္ဒီတာ။ နယ္မွ ရန္ကုန္ေရာက္သည့္အခုိက္ ႀကဳိးၾကားရံခါ ဆရာနတ္အိမ္၊ မင္းထြန္းႏြယ္တို ့ အိမ္ မ်ားတြင္ အိပ္သည္။ တခါတရံ က်ေနာ့္ကဗ်ာေလးမ်ားကို ေ၀ဖန္ညႊန္ျပေပးသည့္ ကဗ်ာဆရာ ေအာင္ဇင္မင္း ႏွင့္ ဇနီး ကဗ်ာဆရာမဧဧသန္းတို ့ အိမ္မ်ားတြင္ နားခိုေမွးစက္ခဲ့သည့္ညမ်ား မေရတြက္ႏိုင္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေရေက်ာ္ ဇီဇ၀ါလမ္းရွိ ကိုေသြးသစ္အိမ္သည္ က်ေနာ့္မိသားစုအိမ္လို ျဖစ္သြားပါေတာ့ သည္။
က်ေနာ္ေရးလိုသည့္ အေၾကာင္းရင္းခံကို ေရးပါေတာ့မည္။ အေၾကာင္းက ဒီလိုပါ။ ဆရာနတ္က “မိမိႏွင့္စာေရးဆရာမ်ား” စာအုပ္တြင္ “မိမိႏွင့္ ေမာ္ေသြးသစ္” စာမ်က္ႏွာ ၃၇၈ - ၄၀၇ တြင္ ဆရာနတ္ႏွင့္ ကိုေသြးတို ့ စတင္ဆံုစည္းမွဳ။ စာေပလွဳပ္ရွားမွဳမ်ား၊ စာေပေဟာေျပာပဲြခရီးမ်ား၊ မိုးေ၀မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ မ်ားဘ၀ ႐ုန္းကန္လွဳပ္ရွားခဲ့ရပံုမ်ား၊ အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းမ်ား၊ တိုက္ပဲြမ်ား၊ ထုတ္၀သူႏွင့္ ဆက္ဆံ ေရးမ်ား၊ မိုးေ၀ လက္ေျပာင္းလက္လဲႊ ျပဳခဲ့ရသည့္ အေျခအေနမ်ားကို အေသးစိတ္ ေရးျပထားပါသည္။
အေရးႀကီးလွသည့္အတြက္ ဆရာနတ္ေရးသည့္အထဲမွ စာပိုဒ္အခ်ဳိ ့ကို ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပလိုပါ သည္။
“ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္တြင္ကား အေတာ္ႀကီးပင္ အက်ပ္အတည္း ျဖစ္ၾကရသည္။ မဂၢဇင္းမထြက္ႏိုင္ပဲ ျဖစ္ေနသည္။ ပိုင္ရွင္ကလည္း မဂၢဇင္း ရပ္သြားမည္ကို စိုးရိမ္ေနသည္။ ရရန္ရွိသူ သံုးေလးဦးကလည္း သူတို ့ရရန္ရွိသည္မ်ားကို မရမွာစိုးရိမ္ေနၾကသည္။ မိမိတို ့ႏွစ္ေယာက္လည္း ၾကား၀င္ၿပီး အာမခံရင္းႏွင့္ ၾကား ညပ္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ထြက္ေပါက္ကုိ ရွာရင္းရွာရင္းႏွင့္ တဦးအေပၚတဦး မယံုသကၤာစရာမ်ား ျဖစ္လာသည္။ မိမိတို ့အေနႏွင့္လည္း တဦးႏွင့္ ပူးေပါင္းခဲ့လွ်င္ အျခားတဦးကို ထိခိုက္နစ္နာေစသလို ျဖစ္ေန သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ မိမိတို ့ႏွစ္ေယာက္ အယ္ဒီတာ အျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္လိုက္ၾကသည္။ ဤကား အျဖစ္မွန္။ မွန္သည္ မွားသည္ ဟု မိမိ မေျပာလို။
သို ့ေသာ္ ျပႆနာတခု ျဖစ္လာသည္။ မိုးေ၀ကို တေယာက္က တာ၀န္ယူထုတ္ေ၀ေသာအခါ ေမာင္ေသြးသစ္က အယ္ဒီတာလုပ္သည္။ သည္အေၾကာင္းကို သူက မိမိကို တိုင္ပင္ျခင္းမရွိ။ အနားကပ္ၿပီးမွ အသိေပးျခင္းသာျပဳသည္။ သို ့ျဖင့္ မိမိက မိုးေ၀ႏွင့္ေရာ၊ ေမာင္ေသြးသစ္ႏွင့္ေရာ အဆက္ျဖတ္လိုက္သည္။”
(စာ - ၄၈၆ - ၄၈၇)။
အမွန္တကယ္ ျဖစ္စဥ္မွာ က်ေနာ့္ပေယာဂ မကင္းဟုဆိုရေခ်မည္။ ဆရာနတ္ႏွင့္ကိုေသြးတို ့ႏုတ္ထြက္ သြားၾကၿပီးေနာက္ ကိုမ်ဳိး၀င္း (မဟာနႏၵာ)က မိုးေ၀ကို ဆက္ထုတ္သည္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ ဆရာတင္ ေဆြမိုးက တာ၀န္ယူသည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ မိုးေ၀ရဲေဘာ္အျဖစ္ ဘယ္အယ္ဒီတာအေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိုးေ၀စာမ်က္ႏွာကိုေတာ့ အဆံုး႐ွဳံး မခံခ်င္၍ ဆက္ေရးသည္။ ဆရာနတ္တို ့က သေဘာေပါက္ၾက ပါသည္။ တဖန္ မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္မသိပါ။ ဆရာတင္ေဆြမိုးလည္း မိုးေ၀အယ္ဒီတာခ်ဳပ္တာ၀န္မွ ႏုတ္ထြက္ သြားျပန္ပါသည္။ တေန ့ ကိုမ်ဳိး၀င္းက က်ေနာ့္ကိုေခၚ၍ မိုးေ၀အေျခအေနမ်ားကို ရွင္းျပ၏။ အထူးသျဖင့္ အယ္ဒီတာ အခက္အခဲေၾကာင့္ မိုးေ၀ ရပ္ရလ်ွင္ မသင့္ေတာ္ေၾကာင္း။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ မထားေတာ့ပဲ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ ထားရွိၿပီး လုပ္လွ်င္ေကာင္းမလား အၾကံေတာင္းသည္။ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာေနရာမွာ လည္း ကိုေသြးသစ္ကို ညွိႏွဳိင္းေပးပါလားဟု ဆိုလာသည္။ ဤတြင္ က်ေနာ္က အားတက္သေရာ ေခါင္းၿငိမ့္ မီးစိမ္းျပလိုက္သည္။ က်ေနာ္က ကိုေသြးတို ့ ေရေက်ာ္အိမ္မွာ အကြ်မ္းတ၀င္ ေနထိုင္ေနသူကိုး။ တပတ္ ဆယ္ရက္ေလာက္ ကိုေသြးႏွင့္ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးညွိႏွဳိင္းျဖစ္ၾကသည္။ ႏွစ္ဦးသားခံယူခ်က္တူညီမွဳက မိုးေ၀ကိုေတာ့ ဘယ္သူ ့လက္ထဲမွာမွ သမိုင္းအစဥ္အလာ အပ်က္ မခံႏိုင္။ က်ေနာ္တို ့ ႏွစ္ဦးက မိုးေ၀ကို ခ်စ္ခင္စံုမက္မွဳျဖင့္ ဆင္ကန္းေတာတိုး ျပဳမွဳခဲ့ျခင္းသာျဖစ္သည္။ အမွန္တကယ္ပင္ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ဦးက အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ဆရာနတ္ကိုရွင္းျပ အသိေပးသင့္သိမွာအမွန္ပါပဲ။ ကိုေသြးစိတ္ထဲ မည္သို ့ရွိမည္ ကိုေတာ့ က်ေနာ္မမွန္းဆတတ္ပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ေဇာႏွင့္ကွိုယ္ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့မွဳသာ ျဖစ္သည္။ တနည္းေျပာရလ်ွင္လည္း မိုးေ၀ကို သံေယာဇဥ္ႀကီးမားသည့္ ကိုေသြးကို စည္း႐ံုးခဲ့သည္မွာ က်ေနာ္။ ၾကံေဖာ္ၾကံဖက္ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ဦးအနက္တြင္မွ ကံကြက္ၾကား၍ ကိုေသြးခ်ည္း တာ၀န္ရွိသူ မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္က ပထမ တရားခံ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာနတ္ကို ၀န္ခံေျဖာင့္ခ်က္ေပးလိုျခင္းႏွင့္အတူ ႐ို ့က်ဳိးေတာင္းပန္ လိုျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။
“မည္သို ့ပင္ဆိုေစ။
ေမာင္ေသြးသစ္သည္ မိုးေ၀မဂၢဇင္းမွ မဂၢဇင္း အတတ္ပညာမ်ား ရရွိခဲ့သည္ဆိုလွ်င္ မိမိသည္ စာေရး ဆရာ “မိုးေ၀” ထံမွ စာေပအတတ္ပညာမ်ား ရရွိခဲ့ပါသည္။ မိုးေ၀ႏွင့္ ကင္းရွင္းသည္ဟု မိမိတို ့ မည္သည့္အခါ တြင္မွ် ျငင္းႏုိင္ၾကမည္မဟုတ္ပါ။” ဟု ဆရာနတ္က ေရႊ၀တ္မွဳန္ မဂၢဇင္း၊ ဧၿပီ၊ ေမ၊ ဇြန္၊ ဇူလိုင္၊ ၾသဂုတ္၊ ၁၉၉၁) တြင္ ”မိမိႏွင့္ေမာင္ေသြးသစ္” အခန္းဆက္ကို ေရးသားခဲ့ပါသည္။
က်ေနာ့္အေနျဖင့္မူ ့ ့ ့
ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္တို ့ထံမွ မဂၢဇင္းအတတ္ပညာတခ်ဳိ ့ကို ရရွိခဲ့သကဲ့သို ့ စာေပသေဘာတရား၊ စာေပအတတ္ပညာတခ်ဳိ ့ကိုလည္း အေမြခံခဲ့ရပါသည္။ မည္သည့္အခါတြင္မွ် မိုးေ၀ႏွင့္ ေ၀းကြာေနရသည္ဟု ခံစားခ်က္မျဖစ္ေပၚခဲ့ဘူးပါေခ်။
ဆရာနတ္ က်န္းမာသက္ရွည္ပါေစ။
ေမာင္လြမ္းဏီ
၂၃-၉-၀၉မိုးေ၀မဂၢဇင္း သံႀကဳိးကြင္းဆက္မ်ား
တေလာက ဒီဗီြဘီ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားအစီအစဥ္မွ ျပည္တြင္းသတင္းတပုဒ္တြင္ စာေရးဆရာႀကီး (ဦး) နတ္ႏြယ္ လူႀကီးေရာဂါျဖင့္ က်န္းမာေရးဆိုး၀ါးေနသည့္အတြက္ ေဆး႐ံုတက္ကုသမွဳ ခံယူေနေၾကာင္း သတင္းကို ထုတ္လႊင့္သြားတာ ၾကည့္႐ွဳလိုက္ရပါသည္။ ဆရာ့အား တက္ၾကြ႐ႊင္လန္းစြာ အားေပးစကား ေျပာၾကားေနေသာ မၾကာေသးမီကာလကမွ အက်ဥ္းရဲတိုက္မွ လြတ္ေျမာက္လာသည့္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရအဖဲြ ့ခ်ဳပ္ အတြင္းေရးမွဴး သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာႀကီး ဦး၀င္းတင္ကိုလည္း ေတြ ့ျမင္လိုက္ ရသည္။
က်ေနာ့္စိတ္တြင္ တခုခုကို ခံစားရမိ၏။ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္လည္း ေၾကာင့္ေၾကာင့္ၾကၾက ျဖစ္မိသည္အမွန္။ ဆရာ့အသက္ပင္ လာမည့္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ဆိုလ်ွင္ ၇၇ ႏွစ္ပင္ ျပည့္ေတာ့မွာကို။ ဆရာက ၁၉၃၃ ခု ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁ ရက္ ဖြား။ ဆရာ့အသက္ကို တြက္ဆမိရင္းမွ စိုးရိမ္စိတ္က ပိုၿပီး စိုးမိုးထိတ္လန္ ့မိျပန္သည္။ ျမန္မာ စာေပနယ္၊ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မ်ားက ထင္ရွားတဲ့ စာေရးဆရာႀကီး စာေရးဆရာမႀကီးမ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးမ်ားကို လက္ခ်ဳိးေရတြက္ေနမိ၏။ အထူးသျဖင့္ ဆရာ့၏တဲြလက္ေဖာ္မ်ား ျဖစ္သည့္ ဆရာျမသန္းတင့္၊ ဆရာေက်ာ္ေအာင္၊ ဆရာေမာင္ေန၀င္း (ေနရီရီ)၊ ဆရာမင္းေက်ာ္တို ့မွာ ျမန္မာစာေပနယ္အတြက္ ႀကီးမား ေသာ ဆံုး႐ွဳံးမွဳမ်ားအျဖစ္ ဆံုးပါးကြယ္လြန္သြားၾကၿပီမဟုတ္လား။ နတ္ႏြယ္ဟု ဆိုလိုက္လ်ွင္ “ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ပိုင္း” ဟူေသာ အမွတ္အသားတခုက ျမန္မာစာေပနယ္တြင္ ထူစိုက္ထားခဲ့ၿပီး ၀ိေသသျဖစ္ေနသည္မွာ ခိုင္ခိုင္မာမာ မဟုတ္လား။
ထိုေန ့က မိုးေ၀မဂၢဇင္း (၁၉၈၀-၉၀) ကာလမ်ားးကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ေနမိသည္။ ၃၄ လမ္း၊ ၃၃ လမ္း မိုးေ၀မဂၢဇင္းတိုက္၊ အယ္ဒီတာမ်ား။ စာေရးဆရာမ်ား၊ ေရးေဖာ္ေရးဖက္မ်ား၊ ေရႊၾကည္ေအးလက္ဘက္ ရည္ဆိုင္၊ စာေပေလာကပံုႏွိပ္တိုက္၊ နဂါးနီထမင္းဆိုင္၊ ဘဂၤလီစုရွိ ၀င္းေရႊစင္ပံုႏိွပ္တိုက္၊ ညေနရီ ဗိုလ္တ ေထာင္ ၄၂ လမ္း၊ ၅၂ လမ္းႏွင့္ ပုဇြန္ေတာင္ ေရေက်ာ္လမ္းမမ်ား။ ေႏွာင္းအတိတ္ မိုးေ၀ဂီသံစဥ္မ်ားက တလက္လက္ လြင့္ပ်ံလာသလား ထင္မွတ္ခံစားရမိသလိုပါပဲ။
က်ေနာ္ နိဒါန္းခ်ီေနသည့္ အေၾကာင္းမွာ ဆရာနတ္ႏြယ္ ေရးသားသကဲ့သုိ ့“မိမိႏွင့္ စာေရးဆရာမ်ား”၊ “ေတာအေၾကာင္းေတာင္အေၾကာင္း”၊ သို ့တည္းမဟုတ္ စာေရးဆရာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္တဦးျဖစ္သည့္ ဆရာ့ အေၾကာင္း အတဳၳပၸတိၱအက်ဥ္းမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ အလားတူစြာပင္ က်ေနာ္၏ စာေပသမိုင္း ျဖတ္သန္းမွဳပံုရိပ္မ်ားကို ဖဲြ ့သီရန္ ပလႅင္ခံေနျခင္းလည္း မဟုတ္ပါေခ်။ အညာေျမလတ္ ဧရာ၀တီအေနာက္ဘက္ကမ္းက သာမန္စာေပ ၀ါသနာရွင္လူငယ္တဦးအား ကဗ်ာဆရာေမာင္လြမ္းဏီအျဖစ္ ေမြးဖြားသန္ ့စင္ေပးခဲ့သည့္ စာေပဖခင္တဦးသို ့ စကားေၾကြး သမိုင္းေၾကြးဆပ္လိုရင္းအေၾကာင္းပါ။
က်ေနာ္ ၁၊ ၈၀ ျဖင့္ နရသိန္ ဘ၀တကၠသိုလ္ (၁၉၇၅ - ၁၉၇၉) မွ အေမ့အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ပါသည္။ ေက်ာင္းလည္းဆက္မတက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ မိခင္ၾကီးက က်ေနာ္လုပ္ခ်င္သည့္ စာအုပ္ဆိုင္ေလးလုပ္ဖို ့ ေငြစ ေၾကးစေလး အနည္းအက်ဥ္း ထုတ္ေပးပါသည္။ က်ေနာ့္မိဘမ်ားက ၾကြယ္၀သူမ်ားမဟုတ္ပါ။ မဆင္းရဲေသာ္ လည္းႏြမ္းပါးသူမ်ားပါ။ သာမန္လက္လုပ္လက္စား လူတန္းစားမ်ဳိးပါ။ စာအုပ္ဆိုင္ေလးမွာထိုင္ရင္း နရသိန္မွာ ေလ့လာအားထုတ္ ႐ုန္းကန္ပ်ဳိးေထာင္ခဲ့ရသည့္ ကဗ်ာမ်ဳိးေစ့ေလးမ်ားကို က်ေနာ့္ “ေက်ာ္ေက်ာ္ စာေပ” စာအုပ္ဆိုင္နံရံမ်ားႏွင့္ ၀ါးၾကမ္းခင္းေပၚမွာ ေန ့တဓူ၀ က်ဲပက္ရင္း ကဗ်ာေမွာ္႐ံုေတာကို ရွာေဖြတူးဆြေနမိခဲ့ သည္။ မိုးေ၀သို ့ အင္တိုက္အားတိုက္ ကဗ်ာေတြေရးသားေပးပို ့ႏိုင္ေအာင္ ေစ့ေစာ္လွဳပ္ခတ္ေပးသူမွာ က်ေနာ့္ ငယ္ေပါင္းႀကီး စာေပဂ်ာနယ္ ကဗ်ာဆရာ ဗဟိန္းေအာင္ (ကြယ္လြန္) ပါ။ သူ၏ စာေပေက်းဇူးကိုလည္း ဘယ္ေသာအခါကမွ မေမ့မေလ်ာ့ခဲ့ပါ။ ဆိုရလ်ွင္ ၿပီးပါၿပီစာတန္းထိုးေတာ့ က်ေနာ့္ စာအုပ္ဆိုင္ေလးမွာ ေၾကြး လည္ပင္းနစ္ခဲ့သည္။ ဆိုင္ျပဳတ္သြားခဲ့သည္ဟု ေျပာရပါမည္။ ဤအ႐ွဳံးထဲမွ အျမတ္မွာ ဆရာနတ္ ႏွင့္ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္တို ့ ျပန္လည္တာ၀န္ယူ ကိုင္တြယ္သည့္ မိုးေ၀ မဂၢဇင္းတြင္ က်ေနာ့္ကဗ်ာေလးျဖစ္သည့္ “ေရႊစက္ေတာ္ေႏြ” ကဗ်ာေလးကို ၈၂ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ ေရြးစာရင္း ေဖာ္ျပပါရွိခဲ့့ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဤေနရာ၌ က်ေနာ္ ျဖည့္စြက္ေျပာဆိုခ်င္တာရွိပါ၏။ ဤစာတြင္ “စံုေထာက္ မဂၢဇင္းမွ မိုးေ၀မဂၢဇင္းသို ့ အမည္ေျပာင္းလဲခဲ့သည့္ (၁၉၆၈) မွ ဆရာနတ္ႏြယ္ ဦးစီးပဲ့နင္းခဲ့သည့္ (၁၉၆၉ - ၁၉၇၅) မိုးေ၀မဂၢဇင္း အေၾကာင္း၊ ဆရာညဳိသစ္၊ ဆရာသန္းအုန္း ဦးေဆာင္ေမာင္းႏွင္ခဲ့သည့္ (၁၉၇၆ - ၇၉) မိုးေ၀အေၾကာင္း၊ ဆရာနတ္၊ ဆရာကိုေသြးသစ္၊ ဆရာျမင့္ေမာင္ေမာင္၊ ဆရာလြင္စမ္းယဥ္၊ ဆရာတင္ေဆြမိုး၊ ဆရာ ေကာက္ႏြယ္ (ကေနာင္)၊ ကိုမ်ဳိး၀င္း (မဟာနႏၵာ)၊ ကိုသိန္းဦး (ယခု အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ ့ခ်ဳပ္ အုတ္တြင္း အမတ္ စသူတို ့၏ (၁၉၈၀ -၈၉) အဆက္ဆက္ မိုးေ၀မဂၢဇင္း မုန္တိုင္းထန္ ေရဆန္ေလဆန္ ျဖတ္သန္းခဲ့ သည္မ်ားကို အလ်င္းသင့္လ်ွင္ ဆက္လက္ေရးသားသြားလိုပါေသးသည္။ ထို ့ျပင္ မိုးေ၀ ကဗ်ာေခတ္ ရွိမရွိ ဆိုသည့္ ယေန ့တိုင္ အျငင္းပြားေနသည့္ စာေပ႐ွဴခင္းမ်ားကိုလည္း သုေတသန၊ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ရွိသင့္ သည့္ အခ်ိန္ကာလကိုလည္း ေရာက္ရွိၿပီဟု ယူဆမိပါသည္။ သီမွီလိုက္သည့္ အယ္ဒီတာမ်ား၊ စာေရးဆရာ မ်ား၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား ျပည့္စံုေအာင္ ေရးၾကရန္ကိုလည္း တိုက္တြန္းလိုပါ၏။ သို ့ေသာ္ အထက္တြင္ က်ေနာ္ ဆိုညႊန္းခဲ့ သကဲ့သို ့ မိုးေ၀ စာေပမဂၢဇင္းသမိုင္းကို ခဏ ေတးမွတ္ထားၾကရေအာင္ပါ။
ေရြးခ်ယ္ထားသည့္ “ေရႊစက္ေတာ္ေႏြ” ကဗ်ာက ၈၂ ဇူလိုင္ထုတ္တြင္ အတြင္းကဗ်ာအျဖစ္ ေဖာ္ျပ ပါရွိခဲ့သည္။ က်ေနာ္၏ ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခံရသည့္ကဗ်ာျဖစ္ပါ၏။ က်ေနာ္ႏွင့္အတူ ဆရာလွသန္း၊ ဆရာကြန္စစ္ေကာင္း၊ က်န္ကဗ်ာဆရာတဦးကိုမူ မမွတ္မိေတာ့ပါ၊ ဆရာလွသန္းမွာ “ဒီပကၤရ” ကဗ်ာေရးသည့္ ဆရာၾကည္ေမာင္သန္းပါ။ ၈၀ မိုးေ၀ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာလူငယ္ဆရာမ်ားအျဖစ္ ေမြးဖြားလာသူမ်ားကေတာ့ ေအာင္ေ၀း၊ ေက်ာ္စြာထက္၊ ခ်စ္ေလးျမတ္ (၀မ္းတြင္း)၊ ဒတၳ (ကိုေအာင္ဒင္၊ ယခု ဒါ႐ိုက္တာ ျမန္မာ့ျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ ့၊ အေမရိကန္၊) စိုးအိမ္၊ ေမာင္ေဒါင္း၊ ေျမႏု၊ ပန္းလဳွိင္စိုး(က်ဳံေပ်ာ္)၊ ေမာင္ေနဦး(ေရဦး)၊ ေမာင္ခိုင္မြန္ (ပုလိပ္)၊ မင္းျမင့္ဇင္၊ ေမာင္ခိုင္မိုး (ၿမဳိ ့သစ္)၊ ၀င္းေဌးဦး(မင္းဘူး)၊ ေမာင္မုန္းမာန္ (ေတာင္တြင္း)၊ ဒႆေနမင္း (ေရတာရွည္)၊ နီေဇာ္(ပ်ဥ္းမနား) စသျဖင့္။ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ တခ်ဳိ ့ က်န္ရွိသည့္ ျမန္မာ ျပည္ တနံတလ်ားက မိုးေ၀ ကဗ်ာဆရာမ်ားကိုလည္း ခ်န္လွပ္ထားျခင္းမဟုတ္ဘဲ က်ေနာ့္၏ ေမ့ေလ်ာ့ ညံ့ျဖင္း မွဳမ်ားအျဖစ္ မွတ္ယူေစလိုပါသည္။
ယင္းေနာက္ပိုင္း က်ေနာ့္ ကဗ်ာေလးမ်ား ၃ - ၄ ပုဒ္ေလာက္ ပါအၿပီး “ေၾကးနီရထား” ကဗ်ာျဖင့္ မိုးေ၀ ေရွ ့တန္း ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သို ့ေသာ္ က်ေနာ္ ပို ့တိုင္းေဖာ္ျပသည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ ဆရာနတ္က ဘယ္ေသာအခါမွ ပယ္ထားတယ္ဟု မေျပာပါ၊ “ေမာင္ရင့္ကဗ်ာ ဒီအပတ္ပို ့တာေတြ အားမရဘူးကြာ။ အား စိုက္စမ္းပါ၊ တလတလ ကဗ်ာေထာင္ေက်ာ္ထဲက ၁၀ စာရင္း၀င္ေနေအာင္ ႀကဳိးစားႏိုင္မွ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္မွာ ေပါ့၊” ဒါပဲ ေျပာပါသည္။ ကဗ်ာေရးသက္ေလးရလာသည္ႏွင့္အမွ် ဆရာနတ္မိသားစု၊ ကိုေသြးသစ္ မိသားစုတို ့ႏွင့္လည္း မိသားစု၀င္ေတြလို ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ဆရာနတ္၏သား မင္းထြန္းႏြယ္က မိုးေ၀တိုက္တြင္ အမွဳ ေဆာင္ အယ္ဒီတာ။ နယ္မွ ရန္ကုန္ေရာက္သည့္အခုိက္ ႀကဳိးၾကားရံခါ ဆရာနတ္အိမ္၊ မင္းထြန္းႏြယ္တို ့ အိမ္ မ်ားတြင္ အိပ္သည္။ တခါတရံ က်ေနာ့္ကဗ်ာေလးမ်ားကို ေ၀ဖန္ညႊန္ျပေပးသည့္ ကဗ်ာဆရာ ေအာင္ဇင္မင္း ႏွင့္ ဇနီး ကဗ်ာဆရာမဧဧသန္းတို ့ အိမ္မ်ားတြင္ နားခိုေမွးစက္ခဲ့သည့္ညမ်ား မေရတြက္ႏိုင္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေရေက်ာ္ ဇီဇ၀ါလမ္းရွိ ကိုေသြးသစ္အိမ္သည္ က်ေနာ့္မိသားစုအိမ္လို ျဖစ္သြားပါေတာ့ သည္။
က်ေနာ္ေရးလိုသည့္ အေၾကာင္းရင္းခံကို ေရးပါေတာ့မည္။ အေၾကာင္းက ဒီလိုပါ။ ဆရာနတ္က “မိမိႏွင့္စာေရးဆရာမ်ား” စာအုပ္တြင္ “မိမိႏွင့္ ေမာ္ေသြးသစ္” စာမ်က္ႏွာ ၃၇၈ - ၄၀၇ တြင္ ဆရာနတ္ႏွင့္ ကိုေသြးတို ့ စတင္ဆံုစည္းမွဳ။ စာေပလွဳပ္ရွားမွဳမ်ား၊ စာေပေဟာေျပာပဲြခရီးမ်ား၊ မိုးေ၀မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ မ်ားဘ၀ ႐ုန္းကန္လွဳပ္ရွားခဲ့ရပံုမ်ား၊ အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းမ်ား၊ တိုက္ပဲြမ်ား၊ ထုတ္၀သူႏွင့္ ဆက္ဆံ ေရးမ်ား၊ မိုးေ၀ လက္ေျပာင္းလက္လဲႊ ျပဳခဲ့ရသည့္ အေျခအေနမ်ားကို အေသးစိတ္ ေရးျပထားပါသည္။
အေရးႀကီးလွသည့္အတြက္ ဆရာနတ္ေရးသည့္အထဲမွ စာပိုဒ္အခ်ဳိ ့ကို ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပလိုပါ သည္။
“ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္တြင္ကား အေတာ္ႀကီးပင္ အက်ပ္အတည္း ျဖစ္ၾကရသည္။ မဂၢဇင္းမထြက္ႏိုင္ပဲ ျဖစ္ေနသည္။ ပိုင္ရွင္ကလည္း မဂၢဇင္း ရပ္သြားမည္ကို စိုးရိမ္ေနသည္။ ရရန္ရွိသူ သံုးေလးဦးကလည္း သူတို ့ရရန္ရွိသည္မ်ားကို မရမွာစိုးရိမ္ေနၾကသည္။ မိမိတို ့ႏွစ္ေယာက္လည္း ၾကား၀င္ၿပီး အာမခံရင္းႏွင့္ ၾကား ညပ္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ထြက္ေပါက္ကုိ ရွာရင္းရွာရင္းႏွင့္ တဦးအေပၚတဦး မယံုသကၤာစရာမ်ား ျဖစ္လာသည္။ မိမိတို ့အေနႏွင့္လည္း တဦးႏွင့္ ပူးေပါင္းခဲ့လွ်င္ အျခားတဦးကို ထိခိုက္နစ္နာေစသလို ျဖစ္ေန သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ မိမိတို ့ႏွစ္ေယာက္ အယ္ဒီတာ အျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္လိုက္ၾကသည္။ ဤကား အျဖစ္မွန္။ မွန္သည္ မွားသည္ ဟု မိမိ မေျပာလို။
သို ့ေသာ္ ျပႆနာတခု ျဖစ္လာသည္။ မိုးေ၀ကို တေယာက္က တာ၀န္ယူထုတ္ေ၀ေသာအခါ ေမာင္ေသြးသစ္က အယ္ဒီတာလုပ္သည္။ သည္အေၾကာင္းကို သူက မိမိကို တိုင္ပင္ျခင္းမရွိ။ အနားကပ္ၿပီးမွ အသိေပးျခင္းသာျပဳသည္။ သို ့ျဖင့္ မိမိက မိုးေ၀ႏွင့္ေရာ၊ ေမာင္ေသြးသစ္ႏွင့္ေရာ အဆက္ျဖတ္လိုက္သည္။”
(စာ - ၄၈၆ - ၄၈၇)။
အမွန္တကယ္ ျဖစ္စဥ္မွာ က်ေနာ့္ပေယာဂ မကင္းဟုဆိုရေခ်မည္။ ဆရာနတ္ႏွင့္ကိုေသြးတို ့ႏုတ္ထြက္ သြားၾကၿပီးေနာက္ ကိုမ်ဳိး၀င္း (မဟာနႏၵာ)က မိုးေ၀ကို ဆက္ထုတ္သည္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ ဆရာတင္ ေဆြမိုးက တာ၀န္ယူသည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ မိုးေ၀ရဲေဘာ္အျဖစ္ ဘယ္အယ္ဒီတာအေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိုးေ၀စာမ်က္ႏွာကိုေတာ့ အဆံုး႐ွဳံး မခံခ်င္၍ ဆက္ေရးသည္။ ဆရာနတ္တို ့က သေဘာေပါက္ၾက ပါသည္။ တဖန္ မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္မသိပါ။ ဆရာတင္ေဆြမိုးလည္း မိုးေ၀အယ္ဒီတာခ်ဳပ္တာ၀န္မွ ႏုတ္ထြက္ သြားျပန္ပါသည္။ တေန ့ ကိုမ်ဳိး၀င္းက က်ေနာ့္ကိုေခၚ၍ မိုးေ၀အေျခအေနမ်ားကို ရွင္းျပ၏။ အထူးသျဖင့္ အယ္ဒီတာ အခက္အခဲေၾကာင့္ မိုးေ၀ ရပ္ရလ်ွင္ မသင့္ေတာ္ေၾကာင္း။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ မထားေတာ့ပဲ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ ထားရွိၿပီး လုပ္လွ်င္ေကာင္းမလား အၾကံေတာင္းသည္။ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာေနရာမွာ လည္း ကိုေသြးသစ္ကို ညွိႏွဳိင္းေပးပါလားဟု ဆိုလာသည္။ ဤတြင္ က်ေနာ္က အားတက္သေရာ ေခါင္းၿငိမ့္ မီးစိမ္းျပလိုက္သည္။ က်ေနာ္က ကိုေသြးတို ့ ေရေက်ာ္အိမ္မွာ အကြ်မ္းတ၀င္ ေနထိုင္ေနသူကိုး။ တပတ္ ဆယ္ရက္ေလာက္ ကိုေသြးႏွင့္ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးညွိႏွဳိင္းျဖစ္ၾကသည္။ ႏွစ္ဦးသားခံယူခ်က္တူညီမွဳက မိုးေ၀ကိုေတာ့ ဘယ္သူ ့လက္ထဲမွာမွ သမိုင္းအစဥ္အလာ အပ်က္ မခံႏိုင္။ က်ေနာ္တို ့ ႏွစ္ဦးက မိုးေ၀ကို ခ်စ္ခင္စံုမက္မွဳျဖင့္ ဆင္ကန္းေတာတိုး ျပဳမွဳခဲ့ျခင္းသာျဖစ္သည္။ အမွန္တကယ္ပင္ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ဦးက အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ဆရာနတ္ကိုရွင္းျပ အသိေပးသင့္သိမွာအမွန္ပါပဲ။ ကိုေသြးစိတ္ထဲ မည္သို ့ရွိမည္ ကိုေတာ့ က်ေနာ္မမွန္းဆတတ္ပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ေဇာႏွင့္ကွိုယ္ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့မွဳသာ ျဖစ္သည္။ တနည္းေျပာရလ်ွင္လည္း မိုးေ၀ကို သံေယာဇဥ္ႀကီးမားသည့္ ကိုေသြးကို စည္း႐ံုးခဲ့သည္မွာ က်ေနာ္။ ၾကံေဖာ္ၾကံဖက္ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ဦးအနက္တြင္မွ ကံကြက္ၾကား၍ ကိုေသြးခ်ည္း တာ၀န္ရွိသူ မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္က ပထမ တရားခံ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာနတ္ကို ၀န္ခံေျဖာင့္ခ်က္ေပးလိုျခင္းႏွင့္အတူ ႐ို ့က်ဳိးေတာင္းပန္ လိုျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။
“မည္သို ့ပင္ဆိုေစ။
ေမာင္ေသြးသစ္သည္ မိုးေ၀မဂၢဇင္းမွ မဂၢဇင္း အတတ္ပညာမ်ား ရရွိခဲ့သည္ဆိုလွ်င္ မိမိသည္ စာေရး ဆရာ “မိုးေ၀” ထံမွ စာေပအတတ္ပညာမ်ား ရရွိခဲ့ပါသည္။ မိုးေ၀ႏွင့္ ကင္းရွင္းသည္ဟု မိမိတို ့ မည္သည့္အခါ တြင္မွ် ျငင္းႏုိင္ၾကမည္မဟုတ္ပါ။” ဟု ဆရာနတ္က ေရႊ၀တ္မွဳန္ မဂၢဇင္း၊ ဧၿပီ၊ ေမ၊ ဇြန္၊ ဇူလိုင္၊ ၾသဂုတ္၊ ၁၉၉၁) တြင္ ”မိမိႏွင့္ေမာင္ေသြးသစ္” အခန္းဆက္ကို ေရးသားခဲ့ပါသည္။
က်ေနာ့္အေနျဖင့္မူ ့ ့ ့
ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္တို ့ထံမွ မဂၢဇင္းအတတ္ပညာတခ်ဳိ ့ကို ရရွိခဲ့သကဲ့သို ့ စာေပသေဘာတရား၊ စာေပအတတ္ပညာတခ်ဳိ ့ကိုလည္း အေမြခံခဲ့ရပါသည္။ မည္သည့္အခါတြင္မွ် မိုးေ၀ႏွင့္ ေ၀းကြာေနရသည္ဟု ခံစားခ်က္မျဖစ္ေပၚခဲ့ဘူးပါေခ်။
ဆရာနတ္ က်န္းမာသက္ရွည္ပါေစ။
ေမာင္လြမ္းဏီ
၂၃-၉-၀၉
တေလာက ဒီဗီြဘီ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားအစီအစဥ္မွ ျပည္တြင္းသတင္းတပုဒ္တြင္ စာေရးဆရာႀကီး (ဦး) နတ္ႏြယ္ လူႀကီးေရာဂါျဖင့္ က်န္းမာေရးဆိုး၀ါးေနသည့္အတြက္ ေဆး႐ံုတက္ကုသမွဳ ခံယူေနေၾကာင္း သတင္းကို ထုတ္လႊင့္သြားတာ ၾကည့္႐ွဳလိုက္ရပါသည္။ ဆရာ့အား တက္ၾကြ႐ႊင္လန္းစြာ အားေပးစကား ေျပာၾကားေနေသာ မၾကာေသးမီကာလကမွ အက်ဥ္းရဲတိုက္မွ လြတ္ေျမာက္လာသည့္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရအဖဲြ ့ခ်ဳပ္ အတြင္းေရးမွဴး သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာႀကီး ဦး၀င္းတင္ကိုလည္း ေတြ ့ျမင္လိုက္ ရသည္။
က်ေနာ့္စိတ္တြင္ တခုခုကို ခံစားရမိ၏။ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္လည္း ေၾကာင့္ေၾကာင့္ၾကၾက ျဖစ္မိသည္အမွန္။ ဆရာ့အသက္ပင္ လာမည့္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ဆိုလ်ွင္ ၇၇ ႏွစ္ပင္ ျပည့္ေတာ့မွာကို။ ဆရာက ၁၉၃၃ ခု ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁ ရက္ ဖြား။ ဆရာ့အသက္ကို တြက္ဆမိရင္းမွ စိုးရိမ္စိတ္က ပိုၿပီး စိုးမိုးထိတ္လန္ ့မိျပန္သည္။ ျမန္မာ စာေပနယ္၊ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မ်ားက ထင္ရွားတဲ့ စာေရးဆရာႀကီး စာေရးဆရာမႀကီးမ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးမ်ားကို လက္ခ်ဳိးေရတြက္ေနမိ၏။ အထူးသျဖင့္ ဆရာ့၏တဲြလက္ေဖာ္မ်ား ျဖစ္သည့္ ဆရာျမသန္းတင့္၊ ဆရာေက်ာ္ေအာင္၊ ဆရာေမာင္ေန၀င္း (ေနရီရီ)၊ ဆရာမင္းေက်ာ္တို ့မွာ ျမန္မာစာေပနယ္အတြက္ ႀကီးမား ေသာ ဆံုး႐ွဳံးမွဳမ်ားအျဖစ္ ဆံုးပါးကြယ္လြန္သြားၾကၿပီမဟုတ္လား။ နတ္ႏြယ္ဟု ဆိုလိုက္လ်ွင္ “ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ပိုင္း” ဟူေသာ အမွတ္အသားတခုက ျမန္မာစာေပနယ္တြင္ ထူစိုက္ထားခဲ့ၿပီး ၀ိေသသျဖစ္ေနသည္မွာ ခိုင္ခိုင္မာမာ မဟုတ္လား။
ထိုေန ့က မိုးေ၀မဂၢဇင္း (၁၉၈၀-၉၀) ကာလမ်ားးကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ေနမိသည္။ ၃၄ လမ္း၊ ၃၃ လမ္း မိုးေ၀မဂၢဇင္းတိုက္၊ အယ္ဒီတာမ်ား။ စာေရးဆရာမ်ား၊ ေရးေဖာ္ေရးဖက္မ်ား၊ ေရႊၾကည္ေအးလက္ဘက္ ရည္ဆိုင္၊ စာေပေလာကပံုႏွိပ္တိုက္၊ နဂါးနီထမင္းဆိုင္၊ ဘဂၤလီစုရွိ ၀င္းေရႊစင္ပံုႏိွပ္တိုက္၊ ညေနရီ ဗိုလ္တ ေထာင္ ၄၂ လမ္း၊ ၅၂ လမ္းႏွင့္ ပုဇြန္ေတာင္ ေရေက်ာ္လမ္းမမ်ား။ ေႏွာင္းအတိတ္ မိုးေ၀ဂီတသံစဥ္မ်ားက တလက္လက္ လြင့္ပ်ံလာသလား ထင္မွတ္ခံစားရမိသလိုပါပဲ။
က်ေနာ္ နိဒါန္းခ်ီေနသည့္ အေၾကာင္းမွာ ဆရာနတ္ႏြယ္ ေရးသားသကဲ့သုိ ့“မိမိႏွင့္ စာေရးဆရာမ်ား”၊ “ေတာအေၾကာင္းေတာင္အေၾကာင္း”၊ သို ့တည္းမဟုတ္ စာေရးဆရာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္တဦးျဖစ္သည့္ ဆရာ့ အေၾကာင္း အတဳၳပၸတိၱအက်ဥ္းမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ အလားတူစြာပင္ က်ေနာ္၏ စာေပသမိုင္း ျဖတ္သန္းမွဳပံုရိပ္မ်ားကို ဖဲြ ့သီရန္ ပလႅင္ခံေနျခင္းလည္း မဟုတ္ပါေခ်။ အညာေျမလတ္ ဧရာ၀တီအေနာက္ဘက္ကမ္းက သာမန္စာေပ ၀ါသနာရွင္လူငယ္တဦးအား ကဗ်ာဆရာေမာင္လြမ္းဏီအျဖစ္ ေမြးဖြားသန္ ့စင္ေပးခဲ့သည့္ စာေပဖခင္တဦးသို ့ စကားေၾကြး သမိုင္းေၾကြးဆပ္လိုရင္းအေၾကာင္းပါ။
က်ေနာ္ ၁၊ ၈၀ ျဖင့္ နရသိန္ ဘ၀တကၠသိုလ္ (၁၉၇၅ - ၁၉၇၉) မွ အေမ့အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ပါသည္။ ေက်ာင္းလည္းဆက္မတက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ မိခင္ၾကီးက က်ေနာ္လုပ္ခ်င္သည့္ စာအုပ္ဆိုင္ေလးလုပ္ဖို ့ ေငြစ ေၾကးစေလး အနည္းအက်ဥ္း ထုတ္ေပးပါသည္။ က်ေနာ့္မိဘမ်ားက ၾကြယ္၀သူမ်ားမဟုတ္ပါ။ မဆင္းရဲေသာ္ လည္းႏြမ္းပါးသူမ်ားပါ။ သာမန္လက္လုပ္လက္စား လူတန္းစားမ်ဳိးပါ။ စာအုပ္ဆိုင္ေလးမွာထိုင္ရင္း နရသိန္မွာ ေလ့လာအားထုတ္ ႐ုန္းကန္ပ်ဳိးေထာင္ခဲ့ရသည့္ ကဗ်ာမ်ဳိးေစ့ေလးမ်ားကို က်ေနာ့္ “ေက်ာ္ေက်ာ္ စာေပ” စာအုပ္ဆိုင္နံရံမ်ားႏွင့္ ၀ါးၾကမ္းခင္းေပၚမွာ ေန ့တဓူ၀ က်ဲပက္ရင္း ကဗ်ာေမွာ္႐ံုေတာကို ရွာေဖြတူးဆြေနမိခဲ့ သည္။ မိုးေ၀သို ့ အင္တိုက္အားတိုက္ ကဗ်ာေတြေရးသားေပးပို ့ႏိုင္ေအာင္ ေစ့ေစာ္လွဳပ္ခတ္ေပးသူမွာ က်ေနာ့္ ငယ္ေပါင္းႀကီး စာေပဂ်ာနယ္ ကဗ်ာဆရာ ဗဟိန္းေအာင္ (ကြယ္လြန္) ပါ။ သူ၏ စာေပေက်းဇူးကိုလည္း ဘယ္ေသာအခါကမွ မေမ့မေလ်ာ့ခဲ့ပါ။ ဆိုရလ်ွင္ ၿပီးပါၿပီစာတန္းထိုးေတာ့ က်ေနာ့္ စာအုပ္ဆိုင္ေလးမွာ ေၾကြး လည္ပင္းနစ္ခဲ့သည္။ ဆိုင္ျပဳတ္သြားခဲ့သည္ဟု ေျပာရပါမည္။ ဤအ႐ွဳံးထဲမွ အျမတ္မွာ ဆရာနတ္ ႏွင့္ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္တို ့ ျပန္လည္တာ၀န္ယူ ကိုင္တြယ္သည့္ မိုးေ၀ မဂၢဇင္းတြင္ က်ေနာ့္ကဗ်ာေလးျဖစ္သည့္ “ေရႊစက္ေတာ္ေႏြ” ကဗ်ာေလးကို ၈၂ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ ေရြးစာရင္း ေဖာ္ျပပါရွိခဲ့့ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဤေနရာ၌ က်ေနာ္ ျဖည့္စြက္ေျပာဆိုခ်င္တာရွိပါ၏။ ဤစာတြင္ “စံုေထာက္ မဂၢဇင္းမွ မိုးေ၀မဂၢဇင္းသို ့ အမည္ေျပာင္းလဲခဲ့သည့္ (၁၉၆၈) မွ ဆရာနတ္ႏြယ္ ဦးစီးပဲ့နင္းခဲ့သည့္ (၁၉၆၉ - ၁၉၇၅) မိုးေ၀မဂၢဇင္း အေၾကာင္း၊ ဆရာညဳိသစ္၊ ဆရာသန္းအုန္း ဦးေဆာင္ေမာင္းႏွင္ခဲ့သည့္ (၁၉၇၆ - ၇၉) မိုးေ၀အေၾကာင္း၊ ဆရာနတ္၊ ဆရာကိုေသြးသစ္၊ ဆရာျမင့္ေမာင္ေမာင္၊ ဆရာလြင္စမ္းယဥ္၊ ဆရာတင္ေဆြမိုး၊ ဆရာ ေကာက္ႏြယ္ (ကေနာင္)၊ ကိုမ်ဳိး၀င္း (မဟာနႏၵာ)၊ ကိုသိန္းဦး (ယခု အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ ့ခ်ဳပ္ အုတ္တြင္း အမတ္ စသူတို ့၏ (၁၉၈၀ -၈၉) အဆက္ဆက္ မိုးေ၀မဂၢဇင္း မုန္တိုင္းထန္ ေရဆန္ေလဆန္ ျဖတ္သန္းခဲ့ သည္မ်ားကို အလ်င္းသင့္လ်ွင္ ဆက္လက္ေရးသားသြားလိုပါေသးသည္။ ထို ့ျပင္ မိုးေ၀ ကဗ်ာေခတ္ ရွိမရွိ ဆိုသည့္ ယေန ့တိုင္ အျငင္းပြားေနသည့္ စာေပ႐ွဴခင္းမ်ားကိုလည္း သုေတသန၊ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ရွိသင့္ သည့္ အခ်ိန္ကာလကိုလည္း ေရာက္ရွိၿပီဟု ယူဆမိပါသည္။ သီမွီလိုက္သည့္ အယ္ဒီတာမ်ား၊ စာေရးဆရာ မ်ား၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား ျပည့္စံုေအာင္ ေရးၾကရန္ကိုလည္း တိုက္တြန္းလိုပါ၏။ သို ့ေသာ္ အထက္တြင္ က်ေနာ္ ဆိုညႊန္းခဲ့ သကဲ့သို ့ မိုးေ၀ စာေပမဂၢဇင္းသမိုင္းကို ခဏ ေတးမွတ္ထားၾကရေအာင္ပါ။
ေရြးခ်ယ္ထားသည့္ “ေရႊစက္ေတာ္ေႏြ” ကဗ်ာက ၈၂ ဇူလိုင္ထုတ္တြင္ အတြင္းကဗ်ာအျဖစ္ ေဖာ္ျပ ပါရွိခဲ့သည္။ က်ေနာ္၏ ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခံရသည့္ကဗ်ာျဖစ္ပါ၏။ က်ေနာ္ႏွင့္အတူ ဆရာလွသန္း၊ ဆရာကြန္စစ္ေကာင္း၊ က်န္ကဗ်ာဆရာတဦးကိုမူ မမွတ္မိေတာ့ပါ၊ ဆရာလွသန္းမွာ “ဒီပကၤရ” ကဗ်ာေရးသည့္ ဆရာၾကည္ေမာင္သန္းပါ။ ၈၀ မိုးေ၀ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာလူငယ္ဆရာမ်ားအျဖစ္ ေမြးဖြားလာသူမ်ားကေတာ့ ေအာင္ေ၀း၊ ေက်ာ္စြာထက္၊ ခ်စ္ေလးျမတ္ (၀မ္းတြင္း)၊ ဒတၳ (ကိုေအာင္ဒင္၊ ယခု ဒါ႐ိုက္တာ ျမန္မာ့ျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ ့၊ အေမရိကန္၊) စိုးအိမ္၊ ေမာင္ေဒါင္း၊ ေျမႏု၊ ပန္းလဳွိင္စိုး(က်ဳံေပ်ာ္)၊ ေမာင္ေနဦး(ေရဦး)၊ ေမာင္ခိုင္မြန္ (ပုလိပ္)၊ မင္းျမင့္ဇင္၊ ေမာင္ခိုင္မိုး (ၿမဳိ ့သစ္)၊ ၀င္းေဌးဦး(မင္းဘူး)၊ ေမာင္မုန္းမာန္ (ေတာင္တြင္း)၊ ဒႆေနမင္း (ေရတာရွည္)၊ နီေဇာ္(ပ်ဥ္းမနား) စသျဖင့္။ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ တခ်ဳိ ့ က်န္ရွိသည့္ ျမန္မာ ျပည္ တနံတလ်ားက မိုးေ၀ ကဗ်ာဆရာမ်ားကိုလည္း ခ်န္လွပ္ထားျခင္းမဟုတ္ဘဲ က်ေနာ့္၏ ေမ့ေလ်ာ့ ညံ့ျဖင္း မွဳမ်ားအျဖစ္ မွတ္ယူေစလိုပါသည္။
ယင္းေနာက္ပိုင္း က်ေနာ့္ ကဗ်ာေလးမ်ား ၃ - ၄ ပုဒ္ေလာက္ ပါအၿပီး “ေၾကးနီရထား” ကဗ်ာျဖင့္ မိုးေ၀ ေရွ ့တန္း ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သို ့ေသာ္ က်ေနာ္ ပို ့တိုင္းေဖာ္ျပသည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ ဆရာနတ္က ဘယ္ေသာအခါမွ ပယ္ထားတယ္ဟု မေျပာပါ၊ “ေမာင္ရင့္ကဗ်ာ ဒီအပတ္ပို ့တာေတြ အားမရဘူးကြာ။ အား စိုက္စမ္းပါ၊ တလတလ ကဗ်ာေထာင္ေက်ာ္ထဲက ၁၀ စာရင္း၀င္ေနေအာင္ ႀကဳိးစားႏိုင္မွ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္မွာ ေပါ့၊” ဒါပဲ ေျပာပါသည္။ ကဗ်ာေရးသက္ေလးရလာသည္ႏွင့္အမွ် ဆရာနတ္မိသားစု၊ ကိုေသြးသစ္ မိသားစုတို ့ႏွင့္လည္း မိသားစု၀င္ေတြလို ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ဆရာနတ္၏သား မင္းထြန္းႏြယ္က မိုးေ၀တိုက္တြင္ အမွဳ ေဆာင္ အယ္ဒီတာ။ နယ္မွ ရန္ကုန္ေရာက္သည့္အခုိက္ ႀကဳိးၾကားရံခါ ဆရာနတ္အိမ္၊ မင္းထြန္းႏြယ္တို ့ အိမ္ မ်ားတြင္ အိပ္သည္။ တခါတရံ က်ေနာ့္ကဗ်ာေလးမ်ားကို ေ၀ဖန္ညႊန္ျပေပးသည့္ ကဗ်ာဆရာ ေအာင္ဇင္မင္း ႏွင့္ ဇနီး ကဗ်ာဆရာမဧဧသန္းတို ့ အိမ္မ်ားတြင္ နားခိုေမွးစက္ခဲ့သည့္ညမ်ား မေရတြက္ႏိုင္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေရေက်ာ္ ဇီဇ၀ါလမ္းရွိ ကိုေသြးသစ္အိမ္သည္ က်ေနာ့္မိသားစုအိမ္လို ျဖစ္သြားပါေတာ့ သည္။
က်ေနာ္ေရးလိုသည့္ အေၾကာင္းရင္းခံကို ေရးပါေတာ့မည္။ အေၾကာင္းက ဒီလိုပါ။ ဆရာနတ္က “မိမိႏွင့္စာေရးဆရာမ်ား” စာအုပ္တြင္ “မိမိႏွင့္ ေမာ္ေသြးသစ္” စာမ်က္ႏွာ ၃၇၈ - ၄၀၇ တြင္ ဆရာနတ္ႏွင့္ ကိုေသြးတို ့ စတင္ဆံုစည္းမွဳ။ စာေပလွဳပ္ရွားမွဳမ်ား၊ စာေပေဟာေျပာပဲြခရီးမ်ား၊ မိုးေ၀မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ မ်ားဘ၀ ႐ုန္းကန္လွဳပ္ရွားခဲ့ရပံုမ်ား၊ အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းမ်ား၊ တိုက္ပဲြမ်ား၊ ထုတ္၀သူႏွင့္ ဆက္ဆံ ေရးမ်ား၊ မိုးေ၀ လက္ေျပာင္းလက္လဲႊ ျပဳခဲ့ရသည့္ အေျခအေနမ်ားကို အေသးစိတ္ ေရးျပထားပါသည္။
အေရးႀကီးလွသည့္အတြက္ ဆရာနတ္ေရးသည့္အထဲမွ စာပိုဒ္အခ်ဳိ ့ကို ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပလိုပါ သည္။
“ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္တြင္ကား အေတာ္ႀကီးပင္ အက်ပ္အတည္း ျဖစ္ၾကရသည္။ မဂၢဇင္းမထြက္ႏိုင္ပဲ ျဖစ္ေနသည္။ ပိုင္ရွင္ကလည္း မဂၢဇင္း ရပ္သြားမည္ကို စိုးရိမ္ေနသည္။ ရရန္ရွိသူ သံုးေလးဦးကလည္း သူတို ့ရရန္ရွိသည္မ်ားကို မရမွာစိုးရိမ္ေနၾကသည္။ မိမိတို ့ႏွစ္ေယာက္လည္း ၾကား၀င္ၿပီး အာမခံရင္းႏွင့္ ၾကား ညပ္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ထြက္ေပါက္ကုိ ရွာရင္းရွာရင္းႏွင့္ တဦးအေပၚတဦး မယံုသကၤာစရာမ်ား ျဖစ္လာသည္။ မိမိတို ့အေနႏွင့္လည္း တဦးႏွင့္ ပူးေပါင္းခဲ့လွ်င္ အျခားတဦးကို ထိခိုက္နစ္နာေစသလို ျဖစ္ေန သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ မိမိတို ့ႏွစ္ေယာက္ အယ္ဒီတာ အျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္လိုက္ၾကသည္။ ဤကား အျဖစ္မွန္။ မွန္သည္ မွားသည္ ဟု မိမိ မေျပာလို။
သို ့ေသာ္ ျပႆနာတခု ျဖစ္လာသည္။ မိုးေ၀ကို တေယာက္က တာ၀န္ယူထုတ္ေ၀ေသာအခါ ေမာင္ေသြးသစ္က အယ္ဒီတာလုပ္သည္။ သည္အေၾကာင္းကို သူက မိမိကို တိုင္ပင္ျခင္းမရွိ။ အနားကပ္ၿပီးမွ အသိေပးျခင္းသာျပဳသည္။ သို ့ျဖင့္ မိမိက မိုးေ၀ႏွင့္ေရာ၊ ေမာင္ေသြးသစ္ႏွင့္ေရာ အဆက္ျဖတ္လိုက္သည္။”
(စာ - ၄၈၆ - ၄၈၇)။
အမွန္တကယ္ ျဖစ္စဥ္မွာ က်ေနာ့္ပေယာဂ မကင္းဟုဆိုရေခ်မည္။ ဆရာနတ္ႏွင့္ကိုေသြးတို ့ႏုတ္ထြက္ သြားၾကၿပီးေနာက္ ကိုမ်ဳိး၀င္း (မဟာနႏၵာ)က မိုးေ၀ကို ဆက္ထုတ္သည္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ ဆရာတင္ ေဆြမိုးက တာ၀န္ယူသည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ မိုးေ၀ရဲေဘာ္အျဖစ္ ဘယ္အယ္ဒီတာအေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိုးေ၀စာမ်က္ႏွာကိုေတာ့ အဆံုး႐ွဳံး မခံခ်င္၍ ဆက္ေရးသည္။ ဆရာနတ္တို ့က သေဘာေပါက္ၾက ပါသည္။ တဖန္ မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္မသိပါ။ ဆရာတင္ေဆြမိုးလည္း မိုးေ၀အယ္ဒီတာခ်ဳပ္တာ၀န္မွ ႏုတ္ထြက္ သြားျပန္ပါသည္။ တေန ့ ကိုမ်ဳိး၀င္းက က်ေနာ့္ကိုေခၚ၍ မိုးေ၀အေျခအေနမ်ားကို ရွင္းျပ၏။ အထူးသျဖင့္ အယ္ဒီတာ အခက္အခဲေၾကာင့္ မိုးေ၀ ရပ္ရလ်ွင္ မသင့္ေတာ္ေၾကာင္း။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ မထားေတာ့ပဲ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ ထားရွိၿပီး လုပ္လွ်င္ေကာင္းမလား အၾကံေတာင္းသည္။ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာေနရာမွာ လည္း ကိုေသြးသစ္ကို ညွိႏွဳိင္းေပးပါလားဟု ဆိုလာသည္။ ဤတြင္ က်ေနာ္က အားတက္သေရာ ေခါင္းၿငိမ့္ မီးစိမ္းျပလိုက္သည္။ က်ေနာ္က ကိုေသြးတို ့ ေရေက်ာ္အိမ္မွာ အကြ်မ္းတ၀င္ ေနထိုင္ေနသူကိုး။ တပတ္ ဆယ္ရက္ေလာက္ ကိုေသြးႏွင့္ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးညွိႏွဳိင္းျဖစ္ၾကသည္။ ႏွစ္ဦးသားခံယူခ်က္တူညီမွဳက မိုးေ၀ကိုေတာ့ ဘယ္သူ ့လက္ထဲမွာမွ သမိုင္းအစဥ္အလာ အပ်က္ မခံႏိုင္။ က်ေနာ္တို ့ ႏွစ္ဦးက မိုးေ၀ကို ခ်စ္ခင္စံုမက္မွဳျဖင့္ ဆင္ကန္းေတာတိုး ျပဳမွဳခဲ့ျခင္းသာျဖစ္သည္။ အမွန္တကယ္ပင္ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ဦးက အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ဆရာနတ္ကိုရွင္းျပ အသိေပးသင့္သိမွာအမွန္ပါပဲ။ ကိုေသြးစိတ္ထဲ မည္သို ့ရွိမည္ ကိုေတာ့ က်ေနာ္မမွန္းဆတတ္ပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ေဇာႏွင့္ကွိုယ္ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့မွဳသာ ျဖစ္သည္။ တနည္းေျပာရလ်ွင္လည္း မိုးေ၀ကို သံေယာဇဥ္ႀကီးမားသည့္ ကိုေသြးကို စည္း႐ံုးခဲ့သည္မွာ က်ေနာ္။ ၾကံေဖာ္ၾကံဖက္ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ဦးအနက္တြင္မွ ကံကြက္ၾကား၍ ကိုေသြးခ်ည္း တာ၀န္ရွိသူ မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္က ပထမ တရားခံ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာနတ္ကို ၀န္ခံေျဖာင့္ခ်က္ေပးလိုျခင္းႏွင့္အတူ ႐ို ့က်ဳိးေတာင္းပန္ လိုျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။
“မည္သို ့ပင္ဆိုေစ။
ေမာင္ေသြးသစ္သည္ မိုးေ၀မဂၢဇင္းမွ မဂၢဇင္း အတတ္ပညာမ်ား ရရွိခဲ့သည္ဆိုလွ်င္ မိမိသည္ စာေရး ဆရာ “မိုးေ၀” ထံမွ စာေပအတတ္ပညာမ်ား ရရွိခဲ့ပါသည္။ မိုးေ၀ႏွင့္ ကင္းရွင္းသည္ဟု မိမိတို ့ မည္သည့္အခါ တြင္မွ် ျငင္းႏုိင္ၾကမည္မဟုတ္ပါ။” ဟု ဆရာနတ္က ေရႊ၀တ္မွဳန္ မဂၢဇင္း၊ ဧၿပီ၊ ေမ၊ ဇြန္၊ ဇူလိုင္၊ ၾသဂုတ္၊ ၁၉၉၁) တြင္ ”မိမိႏွင့္ေမာင္ေသြးသစ္” အခန္းဆက္ကို ေရးသားခဲ့ပါသည္။
က်ေနာ့္အေနျဖင့္မူ ့ ့ ့
ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္တို ့ထံမွ မဂၢဇင္းအတတ္ပညာတခ်ဳိ ့ကို ရရွိခဲ့သကဲ့သို ့ စာေပသေဘာတရား၊ စာေပအတတ္ပညာတခ်ဳိ ့ကိုလည္း အေမြခံခဲ့ရပါသည္။ မည္သည့္အခါတြင္မွ် မိုးေ၀ႏွင့္ ေ၀းကြာေနရသည္ဟု ခံစားခ်က္မျဖစ္ေပၚခဲ့ဘူးပါေခ်။
ဆရာနတ္ က်န္းမာသက္ရွည္ပါေစ။
ေမာင္လြမ္းဏီ
၂၃-၉-၀၉မိုးေ၀မဂၢဇင္း သံႀကဳိးကြင္းဆက္မ်ား
တေလာက ဒီဗီြဘီ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားအစီအစဥ္မွ ျပည္တြင္းသတင္းတပုဒ္တြင္ စာေရးဆရာႀကီး (ဦး) နတ္ႏြယ္ လူႀကီးေရာဂါျဖင့္ က်န္းမာေရးဆိုး၀ါးေနသည့္အတြက္ ေဆး႐ံုတက္ကုသမွဳ ခံယူေနေၾကာင္း သတင္းကို ထုတ္လႊင့္သြားတာ ၾကည့္႐ွဳလိုက္ရပါသည္။ ဆရာ့အား တက္ၾကြ႐ႊင္လန္းစြာ အားေပးစကား ေျပာၾကားေနေသာ မၾကာေသးမီကာလကမွ အက်ဥ္းရဲတိုက္မွ လြတ္ေျမာက္လာသည့္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရအဖဲြ ့ခ်ဳပ္ အတြင္းေရးမွဴး သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာႀကီး ဦး၀င္းတင္ကိုလည္း ေတြ ့ျမင္လိုက္ ရသည္။
က်ေနာ့္စိတ္တြင္ တခုခုကို ခံစားရမိ၏။ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္လည္း ေၾကာင့္ေၾကာင့္ၾကၾက ျဖစ္မိသည္အမွန္။ ဆရာ့အသက္ပင္ လာမည့္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ဆိုလ်ွင္ ၇၇ ႏွစ္ပင္ ျပည့္ေတာ့မွာကို။ ဆရာက ၁၉၃၃ ခု ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁ ရက္ ဖြား။ ဆရာ့အသက္ကို တြက္ဆမိရင္းမွ စိုးရိမ္စိတ္က ပိုၿပီး စိုးမိုးထိတ္လန္ ့မိျပန္သည္။ ျမန္မာ စာေပနယ္၊ ႏိုင္ငံေရးနယ္ပယ္မ်ားက ထင္ရွားတဲ့ စာေရးဆရာႀကီး စာေရးဆရာမႀကီးမ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးမ်ားကို လက္ခ်ဳိးေရတြက္ေနမိ၏။ အထူးသျဖင့္ ဆရာ့၏တဲြလက္ေဖာ္မ်ား ျဖစ္သည့္ ဆရာျမသန္းတင့္၊ ဆရာေက်ာ္ေအာင္၊ ဆရာေမာင္ေန၀င္း (ေနရီရီ)၊ ဆရာမင္းေက်ာ္တို ့မွာ ျမန္မာစာေပနယ္အတြက္ ႀကီးမား ေသာ ဆံုး႐ွဳံးမွဳမ်ားအျဖစ္ ဆံုးပါးကြယ္လြန္သြားၾကၿပီမဟုတ္လား။ နတ္ႏြယ္ဟု ဆိုလိုက္လ်ွင္ “ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ပိုင္း” ဟူေသာ အမွတ္အသားတခုက ျမန္မာစာေပနယ္တြင္ ထူစိုက္ထားခဲ့ၿပီး ၀ိေသသျဖစ္ေနသည္မွာ ခိုင္ခိုင္မာမာ မဟုတ္လား။
ထိုေန ့က မိုးေ၀မဂၢဇင္း (၁၉၈၀-၉၀) ကာလမ်ားးကို ျပန္ေျပာင္းေအာက္ေမ့ေနမိသည္။ ၃၄ လမ္း၊ ၃၃ လမ္း မိုးေ၀မဂၢဇင္းတိုက္၊ အယ္ဒီတာမ်ား။ စာေရးဆရာမ်ား၊ ေရးေဖာ္ေရးဖက္မ်ား၊ ေရႊၾကည္ေအးလက္ဘက္ ရည္ဆိုင္၊ စာေပေလာကပံုႏွိပ္တိုက္၊ နဂါးနီထမင္းဆိုင္၊ ဘဂၤလီစုရွိ ၀င္းေရႊစင္ပံုႏိွပ္တိုက္၊ ညေနရီ ဗိုလ္တ ေထာင္ ၄၂ လမ္း၊ ၅၂ လမ္းႏွင့္ ပုဇြန္ေတာင္ ေရေက်ာ္လမ္းမမ်ား။ ေႏွာင္းအတိတ္ မိုးေ၀ဂီသံစဥ္မ်ားက တလက္လက္ လြင့္ပ်ံလာသလား ထင္မွတ္ခံစားရမိသလိုပါပဲ။
က်ေနာ္ နိဒါန္းခ်ီေနသည့္ အေၾကာင္းမွာ ဆရာနတ္ႏြယ္ ေရးသားသကဲ့သုိ ့“မိမိႏွင့္ စာေရးဆရာမ်ား”၊ “ေတာအေၾကာင္းေတာင္အေၾကာင္း”၊ သို ့တည္းမဟုတ္ စာေရးဆရာ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္တဦးျဖစ္သည့္ ဆရာ့ အေၾကာင္း အတဳၳပၸတိၱအက်ဥ္းမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ အလားတူစြာပင္ က်ေနာ္၏ စာေပသမိုင္း ျဖတ္သန္းမွဳပံုရိပ္မ်ားကို ဖဲြ ့သီရန္ ပလႅင္ခံေနျခင္းလည္း မဟုတ္ပါေခ်။ အညာေျမလတ္ ဧရာ၀တီအေနာက္ဘက္ကမ္းက သာမန္စာေပ ၀ါသနာရွင္လူငယ္တဦးအား ကဗ်ာဆရာေမာင္လြမ္းဏီအျဖစ္ ေမြးဖြားသန္ ့စင္ေပးခဲ့သည့္ စာေပဖခင္တဦးသို ့ စကားေၾကြး သမိုင္းေၾကြးဆပ္လိုရင္းအေၾကာင္းပါ။
က်ေနာ္ ၁၊ ၈၀ ျဖင့္ နရသိန္ ဘ၀တကၠသိုလ္ (၁၉၇၅ - ၁၉၇၉) မွ အေမ့အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ပါသည္။ ေက်ာင္းလည္းဆက္မတက္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ မိခင္ၾကီးက က်ေနာ္လုပ္ခ်င္သည့္ စာအုပ္ဆိုင္ေလးလုပ္ဖို ့ ေငြစ ေၾကးစေလး အနည္းအက်ဥ္း ထုတ္ေပးပါသည္။ က်ေနာ့္မိဘမ်ားက ၾကြယ္၀သူမ်ားမဟုတ္ပါ။ မဆင္းရဲေသာ္ လည္းႏြမ္းပါးသူမ်ားပါ။ သာမန္လက္လုပ္လက္စား လူတန္းစားမ်ဳိးပါ။ စာအုပ္ဆိုင္ေလးမွာထိုင္ရင္း နရသိန္မွာ ေလ့လာအားထုတ္ ႐ုန္းကန္ပ်ဳိးေထာင္ခဲ့ရသည့္ ကဗ်ာမ်ဳိးေစ့ေလးမ်ားကို က်ေနာ့္ “ေက်ာ္ေက်ာ္ စာေပ” စာအုပ္ဆိုင္နံရံမ်ားႏွင့္ ၀ါးၾကမ္းခင္းေပၚမွာ ေန ့တဓူ၀ က်ဲပက္ရင္း ကဗ်ာေမွာ္႐ံုေတာကို ရွာေဖြတူးဆြေနမိခဲ့ သည္။ မိုးေ၀သို ့ အင္တိုက္အားတိုက္ ကဗ်ာေတြေရးသားေပးပို ့ႏိုင္ေအာင္ ေစ့ေစာ္လွဳပ္ခတ္ေပးသူမွာ က်ေနာ့္ ငယ္ေပါင္းႀကီး စာေပဂ်ာနယ္ ကဗ်ာဆရာ ဗဟိန္းေအာင္ (ကြယ္လြန္) ပါ။ သူ၏ စာေပေက်းဇူးကိုလည္း ဘယ္ေသာအခါကမွ မေမ့မေလ်ာ့ခဲ့ပါ။ ဆိုရလ်ွင္ ၿပီးပါၿပီစာတန္းထိုးေတာ့ က်ေနာ့္ စာအုပ္ဆိုင္ေလးမွာ ေၾကြး လည္ပင္းနစ္ခဲ့သည္။ ဆိုင္ျပဳတ္သြားခဲ့သည္ဟု ေျပာရပါမည္။ ဤအ႐ွဳံးထဲမွ အျမတ္မွာ ဆရာနတ္ ႏွင့္ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္တို ့ ျပန္လည္တာ၀န္ယူ ကိုင္တြယ္သည့္ မိုးေ၀ မဂၢဇင္းတြင္ က်ေနာ့္ကဗ်ာေလးျဖစ္သည့္ “ေရႊစက္ေတာ္ေႏြ” ကဗ်ာေလးကို ၈၂ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ ေရြးစာရင္း ေဖာ္ျပပါရွိခဲ့့ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဤေနရာ၌ က်ေနာ္ ျဖည့္စြက္ေျပာဆိုခ်င္တာရွိပါ၏။ ဤစာတြင္ “စံုေထာက္ မဂၢဇင္းမွ မိုးေ၀မဂၢဇင္းသို ့ အမည္ေျပာင္းလဲခဲ့သည့္ (၁၉၆၈) မွ ဆရာနတ္ႏြယ္ ဦးစီးပဲ့နင္းခဲ့သည့္ (၁၉၆၉ - ၁၉၇၅) မိုးေ၀မဂၢဇင္း အေၾကာင္း၊ ဆရာညဳိသစ္၊ ဆရာသန္းအုန္း ဦးေဆာင္ေမာင္းႏွင္ခဲ့သည့္ (၁၉၇၆ - ၇၉) မိုးေ၀အေၾကာင္း၊ ဆရာနတ္၊ ဆရာကိုေသြးသစ္၊ ဆရာျမင့္ေမာင္ေမာင္၊ ဆရာလြင္စမ္းယဥ္၊ ဆရာတင္ေဆြမိုး၊ ဆရာ ေကာက္ႏြယ္ (ကေနာင္)၊ ကိုမ်ဳိး၀င္း (မဟာနႏၵာ)၊ ကိုသိန္းဦး (ယခု အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ ့ခ်ဳပ္ အုတ္တြင္း အမတ္ စသူတို ့၏ (၁၉၈၀ -၈၉) အဆက္ဆက္ မိုးေ၀မဂၢဇင္း မုန္တိုင္းထန္ ေရဆန္ေလဆန္ ျဖတ္သန္းခဲ့ သည္မ်ားကို အလ်င္းသင့္လ်ွင္ ဆက္လက္ေရးသားသြားလိုပါေသးသည္။ ထို ့ျပင္ မိုးေ၀ ကဗ်ာေခတ္ ရွိမရွိ ဆိုသည့္ ယေန ့တိုင္ အျငင္းပြားေနသည့္ စာေပ႐ွဴခင္းမ်ားကိုလည္း သုေတသန၊ မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ရွိသင့္ သည့္ အခ်ိန္ကာလကိုလည္း ေရာက္ရွိၿပီဟု ယူဆမိပါသည္။ သီမွီလိုက္သည့္ အယ္ဒီတာမ်ား၊ စာေရးဆရာ မ်ား၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား ျပည့္စံုေအာင္ ေရးၾကရန္ကိုလည္း တိုက္တြန္းလိုပါ၏။ သို ့ေသာ္ အထက္တြင္ က်ေနာ္ ဆိုညႊန္းခဲ့ သကဲ့သို ့ မိုးေ၀ စာေပမဂၢဇင္းသမိုင္းကို ခဏ ေတးမွတ္ထားၾကရေအာင္ပါ။
ေရြးခ်ယ္ထားသည့္ “ေရႊစက္ေတာ္ေႏြ” ကဗ်ာက ၈၂ ဇူလိုင္ထုတ္တြင္ အတြင္းကဗ်ာအျဖစ္ ေဖာ္ျပ ပါရွိခဲ့သည္။ က်ေနာ္၏ ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခံရသည့္ကဗ်ာျဖစ္ပါ၏။ က်ေနာ္ႏွင့္အတူ ဆရာလွသန္း၊ ဆရာကြန္စစ္ေကာင္း၊ က်န္ကဗ်ာဆရာတဦးကိုမူ မမွတ္မိေတာ့ပါ၊ ဆရာလွသန္းမွာ “ဒီပကၤရ” ကဗ်ာေရးသည့္ ဆရာၾကည္ေမာင္သန္းပါ။ ၈၀ မိုးေ၀ေခတ္ၿပိဳင္ ကဗ်ာလူငယ္ဆရာမ်ားအျဖစ္ ေမြးဖြားလာသူမ်ားကေတာ့ ေအာင္ေ၀း၊ ေက်ာ္စြာထက္၊ ခ်စ္ေလးျမတ္ (၀မ္းတြင္း)၊ ဒတၳ (ကိုေအာင္ဒင္၊ ယခု ဒါ႐ိုက္တာ ျမန္မာ့ျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရးအဖဲြ ့၊ အေမရိကန္၊) စိုးအိမ္၊ ေမာင္ေဒါင္း၊ ေျမႏု၊ ပန္းလဳွိင္စိုး(က်ဳံေပ်ာ္)၊ ေမာင္ေနဦး(ေရဦး)၊ ေမာင္ခိုင္မြန္ (ပုလိပ္)၊ မင္းျမင့္ဇင္၊ ေမာင္ခိုင္မိုး (ၿမဳိ ့သစ္)၊ ၀င္းေဌးဦး(မင္းဘူး)၊ ေမာင္မုန္းမာန္ (ေတာင္တြင္း)၊ ဒႆေနမင္း (ေရတာရွည္)၊ နီေဇာ္(ပ်ဥ္းမနား) စသျဖင့္။ ႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ တခ်ဳိ ့ က်န္ရွိသည့္ ျမန္မာ ျပည္ တနံတလ်ားက မိုးေ၀ ကဗ်ာဆရာမ်ားကိုလည္း ခ်န္လွပ္ထားျခင္းမဟုတ္ဘဲ က်ေနာ့္၏ ေမ့ေလ်ာ့ ညံ့ျဖင္း မွဳမ်ားအျဖစ္ မွတ္ယူေစလိုပါသည္။
ယင္းေနာက္ပိုင္း က်ေနာ့္ ကဗ်ာေလးမ်ား ၃ - ၄ ပုဒ္ေလာက္ ပါအၿပီး “ေၾကးနီရထား” ကဗ်ာျဖင့္ မိုးေ၀ ေရွ ့တန္း ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သို ့ေသာ္ က်ေနာ္ ပို ့တိုင္းေဖာ္ျပသည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ ဆရာနတ္က ဘယ္ေသာအခါမွ ပယ္ထားတယ္ဟု မေျပာပါ၊ “ေမာင္ရင့္ကဗ်ာ ဒီအပတ္ပို ့တာေတြ အားမရဘူးကြာ။ အား စိုက္စမ္းပါ၊ တလတလ ကဗ်ာေထာင္ေက်ာ္ထဲက ၁၀ စာရင္း၀င္ေနေအာင္ ႀကဳိးစားႏိုင္မွ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္မွာ ေပါ့၊” ဒါပဲ ေျပာပါသည္။ ကဗ်ာေရးသက္ေလးရလာသည္ႏွင့္အမွ် ဆရာနတ္မိသားစု၊ ကိုေသြးသစ္ မိသားစုတို ့ႏွင့္လည္း မိသားစု၀င္ေတြလို ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ဆရာနတ္၏သား မင္းထြန္းႏြယ္က မိုးေ၀တိုက္တြင္ အမွဳ ေဆာင္ အယ္ဒီတာ။ နယ္မွ ရန္ကုန္ေရာက္သည့္အခုိက္ ႀကဳိးၾကားရံခါ ဆရာနတ္အိမ္၊ မင္းထြန္းႏြယ္တို ့ အိမ္ မ်ားတြင္ အိပ္သည္။ တခါတရံ က်ေနာ့္ကဗ်ာေလးမ်ားကို ေ၀ဖန္ညႊန္ျပေပးသည့္ ကဗ်ာဆရာ ေအာင္ဇင္မင္း ႏွင့္ ဇနီး ကဗ်ာဆရာမဧဧသန္းတို ့ အိမ္မ်ားတြင္ နားခိုေမွးစက္ခဲ့သည့္ညမ်ား မေရတြက္ႏိုင္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ လံုးလံုးလ်ားလ်ား ေရေက်ာ္ ဇီဇ၀ါလမ္းရွိ ကိုေသြးသစ္အိမ္သည္ က်ေနာ့္မိသားစုအိမ္လို ျဖစ္သြားပါေတာ့ သည္။
က်ေနာ္ေရးလိုသည့္ အေၾကာင္းရင္းခံကို ေရးပါေတာ့မည္။ အေၾကာင္းက ဒီလိုပါ။ ဆရာနတ္က “မိမိႏွင့္စာေရးဆရာမ်ား” စာအုပ္တြင္ “မိမိႏွင့္ ေမာ္ေသြးသစ္” စာမ်က္ႏွာ ၃၇၈ - ၄၀၇ တြင္ ဆရာနတ္ႏွင့္ ကိုေသြးတို ့ စတင္ဆံုစည္းမွဳ။ စာေပလွဳပ္ရွားမွဳမ်ား၊ စာေပေဟာေျပာပဲြခရီးမ်ား၊ မိုးေ၀မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ မ်ားဘ၀ ႐ုန္းကန္လွဳပ္ရွားခဲ့ရပံုမ်ား၊ အခက္အခဲ အက်ပ္အတည္းမ်ား၊ တိုက္ပဲြမ်ား၊ ထုတ္၀သူႏွင့္ ဆက္ဆံ ေရးမ်ား၊ မိုးေ၀ လက္ေျပာင္းလက္လဲႊ ျပဳခဲ့ရသည့္ အေျခအေနမ်ားကို အေသးစိတ္ ေရးျပထားပါသည္။
အေရးႀကီးလွသည့္အတြက္ ဆရာနတ္ေရးသည့္အထဲမွ စာပိုဒ္အခ်ဳိ ့ကို ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပလိုပါ သည္။
“ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္တြင္ကား အေတာ္ႀကီးပင္ အက်ပ္အတည္း ျဖစ္ၾကရသည္။ မဂၢဇင္းမထြက္ႏိုင္ပဲ ျဖစ္ေနသည္။ ပိုင္ရွင္ကလည္း မဂၢဇင္း ရပ္သြားမည္ကို စိုးရိမ္ေနသည္။ ရရန္ရွိသူ သံုးေလးဦးကလည္း သူတို ့ရရန္ရွိသည္မ်ားကို မရမွာစိုးရိမ္ေနၾကသည္။ မိမိတို ့ႏွစ္ေယာက္လည္း ၾကား၀င္ၿပီး အာမခံရင္းႏွင့္ ၾကား ညပ္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ထြက္ေပါက္ကုိ ရွာရင္းရွာရင္းႏွင့္ တဦးအေပၚတဦး မယံုသကၤာစရာမ်ား ျဖစ္လာသည္။ မိမိတို ့အေနႏွင့္လည္း တဦးႏွင့္ ပူးေပါင္းခဲ့လွ်င္ အျခားတဦးကို ထိခိုက္နစ္နာေစသလို ျဖစ္ေန သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ မိမိတို ့ႏွစ္ေယာက္ အယ္ဒီတာ အျဖစ္မွ ႏုတ္ထြက္လိုက္ၾကသည္။ ဤကား အျဖစ္မွန္။ မွန္သည္ မွားသည္ ဟု မိမိ မေျပာလို။
သို ့ေသာ္ ျပႆနာတခု ျဖစ္လာသည္။ မိုးေ၀ကို တေယာက္က တာ၀န္ယူထုတ္ေ၀ေသာအခါ ေမာင္ေသြးသစ္က အယ္ဒီတာလုပ္သည္။ သည္အေၾကာင္းကို သူက မိမိကို တိုင္ပင္ျခင္းမရွိ။ အနားကပ္ၿပီးမွ အသိေပးျခင္းသာျပဳသည္။ သို ့ျဖင့္ မိမိက မိုးေ၀ႏွင့္ေရာ၊ ေမာင္ေသြးသစ္ႏွင့္ေရာ အဆက္ျဖတ္လိုက္သည္။”
(စာ - ၄၈၆ - ၄၈၇)။
အမွန္တကယ္ ျဖစ္စဥ္မွာ က်ေနာ့္ပေယာဂ မကင္းဟုဆိုရေခ်မည္။ ဆရာနတ္ႏွင့္ကိုေသြးတို ့ႏုတ္ထြက္ သြားၾကၿပီးေနာက္ ကိုမ်ဳိး၀င္း (မဟာနႏၵာ)က မိုးေ၀ကို ဆက္ထုတ္သည္။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ ဆရာတင္ ေဆြမိုးက တာ၀န္ယူသည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ မိုးေ၀ရဲေဘာ္အျဖစ္ ဘယ္အယ္ဒီတာအေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိုးေ၀စာမ်က္ႏွာကိုေတာ့ အဆံုး႐ွဳံး မခံခ်င္၍ ဆက္ေရးသည္။ ဆရာနတ္တို ့က သေဘာေပါက္ၾက ပါသည္။ တဖန္ မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္မသိပါ။ ဆရာတင္ေဆြမိုးလည္း မိုးေ၀အယ္ဒီတာခ်ဳပ္တာ၀န္မွ ႏုတ္ထြက္ သြားျပန္ပါသည္။ တေန ့ ကိုမ်ဳိး၀င္းက က်ေနာ့္ကိုေခၚ၍ မိုးေ၀အေျခအေနမ်ားကို ရွင္းျပ၏။ အထူးသျဖင့္ အယ္ဒီတာ အခက္အခဲေၾကာင့္ မိုးေ၀ ရပ္ရလ်ွင္ မသင့္ေတာ္ေၾကာင္း။ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ မထားေတာ့ပဲ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ ထားရွိၿပီး လုပ္လွ်င္ေကာင္းမလား အၾကံေတာင္းသည္။ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာေနရာမွာ လည္း ကိုေသြးသစ္ကို ညွိႏွဳိင္းေပးပါလားဟု ဆိုလာသည္။ ဤတြင္ က်ေနာ္က အားတက္သေရာ ေခါင္းၿငိမ့္ မီးစိမ္းျပလိုက္သည္။ က်ေနာ္က ကိုေသြးတို ့ ေရေက်ာ္အိမ္မွာ အကြ်မ္းတ၀င္ ေနထိုင္ေနသူကိုး။ တပတ္ ဆယ္ရက္ေလာက္ ကိုေသြးႏွင့္ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးညွိႏွဳိင္းျဖစ္ၾကသည္။ ႏွစ္ဦးသားခံယူခ်က္တူညီမွဳက မိုးေ၀ကိုေတာ့ ဘယ္သူ ့လက္ထဲမွာမွ သမိုင္းအစဥ္အလာ အပ်က္ မခံႏိုင္။ က်ေနာ္တို ့ ႏွစ္ဦးက မိုးေ၀ကို ခ်စ္ခင္စံုမက္မွဳျဖင့္ ဆင္ကန္းေတာတိုး ျပဳမွဳခဲ့ျခင္းသာျဖစ္သည္။ အမွန္တကယ္ပင္ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ဦးက အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ဆရာနတ္ကိုရွင္းျပ အသိေပးသင့္သိမွာအမွန္ပါပဲ။ ကိုေသြးစိတ္ထဲ မည္သို ့ရွိမည္ ကိုေတာ့ က်ေနာ္မမွန္းဆတတ္ပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္ေဇာႏွင့္ကွိုယ္ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့မွဳသာ ျဖစ္သည္။ တနည္းေျပာရလ်ွင္လည္း မိုးေ၀ကို သံေယာဇဥ္ႀကီးမားသည့္ ကိုေသြးကို စည္း႐ံုးခဲ့သည္မွာ က်ေနာ္။ ၾကံေဖာ္ၾကံဖက္ က်ေနာ္တို ့ႏွစ္ဦးအနက္တြင္မွ ကံကြက္ၾကား၍ ကိုေသြးခ်ည္း တာ၀န္ရွိသူ မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္က ပထမ တရားခံ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာနတ္ကို ၀န္ခံေျဖာင့္ခ်က္ေပးလိုျခင္းႏွင့္အတူ ႐ို ့က်ဳိးေတာင္းပန္ လိုျခင္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။
“မည္သို ့ပင္ဆိုေစ။
ေမာင္ေသြးသစ္သည္ မိုးေ၀မဂၢဇင္းမွ မဂၢဇင္း အတတ္ပညာမ်ား ရရွိခဲ့သည္ဆိုလွ်င္ မိမိသည္ စာေရး ဆရာ “မိုးေ၀” ထံမွ စာေပအတတ္ပညာမ်ား ရရွိခဲ့ပါသည္။ မိုးေ၀ႏွင့္ ကင္းရွင္းသည္ဟု မိမိတို ့ မည္သည့္အခါ တြင္မွ် ျငင္းႏုိင္ၾကမည္မဟုတ္ပါ။” ဟု ဆရာနတ္က ေရႊ၀တ္မွဳန္ မဂၢဇင္း၊ ဧၿပီ၊ ေမ၊ ဇြန္၊ ဇူလိုင္၊ ၾသဂုတ္၊ ၁၉၉၁) တြင္ ”မိမိႏွင့္ေမာင္ေသြးသစ္” အခန္းဆက္ကို ေရးသားခဲ့ပါသည္။
က်ေနာ့္အေနျဖင့္မူ ့ ့ ့
ဆရာနတ္ႏြယ္ႏွင့္ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္တို ့ထံမွ မဂၢဇင္းအတတ္ပညာတခ်ဳိ ့ကို ရရွိခဲ့သကဲ့သို ့ စာေပသေဘာတရား၊ စာေပအတတ္ပညာတခ်ဳိ ့ကိုလည္း အေမြခံခဲ့ရပါသည္။ မည္သည့္အခါတြင္မွ် မိုးေ၀ႏွင့္ ေ၀းကြာေနရသည္ဟု ခံစားခ်က္မျဖစ္ေပၚခဲ့ဘူးပါေခ်။
ဆရာနတ္ က်န္းမာသက္ရွည္ပါေစ။
ေမာင္လြမ္းဏီ
၂၃-၉-၀၉
Subscribe to:
Posts (Atom)