ေအဒီ ၁၂ ၏ ေနာက္ဆုံးစစ္ပြဲ

(http://www.tyalife.com/ မွ ကူးယူပါသည္)

ေအဒီ ၁၂ ၏ ေနာက္ဆုံးစစ္ပြဲ

ေဘာင္းဘီ၀တ္ ၿမိဳ႕ျပဟာ
ကေနတယ္
ေတာင္စဥ္ ေရမရ စကားလုံးေတြနဲ႕
အစီအစဥ္က်က် ဖြဲ႕သလုိမ်ဳိး။

ေဟာဒီမွာ. . .
မီနီစကတ္နဲ႕ ဂ်င္းရွပ္ဟာ
လမ္းထြက္ေနတယ္။

ေဟာဒီမွာ . . .
နာရီစင္ဟာ
စိတ္ပ်က္ေနတယ္။

ဆံပင္အတုိ ျဖတ္ထားတဲ့
မႏၱေလး အပ်ဳိမဟာ
ေျခသလုံး မလွေတာ့ပါဘူးကြယ္။

ေျခက်င္းသံ တခၽြင္ခၽြင္နဲ႕
ငါတုိ႕ “ေအာင္ပင္လယ္”မွာ
စပါးမစုိက္ေတာ့ပါဘူးကြယ္။

ငါေတာင္းပန္ပါတယ္။

ကတၱီပါ ဖိနပ္ကေလးရယ္
ငါ ေရငတ္ပါရေစ။

ဧရာ၀တီျမစ္ထဲခုန္ဆင္းဖုိ႕ေတာ့
မစဥ္းစားပါနဲ႕။

ငါတုိ႕ မႏၱေလးမွာ
ဧရာ၀တီေသြးလဲ ျဖဴေဖြးေနၿပီမုိ႕
လာ . . .“နာရသီဟပေတ့”
သင္နဲ႕ငါ
ေျပးၾကစုိ႕။ ။

မုိရ္
၁၉၉၄

ငါ႔ကိုယ္ငါ သတ္ေသဖို႔ႀကိဳးစားတဲ႔ေန႔က

ငါ႔ကိုယ္ငါ သတ္ေသဖို႔ႀကိဳးစားတဲ႔ေန႔က


ကမာၻႀကီးထဲက အသံေတြ ကိုယ္႔ဆီျပန္ေရာက္လာတယ္

ငိုသံေတြ၊ ရယ္သံေတြ၊ သားေရ၊ အေမေရ

အေဖတစ္ေယာက္က သားေရ ပုပၸါးေတာင္ႀကီးၾကည္႔မလားဆိုၿပီး

ေခါင္းကိုလက္နဲ႔ညွပ္ ေလထဲေျမွာက္ခဲ႔တာေတြ

ကိုယ္ငိုၿပီး ေျပးထြက္လာမိတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ။



ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ရြံမုန္းလာတယ္

ဆရာရယ္ ခ်မ္းၿပီးေတာ႔ကို ဖ်ားေနလုိ႔ပါ

သြားကိုက္လို႔ ေဆးေသာက္လုိက္မွ ဗိုက္ကမနားတမ္း ေအာင္႔လာတယ္

အဆုပ္မွာ အလံုးေတြ႔တယ္တဲ႔ တက္တက္ေနတဲ႔ အေမ႔ကို သံလုိက္ဓာတ္မွန္ရိုက္ဖုိ႔ထိ လိုလားဟင္

ကိုယ္ ရယ္ေမာၿပီး မ်က္ရည္၀ဲရတဲ႔ အျဖစ္ေတြ။



ပုဂံေညာင္ဦးမွာ တိုးရာသီဆို ေဒၚလာသီးလုိ႔

ၿပီးေတာ႔ ပါးရိုက္ခံထားရတဲ႔ ေမ်ာက္လုိ ဆရာေရ

ေရာင္းစားရတဲ႔လူေတြနဲ႔ ေတာင္းစားရတဲ႔လူေတြ

တုိက္ပြဲ

ေလာကမွာ ေနာက္ဆံုး နာက်ဥ္ေၾကကြဲရတာ

ေအာက္ဆုံးက ျပည္သူေတြ။



ခြင္႔လႊတ္ႏုိင္သူမ်ား ကိုယ္႔ကို ခြင္႔လႊတ္ပါေစ

ခြင္႔မလႊတ္တတ္သူမ်ား ကိုယ္႔ေပၚနာက်ည္းပါေစ

ဆရာရယ္ သားေလးကို ထမင္းေကၽြးေနစရာေပးထားရင္

ေက်နပ္ပါၿပီ ထီေပါက္တာထက္ ေပ်ာ္ရႊင္ပါၿပီ

ဟုတ္တယ္ ကိုယ္ဟာမ်က္ရည္က်ရင္း ဟားတုိက္လုိ႔

အဆံုးစီရင္ဖုိ႔ ၾကံစည္မိတဲ႔ေန႔က

ေခ်ာက္ၿမိဳ ႔က ထထေျခာက္တတ္တဲ႔ ေရနံလုပ္သားေတြဆီ

ေရြ ႔လ်ားလို႔။ ။


ငိုေနသူေတြကို မုန္းမုန္းလာတယ္။

ေပ်ာ္ေနသူေတြကို မုန္းမုန္းလာတယ္။



ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း၊ ဆုိက္ယာႏုိက္အဆိပ္၊ ငွက္ႀကီးေတာင္ဓား

ေငြစကၠဴတစ္ခ်ိဳ ႔နဲ႔ ထုိးစိုက္ထားေသာ ေဆးထိုးအပ္မ်ားနဲ႔

လက္ေကာက္၀တ္ေပၚက

ဆရာ၀န္သံုးဓားတစ္မ်ိဳး

ကိုယ္႔အသံေလး တုိးတုိး၀င္သြားတယ္။ ။

ျမတ္ေ၀
၉၊၂၀၁၀
https://sites.google.com/site/poetmyatwai/home/

အဲဒီတံခါး တစ္ခ်ပ္ေနာက္မွာ

အမွားေတြက
ပဲ့ပဲ့က်လာၿပီး
ကမၻာႀကီးျဖစ္လာသလား. . .
လူ႕ရြာဟာ ေလလြင့္လြန္းပါတယ္။
သတ္မွတ္လုိက္ၾက၊ ခ်ဳိးေဖာက္လုိက္ၾက
က်င့္၀တ္ေတြ မ်ားၿပီ
ခ်က္ခ်င္းေန႕ ခ်က္ခ်င္းညေတြ မ်ားၿပီ
အစီအစဥ္က်မႈေတြနဲ႕ ေ၀းဖုိ႕
ေတာ္လည္းနိမိတ္ေတြ မျမည္ခဲ့ဖူး
မသိဘူး

ေနာက္. . .
အစီအစဥ္မက်ဖူး
တစ္ခန္းရပ္ျပန္ေရာ။
ေႏြရာသီတစ္ခုကုိ သတိရတယ္။
ယာသစ္ေျမသစ္နံေတြက သင္းသင္း
ေတာမီးကုိ ေတာမီးနဲ႕ တားၾကရင္း
ခ်စ္ျခင္းေတြ ႀကီးျပင္းၾကပုံ။
ဒီအစီအစဥ္ပဲ ရွိခဲ့တာပါ
ေနာက္ထပ္ တံခါးတစ္ခ်ပ္ေနာက္မွာ
ဘယ္သူေနထုိင္မွန္း မသိဘူး။
ဘယ္အခ်ိန္ဟာ အခ်ိန္မေတာ္မွန္း မသိဘူး။
အခ်ိန္ဆုိတာ ရွိသလား ေသခ်ာမသိဘူး။
အစီအစဥ္ေတြ အရည္ေပ်ာ္တဲ့အထိ. . .
ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့တယ္။
လုိခ်င္ ငတ္မြတ္တာေတြကုိ
သူ႕ဟာသူ သဘာ၀မွာ ေရြးခ်ယ္။
“အမွားမကင္းတဲ့” ဆုိကတည္းက
လူသားခ်င္း မေရြးခ်ယ္ခဲ့ဘူး။
ဒါပဲ၊ ၿပီး
ေပ်ာက္ဆုံးသြားရွာတယ္။ ။

ေဇာ္ထြဋ္ႏုိင္

(ပ်ံ႕ လြင့္ ေန ေသာ ေတး ႏွင့္ က ဗ်ာ ၀ိ ညာ ဥ္ ဘေလာဂ္မွ ကူးယူပါသည္။)

မ်ဳိသိပ္ထားရတဲ့ကိစၥ(၂)

မ်ဳိသိပ္ထားရတဲ့ကိစၥ(၂)

ဒါ ကၽြန္ေတာ္ ေသဆုံးခဲ့တဲ့ ေလထုပဲ။
အခါခါ ေသဆုံးခဲ့တဲ့ ေလထုပဲ။
အဏုျမဴေဆာင္း ေအးေအးႀကီးထဲမွာ
ကၽြန္ေတာ့္ တစ္နံတလ်ားကုိ ၀ါးမ်ဳိမတဲ့
မဟာအမုိက္တုိက္ တိမ္လိပ္ႀကီးေတြနဲ႕
“ေန၀င္ရီတေရာ”လုိ႕ အိပ္မက္တယ္။
ရွိစုမဲ့စု ၾကယ္တစ္ပြင့္ကုိ ခတ္ႏွိပ္ၿပီး
မုိက္မဲရဲရင့္တဲ့ စိတ္ကူးေကာင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ
တစ္ခါက ဗာရာဏသီမွာ ငုိက္မ်ည္းေနခဲ့ဖူးတာ
ဟယ္လင္မင္သမီးရဲ႕
နိမိတ္ဖတ္ ဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာ
ပုဂံျပည္ရဲ႕ အုတ္ဖုတ္သမား တစ္ေယာက္
ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာ. . .

ေရွ႕ေခတ္ ေရာမအင္ပါယာက
ရထားေမာင္းသမား ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာ. . .
မန္ခ်က္စတာ ယူႏုိက္တက္
ေဘာသမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာ
ဖာ႐ုိဘုရင္ရဲ႕ သမားေတာ္ႀကီး ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာ
ဘာဆုိဘာမွ်
ကၽြန္ေတာ့္ လက္ဖ၀ါးေပၚမွာ ပါမလာခဲ့ဘူး။
မ်က္ႏွာသစ္ထားတဲ့ မနက္ခင္းတစ္ခ်ပ္ ရွိတယ္။
ဘာမဆုိ လုိတရတဲ့ ေလႏုေအးေတြ ရယ္ေမာလုိ႕
ေလးနာရီျခားတစ္ခါ
ကၽြန္ေတာ္ မြတ္သိပ္တယ္။
အိပ္မက္ကပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ
အိပ္မက္က ႏႈိးၿပီး
အိပ္မက္ ျပန္ျဖစ္သြားေစခဲ့ေပါင္းမ်ားၿပီ။
အႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ၿပီ။
(၃၁) ဘုံမွာ အခံစားတတ္ဆုံးေကာင္အျဖစ္
သူမနဲ႕ ေတြ႕ဆုံခဲ့ပုံကုိေတာ့
မ်ိဳသိပ္ထားရဦးမယ္။ ။

ေဇာ္ထြဋ္ႏုိင္

( ပ်ံ႕ လြင့္ ေန ေသာ ေတး ႏွင့္ က ဗ်ာ ၀ိ ညာ ဥ္ , ဘေလာဂ္မွ ကူးယူေဖၚျပသည္)

မိတ္ေဆြမုန္တုိင္း

မိတ္ေဆြမုန္တုိင္း

မုန္တုိင္းကေတာ့
ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းရယ္ မရွိဘူး။
ခက္တာက
ကၽြန္ေတာ္ စိန္ပန္းနီေတြခ်ည္း
အိပ္မက္တယ္။

ရွင္းၿပီးသား
သူ
စိတ္ကူးယဥ္ သိပၸံ၀တၳဳမရွိ
ေႏြေန႕ခင္း ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕မႈ မရွိ
ဟန္လုပ္နားဆင္မယ့္ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ မရွိ
ႀကိဳးမဲ့ တယ္လီဖုန္းမရွိ
ေနာက္. . .
အေၾကာက္အလန္႕ မရွိ
ခန္းဆီးစကြယ္လုိ႕ မသူေတာ္ကိစၥျဖစ္မွာ
မႀကိဳက္ဘူး
ေလာကပါလထက္
ေတာသားအထာ မက်သူေတြကုိ ယုံၾကည္
နည္းနည္းဟန္ေဆာင္ၿပီး
မ်ားမ်ားအားမနာပနဲ႕ တုန္ရီလြန္းလုိ႕
စိတ္အက်င့္နဲ႕ လုိက္ေအာင္
အုိႀကီး အုိမ ဆံရွည္ထားတတ္သူ
ကၽြန္ေတာ္. . .
တစ္ေန႕က. . .
စာႏွစ္ေစာင္လာတယ္
၁။ ဗာဂ်ီးနီးယားက မိတ္ေဆြ ယာဥ္တုိက္မႈနဲ႕ ေသဆုံးတဲ့နာေရး
၂။ တစ္ပင္ထူတဲ့ ညီေလး သားဦးေမြးတဲ့ သာေရး
မုန္တုိင္းကေတာ့
ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းရယ္ မရွိပါဘူး။ ။

၁၂ ဇြန္ ၂၀၀၂
ေဇာ္ထြဋ္ႏုိင္

( ပ်ံ႕ လြင့္ ေန ေသာ ေတး ႏွင့္ က ဗ်ာ ၀ိ ညာ ဥ္ , ဘေလာဂ္မွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္.)

ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ မညာေသာႏွလံုးသားၿဖင့္ ေတြ႕ရွိခ်က္

ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ မညာေသာႏွလံုးသားၿဖင့္ ေတြ႕ရွိခ်က္

(၁)
ခုလိုကာလ
ခဏေတာ့ေနပါေစ
ေနအလာအလင္းၿဖန္းရင္
နန္းဇာတိရုပ္ေပၚလိမ့္မယ္။
က်င္လံု လို
အလုိေတာ္ရိဇာတ္ေကာင္ကမွ
ၾကည့္ရေကာင္းပါေသးတယ္ ။
(၂)
အခုတေလာ
ေခတ္အစားဆံုး
ဧရာမလႈပ္ရွားမႈဟာ
အစည္းအေဝးပါပဲ ။
ဒါလဲ
ေရာဂါပဲ လို႔
ငါ့ရဲေဘာ္ကေၿပာဖူးတယ္။

(၃)
ဒီေကာင္က
ေၾကာင္တယ္
ေဖာက္ၿပန္တယ္...တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ေတာ္လွန္တယ္
မွန္ကန္တယ္တဲ့
သတင္းေပး..နဲ႔
မိတ္ဖြဲ႕ခဲ့သူက
သူရသတၱိၾကီးမားစြာ
အခန္းမွာမရွိသူအား
စြဲခ်က္မ်ား တင္ရဲ႕။
စာစဖတ္ခါစ
အစည္းအေဝးတက္ေလ့က်င့္သူ
စကားေၿပာေလ့က်င့္သူ
လူမမယ္တစ္စုဟာလည္း
ဟုတ္ပါတယ္... တဲ့။
ေထာက္ခံပါတယ္တဲ့ ..
ဟန္နဲ႔ပန္နဲ႔ ထေအာ္တယ္။
(၄)
ေၾသာ္
ဇလုပ္ၿပသံ
အပုတ္ခ်သံ
ပုတ္ခတ္သံ ခုတ္ၿဖတ္သံမ်ား
ရန္ကုန္မွာ
သံစံုၿမည္ဟည္း
ေတာ္လွန္ေရးၾကီးတစ္ခုေပါေလ။
(၅)



(၆)
ပါလီမန္ေခတ္
အသံခ်ဲ႕ဓါတ္ခြက္နဲ႔
ဆက္သြယ္တဲ့အလုပ္
လုပ္ေနသူေတြလဲ
လုပ္ေနတာပါပဲ။
သူရဲေကာင္းမ်ား
စကားႏႈတ္ဆိတ္
အလုပ္ၾကိတ္လုပ္သြားခဲ့တယ္။
ငါဦးခိုက္ရွိခိုးမယ္။
(၇)
အို ..သူရဲေကာင္းတုိ႔
ေၿခအစံုမွ
ေၿမတစ္မႈန္က်န္ရစ္
ေအာင္ခ်ိမ့္ ၿဖစ္တယ္။
တစ္ေလာကလံုး
အက်ည္းတန္ဆံုးအရာဟာ
သစၥာေဖာက္မ်က္ခြက္ၿဖစ္တယ္။ ။
ေအာင္ခ်ိမ့္
(ပန္းႏုေရာင္အိပ္မက္ ကဗ်ာစုမွ)

(ဆရာမ မေနာ္ဟရီ ဘေလာဂ္မွ ကူးယူပါသည္။)

ဒီဇင္ဘာ (၂၀) ရက္တမ္းခ်င္း (သို႔မဟုတ္) ရဲေဘာ္ရဲ႕ကဗ်ာ

ဒီဇင္ဘာ (၂၀) ရက္တမ္းခ်င္း (သို႔မဟုတ္) ရဲေဘာ္ရဲ႕ကဗ်ာ
ေမာင္ေလးေအာင္

တင္းတင္းကိုက္ထားတဲ့
ငါ့ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းဟာ
ျဗန္းကနဲ ကြဲထြက္
ေသြးအစက္စက္ စီးလိမ့္လာတယ္
ငါ အံႀကိတ္ၿပီး
လက္သီးကို တင္းတင္းဆုပ္မိတယ္
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္
ရဲေဘာ္ဟာ
ဒီေနရာမွာ က်ဆံုးသြားခဲ့တယ္။


ကတၱရာလမ္းကိုခြာ
ရာဇ၀င္႐ုပ္ေရးအရ
သုေတသနလုပ္ရင္
ရဲေဘာ္ရဲ႕
နီျမန္းတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေတြ႔ရမယ္။

ဘယ္သူေတြ ျငင္းႏိုင္မလဲ
စီး၀င္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ရဲ႕ေသြးေတြအေၾကာင္း။

သင္းတို႔တေတြက
ရဲေဘာ္ရဲ႕ဂုဏ္အထူးထူးကို
ေဖာ္က်ဴးဖို႔ ျငင္းဆန္ၾကတယ္။

ဘယ္သူေတြရွိဦးမလဲ
ရဲေဘာ္မုန္းခဲ့တဲ့သူေတြေပါ့
သင္းတို႔အမုန္းကို
ရဲေဘာ္က စိမ္းကားတဲ့ အျပံဳးနဲ႔
ျပံဳးမွာပဲ ယံုတယ္။

စပါတာကပ္(စ္)ရဲ႕ဂုဏ္ေရာင္
ကုန္းေဘာင္သူပုန္
ဂဠန္ဆရာစံ
ငုယင္ဗန္ထ႐ြိဳင္း
အတိုင္းမသိေသာ
ေခ်ေဂြဗားရား ... စေသာ
အာဇာနည္ေထာင္ေသာင္းတို႔ႏွင့္အတူ
ရဲေဘာ္ဟာ နီရဲ၀င္းလက္ခဲ့တယ္။

ျပည္သူခ်စ္တဲ့
အာဇာနည္အႏွစ္ဟာ
ႏုပ်ဳိစိမ္းလန္းေနမွာပဲ
မုခ်ယံုတယ္။

ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ရဲေဘာ္
ဒီေနရာမွာ တို႔ဟာ
စာရြက္ေတြ အတူတူေ၀ခဲ့ဖူးတယ္။

ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ရဲေဘာ္
ဒို႔ဟာ ဒီေနရာမွာ
ရဲေဘာ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ဂုဏ္ျပဳခဲ့ဖူးတယ္။

ရဲေဘာ္ရဲ႕အခန္းဆက္တိုက္ပြဲ
ရဲေဘာ္ရဲ႕ တရားတဲ့ တိုက္ပြဲေတြအေၾကာင္း
ဒီေနရာကိုလာၿပီး
ရဲေဘာ္ရဲ႕ စီးခဲ့တဲ့
နီရဲတဲ့ ေသြးစက္ေတြေပၚမွာ
ငါ့ရဲ ႔ ျဖဴေရာ္ေနတဲ့ မ်က္ရည္နဲ႔
သူရသတၱိမဲ့တဲ့ ႐ိႈက္သံနဲ႔
ဂုဏ္အခန္းခန္းကို
ညစ္ႏြမ္းေအာင္ ငါမလုပ္ဘူး။

ကဗ်ာတပုဒ္
ဟုတ္တယ္ ငါ့ရဲ႕ကဗ်ာတပုဒ္
ရဲေဘာ္ရဲ႕ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔
ႀကိဳးစားတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္။

လက္ခံပါ ရဲေဘာ္
ေအာ္ဟစ္ၿပီး ငါပန္ၾကားတယ္။

ျပန္ျငင္းပါရေစ
ဒီကဗ်ာဟာ ငါ့ရဲ႕ကဗ်ာမဟုတ္ဘူး။

ဖတ္ၾကည့္စမ္းေလ
စီးဆင္းခဲ့တဲ့ ေသြးစက္ေတြရယ္
ဘယ္သူ႔ေသြးလဲ
ရဲေဘာ္ရဲ႕ ပူေႏြးတဲ့ ေသြး
မခန္းေျခာက္ေသးတဲ့ ေသြးေတြ
အို ... ... ရဲေဘာ္ရဲ႕ေသြးအစက္စက္နဲ႔
ရဲရဲလက္လက္
သီယွက္ထားတဲ့
ရဲေဘာ္ရဲ႕ကဗ်ာပါလား။ ။

ေမာင္ေလးေအာင္

ဖူးခ်စ္က သင္တို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္

ဖူးခ်စ္က သင္တို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္
ေမာင္ေလးေအာင္

တိုက္ရဲ၀ံ့ျခင္း၊ ေသရဲျခင္းပဲ
ေသရဲ၀ံ့ျခင္း၊ ျမင့္ျမတ္ျခင္းပဲ
တိုက္ရဲေသရဲ၊ ရဲရင့္စြဲသည္
ရဲေဘာ္၏ႏွလံုးသား အနီေရာင္။

နီေသာႏွလံုးသား၊ ေမတၱာပြား၍
သင္လူသားတို႔ကို ခ်စ္ခဲ့သည္။

နီေမာင္းဆြတ္ဆြတ္၊ ရင္သည္းပြတ္မွ
သင္လြတ္လပ္ျခင္းကို ခ်စ္ခဲ့သည္။

လြတ္လပ္ေရးအတြက္
ေသြးကိုပူေဇာ္၊ တိုက္ေသေပ်ာ္သည္
ရဲေဘာ္အသက္ စြန္႔ခဲ့သတည္း။

ဖူးခ်စ္ …
ျပည္သစ္ရည္စူး၊ ႏွလံုးဦးမွာ
ေသြးလူးလိမ္းက်ံ၊ စေတးခံသည္
ေတာ္လွန္ခဲ့ေသာ ပန္းတပြင့္။

ပန္းနီတပြင့္၊ ေျမမွာသင့္လည္း
ေမႊးရင့္ထံုဆဲ ၾကိဳင္ဆဲ လႈိင္ဆဲပါတကား။

အမိေျမကို
ေျခက်ဴးမခံ၊ အံုၾကြလွန္သည္
ခ်က္ျပည္သစ္၏ ၾကယ္နီ။

ဘီယာတျမံဳ႕
ေပါင္မုန္႕တဖဲ့၊ မလွယ္ခဲ့ဘူး
ေသြးနဲ႔လဲတဲ့သူရဲေကာင္း။

ခ်က္ျပည္သူတို႔
ေတြးယူေစ့စစ္၊ အားအင္သစ္ေလာ့
ဖူးခ်စ္က သင္တို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္။

သူ႔ကိုခ်စ္ရင္
ျပည္သစ္ပန္းဖူး၊ နီနီဦးကို
ဖူးခ်စ္ဂူမွာ၊ ရဲရဲပြင့္လိုက္စမ္းသာ …။

ေမာင္ေလးေအာင္ (မိုးေ၀ မဂၢဇင္း - ၁၉၆၈)