(၁)
စစ္ဖိနပ္ေတြႄကီးစိုးတဲ့
ေခတ္ေတြမွာ
ကၽက္သေရအလွေတြနဲ႔တင့္ဆန္း
၀ါထိန္ထိန္ပိေတာက္ပန္းကို
အသေရ ညိႈးႏြမ္းေအာင္ မႁပဳစားႏိုင္ႂကဘူး ။
(၂)
‘အတာေရေလး .... ေအးပါတယ္ဆို’ ကအစ
‘တူးပို႔တူးပို႔ ေတးသံသာ’အဆံုး
ငါတို႔ေခတ္ရဲ႔ ဂႏၲ၀င္
သႄကၤန္မိုး ေတးသီခၽင္းသံစၪ္မၽား
‘အိုး .... ကေလးလႈပ္ပါၪီးး’ထဲ
ႁမဳတ္ခၽည္ ေပၚခၽည္ ....။
ေရကူး၀တ္စံု သာသာ
မလံု႔တလံုေတြႂကားထဲမွာ
ႁမဳတ္ခၽည္ ေပၚခၽည္ ....။
မတရား ရက္စက္ ဖိႏွိပ္မႈမၽား ေအာက္မွာ
ႁမဳတ္ခၽည္ ေပၚခၽည္ ။
အာဏာရွင္တို ့လက္ထက္သႄကၤန္တိုင္းဟာ
ပၽက္စီးခၽင္တိုင္း ပၽက္စီး
ညီအကိုတို႔ေရ ....
ယၪ္ေကၽးမႈတခုကို .... (ဒင္းတို ့)
စနစ္တကၽ ဖၽက္စီးႁပေနတယ္ ....။
(၃)
ကပ္ဆိုးမၽား
တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ တေႁဖးေႁဖးမၽားလာ
ဘုရားသခင္ရဲ႔ဗၽာဒိတ္ေတာ္လာ
ကမၻာကိုေဆးေႂကာမယ့္ ေန႔ရက္ေတြဟာ
အလုအယက္ ေရာက္ရွိလာႂကႃပီပဲ ....။
အေႂကာက္တရားနဲ႔ ေခၽာက္ခၽားေနတဲ့
လူတစုရဲ႔ လက္မွာ
စြန္းထင္းေပကၽန္ေနတဲ့
အႁပစ္မဲ့ ႁပည္သူရဲ႔ေသြး
အတာေရႏဲ႔ ေဆးလဲမရ
ဘာေရနဲ႔မွ ေဆးလို႔မရ
ပၽက္စီး ဆံုးရႈံး ဘ၀တုန္းရတဲ့
အသက္ေတြအတြက္
‘အလွည့္ကၽရင္ မႏြဲ႔ႂကစတမ္းေပါ့ကြာ’
၀ါထိန္ထိန္ပိေတာက္ပန္းက ေႁပာတဲ့အသံ
ေခတ္တေခတ္လံုး ပဲ့တင္ရိုက္ခတ္လို႔ ....။
ရဲရင့္သက္ဇြဲ
ဧႃပီ၊ ၂၀၁၀
Thursday, April 22, 2010
Saturday, April 03, 2010
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ အေျခခံရပ္တည္ခ်က္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္၏ အေျခခံရပ္တည္ခ်က္
ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္က မိမိရဲ့ အေျခခံနိုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္နဲ့ ဝါဒသေဘာ ထားကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလအတြင္းမွာ ျပင္ပသို့ အမွာစကားပါးလိုက္ရာမွာ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ မိန့္ခြန္းသံုးခု အတိုင္း ျဖစ္တယ္လို့ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ မိန့္ခြန္း/ေဆာင္းပါးေတြကေတာ့ --
၁။ "လြတ္လပ္မႈကိုဘဲ က်မတို့လိုခ်င္တယ္" Parade မဂၢဇင္း၊ မတ္လ ၉ ရက္ ၂၀၀၃
၂။ "က်မတို့လြတ္လပ္မႈကိုျမွင့္တင္ဖို့ သင္တို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကိုအသံုးခ်ျကပါ" New York Times သတင္းစာ၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၄ ရက္ ၁၉၉၇ (ဝါရွင္တန္ျမို့ေတာ္ အေမရိကန္တကၠသိုလ္ဂုဏ္ထူးေဆာင္ပါရဂူဘြဲ့လက္ခံမိန့္ခြန္း)
၃။ ေနရူးဆု လက္ခံမိန့္ခြန္း၊ နယူးေဒလီ၊ အိႏၵိယနိုင္ငံ၊ ၁၉၉၃
(၁)
လြတ္လပ္မႈကိုဘဲ က်မတို႔လိုခ်င္တယ္
ျမန္မာႏိုင္ငံတဝန္း ခရီးသြားလာရင္း က်မက လူေတြကို ဘာလို႔ဒီမိုကေရစီ လိုခ်င္တာလဲလို႔ ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ မၾကာခဏဆိုသလို အၾကားရဆံုးအေျဖကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ က်မတို႔ လြတ္ေျမာက္ခ်င္လို႔ဆိုတာပါပဲ။ သူတို႔ အက်ယ္ ခ်ဲ့ျပီးမေျပာရဘဲ သူတို႔ဘာေျပာတယ္ဆိုတာ က်မနားလည္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ့ကံၾကမၼာကို သူတို႔ကုိယ္တိုင္ ပံုေဖာ္ ဆံုးျဖတ္ခြင့္မရွိဘဲ ဖိႏွိပ္ခံေနရတာကေန လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကပါတယ္။ လက္နက္အင္အားေပၚအေျချပုတဲ့ အမိန္႔ေတြနဲ႔ ထင္ရာစုိင္းမႈေတြေအာက္ ေရာက္ေနရတဲ့၊ သူတို႔ရဲ့ နိစၥဓူဝျကံုေတြ႔ေနရတဲ့ အျဖစ္ေတြကို မလိုခ်င္ၾကေတာ့ပါဘူး။
လူငယ္ေတြကို က်မက လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတာဘာလဲလို႔ ေမးၾကည့္တဲ့အခါ သူတို႔က သူတို႔စိတ္ထဲရွိတာေတြကို ရွိတဲ့အတိုင္း ရင္ဖြင့္ေျပာျပခ်င္တာလို႔ဆိုပါတယ္။ သူတို႔အသိဉာဏ္ပညာစိန္ေခၚမႈကို ျဖည့္ဆည္းမေပးႏိုင္တဲ့ ပညာ ေရးစနစ္အေပၚ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို သူတို႔ ထုတ္ေဖာ္ေျပာလိုၾကပါတယ္။ ေဝဖန္၊ ေဆြးေႏြး၊ ျငင္းခံုႏိုင္သူေတြျဖစ္ျပီး စုရံုး၊ သီဆို၊ ေအာ္ဟစ္၊ ၾသဘာေပးႏိုင္ဖို႔ ေထာင္ေသာင္းသိန္းမကစုေဝးႏိုင္သူေတြ ျဖစ္လိုၾကပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူငယ္ေတြဟာ က်ယ္ျပန္႔လြန္းတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ အံမခန္းမႈေတြျပည့္ေနတဲ့ လူငယ္ဘဝရဲ့ ႏိုးၾကားတက္ျကြတဲ့ အရြယ္ေတြကို အျပည့္အဝပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္။ မေရရာမႈေတြ၊ ျကီးက်ယ္မႈေတြနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြ၊ ေတာက္ပခမ္းနား မႈနဲ႔ ဖီလာဆန္႔က်င္မႈေတြ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္မႈနဲ႔သိမ္ေမြ႔မႈေတြ တန္းစီျပည့္ေနတဲ့ လူငယ္ဘာဝကို အျပည့္အဝရယူလို ၾကပါတယ္။
ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြအေနနဲ႔ေရာ ဘာေတြအလိုရွိပါသလဲ။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းျကီးျမင့္မႈရဲ့ ဖိစီးမႈဒဏ္ေၾကာင့္ အား ဆုတ္ျငီးေငြ႔ေလာက္ေအာင္ အိမ္မႈထိန္းသိမ္းေနရတဲ့ဘဝက လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာေတြးေတာ ၾကံဆမိလို႔ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ အျပစ္ေပးအေရးယူခံရမလား ဒါမွမဟုတ္ ကေလးေတြမ်ား ဘဝရဲ့အခြင့္အလမ္းေတြ ဆံုးပါး သြားမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈေတြက ကင္းလြတ္ခ်င္ၾကပါတယ္။ မိသားစုကို ေထာက္ပံ့ႏိုင္ေအာင္ ခႏၶာကုိယ္ ရင္းေနရတဲ့ဘဝက လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ေတာင့္တေနၾကတဲ့အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (အမ်ားျကီးကို) ရွိပါ တယ္။
က်မ ေတြ႔ဆံုခဲ့တဲ့ လယ္သမားယာသမားေတြဆိုရင္ သူတို႔ဆႏၵအတိုင္း စိုက္ပ်ိဳးထြန္ယက္ခ်င္ၾကတယ္။ မေတာ္ မတရားေစ်းႏိွမ္ခံရျပီး အစိုးရကို မေရာင္းမေနရ ျခိမ္းေျခာက္ခံရတာမ်ိဳးေတြက ကင္းလြတ္ျပီး သူတို႔ထြက္ကုန္ေတြကို ကုိယ့္ဆႏၵနဲ႔ကိုယ္ ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းခ်လိုၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ နိစၥဓူဝ ေျမနဲ႔ဖက္ျပိီး ဘဝကို ရုန္းကန္ရပ္တည္သူ ေတြပါ။ ဒီလိုၾကမ္းတမ္းတဲ့ဘဝေတြအေပၚမွာ က်ိဳးေၾကာင္းမဆီေလ်ာ္တဲ့အမိန္႔ေတြနဲ႔ နားလည္ရခက္တဲ့ အာဏာပိုင္ ေတြေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး မလိုခ်င္ၾကေတာ့ပါဘူး။
ဒါနဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အဖြဲ႔ဝင္ က်မတို႔ေရာ လို႔ေမးစရာရွိပါတယ္။ ဘာလို႔ က်မတို႔တေတြ တိုင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ခက္ခက္ခဲခဲလုပ္ကုိင္ေနပါသလဲ။ ဒီလိုလုပ္ကိုင္ေနတာဟာ ဒီမိုကေရစီအေပၚ မေရမရာနဲ႔ အေကာင္း ျမင္ေမွ်ာ္လင့္ျပီး ထင္ရာလုပ္ကိုင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ သူရဲ့ေတာက္ပမႈကို ၾကာရွည္ထိန္းႏိုင္ ေအာင္ အျမဲတေစအေရာင္တင္ေပးရတဲ့ ရတနာတပါးျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်မတို႔သိပါတယ္။ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးတာ၊ အခိုးခံရ တာေတြမျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔ ဒီမိုကေရစီကို မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္ရႈေနရပါလိမ့္မယ္။
လြတ္လပ္တဲ့ျမန္မာျပည္ကသာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာကို တန္ဖိုးထားေလးစားတဲ့ႏိုင္ငံ တည္ေထာင္ႏိုင္မွာမို႔ လြတ္ ေျမာက္ေရးအတြက္ကို က်မတို႔တေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္ျကိုးစားေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
တိုင္းျပည္တဝွန္းလွည့္လည္သြားတဲ့အခါ လူေတြက က်မ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြ၊ ပထမ အျကိမ္ ေျခာက္ႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယအျကိမ္ ဆယ့္ကိုးလေနရတာမွာ ဘယ္လိုခံစားရသလဲလို႔ ေမးၾကပါတယ္။ မိသားစု မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ခြဲခြာျပီး က်မဘယ္လိုေနခဲ့သလဲေပါ့။ ဒီအာဏာရွင္ႏိုင္ငံမွာ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ အက်ဥ္းခ်ခံရသူကသာ အမွန္တကယ္လြတ္လပ္သူျဖစ္ေနတာ ဂြက်လွတယ္လို႔ က်မျပာခ်င္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ က်မတို႔ဟာ က်မတို႔ရဲ့သာမန္ဘဝလြတ္လပ္ခြင့္ေတြကို ေပးဆပ္ထားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူသားဘဝရဲ့ တန္ဖိုးအရွိဆံုး ျဖစ္တဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္အမွန္တရားအေပၚ က်မတို႔ ၾကံ့ၾကံ့ခံရပ္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။
ဒီမွာ ျပည္သူလူထုအတြက္ က်မ အလိုခ်င္ဆံုးကေတာ့ စစ္မွန္တဲ့လြတ္လပ္ခြင့္ေအာက္မွာ လံုလံုျခုံျခံုေနရဖို့နဲ့ စစ္မွန္တဲ့လံုျခံုမႈေအာက္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။ ေၾကာက္ရြံ႔မႈရဲ့ ႏံုးခ်ည့္ေသးသိမ္ေစတဲ့ အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြ ကိုဖယ္ရွားျပီး ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ လြတ္လပ္တဲ့လူသားေတြအျဖစ္ ေခါင္းေမာ့ဂုဏ္ယူႏိုင္သူေတြ ျဖစ္လာမွာကို က်မ ေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။ က်မတို႔အားလံုးအတြက္ ပိုျပီးေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့၊ လံုျခံုမႈလည္းပိုရွိတဲ့ လူ႔ေဘာင္ဘဝ တည္ ေဆာက္ဖို႔ စည္းစည္းလံုးလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျကိုးပမ္းၾကတာကို က်မေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကိုယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ အနာဂတ္ကိုတက္လွမ္းျပီး တန္ဖိုးရွိတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျမင့္ျမင့္မားမားနဲ့ စိန္ေခၚမႈအားလံုးကိုရင္ဆိုင္တာ က်မေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။ "ဒီတိုင္းျပည္ဟာ ဒီေျမကို ခ်စ္သူ၊ ဒီေျမမွာေန၊ ဒီေျမမွာေသခဲ့သူအားလံုးအတြက္ ထိုက္တန္တဲ့တိုင္းျပည္အျဖစ္ ဘိုးဘြားအေမြအႏွစ္အတြက္ ဂုဏ္ယူရျပီ" လို႔လည္း က်မေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတြဟာ ျပည္သူ လူထုရဲ့ဆႏၵသာ ေနာက္ဆံုးမွာေအာင္ပြဲမုခ်ရရမယ္ ဆိုတဲ့ခိုင္မာတဲ့ယံုၾကည္မႈနဲ႔ က်မတို႔အားလံုး ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျကိုးပမ္း လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြရဲ့ ပကတိဦးတည္ရာပဲျဖစ္ပါတယ္။
(ဝါရွင္တန္ပို႔စ္ သတင္းစာႏွင့္တြဲထြက္သည့္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ မတ္လ ၉ ရက္ေန႔ထုတ္ Parade သတင္းစံုမဂၢဇင္းတြင္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေရးသားသည့္ All We Want is Our Freedom ေဆာင္းပါးကို ထိုက္သူႏုိင္ ဘာသာျပန္ဆိုတင္ျပထားသည္။)
(၂)
က်မတို့လြတ္လပ္မႈကို ျမွင့္တင္ဖို့ သင္တို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကိုအသံုးခ်ျကပါ
က်မတို့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီအေရးျကိုးပမ္းေဆာင္ရြက္ေနသူေတြဟာ ဖိႏိွပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားလြန္းတဲ့ လူ႕အဖြဲ့ အစည္းမွာ သူ့ကၽြန္အျဖစ္ ေအးေအးေဆးေဆးေနမယ့္အစား အေျခခံလူ့အခြင့္အေရးအတြက္ ရပ္တည္တိုက္ပြဲဝင္ဖို့ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ ေရြးခ်ယ္ျကပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ့ ေတာ္လွန္ေရးဟာ တရားမွ်တမႈနဲ့ စာနာ နားလည္မႈအေပၚ အရင္းခံ တဲ့ ယံုၾကည္မႈ ရိွမွသာလွ်င္ ျဖစ္မယ့္္ အၾကမ္းမဖက္လႈပ္ရွားမႈတရပ္သာျဖစ္ပါတယ္။
လူဆိုတာ မိမိေကာင္းစားေရးကိုသာအဓိကထားတဲ့ စီးပြားေရးအက်ိဳးအျမတ္ကိုသာ ေရွးရႈတတ္သူ သတၱဝါသာ ျဖစ္တယ္လို႔ တခ်ိဳ႕က ဆိုေကာင္းဆိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မိမိယံုၾကည္ခ်က္နဲ့ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြကို စြဲကိုင္ၿပီး ျပင္းထန္လွတဲ့ အျပစ္ေပးအေရးယူမႈေတြကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရင္ဆိုင္ဖို့ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ုိးသမီးေတြလည္း ဒုနဲ့ ေဒး ရိွေသးတယ္ဆိုတာကိုျကည့္ယင္ အဲဒီအဆိုဟာ ေသးသိမ္က်ဥ္းေျမာင္းလွတယ္ဆိုတာ သိပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုအမ်ိဳး ေကာင္းသမီး၊ အမ်ုိးေကာင္းသားေတြ က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ေျမာက္မ်ားစြာရိွေနေသးတာေျကာင့္ က်မလြန္စြာ အားတက္မိ ပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြရဲ့ တက္တက္ျကြျကြပါ၀င္လႈပ္ရွားမႈေတြေျကာင့္ ေတာ္လွန္ေျပာင္း လဲမႈေတြ ေပၚေပါက္လာတတ္တ့ဲ ႏိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈတရပ္ရွိတယ္လို့ အမ်ားကလက္ခံထားၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ကေန သူတို႔ရဲ့နိုင္ငံေရးဘဝကို အစျပုခဲ့တဲ့ က်မအေဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အပါအဝင္ ငယ္ရြယ္နုနယ္တ့ဲ ေခါင္းေဆာင္မ်ားေၾကာင့္ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးျကိုးပမ္းလႈပ္ရွားမႈဟာ ေအာင္ပြဲခံခဲ့ရပါတယ္။
ဒီလို ထူးထူးျခားျခား ရဲရင့္တက္ျကြတဲ့ ဆန္႕က်င္အာခံလိုစိတ္ေတြနဲ့ ၾသဇာတိကၠမျကီးမားလွတ့ဲ အတိုက္အခံ အဖြဲ့အစည္းမ်ုိးကို ဘယ္လိုအာဏာရွင္အစိုးရမဆို ပစ္မွတ္ထားေခ်မႈန္းမွာ အေသအခ်ာပါဘဲ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကတည္း က အာဏာရလာတ့ဲ ျမန္မာစစ္အစိုးရကေတာ့ အာဏာရျပီးသိတ္မျကာခင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦးကို ဖ်က္ဆီးခဲဲ့တဲ့အျပင္ ေက်ာင္းသားေတြ အသင္းအပင္းဖြဲ့စည္းခြင့္ကိုပါ တရားမ၀င္ေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ပါတယ္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာေတာ့ အရပ္သားအေရၿခံဳထားတ့ဲ စစ္အစိုးရတပိုင္း ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီရဲ႕ အုပ္ခ်ုပ္မႈ ကို ျမန္မာျပည္သူေတြ ဆန္႕က်င္အာခံခဲ့ပါေတာ့တယ္။ တတိုင္းတျပည္လံုးမွာျဖစ္ပြားေနတဲ့ ဆႏၵျပပြဲေတြကို ထိပ္ဆံုးကေန ဦးေဆာင္ေနတဲ့သူေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြျဖစ္ျပီး သူတို႔ရဲ႕ အဓိကေတာင္းဆိုခ်က္ ေတြထဲက တခုကေတာ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ့စည္းခြင့္ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီအတြက္ စစ္အာဏာရွင္ေတြတံု့ျပန္လိုက္တဲ့အေျဖကေတာ့ သူတို့ကို ပစ္သတ္လိုက္ျကတာပါဘဲ။ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ျကာလာတ့ဲအထိ ျမန္မာျပည္ကေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြဟာ မိမိတို့အက်ုိးျဖည့္ဆီးေပးျပီး မိမိတို့ အမွန္တကယ္ လိုခ်င္ေတာင့္တလွတဲ့ ေက်ာင္းသားအဖြဲ့အစည္းမ်ုိးကို မတည္ေထာင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။
အခု သိပ္မၾကာလွေသးတဲ့ ဒီဇင္ဘာလကေတာင္မွ ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ႕စည္းေရးကိုေတာင္းဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသား ဆႏၵျပပြဲတရပ္ ေပၚေပါက္ခဲ့ျပီး အဲဒီဆႏၵျပပဲြေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ လ်စ္လ်ူရႈခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီဆႏၵျပပဲြမွာ ပါ၀င္သူေတြ ကို အင္အားသံုးျဖိဳခြဲဲခဲ့ျပီး က်မရဲ့ပါတီျဖစ္တ့ဲ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ့ခ်ုပ္က လူငယ္ပါတီဝင္ေတြကို အဆိုပါဆႏၵျပပြဲ စီစဥ္ရာမွာ ပါဝင္တယ္ဆိုတဲ့စြပ္စြဲခ်က္နဲ႕ ဖမ္းခဲ့ပါတယ္။ က်မကိုလည္း ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့ ေတြ့ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့တယ္ ဆိုၿပီး စြပ္စဲြခဲ့ပါေသးတယ္။
ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ေတြဆံုေဆြးေႏြးတာဟာ အစိုးရကို ပုန္ကန္ျခားနားတယ္လို့ အမွန္ တကယ္သာ ယူဆေနမယ္ဆိုယင္ က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဝမ္းနည္းစိတ္မေကာင္းစရာေတြ ထပ္ျပီးေပါ္ေပါက္လာေတာ့မွာ ျဖစ္ ပါတယ္။ က်မပါတီဟာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြကို စာနာေထာက္ခံေျကာင္း ဘယ္တံုးကမွာ လွ်ုိ့ဝွက္ မထားခဲ့ပါဘူး။ က်မတို့ဟာ မတူညီတဲ့မ်ုိးဆက္ေတြအျကား နီးစပ္ေအာင္ ျကိုးပမ္းေနျပီး ဒီလုိျကိုးပမ္းျခင္းအားျဖင့္ က်မတုိ့ရဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ့ အားထုတ္မႈေတြ ဆက္လက္ရွင္သန္တည္တန့္ၿပီး က်မတို့တုိင္းျပည္ရဲ့ အေသြးအသား ထဲ ေပါင္းစည္းယွက္ႏြယ္သြားေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္။
က်မတို႔ဟာ ကိုယ့္ထက္အဆမတန္သာလြန္တဲ့အင္အားေတြကို အံတုယင္း၊ စစ္အာဏာနဲ႕ အစိုးရဗ်ဴရိုကရက္ ယႏၱရား ေပါင္းစည္းထားတ့ဲအားကို ဆန္႕က်င္အာခံယင္း တခါတေလမွာ သံသယေတြ ဝင္လာတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လို သံသယမ်ုိးလဲဆိုေတာ့ လက္ရိွအမိန့္အာဏာေတြဟာ အျမဲတမ္းမပ်က္မသုဥ္း တည္ရိွမယ့္အရာေတြဘဲလုိ့ ယံုျကည္ ေနသူေတြရဲ႕ သံသယေတြပါဘဲ။ လက္ရိွအေျခအေနကိုဘဲ လက္ခံလိုက္တာဟာ အသင့္ေလွ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ နားလည္ယံုျကည္ထားသူေတြ အမ်ားျကီးရွိေနတာ အံ့ၾသစရာပါဘဲ။
က်မတို႔ဟာ ေျပာင္းလဲဖို႔လိုတ့ဲကိစၥေတြကို ေျပာင္းလဲဖို႔စြမ္းအားအေပၚ ယံုျကည္မႈရွိေပမဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ကေန လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီကို ကူးေျပာင္းဖို့သြားတဲ့ ခရီးလမ္းဟာ လြယ္လိမ့္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီမိုကေရစီအစိုးရလက္ထက္ မွာ က်မတို႔ရဲ့ျပႆနာေတြအားလံုး ေျပေပ်ာက္သြားလိမ့္မယ္လို့ ဘယ္တုန္းကမွ ထင္ေယာင္မွားခဲ့တာမ်ုိး မရိွပါဘူး။ ေရွ႕မွာ က်မတို႔အတြက္ ႀကီးမားလွတဲ့စိန္ေခၚမႈေတြ ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာ က်မတို႔သိသလို တည္ၿငိမ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတရပ္တည္ေထာင္ဖို႔အတြက္ က်မတို႔ရဲ႕လႈပ္ရွားရုန္းကန္မႈဟာ က်မတို႔ရဲ႕ ဘဝသက္တမ္းမက ၾကာျမင့္ ေကာင္း ၾကာျမင့္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ႀကိဳတင္မွန္းဆထားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီလို လႈပ္ရွားရုန္းကန္ရာမွာ က်မတို႔ဟာ အထီးက်န္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ နားလည္ပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈနဲ့ တရားမွ်တမႈ ရွာေဖြရာမွာ က်မတို႔ကိုဂရုဏာသက္သူေတြ ကမၻာနဲ့အဝွန္း ရွိေနပါတယ္။ လူမ်ုိး၊ ဘာသာ၊ အသား အေရာင္မေရြး ေနရာတိုင္းက ခံစားေတြးေတာတတ္တဲ့ လူသားေတြအေနနဲ့ အဓိပၸာယ္ရိွတ့ဲျဖစ္တည္မႈကို လိုလား ေတာင့္တတာဟာ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းတပ္မက္မႈသက္သက္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြြာသာလြန္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအခြင့္ အေရးေတြ အျပည့္အဝရွိတ့ဲလူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ ေနထိုင္ခြင့္ရေနတဲ့ ကံေကာင္းလွသူေတြအေနနဲ႕ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ က်မတို႔ကမၻာျကီးရဲ့ အျခားေနရာေတြက ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွသူေတြကိုကူညီဖို႔ အင္မတန္ လိုအပ္လွပါတယ္။
က်မတို့လႈပ္ရွားရုန္းကန္မႈရဲ့ တစိတ္တပိုင္းကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းအေနနဲ႕ က်မတို့ ဆင္းရဲမဲြေတေန ရတာဟာ လံုေလာက္တဲ့ရင္းျမစ္နဲ့ ရင္းႏွီးျမႇုပ္ႏွံမႈေတြ ရွားပါးလြန္းလို႔မဟုတ္ဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေကာင္းေကာင္း ေပၚထြန္းေစ တဲ့ အေျခခံအေဆာက္အအံုေတြနဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြ နည္းပါးလြန္းလို႔သာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို သိျမင္နားလည္ေစျခင္း ပါဘဲ။
ဖိႏိွပ္လြန္းတဲ့အစိုးရေတြနဲ႕ ဆက္ဆံဖို့ ေနာက္တြြန့္စိုးရြံ့ျခင္းမရိွတဲ့ ႏိုင္ငံစံုစီးပြားေရးလုပ္ငန္းျကီးေတြ အမ်ားအျပား ရိွေနပါတယ္။ သူတို႔အေနနဲ႕ ျမန္မာ့စီးပြားေရးမွာ ပါဝင္ပတ္သက္ဖို့ လာေရာက္ရတာဟာ ဒီမိုကေရစီလုပ္ငန္းစဥ္ကို အကူအညီျဖစ္ေစဖို႔သာျဖစ္တယ္လို႔ အေၾကာင္းျပေလ့ရိွပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံေရးအာဏာနဲ႕ စီးပြားေရးကို လက္ဝါးျကီးအုပ္၊ ခ်မ္းသာျပီးသားလူတစုကိုသာ ပိုမိုခ်မ္းသာေစတဲ့ ရင္းႏွီးျမွုပ္ႏွံမႈေတြဟာ ဒီမိုကေရစီစနစ္အတြက္ အေျခခံအုတ္ျမစ္ေတြျဖစ္တဲ့ လြတ္လပ္မႈနဲ႕ တရားမွ်တမႈကို ေဖာ္ ေဆာင္ေပးနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေျကာင့္ အေတြးအေခၚလြတ္လပ္မႈနဲ႕ လူသားဆန္တဲ့စိတ္ကူးစံေတြကို ျမႇင့္တင္ေပးႏိုင္မယ့္ စြမ္းအားျဖန့္က်က္ဖုိ့ စိတ္ဝင္စားသူ ဘယ္သူမဆို ျမန္မာစစ္အစိုးရနဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ကုမၸဏီေတြကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႔က်င္ရပ္တည္သြားပါလို့ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပု၍ က်မတို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကို ျမွင့္တင္ဖို့ ရွင္တို့ ရဲ့လြတ္လပ္မႈကို အသံုးခ်ေပးပါလို့ ေတာင္းပန္ပါရေစ။
(ဝါရွင္တန္ျမို့ေတာ္ အေမရိကန္တကၠသိုလ္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ပါရဂူဘြဲ့လက္ခံမိန့္ခြန္းကုိ အေျခခံသည့္ New York Times ႏွင့္ International Herald Tribune သတင္းစာေဆာင္းပါး၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၄ ရက္ ၁၉၉၇)
(၃)
ဂ်ာဝါဟာလားလ္ေန႐ူး ဆုခ်ီးျမႇင့္ပြဲသို႔ ေပးပို႔သည့္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ဆုလက္ခံမိန္႔ခြန္း
နယူးေဒလီ၊ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ ၁၉၉၃
သမတႀကီး၊ ဒုသမတႀကီး၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၊ ေန႐ူးဆုေကာ္မတီဝင္မ်ား၊ သံတမန္မ်ား၊ ဂုဏ္သေရရွိဧည့္သည္ေတာ္မ်ားႏွင့္ မိတ္ေဆြမ်ားရွင့္
ဒီဆုေပးပြဲ အခါသမယဟာ ခံစားခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေပၚေပါက္ေစပါတယ္။ က်မကို အိႏၵိယႏိုင္ငံက လူေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔ သံေယာဇဥ္တြယ္မိေစတဲ့၊ အားေကာင္းတဲ့ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈေႏွာင္ႀကိဳးေတြ ဘံုႏိုင္ငံေရးစိတ္ကူးစံေတြရွိပါ တယ္။ က်မဘဝမွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံအေၾကာင္း၊ "ပန္ဒစ္ႀကီး" လို႔ က်မတို႔မိသားစုကအျမဲေခၚတဲ့ ပန္ဒစ္ေန႐ူးအေၾကာင္း ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ မျဖစ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ကာလဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ကိုအမွတ္တရနဲ႔ထူေထာင္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာနားလည္ မႈဆုတံဆိပ္ ခ်ီးျမႇင့္ခံရတာဟာ က်မအတြက္ ဂုဏ္ယူဝမ္းသာစရာျဖစ္ပါတယ္။
တဖက္ကၾကည့္ရင္ ဒီဆုကို က်မ လူတဦးခ်င္းအေနနဲ႔ရတာမဟုတ္ဘဲ ျမန္မာႏိုင္ငံဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္တေယာက္အျဖစ္ ရတာကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ က်မမွာ လူသားပီသ တဲ့ ေမတၱာက႐ုဏာစိတ္နဲ႔ ေက်းဇူးတင္ဝမ္းေျမာက္စိတ္ ျပည့္လွ်မ္းသြားမိပါတယ္။ ကမၻာတလႊားမွာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ တိုးတက္ျမင့္မားေရးအတြက္ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္အက်ဳိးေဆာင္ခဲ့သူေတြကို ခ်ီးျမႇင့္တဲ့ ဘြဲ႔ထူးဂုဏ္ထူးေတြလက္ခံဖို႔ က်မ အေရြးခ်ယ္ခံရတိုင္း အဲသလိုစိတ္မ်ဳိး ျဖစ္ေပၚတတ္ပါတယ္။ က်မရဲ႕တိုင္းျပည္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာအသိအမွတ္ျပဳ ေစာင့္ေရွာက္မခံရဘဲ က်မတို႔ျပည္သူလူထုကို လံုျခံဳၿပီးသိကၡာရွိတဲ့ဘဝရပ္တည္မႈ အာမခံခ်က္ေပးမယ့္ အေျခခံမူေတြ ရပိုင္ခြင့္ေတြရဖို႔အတြက္ မိမိတို႔ရဲ႕ဘဝနဲ႔ မိမိတို႔ရဲ႕လြတ္လပ္မႈသာမက မိမိတို႔အသက္ေတြေတာင္ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားေနသူ အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။ ဒီသတၱိေျပာင္တဲ့ အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕တိုက္ပြဲကို မီးေမာင္းထိုးျပဖို႔ အခြင့္အလမ္းရတဲ့အတြက္ က်မေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ လူသားႏြယ္တရပ္လံုးအတြင္းမွာ သူတို႔တေတြ ကိုယ္စား ႏိုင္ငံတကာနားလည္မႈဆိုင္ရာေန႐ူးအမွတ္တရဆု လက္ခံခြင့္ရတဲ့အတြက္လည္း က်မေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
က်မဟာ လြတ္လပ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီျမန္မာႏိုင္ငံ ေပၚထြန္းေရးအတြက္ အင္မတန္႔ကို စြန္႔လႊတ္စေတးခဲ့သူေတြကို ဦးၫြတ္ဂုဏ္ျပဳခ်င္တဲ့ဆႏၵ ျပင္းျပေနသလို အိႏၵိယႏိုင္ငံနဲ႔ က်မရဲ႕ေႏွာင္ႀကိဳးေတြကို တဖန္ျပန္ထူေထာင္ အေခ်ာကိုင္ဖို႔ လည္း ဆႏၵျပင္းျပေနတဲ့အတြက္ ဒီကေန႔ လူကိုယ္တိုင္လာေရာက္ၿပီး ဆုလက္ခံခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေန မေပးလို႔ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ က်မရဲ႕ကိုယ္စားအျဖစ္ အင္မတန္ခ်စ္ခင္တဲ့ မိသားစုမိတ္ေဆြလည္းျဖစ္၊ "ဂုဏ္ထူး ေဆာင္" ေဒၚေလးလည္းျဖစ္သူကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ သူမဟာ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉး႐ံုးရဲ႕ ပထမဆံုးျမန္မာလူမ်ဳိး ႐ံုးအဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာနားလည္ေရးအတြက္ ထက္ထက္သန္သန္ေဆာ္ၾသခဲ့ လက္ေတြ႔ က်င့္သံုးခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူမဟာ က်မကိုယ္စား ဆုခ်ီးျမႇင့္ပြဲနဲ႔ထိုက္သင့္တဲ့ ဂုဏ္ၾကက္သေရအျပည့္နဲ႔ ဆု လက္ခံမယ္ ဆိုတာ က်မယံုၾကည္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံတကာနားလည္မႈရွိေရးအတြက္ ပန္ဒစ္ေန႐ူးရဲ႕ အက်ဳိးျပဳခ်က္ေတြက သူ႔ဘဝတသက္တာအတြင္း ကမၻာ့ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ သူပါဝင္ကျပခဲ့တဲ့အခန္းထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ေထြျပားတဲ့ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ေတြၾကား၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု ေသာ သေဘာတရားဝါဒေရးရာေတြၾကား ကြာဟခ်က္ကို က်ဥ္းေျမာင္းေလ်ာ့က်ေစခဲ့ပါတယ္။ ႐ုပ္ဝတၳဳစြမ္းပကား ပိုလို႔ ပိုလို႔တြင္က်ယ္လာတဲ့ကမၻာႀကီးမွာ တေလာကလံုးဆိုင္ရာ လူသားတန္ဖိုးစံေတြ ထူေထာင္ႏိုင္ဖို႔ တိုက္ပြဲဝင္႐ုန္းကန္ေန ၾကတဲ့ ျပည္သူလူအမ်ားကို ေန႐ူးဝိညာဥ္က အားေပးအက်ဳိးျပဳေနပါတယ္။
က်မအခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံေနရတဲ့ ႏွစ္ကာလေတြအတြင္းမွာ မဟတၱမဂန္ဒီနဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးတို႔ရဲ႕ စကားေတြ စာေတြ ဟာ အစဥ္တစိုက္ စိတ္ဓာတ္ျမႇင့္တင္ အားေပးေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ အိႏၵိယအမ်ဳိးသားႏွစ္ေယာက္ ကို က်မအေလးစားအၾကည္ညိဳဆံုး ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေတြ၊ ဆရာသမားေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြစာရင္းထဲ ထည့္ထားပါ တယ္။ က်မ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ အဆက္ျဖတ္ခံခဲ့ရတဲ့ ေျခာက္ႏွစ္တာကာလတေလွ်ာက္လံုး က်မအိမ္ေရွ႕ခန္းမမွာ ပန္ဒစ္ ႀကီးကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိထဲက ထာဝရရွင္သန္ေနမယ့္စကားေတြကို ေကာက္ႏႈတ္ၿပီး ပိတ္ကားခ်ပ္ေပၚ ေရးကူး ခ်ိတ္ဆြဲထားပါတယ္။ ဒီစကားေတြဟာ က်မအေပၚ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း စြဲထင္ေနတဲ့အတြက္ အဲဒီထဲကတပိုဒ္ကို ကိုးကားပါရေစ။
တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးတို႔သည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံကို ၿဗိတိသွ်အုပ္စိုးမႈ၏ ဂုဏ္ယူဖြယ္ေအာင္ျမင္ခ်က္မ်ားထဲ ပါဝင္ သည္ဟု က်ေနာ္တို႔ကို သင္ၾကားခဲ့သည္။ က်ေနာ္၏ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္အရ ယင္းတရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးကို လံုးဝလိုလားေထာက္ခံပါသည္။ က်ေနာ္သည္ စည္းကမ္းရွိရွိေနထိုင္ျခင္းကို ႏွစ္သက္ၿပီး မင္းမဲ့ဝါဒ၊ စည္းကမ္းမဲ့ ဗ႐ုတ္သုကၡျဖစ္မႈႏွင့္ စြမ္းေဆာင္ရည္မဲ့မႈကို မႏွစ္ၿခိဳက္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ခါးသီးေသာအေတြ႔အၾကံဳေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုအေပၚ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရမ်ားက ခ်မွတ္သည့္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး၏ တန္ဖိုးကို က်ေနာ္သံသယျဖစ္မိပါသည္။ တခါတရံတြင္ ယင္းတန္ဖိုး အတြက္ ေပးေဆာင္ရသည့္ စရိတ္မွာ လြန္က်ဴးလွၿပီး တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ဟူသည္မွာ ႀကီးစိုးလႊမ္းမိုးေနသည့္ ဂုိဏ္းတရပ္၏ ဆႏၵ သေဘာထားသာျဖစ္ၿပီး ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဟူသည္မွာလည္း အေသြးအသားထဲအထိ စိမ့္ဝင္ေနသည့္ ေၾကာက္ရြံ႕မႈ၏လြန္႔တုန္႔ခ်က္ reflex သာျဖစ္သည္။ တခါတရံတြင္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဟုေခၚဆိုၾကသည့္အရာမွာ လက္ေတြ႔တြင္ တရား ဥပေဒႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားျခင္း ကင္းမဲ့မႈဟု ပို၍သင့္ေတာ္စြာေခၚေဝၚႏိုင္ေပသည္။ အျပန္႔အႏွ႔ံျဖစ္ေနသည့္ ေၾကာက္ရြ႕ံမႈအေပၚ အေျခခံ ထားေသာ မည္သည့္ေအာင္ျမင္မႈမဆို ႏွစ္လိုဖြယ္ရာျဖစ္ႏိုင္ရန္ခဲယဥ္းလွၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ အၾကပ္ကိုင္ၿခိမ္းေျခာက္မႈယႏၱရား ေပၚ အေျခခံထားကာ ယင္းယႏၱရားႏွင့္ ခြဲျခားမတည္ရွိႏိုင္ေသာ 'ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး' ဆိုသည္မွာလည္း အရပ္ဖက္အုပ္စုိးမႈထက္ စစ္ဖက္သိမ္းပိုက္စိုးမိုးမႈႏွင့္ ပိုတူေနပါသည္။ ကဗ်ာဆရာႀကီး ကဠဏ၏ သက္တမ္းေထာင္ခ်ီရွိၿပီျဖစ္သည့္ ရာဇတရံဂဏိ အမည္ရွိ ကက္ရွ္မီးယားရာဇဝင္ဇာတ္ေတာ္ႀကီးထဲတြင္ မင္းႏွင့္ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရတို႔က ေစာင့္ထိန္းရန္တာဝန္ရွိေသာ ဓမၼ (မွန္ေသာတရား) ႏွင့္ အဘယ (အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့မႈ) တို႔ကို တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး အဓိပၸာယ္ျဖင့္ ထပ္တလဲလဲသံုးႏႈန္းထားသည္ကို ေတြ႔ရွိရသည္။ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ဆိုသည္မွာ တရားဥပေဒ မည္ကာမတၱထက္သာလြန္သလို ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဆိုသည္မွာ လည္း ျပည္သူျပည္သားမ်ားအေနျဖင့္ အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့ျခင္းကို ဆိုလိုခဲ့သည္။ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနေသာ ျပည္သူလူထုအေပၚ 'ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားမႈ' သက္ေရာက္ေစျခင္းထက္ အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့မႈကို ပ်ဳိးေထာင္စိမ့္ဝင္ေစသည့္စိတ္ကူးက အမ်ားႀကီးပို၍ ႏွစ္လိုဖြယ္ပါ တကား။
အဲဒီအပိုဒ္မွာ ပန္ဒစ္ေန႐ူး ေဖာ္ျပထားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြဟာ က်မရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ လံုးဝတထပ္တည္း ျဖစ္ပါ တယ္။ သူနဲ႔က်မ တူညီတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႔ မၾကာခဏဆိုသလို က်မခံစားမိၿပီး အေမနဲ႔အတူ အိႏၵိယမွာ က်မေနတဲ့ကာလေတြတံုးက ပန္ဒစ္ႀကီးနဲ႔ ပိုရင္းႏွီးေအာင္လုပ္ႏိုင္တဲ့အခြင့္အလမ္း မယူမိခဲ့တာကို ေနာင္တရမိပါ တယ္။ အဲဒီတံုးကေတာ့ သူ႔ကို က်မမိဖေတြရဲ႕ မိတ္ေဆြတေယာက္အျဖစ္ေလာက္ဘဲ သေဘာထားမိခဲ့ၿပီး တေန႔က်ရင္ က်မကိုယ္တိုင္ရဲ႕မိတ္ေဆြအျဖစ္ သေဘာထားမိမွာကို တခါမွ မစဥ္းစားမိခဲ့ပါဘူး။
ပန္ဒစ္ေန႐ူးဟာ လူမ်ဳိးေရးနဲ႔ အသားအေရာင္တံတိုင္းေတြ မ်ဳိးဆက္တံတိုင္းေတြကို သူ႔ရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ လူသား ဆန္မႈ ေမတၱာက႐ုဏာဓာတ္နဲ႔ မၾကာခဏျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ က်မအေဖဟာ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လန္ဒန္ကိုသြားေဆြးေႏြးတဲ့အခါ ေဒလီမွာခဏနားၿပီး ပန္ဒစ္ေန႐ူးနဲ႔တျခားအိႏၵိယေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ပါ တယ္။ ပန္ဒစ္ႀကီးဟာ သူ႔ထက္ (၂၆)ႏွစ္ငယ္တဲ့ က်မအေဖအေပၚ ဖခင္စိတ္ ခ်က္ခ်င္းျပခဲ့ပါတယ္။ အေဖ့ရဲ႕ ႏြမ္း ဖတ္ဖတ္ ပါးလွပ္လွပ္ ခ်ည္ယူနီေဖာင္းကို ၾကင္နာတဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ေဝဖန္ပိုင္းျခားၿပီး အဲဒီအဝတ္အစားနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ပန္ဒစ္ႀကီးက အပ္ခ်ဳပ္ဆရာေတြကို ပံုစံက်က် ထူထူထဲထဲ သိုးေမႊးယူနီေဖာင္း ေလး-ငါးထည္ အျမန္ခ်ဳပ္ေပးဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလန္ႏိုင္ငံဟာ အဲဒီတံုးက တသက္မွာမၾကံဳဖူးေအာင္ေအးတဲ့ ေဆာင္း ရာသီကိုေတြ႔ေနရတာ ၾကားရတဲ့အတြက္ ပန္ဒစ္ႀကီးက အေပၚဝတ္႐ံုအေႏြးထည္ႀကီး (ဂရိတ္ကုတ္) တထည္ကိုလည္း တေနရာကဆြဲေပးခဲ့ပါတယ္။ က်မအေဖရဲ႕ လူသိမ်ားတဲ့ဓာတ္ပံုတပံုမွာ သူ႔အတြက္အေတာ္ေလးႀကီးေနတဲ့ အဲဒီ ဂရိတ္ကုတ္ႀကီးထဲ ျမဳပ္ဝင္ေနတာကို ျပထားပါတယ္။
၁၉၆၀ မွာ က်မအေမ အိႏၵိယႏိုင္ငံဆိုင္ရာသံအမတ္ ခန္႔အပ္ခံရတဲ့အခါ ပန္ဒစ္ေန႐ူးက ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေႏြးေႏြး ေထြးေထြး ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားျပည္သူပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာဆိုရင္လည္း အေမ့ကိုတမင္ေရြးၿပီး ေနေကာင္း က်န္းမာလား ေမးေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို လူသားဆန္တဲ့ေႏြးေထြးမႈအမူအရာမ်ဳိးေတြနဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးဟာ လူမ်ဳိးမေရြး ဘာသာမေရြး ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ရယူႏိုင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူ႔ရဲ႕ဒီမုိကေရစီ ယံုၾကည္ ခ်က္ ႏိုင္ငံတကာ့ဝါဒယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို လက္မခံသူေတြကေတာင္ သူ႔ဉာဏ္ပညာနဲ႔ ႐ိုးေျဖာင့္မႈေၾကာင့္ ေလးစား သြားၾကပါတယ္။
ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေရးစနစ္ဟာ က်မတို႔ရဲ႕ ေျခာက္ပစ္မကင္းကမၻာႀကီးကို ဖိစီးႏွိပ္စက္ေနတဲ့ ျပႆနာတပံုတေခါင္း အတြက္ အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းခ်က္ေတြ ေပးစြမ္းႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတဲ့ က်မတို႔အဖို႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးနဲ႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံ တို႔ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေတြက အင္မတန္႔ကို အားျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒီအိႏၵိယတိုက္ငယ္ဟာ လူမ်ဳိးေတြ၊ ဘာသာစကားေတြနဲ႔ အယူဝါဒေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတဲ့တိုက္ငယ္ျဖစ္တယ္၊ ဒီႏိုင္ငံဟာ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းလွတဲ့ လူမ်ဳိးေရး-ဘာသာေရးအဓိက႐ုဏ္း၊ အစြန္းေရာက္ဝါဒနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈေတြေၾကာင့္ အေနအထားေတြ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္သြားၿပီး လပိုင္း အတြင္းမွာ ကံၾကမၼာနဲ႔ခ်ိန္းဆိုခ်က္အတိုင္း ရင္ေကာ့ေခါင္းေမာ့ၿပီး ေရွ႕တက္လွမ္းသြားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တယ္၊ လူသားရဲ႕ ဝမ္းတြင္းပါဂုဏ္သိကၡာကို ေလးစားၿပီး လြတ္လပ္ဖို႔နဲ႔ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ ထိုက္တန္တဲ့သတၱဝါအျဖစ္ တန္ဖိုးထားတဲ့စနစ္က မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ျပႆနာမရွိဘူး ဆိုတာကို ဒီ ကမၻာ့အႀကီးဆံုးဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံႀကီးက အေကာင္းဆံုးသက္ေသျပေနပါတယ္။ က်မတို႔ႏိုင္ငံလည္း မေဝးေတာ့တဲ့တေန႔မွာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ဆႏၵသေဘာထား က ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပၿပီး ဓမၼ နဲ႔ အဘယ တို႔စိုးမိုးတဲ့ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ျမန္မာျပည္သူအမ်ားတကာ့ အမ်ားစုႀကီးက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။
အိႏၵိယႏိုင္ငံနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတို႔ဟာ နယ္ေျမခ်င္းစပ္ေန႐ံုမကပါဘူး။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ ေက်ာ႐ိုးျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶ ဘာသာဟာ အိႏၵိယေျမေပၚက ထြက္ေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႔ေခတ္ကာလရဲ႕ ဧရာမနည္းပညာတုိးတက္မႈ ေတြေၾကာင့္ ကမၻာႀကီးဟာ ပိုၿပီးေသးငယ္လာေပမဲ့ ပို႐ႈပ္ေထြးၿပီး အင္မတန္အႏၱရာယ္ႀကီးႏိုင္စရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုကမၻာႀကီးမွာ ဗုဒၶဝါဒကသင္ၾကားေပးတဲ့ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ သည္းခံခြင့္လႊတ္မႈ နဲ႔ မိမိကိုယ္မိမိထိန္းခ်ဳပ္မႈတို႔ဟာ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ အရည္အေသြးေတြျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးအားလံုး လူအားလံုးကို ဘံုလူသားႏြယ္ျဖစ္မႈက စည္းေႏွာင္ထား တာကို အသိအမွတ္ျပဳဖို႔၊ တေယာက္ကိုတေယာက္ ပိုနားလည္ေစတဲ့ အရည္အေသြးေတြကို ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးဖို႔ တခါမွမၾကံဳဖူးေအာင္ကို လိုအပ္ေနပါၿပီ။ သူတို႔ရဲ႕အေျမာ္အျမင္က်ယ္ေျပာမႈနဲ႔ တစိမ္းတရံစာႏွလံုးသားေတြကို သိမ္းက်ဳံးယူႏိုင္ခဲ့တဲ့ မဟတၱမဂႏၵီ နဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးတို႔လို ႀကီးက်ယ္ျမင့္မားမႈ တခါမွမၾကံဳဖူးေအာင္ကို လိုအပ္ေနပါၿပီ။
ဒီကေန႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံဟာ သူ႔ရဲ႕ႀကီးျမတ္တဲ့ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႕ အစဥ္အလာအတိုင္း ဆက္လက္ေလွ်ာက္ လွမ္းေနပါတယ္။ က်မရဲ႕ႏွလံုးသားနဲ႔ အင္မတန္႔ကိုရင္းႏွီးလွတဲ့ ဒီႏိုင္ငံကေန ႏိုင္ငံတကာ့နားလည္မႈဆိုင္ရာဆု လက္ခံ ယူဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခံရတာဟာ တကယ့္ကိုဂုဏ္ယူစရာျဖစ္ပါတယ္။
သမတႀကီးနဲ႔ ေန႐ူးဆုေကာ္မတီဝင္မ်ားရွင့္၊ က်မရဲ႕တိုင္းျပည္၊ က်မရဲ႕ျပည္သူေတြနဲ႔ က်မကိုယ္တိုင္ကို ဂုဏ္ျပဳ တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
(ေဒၚသန္းေအးက သမတႀကီး ေဒါက္တာရွန္ကာဒါယားရွားမ ထံမွ ေဒၚစုကိုယ္စား ဆုလက္ခံယူခဲ့သည္။)
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္၏ အေျခခံရပ္တည္ခ်က္
ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္က မိမိရဲ့ အေျခခံနိုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္နဲ့ ဝါဒသေဘာ ထားကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလအတြင္းမွာ ျပင္ပသို့ အမွာစကားပါးလိုက္ရာမွာ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ မိန့္ခြန္းသံုးခု အတိုင္း ျဖစ္တယ္လို့ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ မိန့္ခြန္း/ေဆာင္းပါးေတြကေတာ့ --
၁။ "လြတ္လပ္မႈကိုဘဲ က်မတို့လိုခ်င္တယ္" Parade မဂၢဇင္း၊ မတ္လ ၉ ရက္ ၂၀၀၃
၂။ "က်မတို့လြတ္လပ္မႈကိုျမွင့္တင္ဖို့ သင္တို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကိုအသံုးခ်ျကပါ" New York Times သတင္းစာ၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၄ ရက္ ၁၉၉၇ (ဝါရွင္တန္ျမို့ေတာ္ အေမရိကန္တကၠသိုလ္ဂုဏ္ထူးေဆာင္ပါရဂူဘြဲ့လက္ခံမိန့္ခြန္း)
၃။ ေနရူးဆု လက္ခံမိန့္ခြန္း၊ နယူးေဒလီ၊ အိႏၵိယနိုင္ငံ၊ ၁၉၉၃
(၁)
လြတ္လပ္မႈကိုဘဲ က်မတို႔လိုခ်င္တယ္
ျမန္မာႏိုင္ငံတဝန္း ခရီးသြားလာရင္း က်မက လူေတြကို ဘာလို႔ဒီမိုကေရစီ လိုခ်င္တာလဲလို႔ ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ မၾကာခဏဆိုသလို အၾကားရဆံုးအေျဖကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ က်မတို႔ လြတ္ေျမာက္ခ်င္လို႔ဆိုတာပါပဲ။ သူတို႔ အက်ယ္ ခ်ဲ့ျပီးမေျပာရဘဲ သူတို႔ဘာေျပာတယ္ဆိုတာ က်မနားလည္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ့ကံၾကမၼာကို သူတို႔ကုိယ္တိုင္ ပံုေဖာ္ ဆံုးျဖတ္ခြင့္မရွိဘဲ ဖိႏွိပ္ခံေနရတာကေန လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကပါတယ္။ လက္နက္အင္အားေပၚအေျချပုတဲ့ အမိန္႔ေတြနဲ႔ ထင္ရာစုိင္းမႈေတြေအာက္ ေရာက္ေနရတဲ့၊ သူတို႔ရဲ့ နိစၥဓူဝျကံုေတြ႔ေနရတဲ့ အျဖစ္ေတြကို မလိုခ်င္ၾကေတာ့ပါဘူး။
လူငယ္ေတြကို က်မက လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတာဘာလဲလို႔ ေမးၾကည့္တဲ့အခါ သူတို႔က သူတို႔စိတ္ထဲရွိတာေတြကို ရွိတဲ့အတိုင္း ရင္ဖြင့္ေျပာျပခ်င္တာလို႔ဆိုပါတယ္။ သူတို႔အသိဉာဏ္ပညာစိန္ေခၚမႈကို ျဖည့္ဆည္းမေပးႏိုင္တဲ့ ပညာ ေရးစနစ္အေပၚ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို သူတို႔ ထုတ္ေဖာ္ေျပာလိုၾကပါတယ္။ ေဝဖန္၊ ေဆြးေႏြး၊ ျငင္းခံုႏိုင္သူေတြျဖစ္ျပီး စုရံုး၊ သီဆို၊ ေအာ္ဟစ္၊ ၾသဘာေပးႏိုင္ဖို႔ ေထာင္ေသာင္းသိန္းမကစုေဝးႏိုင္သူေတြ ျဖစ္လိုၾကပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူငယ္ေတြဟာ က်ယ္ျပန္႔လြန္းတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ အံမခန္းမႈေတြျပည့္ေနတဲ့ လူငယ္ဘဝရဲ့ ႏိုးၾကားတက္ျကြတဲ့ အရြယ္ေတြကို အျပည့္အဝပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္။ မေရရာမႈေတြ၊ ျကီးက်ယ္မႈေတြနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြ၊ ေတာက္ပခမ္းနား မႈနဲ႔ ဖီလာဆန္႔က်င္မႈေတြ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္မႈနဲ႔သိမ္ေမြ႔မႈေတြ တန္းစီျပည့္ေနတဲ့ လူငယ္ဘာဝကို အျပည့္အဝရယူလို ၾကပါတယ္။
ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြအေနနဲ႔ေရာ ဘာေတြအလိုရွိပါသလဲ။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းျကီးျမင့္မႈရဲ့ ဖိစီးမႈဒဏ္ေၾကာင့္ အား ဆုတ္ျငီးေငြ႔ေလာက္ေအာင္ အိမ္မႈထိန္းသိမ္းေနရတဲ့ဘဝက လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာေတြးေတာ ၾကံဆမိလို႔ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ အျပစ္ေပးအေရးယူခံရမလား ဒါမွမဟုတ္ ကေလးေတြမ်ား ဘဝရဲ့အခြင့္အလမ္းေတြ ဆံုးပါး သြားမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈေတြက ကင္းလြတ္ခ်င္ၾကပါတယ္။ မိသားစုကို ေထာက္ပံ့ႏိုင္ေအာင္ ခႏၶာကုိယ္ ရင္းေနရတဲ့ဘဝက လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ေတာင့္တေနၾကတဲ့အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (အမ်ားျကီးကို) ရွိပါ တယ္။
က်မ ေတြ႔ဆံုခဲ့တဲ့ လယ္သမားယာသမားေတြဆိုရင္ သူတို႔ဆႏၵအတိုင္း စိုက္ပ်ိဳးထြန္ယက္ခ်င္ၾကတယ္။ မေတာ္ မတရားေစ်းႏိွမ္ခံရျပီး အစိုးရကို မေရာင္းမေနရ ျခိမ္းေျခာက္ခံရတာမ်ိဳးေတြက ကင္းလြတ္ျပီး သူတို႔ထြက္ကုန္ေတြကို ကုိယ့္ဆႏၵနဲ႔ကိုယ္ ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းခ်လိုၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ နိစၥဓူဝ ေျမနဲ႔ဖက္ျပိီး ဘဝကို ရုန္းကန္ရပ္တည္သူ ေတြပါ။ ဒီလိုၾကမ္းတမ္းတဲ့ဘဝေတြအေပၚမွာ က်ိဳးေၾကာင္းမဆီေလ်ာ္တဲ့အမိန္႔ေတြနဲ႔ နားလည္ရခက္တဲ့ အာဏာပိုင္ ေတြေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး မလိုခ်င္ၾကေတာ့ပါဘူး။
ဒါနဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အဖြဲ႔ဝင္ က်မတို႔ေရာ လို႔ေမးစရာရွိပါတယ္။ ဘာလို႔ က်မတို႔တေတြ တိုင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ခက္ခက္ခဲခဲလုပ္ကုိင္ေနပါသလဲ။ ဒီလိုလုပ္ကိုင္ေနတာဟာ ဒီမိုကေရစီအေပၚ မေရမရာနဲ႔ အေကာင္း ျမင္ေမွ်ာ္လင့္ျပီး ထင္ရာလုပ္ကိုင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ သူရဲ့ေတာက္ပမႈကို ၾကာရွည္ထိန္းႏိုင္ ေအာင္ အျမဲတေစအေရာင္တင္ေပးရတဲ့ ရတနာတပါးျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်မတို႔သိပါတယ္။ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးတာ၊ အခိုးခံရ တာေတြမျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔ ဒီမိုကေရစီကို မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္ရႈေနရပါလိမ့္မယ္။
လြတ္လပ္တဲ့ျမန္မာျပည္ကသာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာကို တန္ဖိုးထားေလးစားတဲ့ႏိုင္ငံ တည္ေထာင္ႏိုင္မွာမို႔ လြတ္ ေျမာက္ေရးအတြက္ကို က်မတို႔တေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္ျကိုးစားေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
တိုင္းျပည္တဝွန္းလွည့္လည္သြားတဲ့အခါ လူေတြက က်မ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြ၊ ပထမ အျကိမ္ ေျခာက္ႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယအျကိမ္ ဆယ့္ကိုးလေနရတာမွာ ဘယ္လိုခံစားရသလဲလို႔ ေမးၾကပါတယ္။ မိသားစု မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ခြဲခြာျပီး က်မဘယ္လိုေနခဲ့သလဲေပါ့။ ဒီအာဏာရွင္ႏိုင္ငံမွာ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ အက်ဥ္းခ်ခံရသူကသာ အမွန္တကယ္လြတ္လပ္သူျဖစ္ေနတာ ဂြက်လွတယ္လို႔ က်မျပာခ်င္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ က်မတို႔ဟာ က်မတို႔ရဲ့သာမန္ဘဝလြတ္လပ္ခြင့္ေတြကို ေပးဆပ္ထားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူသားဘဝရဲ့ တန္ဖိုးအရွိဆံုး ျဖစ္တဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္အမွန္တရားအေပၚ က်မတို႔ ၾကံ့ၾကံ့ခံရပ္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။
ဒီမွာ ျပည္သူလူထုအတြက္ က်မ အလိုခ်င္ဆံုးကေတာ့ စစ္မွန္တဲ့လြတ္လပ္ခြင့္ေအာက္မွာ လံုလံုျခုံျခံုေနရဖို့နဲ့ စစ္မွန္တဲ့လံုျခံုမႈေအာက္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။ ေၾကာက္ရြံ႔မႈရဲ့ ႏံုးခ်ည့္ေသးသိမ္ေစတဲ့ အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြ ကိုဖယ္ရွားျပီး ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ လြတ္လပ္တဲ့လူသားေတြအျဖစ္ ေခါင္းေမာ့ဂုဏ္ယူႏိုင္သူေတြ ျဖစ္လာမွာကို က်မ ေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။ က်မတို႔အားလံုးအတြက္ ပိုျပီးေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့၊ လံုျခံုမႈလည္းပိုရွိတဲ့ လူ႔ေဘာင္ဘဝ တည္ ေဆာက္ဖို႔ စည္းစည္းလံုးလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျကိုးပမ္းၾကတာကို က်မေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကိုယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ အနာဂတ္ကိုတက္လွမ္းျပီး တန္ဖိုးရွိတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျမင့္ျမင့္မားမားနဲ့ စိန္ေခၚမႈအားလံုးကိုရင္ဆိုင္တာ က်မေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။ "ဒီတိုင္းျပည္ဟာ ဒီေျမကို ခ်စ္သူ၊ ဒီေျမမွာေန၊ ဒီေျမမွာေသခဲ့သူအားလံုးအတြက္ ထိုက္တန္တဲ့တိုင္းျပည္အျဖစ္ ဘိုးဘြားအေမြအႏွစ္အတြက္ ဂုဏ္ယူရျပီ" လို႔လည္း က်မေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတြဟာ ျပည္သူ လူထုရဲ့ဆႏၵသာ ေနာက္ဆံုးမွာေအာင္ပြဲမုခ်ရရမယ္ ဆိုတဲ့ခိုင္မာတဲ့ယံုၾကည္မႈနဲ႔ က်မတို႔အားလံုး ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျကိုးပမ္း လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြရဲ့ ပကတိဦးတည္ရာပဲျဖစ္ပါတယ္။
(ဝါရွင္တန္ပို႔စ္ သတင္းစာႏွင့္တြဲထြက္သည့္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ မတ္လ ၉ ရက္ေန႔ထုတ္ Parade သတင္းစံုမဂၢဇင္းတြင္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေရးသားသည့္ All We Want is Our Freedom ေဆာင္းပါးကို ထိုက္သူႏုိင္ ဘာသာျပန္ဆိုတင္ျပထားသည္။)
(၂)
က်မတို့လြတ္လပ္မႈကို ျမွင့္တင္ဖို့ သင္တို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကိုအသံုးခ်ျကပါ
က်မတို့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီအေရးျကိုးပမ္းေဆာင္ရြက္ေနသူေတြဟာ ဖိႏိွပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားလြန္းတဲ့ လူ႕အဖြဲ့ အစည္းမွာ သူ့ကၽြန္အျဖစ္ ေအးေအးေဆးေဆးေနမယ့္အစား အေျခခံလူ့အခြင့္အေရးအတြက္ ရပ္တည္တိုက္ပြဲဝင္ဖို့ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ ေရြးခ်ယ္ျကပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ့ ေတာ္လွန္ေရးဟာ တရားမွ်တမႈနဲ့ စာနာ နားလည္မႈအေပၚ အရင္းခံ တဲ့ ယံုၾကည္မႈ ရိွမွသာလွ်င္ ျဖစ္မယ့္္ အၾကမ္းမဖက္လႈပ္ရွားမႈတရပ္သာျဖစ္ပါတယ္။
လူဆိုတာ မိမိေကာင္းစားေရးကိုသာအဓိကထားတဲ့ စီးပြားေရးအက်ိဳးအျမတ္ကိုသာ ေရွးရႈတတ္သူ သတၱဝါသာ ျဖစ္တယ္လို႔ တခ်ိဳ႕က ဆိုေကာင္းဆိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မိမိယံုၾကည္ခ်က္နဲ့ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြကို စြဲကိုင္ၿပီး ျပင္းထန္လွတဲ့ အျပစ္ေပးအေရးယူမႈေတြကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရင္ဆိုင္ဖို့ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ုိးသမီးေတြလည္း ဒုနဲ့ ေဒး ရိွေသးတယ္ဆိုတာကိုျကည့္ယင္ အဲဒီအဆိုဟာ ေသးသိမ္က်ဥ္းေျမာင္းလွတယ္ဆိုတာ သိပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုအမ်ိဳး ေကာင္းသမီး၊ အမ်ုိးေကာင္းသားေတြ က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ေျမာက္မ်ားစြာရိွေနေသးတာေျကာင့္ က်မလြန္စြာ အားတက္မိ ပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြရဲ့ တက္တက္ျကြျကြပါ၀င္လႈပ္ရွားမႈေတြေျကာင့္ ေတာ္လွန္ေျပာင္း လဲမႈေတြ ေပၚေပါက္လာတတ္တ့ဲ ႏိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈတရပ္ရွိတယ္လို့ အမ်ားကလက္ခံထားၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ကေန သူတို႔ရဲ့နိုင္ငံေရးဘဝကို အစျပုခဲ့တဲ့ က်မအေဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အပါအဝင္ ငယ္ရြယ္နုနယ္တ့ဲ ေခါင္းေဆာင္မ်ားေၾကာင့္ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးျကိုးပမ္းလႈပ္ရွားမႈဟာ ေအာင္ပြဲခံခဲ့ရပါတယ္။
ဒီလို ထူးထူးျခားျခား ရဲရင့္တက္ျကြတဲ့ ဆန္႕က်င္အာခံလိုစိတ္ေတြနဲ့ ၾသဇာတိကၠမျကီးမားလွတ့ဲ အတိုက္အခံ အဖြဲ့အစည္းမ်ုိးကို ဘယ္လိုအာဏာရွင္အစိုးရမဆို ပစ္မွတ္ထားေခ်မႈန္းမွာ အေသအခ်ာပါဘဲ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကတည္း က အာဏာရလာတ့ဲ ျမန္မာစစ္အစိုးရကေတာ့ အာဏာရျပီးသိတ္မျကာခင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦးကို ဖ်က္ဆီးခဲဲ့တဲ့အျပင္ ေက်ာင္းသားေတြ အသင္းအပင္းဖြဲ့စည္းခြင့္ကိုပါ တရားမ၀င္ေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ပါတယ္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာေတာ့ အရပ္သားအေရၿခံဳထားတ့ဲ စစ္အစိုးရတပိုင္း ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီရဲ႕ အုပ္ခ်ုပ္မႈ ကို ျမန္မာျပည္သူေတြ ဆန္႕က်င္အာခံခဲ့ပါေတာ့တယ္။ တတိုင္းတျပည္လံုးမွာျဖစ္ပြားေနတဲ့ ဆႏၵျပပြဲေတြကို ထိပ္ဆံုးကေန ဦးေဆာင္ေနတဲ့သူေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြျဖစ္ျပီး သူတို႔ရဲ႕ အဓိကေတာင္းဆိုခ်က္ ေတြထဲက တခုကေတာ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ့စည္းခြင့္ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီအတြက္ စစ္အာဏာရွင္ေတြတံု့ျပန္လိုက္တဲ့အေျဖကေတာ့ သူတို့ကို ပစ္သတ္လိုက္ျကတာပါဘဲ။ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ျကာလာတ့ဲအထိ ျမန္မာျပည္ကေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြဟာ မိမိတို့အက်ုိးျဖည့္ဆီးေပးျပီး မိမိတို့ အမွန္တကယ္ လိုခ်င္ေတာင့္တလွတဲ့ ေက်ာင္းသားအဖြဲ့အစည္းမ်ုိးကို မတည္ေထာင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။
အခု သိပ္မၾကာလွေသးတဲ့ ဒီဇင္ဘာလကေတာင္မွ ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ႕စည္းေရးကိုေတာင္းဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသား ဆႏၵျပပြဲတရပ္ ေပၚေပါက္ခဲ့ျပီး အဲဒီဆႏၵျပပဲြေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ လ်စ္လ်ူရႈခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီဆႏၵျပပဲြမွာ ပါ၀င္သူေတြ ကို အင္အားသံုးျဖိဳခြဲဲခဲ့ျပီး က်မရဲ့ပါတီျဖစ္တ့ဲ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ့ခ်ုပ္က လူငယ္ပါတီဝင္ေတြကို အဆိုပါဆႏၵျပပြဲ စီစဥ္ရာမွာ ပါဝင္တယ္ဆိုတဲ့စြပ္စြဲခ်က္နဲ႕ ဖမ္းခဲ့ပါတယ္။ က်မကိုလည္း ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့ ေတြ့ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့တယ္ ဆိုၿပီး စြပ္စဲြခဲ့ပါေသးတယ္။
ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ေတြဆံုေဆြးေႏြးတာဟာ အစိုးရကို ပုန္ကန္ျခားနားတယ္လို့ အမွန္ တကယ္သာ ယူဆေနမယ္ဆိုယင္ က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဝမ္းနည္းစိတ္မေကာင္းစရာေတြ ထပ္ျပီးေပါ္ေပါက္လာေတာ့မွာ ျဖစ္ ပါတယ္။ က်မပါတီဟာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြကို စာနာေထာက္ခံေျကာင္း ဘယ္တံုးကမွာ လွ်ုိ့ဝွက္ မထားခဲ့ပါဘူး။ က်မတို့ဟာ မတူညီတဲ့မ်ုိးဆက္ေတြအျကား နီးစပ္ေအာင္ ျကိုးပမ္းေနျပီး ဒီလုိျကိုးပမ္းျခင္းအားျဖင့္ က်မတုိ့ရဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ့ အားထုတ္မႈေတြ ဆက္လက္ရွင္သန္တည္တန့္ၿပီး က်မတို့တုိင္းျပည္ရဲ့ အေသြးအသား ထဲ ေပါင္းစည္းယွက္ႏြယ္သြားေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္။
က်မတို႔ဟာ ကိုယ့္ထက္အဆမတန္သာလြန္တဲ့အင္အားေတြကို အံတုယင္း၊ စစ္အာဏာနဲ႕ အစိုးရဗ်ဴရိုကရက္ ယႏၱရား ေပါင္းစည္းထားတ့ဲအားကို ဆန္႕က်င္အာခံယင္း တခါတေလမွာ သံသယေတြ ဝင္လာတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လို သံသယမ်ုိးလဲဆိုေတာ့ လက္ရိွအမိန့္အာဏာေတြဟာ အျမဲတမ္းမပ်က္မသုဥ္း တည္ရိွမယ့္အရာေတြဘဲလုိ့ ယံုျကည္ ေနသူေတြရဲ႕ သံသယေတြပါဘဲ။ လက္ရိွအေျခအေနကိုဘဲ လက္ခံလိုက္တာဟာ အသင့္ေလွ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ နားလည္ယံုျကည္ထားသူေတြ အမ်ားျကီးရွိေနတာ အံ့ၾသစရာပါဘဲ။
က်မတို႔ဟာ ေျပာင္းလဲဖို႔လိုတ့ဲကိစၥေတြကို ေျပာင္းလဲဖို႔စြမ္းအားအေပၚ ယံုျကည္မႈရွိေပမဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ကေန လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီကို ကူးေျပာင္းဖို့သြားတဲ့ ခရီးလမ္းဟာ လြယ္လိမ့္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီမိုကေရစီအစိုးရလက္ထက္ မွာ က်မတို႔ရဲ့ျပႆနာေတြအားလံုး ေျပေပ်ာက္သြားလိမ့္မယ္လို့ ဘယ္တုန္းကမွ ထင္ေယာင္မွားခဲ့တာမ်ုိး မရိွပါဘူး။ ေရွ႕မွာ က်မတို႔အတြက္ ႀကီးမားလွတဲ့စိန္ေခၚမႈေတြ ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာ က်မတို႔သိသလို တည္ၿငိမ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတရပ္တည္ေထာင္ဖို႔အတြက္ က်မတို႔ရဲ႕လႈပ္ရွားရုန္းကန္မႈဟာ က်မတို႔ရဲ႕ ဘဝသက္တမ္းမက ၾကာျမင့္ ေကာင္း ၾကာျမင့္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ႀကိဳတင္မွန္းဆထားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီလို လႈပ္ရွားရုန္းကန္ရာမွာ က်မတို႔ဟာ အထီးက်န္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ နားလည္ပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈနဲ့ တရားမွ်တမႈ ရွာေဖြရာမွာ က်မတို႔ကိုဂရုဏာသက္သူေတြ ကမၻာနဲ့အဝွန္း ရွိေနပါတယ္။ လူမ်ုိး၊ ဘာသာ၊ အသား အေရာင္မေရြး ေနရာတိုင္းက ခံစားေတြးေတာတတ္တဲ့ လူသားေတြအေနနဲ့ အဓိပၸာယ္ရိွတ့ဲျဖစ္တည္မႈကို လိုလား ေတာင့္တတာဟာ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းတပ္မက္မႈသက္သက္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြြာသာလြန္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအခြင့္ အေရးေတြ အျပည့္အဝရွိတ့ဲလူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ ေနထိုင္ခြင့္ရေနတဲ့ ကံေကာင္းလွသူေတြအေနနဲ႕ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ က်မတို႔ကမၻာျကီးရဲ့ အျခားေနရာေတြက ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွသူေတြကိုကူညီဖို႔ အင္မတန္ လိုအပ္လွပါတယ္။
က်မတို့လႈပ္ရွားရုန္းကန္မႈရဲ့ တစိတ္တပိုင္းကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းအေနနဲ႕ က်မတို့ ဆင္းရဲမဲြေတေန ရတာဟာ လံုေလာက္တဲ့ရင္းျမစ္နဲ့ ရင္းႏွီးျမႇုပ္ႏွံမႈေတြ ရွားပါးလြန္းလို႔မဟုတ္ဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေကာင္းေကာင္း ေပၚထြန္းေစ တဲ့ အေျခခံအေဆာက္အအံုေတြနဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြ နည္းပါးလြန္းလို႔သာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို သိျမင္နားလည္ေစျခင္း ပါဘဲ။
ဖိႏိွပ္လြန္းတဲ့အစိုးရေတြနဲ႕ ဆက္ဆံဖို့ ေနာက္တြြန့္စိုးရြံ့ျခင္းမရိွတဲ့ ႏိုင္ငံစံုစီးပြားေရးလုပ္ငန္းျကီးေတြ အမ်ားအျပား ရိွေနပါတယ္။ သူတို႔အေနနဲ႕ ျမန္မာ့စီးပြားေရးမွာ ပါဝင္ပတ္သက္ဖို့ လာေရာက္ရတာဟာ ဒီမိုကေရစီလုပ္ငန္းစဥ္ကို အကူအညီျဖစ္ေစဖို႔သာျဖစ္တယ္လို႔ အေၾကာင္းျပေလ့ရိွပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံေရးအာဏာနဲ႕ စီးပြားေရးကို လက္ဝါးျကီးအုပ္၊ ခ်မ္းသာျပီးသားလူတစုကိုသာ ပိုမိုခ်မ္းသာေစတဲ့ ရင္းႏွီးျမွုပ္ႏွံမႈေတြဟာ ဒီမိုကေရစီစနစ္အတြက္ အေျခခံအုတ္ျမစ္ေတြျဖစ္တဲ့ လြတ္လပ္မႈနဲ႕ တရားမွ်တမႈကို ေဖာ္ ေဆာင္ေပးနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေျကာင့္ အေတြးအေခၚလြတ္လပ္မႈနဲ႕ လူသားဆန္တဲ့စိတ္ကူးစံေတြကို ျမႇင့္တင္ေပးႏိုင္မယ့္ စြမ္းအားျဖန့္က်က္ဖုိ့ စိတ္ဝင္စားသူ ဘယ္သူမဆို ျမန္မာစစ္အစိုးရနဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ကုမၸဏီေတြကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႔က်င္ရပ္တည္သြားပါလို့ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပု၍ က်မတို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကို ျမွင့္တင္ဖို့ ရွင္တို့ ရဲ့လြတ္လပ္မႈကို အသံုးခ်ေပးပါလို့ ေတာင္းပန္ပါရေစ။
(ဝါရွင္တန္ျမို့ေတာ္ အေမရိကန္တကၠသိုလ္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ပါရဂူဘြဲ့လက္ခံမိန့္ခြန္းကုိ အေျခခံသည့္ New York Times ႏွင့္ International Herald Tribune သတင္းစာေဆာင္းပါး၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၄ ရက္ ၁၉၉၇)
(၃)
ဂ်ာဝါဟာလားလ္ေန႐ူး ဆုခ်ီးျမႇင့္ပြဲသို႔ ေပးပို႔သည့္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ဆုလက္ခံမိန္႔ခြန္း
နယူးေဒလီ၊ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ ၁၉၉၃
သမတႀကီး၊ ဒုသမတႀကီး၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၊ ေန႐ူးဆုေကာ္မတီဝင္မ်ား၊ သံတမန္မ်ား၊ ဂုဏ္သေရရွိဧည့္သည္ေတာ္မ်ားႏွင့္ မိတ္ေဆြမ်ားရွင့္
ဒီဆုေပးပြဲ အခါသမယဟာ ခံစားခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေပၚေပါက္ေစပါတယ္။ က်မကို အိႏၵိယႏိုင္ငံက လူေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔ သံေယာဇဥ္တြယ္မိေစတဲ့၊ အားေကာင္းတဲ့ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈေႏွာင္ႀကိဳးေတြ ဘံုႏိုင္ငံေရးစိတ္ကူးစံေတြရွိပါ တယ္။ က်မဘဝမွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံအေၾကာင္း၊ "ပန္ဒစ္ႀကီး" လို႔ က်မတို႔မိသားစုကအျမဲေခၚတဲ့ ပန္ဒစ္ေန႐ူးအေၾကာင္း ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ မျဖစ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ကာလဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ကိုအမွတ္တရနဲ႔ထူေထာင္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာနားလည္ မႈဆုတံဆိပ္ ခ်ီးျမႇင့္ခံရတာဟာ က်မအတြက္ ဂုဏ္ယူဝမ္းသာစရာျဖစ္ပါတယ္။
တဖက္ကၾကည့္ရင္ ဒီဆုကို က်မ လူတဦးခ်င္းအေနနဲ႔ရတာမဟုတ္ဘဲ ျမန္မာႏိုင္ငံဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္တေယာက္အျဖစ္ ရတာကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ က်မမွာ လူသားပီသ တဲ့ ေမတၱာက႐ုဏာစိတ္နဲ႔ ေက်းဇူးတင္ဝမ္းေျမာက္စိတ္ ျပည့္လွ်မ္းသြားမိပါတယ္။ ကမၻာတလႊားမွာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ တိုးတက္ျမင့္မားေရးအတြက္ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္အက်ဳိးေဆာင္ခဲ့သူေတြကို ခ်ီးျမႇင့္တဲ့ ဘြဲ႔ထူးဂုဏ္ထူးေတြလက္ခံဖို႔ က်မ အေရြးခ်ယ္ခံရတိုင္း အဲသလိုစိတ္မ်ဳိး ျဖစ္ေပၚတတ္ပါတယ္။ က်မရဲ႕တိုင္းျပည္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာအသိအမွတ္ျပဳ ေစာင့္ေရွာက္မခံရဘဲ က်မတို႔ျပည္သူလူထုကို လံုျခံဳၿပီးသိကၡာရွိတဲ့ဘဝရပ္တည္မႈ အာမခံခ်က္ေပးမယ့္ အေျခခံမူေတြ ရပိုင္ခြင့္ေတြရဖို႔အတြက္ မိမိတို႔ရဲ႕ဘဝနဲ႔ မိမိတို႔ရဲ႕လြတ္လပ္မႈသာမက မိမိတို႔အသက္ေတြေတာင္ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားေနသူ အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။ ဒီသတၱိေျပာင္တဲ့ အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕တိုက္ပြဲကို မီးေမာင္းထိုးျပဖို႔ အခြင့္အလမ္းရတဲ့အတြက္ က်မေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ လူသားႏြယ္တရပ္လံုးအတြင္းမွာ သူတို႔တေတြ ကိုယ္စား ႏိုင္ငံတကာနားလည္မႈဆိုင္ရာေန႐ူးအမွတ္တရဆု လက္ခံခြင့္ရတဲ့အတြက္လည္း က်မေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
က်မဟာ လြတ္လပ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီျမန္မာႏိုင္ငံ ေပၚထြန္းေရးအတြက္ အင္မတန္႔ကို စြန္႔လႊတ္စေတးခဲ့သူေတြကို ဦးၫြတ္ဂုဏ္ျပဳခ်င္တဲ့ဆႏၵ ျပင္းျပေနသလို အိႏၵိယႏိုင္ငံနဲ႔ က်မရဲ႕ေႏွာင္ႀကိဳးေတြကို တဖန္ျပန္ထူေထာင္ အေခ်ာကိုင္ဖို႔ လည္း ဆႏၵျပင္းျပေနတဲ့အတြက္ ဒီကေန႔ လူကိုယ္တိုင္လာေရာက္ၿပီး ဆုလက္ခံခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေန မေပးလို႔ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ က်မရဲ႕ကိုယ္စားအျဖစ္ အင္မတန္ခ်စ္ခင္တဲ့ မိသားစုမိတ္ေဆြလည္းျဖစ္၊ "ဂုဏ္ထူး ေဆာင္" ေဒၚေလးလည္းျဖစ္သူကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ သူမဟာ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉး႐ံုးရဲ႕ ပထမဆံုးျမန္မာလူမ်ဳိး ႐ံုးအဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာနားလည္ေရးအတြက္ ထက္ထက္သန္သန္ေဆာ္ၾသခဲ့ လက္ေတြ႔ က်င့္သံုးခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူမဟာ က်မကိုယ္စား ဆုခ်ီးျမႇင့္ပြဲနဲ႔ထိုက္သင့္တဲ့ ဂုဏ္ၾကက္သေရအျပည့္နဲ႔ ဆု လက္ခံမယ္ ဆိုတာ က်မယံုၾကည္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံတကာနားလည္မႈရွိေရးအတြက္ ပန္ဒစ္ေန႐ူးရဲ႕ အက်ဳိးျပဳခ်က္ေတြက သူ႔ဘဝတသက္တာအတြင္း ကမၻာ့ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ သူပါဝင္ကျပခဲ့တဲ့အခန္းထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ေထြျပားတဲ့ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ေတြၾကား၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု ေသာ သေဘာတရားဝါဒေရးရာေတြၾကား ကြာဟခ်က္ကို က်ဥ္းေျမာင္းေလ်ာ့က်ေစခဲ့ပါတယ္။ ႐ုပ္ဝတၳဳစြမ္းပကား ပိုလို႔ ပိုလို႔တြင္က်ယ္လာတဲ့ကမၻာႀကီးမွာ တေလာကလံုးဆိုင္ရာ လူသားတန္ဖိုးစံေတြ ထူေထာင္ႏိုင္ဖို႔ တိုက္ပြဲဝင္႐ုန္းကန္ေန ၾကတဲ့ ျပည္သူလူအမ်ားကို ေန႐ူးဝိညာဥ္က အားေပးအက်ဳိးျပဳေနပါတယ္။
က်မအခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံေနရတဲ့ ႏွစ္ကာလေတြအတြင္းမွာ မဟတၱမဂန္ဒီနဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးတို႔ရဲ႕ စကားေတြ စာေတြ ဟာ အစဥ္တစိုက္ စိတ္ဓာတ္ျမႇင့္တင္ အားေပးေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ အိႏၵိယအမ်ဳိးသားႏွစ္ေယာက္ ကို က်မအေလးစားအၾကည္ညိဳဆံုး ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေတြ၊ ဆရာသမားေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြစာရင္းထဲ ထည့္ထားပါ တယ္။ က်မ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ အဆက္ျဖတ္ခံခဲ့ရတဲ့ ေျခာက္ႏွစ္တာကာလတေလွ်ာက္လံုး က်မအိမ္ေရွ႕ခန္းမမွာ ပန္ဒစ္ ႀကီးကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိထဲက ထာဝရရွင္သန္ေနမယ့္စကားေတြကို ေကာက္ႏႈတ္ၿပီး ပိတ္ကားခ်ပ္ေပၚ ေရးကူး ခ်ိတ္ဆြဲထားပါတယ္။ ဒီစကားေတြဟာ က်မအေပၚ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း စြဲထင္ေနတဲ့အတြက္ အဲဒီထဲကတပိုဒ္ကို ကိုးကားပါရေစ။
တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးတို႔သည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံကို ၿဗိတိသွ်အုပ္စိုးမႈ၏ ဂုဏ္ယူဖြယ္ေအာင္ျမင္ခ်က္မ်ားထဲ ပါဝင္ သည္ဟု က်ေနာ္တို႔ကို သင္ၾကားခဲ့သည္။ က်ေနာ္၏ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္အရ ယင္းတရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးကို လံုးဝလိုလားေထာက္ခံပါသည္။ က်ေနာ္သည္ စည္းကမ္းရွိရွိေနထိုင္ျခင္းကို ႏွစ္သက္ၿပီး မင္းမဲ့ဝါဒ၊ စည္းကမ္းမဲ့ ဗ႐ုတ္သုကၡျဖစ္မႈႏွင့္ စြမ္းေဆာင္ရည္မဲ့မႈကို မႏွစ္ၿခိဳက္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ခါးသီးေသာအေတြ႔အၾကံဳေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုအေပၚ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရမ်ားက ခ်မွတ္သည့္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး၏ တန္ဖိုးကို က်ေနာ္သံသယျဖစ္မိပါသည္။ တခါတရံတြင္ ယင္းတန္ဖိုး အတြက္ ေပးေဆာင္ရသည့္ စရိတ္မွာ လြန္က်ဴးလွၿပီး တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ဟူသည္မွာ ႀကီးစိုးလႊမ္းမိုးေနသည့္ ဂုိဏ္းတရပ္၏ ဆႏၵ သေဘာထားသာျဖစ္ၿပီး ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဟူသည္မွာလည္း အေသြးအသားထဲအထိ စိမ့္ဝင္ေနသည့္ ေၾကာက္ရြံ႕မႈ၏လြန္႔တုန္႔ခ်က္ reflex သာျဖစ္သည္။ တခါတရံတြင္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဟုေခၚဆိုၾကသည့္အရာမွာ လက္ေတြ႔တြင္ တရား ဥပေဒႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားျခင္း ကင္းမဲ့မႈဟု ပို၍သင့္ေတာ္စြာေခၚေဝၚႏိုင္ေပသည္။ အျပန္႔အႏွ႔ံျဖစ္ေနသည့္ ေၾကာက္ရြ႕ံမႈအေပၚ အေျခခံ ထားေသာ မည္သည့္ေအာင္ျမင္မႈမဆို ႏွစ္လိုဖြယ္ရာျဖစ္ႏိုင္ရန္ခဲယဥ္းလွၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ အၾကပ္ကိုင္ၿခိမ္းေျခာက္မႈယႏၱရား ေပၚ အေျခခံထားကာ ယင္းယႏၱရားႏွင့္ ခြဲျခားမတည္ရွိႏိုင္ေသာ 'ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး' ဆိုသည္မွာလည္း အရပ္ဖက္အုပ္စုိးမႈထက္ စစ္ဖက္သိမ္းပိုက္စိုးမိုးမႈႏွင့္ ပိုတူေနပါသည္။ ကဗ်ာဆရာႀကီး ကဠဏ၏ သက္တမ္းေထာင္ခ်ီရွိၿပီျဖစ္သည့္ ရာဇတရံဂဏိ အမည္ရွိ ကက္ရွ္မီးယားရာဇဝင္ဇာတ္ေတာ္ႀကီးထဲတြင္ မင္းႏွင့္ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရတို႔က ေစာင့္ထိန္းရန္တာဝန္ရွိေသာ ဓမၼ (မွန္ေသာတရား) ႏွင့္ အဘယ (အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့မႈ) တို႔ကို တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး အဓိပၸာယ္ျဖင့္ ထပ္တလဲလဲသံုးႏႈန္းထားသည္ကို ေတြ႔ရွိရသည္။ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ဆိုသည္မွာ တရားဥပေဒ မည္ကာမတၱထက္သာလြန္သလို ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဆိုသည္မွာ လည္း ျပည္သူျပည္သားမ်ားအေနျဖင့္ အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့ျခင္းကို ဆိုလိုခဲ့သည္။ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနေသာ ျပည္သူလူထုအေပၚ 'ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားမႈ' သက္ေရာက္ေစျခင္းထက္ အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့မႈကို ပ်ဳိးေထာင္စိမ့္ဝင္ေစသည့္စိတ္ကူးက အမ်ားႀကီးပို၍ ႏွစ္လိုဖြယ္ပါ တကား။
အဲဒီအပိုဒ္မွာ ပန္ဒစ္ေန႐ူး ေဖာ္ျပထားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြဟာ က်မရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ လံုးဝတထပ္တည္း ျဖစ္ပါ တယ္။ သူနဲ႔က်မ တူညီတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႔ မၾကာခဏဆိုသလို က်မခံစားမိၿပီး အေမနဲ႔အတူ အိႏၵိယမွာ က်မေနတဲ့ကာလေတြတံုးက ပန္ဒစ္ႀကီးနဲ႔ ပိုရင္းႏွီးေအာင္လုပ္ႏိုင္တဲ့အခြင့္အလမ္း မယူမိခဲ့တာကို ေနာင္တရမိပါ တယ္။ အဲဒီတံုးကေတာ့ သူ႔ကို က်မမိဖေတြရဲ႕ မိတ္ေဆြတေယာက္အျဖစ္ေလာက္ဘဲ သေဘာထားမိခဲ့ၿပီး တေန႔က်ရင္ က်မကိုယ္တိုင္ရဲ႕မိတ္ေဆြအျဖစ္ သေဘာထားမိမွာကို တခါမွ မစဥ္းစားမိခဲ့ပါဘူး။
ပန္ဒစ္ေန႐ူးဟာ လူမ်ဳိးေရးနဲ႔ အသားအေရာင္တံတိုင္းေတြ မ်ဳိးဆက္တံတိုင္းေတြကို သူ႔ရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ လူသား ဆန္မႈ ေမတၱာက႐ုဏာဓာတ္နဲ႔ မၾကာခဏျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ က်မအေဖဟာ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လန္ဒန္ကိုသြားေဆြးေႏြးတဲ့အခါ ေဒလီမွာခဏနားၿပီး ပန္ဒစ္ေန႐ူးနဲ႔တျခားအိႏၵိယေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ပါ တယ္။ ပန္ဒစ္ႀကီးဟာ သူ႔ထက္ (၂၆)ႏွစ္ငယ္တဲ့ က်မအေဖအေပၚ ဖခင္စိတ္ ခ်က္ခ်င္းျပခဲ့ပါတယ္။ အေဖ့ရဲ႕ ႏြမ္း ဖတ္ဖတ္ ပါးလွပ္လွပ္ ခ်ည္ယူနီေဖာင္းကို ၾကင္နာတဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ေဝဖန္ပိုင္းျခားၿပီး အဲဒီအဝတ္အစားနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ပန္ဒစ္ႀကီးက အပ္ခ်ဳပ္ဆရာေတြကို ပံုစံက်က် ထူထူထဲထဲ သိုးေမႊးယူနီေဖာင္း ေလး-ငါးထည္ အျမန္ခ်ဳပ္ေပးဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလန္ႏိုင္ငံဟာ အဲဒီတံုးက တသက္မွာမၾကံဳဖူးေအာင္ေအးတဲ့ ေဆာင္း ရာသီကိုေတြ႔ေနရတာ ၾကားရတဲ့အတြက္ ပန္ဒစ္ႀကီးက အေပၚဝတ္႐ံုအေႏြးထည္ႀကီး (ဂရိတ္ကုတ္) တထည္ကိုလည္း တေနရာကဆြဲေပးခဲ့ပါတယ္။ က်မအေဖရဲ႕ လူသိမ်ားတဲ့ဓာတ္ပံုတပံုမွာ သူ႔အတြက္အေတာ္ေလးႀကီးေနတဲ့ အဲဒီ ဂရိတ္ကုတ္ႀကီးထဲ ျမဳပ္ဝင္ေနတာကို ျပထားပါတယ္။
၁၉၆၀ မွာ က်မအေမ အိႏၵိယႏိုင္ငံဆိုင္ရာသံအမတ္ ခန္႔အပ္ခံရတဲ့အခါ ပန္ဒစ္ေန႐ူးက ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေႏြးေႏြး ေထြးေထြး ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားျပည္သူပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာဆိုရင္လည္း အေမ့ကိုတမင္ေရြးၿပီး ေနေကာင္း က်န္းမာလား ေမးေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို လူသားဆန္တဲ့ေႏြးေထြးမႈအမူအရာမ်ဳိးေတြနဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးဟာ လူမ်ဳိးမေရြး ဘာသာမေရြး ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ရယူႏိုင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူ႔ရဲ႕ဒီမုိကေရစီ ယံုၾကည္ ခ်က္ ႏိုင္ငံတကာ့ဝါဒယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို လက္မခံသူေတြကေတာင္ သူ႔ဉာဏ္ပညာနဲ႔ ႐ိုးေျဖာင့္မႈေၾကာင့္ ေလးစား သြားၾကပါတယ္။
ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေရးစနစ္ဟာ က်မတို႔ရဲ႕ ေျခာက္ပစ္မကင္းကမၻာႀကီးကို ဖိစီးႏွိပ္စက္ေနတဲ့ ျပႆနာတပံုတေခါင္း အတြက္ အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းခ်က္ေတြ ေပးစြမ္းႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတဲ့ က်မတို႔အဖို႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးနဲ႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံ တို႔ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေတြက အင္မတန္႔ကို အားျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒီအိႏၵိယတိုက္ငယ္ဟာ လူမ်ဳိးေတြ၊ ဘာသာစကားေတြနဲ႔ အယူဝါဒေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတဲ့တိုက္ငယ္ျဖစ္တယ္၊ ဒီႏိုင္ငံဟာ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းလွတဲ့ လူမ်ဳိးေရး-ဘာသာေရးအဓိက႐ုဏ္း၊ အစြန္းေရာက္ဝါဒနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈေတြေၾကာင့္ အေနအထားေတြ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္သြားၿပီး လပိုင္း အတြင္းမွာ ကံၾကမၼာနဲ႔ခ်ိန္းဆိုခ်က္အတိုင္း ရင္ေကာ့ေခါင္းေမာ့ၿပီး ေရွ႕တက္လွမ္းသြားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တယ္၊ လူသားရဲ႕ ဝမ္းတြင္းပါဂုဏ္သိကၡာကို ေလးစားၿပီး လြတ္လပ္ဖို႔နဲ႔ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ ထိုက္တန္တဲ့သတၱဝါအျဖစ္ တန္ဖိုးထားတဲ့စနစ္က မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ျပႆနာမရွိဘူး ဆိုတာကို ဒီ ကမၻာ့အႀကီးဆံုးဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံႀကီးက အေကာင္းဆံုးသက္ေသျပေနပါတယ္။ က်မတို႔ႏိုင္ငံလည္း မေဝးေတာ့တဲ့တေန႔မွာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ဆႏၵသေဘာထား က ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပၿပီး ဓမၼ နဲ႔ အဘယ တို႔စိုးမိုးတဲ့ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ျမန္မာျပည္သူအမ်ားတကာ့ အမ်ားစုႀကီးက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။
အိႏၵိယႏိုင္ငံနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတို႔ဟာ နယ္ေျမခ်င္းစပ္ေန႐ံုမကပါဘူး။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ ေက်ာ႐ိုးျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶ ဘာသာဟာ အိႏၵိယေျမေပၚက ထြက္ေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႔ေခတ္ကာလရဲ႕ ဧရာမနည္းပညာတုိးတက္မႈ ေတြေၾကာင့္ ကမၻာႀကီးဟာ ပိုၿပီးေသးငယ္လာေပမဲ့ ပို႐ႈပ္ေထြးၿပီး အင္မတန္အႏၱရာယ္ႀကီးႏိုင္စရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုကမၻာႀကီးမွာ ဗုဒၶဝါဒကသင္ၾကားေပးတဲ့ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ သည္းခံခြင့္လႊတ္မႈ နဲ႔ မိမိကိုယ္မိမိထိန္းခ်ဳပ္မႈတို႔ဟာ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ အရည္အေသြးေတြျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးအားလံုး လူအားလံုးကို ဘံုလူသားႏြယ္ျဖစ္မႈက စည္းေႏွာင္ထား တာကို အသိအမွတ္ျပဳဖို႔၊ တေယာက္ကိုတေယာက္ ပိုနားလည္ေစတဲ့ အရည္အေသြးေတြကို ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးဖို႔ တခါမွမၾကံဳဖူးေအာင္ကို လိုအပ္ေနပါၿပီ။ သူတို႔ရဲ႕အေျမာ္အျမင္က်ယ္ေျပာမႈနဲ႔ တစိမ္းတရံစာႏွလံုးသားေတြကို သိမ္းက်ဳံးယူႏိုင္ခဲ့တဲ့ မဟတၱမဂႏၵီ နဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးတို႔လို ႀကီးက်ယ္ျမင့္မားမႈ တခါမွမၾကံဳဖူးေအာင္ကို လိုအပ္ေနပါၿပီ။
ဒီကေန႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံဟာ သူ႔ရဲ႕ႀကီးျမတ္တဲ့ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႕ အစဥ္အလာအတိုင္း ဆက္လက္ေလွ်ာက္ လွမ္းေနပါတယ္။ က်မရဲ႕ႏွလံုးသားနဲ႔ အင္မတန္႔ကိုရင္းႏွီးလွတဲ့ ဒီႏိုင္ငံကေန ႏိုင္ငံတကာ့နားလည္မႈဆိုင္ရာဆု လက္ခံ ယူဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခံရတာဟာ တကယ့္ကိုဂုဏ္ယူစရာျဖစ္ပါတယ္။
သမတႀကီးနဲ႔ ေန႐ူးဆုေကာ္မတီဝင္မ်ားရွင့္၊ က်မရဲ႕တိုင္းျပည္၊ က်မရဲ႕ျပည္သူေတြနဲ႔ က်မကိုယ္တိုင္ကို ဂုဏ္ျပဳ တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
(ေဒၚသန္းေအးက သမတႀကီး ေဒါက္တာရွန္ကာဒါယားရွားမ ထံမွ ေဒၚစုကိုယ္စား ဆုလက္ခံယူခဲ့သည္။)
ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္က မိမိရဲ့ အေျခခံနိုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္နဲ့ ဝါဒသေဘာ ထားကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလအတြင္းမွာ ျပင္ပသို့ အမွာစကားပါးလိုက္ရာမွာ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ မိန့္ခြန္းသံုးခု အတိုင္း ျဖစ္တယ္လို့ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ မိန့္ခြန္း/ေဆာင္းပါးေတြကေတာ့ --
၁။ "လြတ္လပ္မႈကိုဘဲ က်မတို့လိုခ်င္တယ္" Parade မဂၢဇင္း၊ မတ္လ ၉ ရက္ ၂၀၀၃
၂။ "က်မတို့လြတ္လပ္မႈကိုျမွင့္တင္ဖို့ သင္တို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကိုအသံုးခ်ျကပါ" New York Times သတင္းစာ၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၄ ရက္ ၁၉၉၇ (ဝါရွင္တန္ျမို့ေတာ္ အေမရိကန္တကၠသိုလ္ဂုဏ္ထူးေဆာင္ပါရဂူဘြဲ့လက္ခံမိန့္ခြန္း)
၃။ ေနရူးဆု လက္ခံမိန့္ခြန္း၊ နယူးေဒလီ၊ အိႏၵိယနိုင္ငံ၊ ၁၉၉၃
(၁)
လြတ္လပ္မႈကိုဘဲ က်မတို႔လိုခ်င္တယ္
ျမန္မာႏိုင္ငံတဝန္း ခရီးသြားလာရင္း က်မက လူေတြကို ဘာလို႔ဒီမိုကေရစီ လိုခ်င္တာလဲလို႔ ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ မၾကာခဏဆိုသလို အၾကားရဆံုးအေျဖကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ က်မတို႔ လြတ္ေျမာက္ခ်င္လို႔ဆိုတာပါပဲ။ သူတို႔ အက်ယ္ ခ်ဲ့ျပီးမေျပာရဘဲ သူတို႔ဘာေျပာတယ္ဆိုတာ က်မနားလည္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ့ကံၾကမၼာကို သူတို႔ကုိယ္တိုင္ ပံုေဖာ္ ဆံုးျဖတ္ခြင့္မရွိဘဲ ဖိႏွိပ္ခံေနရတာကေန လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကပါတယ္။ လက္နက္အင္အားေပၚအေျချပုတဲ့ အမိန္႔ေတြနဲ႔ ထင္ရာစုိင္းမႈေတြေအာက္ ေရာက္ေနရတဲ့၊ သူတို႔ရဲ့ နိစၥဓူဝျကံုေတြ႔ေနရတဲ့ အျဖစ္ေတြကို မလိုခ်င္ၾကေတာ့ပါဘူး။
လူငယ္ေတြကို က်မက လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတာဘာလဲလို႔ ေမးၾကည့္တဲ့အခါ သူတို႔က သူတို႔စိတ္ထဲရွိတာေတြကို ရွိတဲ့အတိုင္း ရင္ဖြင့္ေျပာျပခ်င္တာလို႔ဆိုပါတယ္။ သူတို႔အသိဉာဏ္ပညာစိန္ေခၚမႈကို ျဖည့္ဆည္းမေပးႏိုင္တဲ့ ပညာ ေရးစနစ္အေပၚ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို သူတို႔ ထုတ္ေဖာ္ေျပာလိုၾကပါတယ္။ ေဝဖန္၊ ေဆြးေႏြး၊ ျငင္းခံုႏိုင္သူေတြျဖစ္ျပီး စုရံုး၊ သီဆို၊ ေအာ္ဟစ္၊ ၾသဘာေပးႏိုင္ဖို႔ ေထာင္ေသာင္းသိန္းမကစုေဝးႏိုင္သူေတြ ျဖစ္လိုၾကပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူငယ္ေတြဟာ က်ယ္ျပန္႔လြန္းတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ အံမခန္းမႈေတြျပည့္ေနတဲ့ လူငယ္ဘဝရဲ့ ႏိုးၾကားတက္ျကြတဲ့ အရြယ္ေတြကို အျပည့္အဝပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္။ မေရရာမႈေတြ၊ ျကီးက်ယ္မႈေတြနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြ၊ ေတာက္ပခမ္းနား မႈနဲ႔ ဖီလာဆန္႔က်င္မႈေတြ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္မႈနဲ႔သိမ္ေမြ႔မႈေတြ တန္းစီျပည့္ေနတဲ့ လူငယ္ဘာဝကို အျပည့္အဝရယူလို ၾကပါတယ္။
ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြအေနနဲ႔ေရာ ဘာေတြအလိုရွိပါသလဲ။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းျကီးျမင့္မႈရဲ့ ဖိစီးမႈဒဏ္ေၾကာင့္ အား ဆုတ္ျငီးေငြ႔ေလာက္ေအာင္ အိမ္မႈထိန္းသိမ္းေနရတဲ့ဘဝက လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာေတြးေတာ ၾကံဆမိလို႔ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ အျပစ္ေပးအေရးယူခံရမလား ဒါမွမဟုတ္ ကေလးေတြမ်ား ဘဝရဲ့အခြင့္အလမ္းေတြ ဆံုးပါး သြားမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈေတြက ကင္းလြတ္ခ်င္ၾကပါတယ္။ မိသားစုကို ေထာက္ပံ့ႏိုင္ေအာင္ ခႏၶာကုိယ္ ရင္းေနရတဲ့ဘဝက လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ေတာင့္တေနၾကတဲ့အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (အမ်ားျကီးကို) ရွိပါ တယ္။
က်မ ေတြ႔ဆံုခဲ့တဲ့ လယ္သမားယာသမားေတြဆိုရင္ သူတို႔ဆႏၵအတိုင္း စိုက္ပ်ိဳးထြန္ယက္ခ်င္ၾကတယ္။ မေတာ္ မတရားေစ်းႏိွမ္ခံရျပီး အစိုးရကို မေရာင္းမေနရ ျခိမ္းေျခာက္ခံရတာမ်ိဳးေတြက ကင္းလြတ္ျပီး သူတို႔ထြက္ကုန္ေတြကို ကုိယ့္ဆႏၵနဲ႔ကိုယ္ ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းခ်လိုၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ နိစၥဓူဝ ေျမနဲ႔ဖက္ျပိီး ဘဝကို ရုန္းကန္ရပ္တည္သူ ေတြပါ။ ဒီလိုၾကမ္းတမ္းတဲ့ဘဝေတြအေပၚမွာ က်ိဳးေၾကာင္းမဆီေလ်ာ္တဲ့အမိန္႔ေတြနဲ႔ နားလည္ရခက္တဲ့ အာဏာပိုင္ ေတြေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး မလိုခ်င္ၾကေတာ့ပါဘူး။
ဒါနဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အဖြဲ႔ဝင္ က်မတို႔ေရာ လို႔ေမးစရာရွိပါတယ္။ ဘာလို႔ က်မတို႔တေတြ တိုင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ခက္ခက္ခဲခဲလုပ္ကုိင္ေနပါသလဲ။ ဒီလိုလုပ္ကိုင္ေနတာဟာ ဒီမိုကေရစီအေပၚ မေရမရာနဲ႔ အေကာင္း ျမင္ေမွ်ာ္လင့္ျပီး ထင္ရာလုပ္ကိုင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ သူရဲ့ေတာက္ပမႈကို ၾကာရွည္ထိန္းႏိုင္ ေအာင္ အျမဲတေစအေရာင္တင္ေပးရတဲ့ ရတနာတပါးျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်မတို႔သိပါတယ္။ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးတာ၊ အခိုးခံရ တာေတြမျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔ ဒီမိုကေရစီကို မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္ရႈေနရပါလိမ့္မယ္။
လြတ္လပ္တဲ့ျမန္မာျပည္ကသာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာကို တန္ဖိုးထားေလးစားတဲ့ႏိုင္ငံ တည္ေထာင္ႏိုင္မွာမို႔ လြတ္ ေျမာက္ေရးအတြက္ကို က်မတို႔တေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္ျကိုးစားေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
တိုင္းျပည္တဝွန္းလွည့္လည္သြားတဲ့အခါ လူေတြက က်မ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြ၊ ပထမ အျကိမ္ ေျခာက္ႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယအျကိမ္ ဆယ့္ကိုးလေနရတာမွာ ဘယ္လိုခံစားရသလဲလို႔ ေမးၾကပါတယ္။ မိသားစု မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ခြဲခြာျပီး က်မဘယ္လိုေနခဲ့သလဲေပါ့။ ဒီအာဏာရွင္ႏိုင္ငံမွာ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ အက်ဥ္းခ်ခံရသူကသာ အမွန္တကယ္လြတ္လပ္သူျဖစ္ေနတာ ဂြက်လွတယ္လို႔ က်မျပာခ်င္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ က်မတို႔ဟာ က်မတို႔ရဲ့သာမန္ဘဝလြတ္လပ္ခြင့္ေတြကို ေပးဆပ္ထားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူသားဘဝရဲ့ တန္ဖိုးအရွိဆံုး ျဖစ္တဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္အမွန္တရားအေပၚ က်မတို႔ ၾကံ့ၾကံ့ခံရပ္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။
ဒီမွာ ျပည္သူလူထုအတြက္ က်မ အလိုခ်င္ဆံုးကေတာ့ စစ္မွန္တဲ့လြတ္လပ္ခြင့္ေအာက္မွာ လံုလံုျခုံျခံုေနရဖို့နဲ့ စစ္မွန္တဲ့လံုျခံုမႈေအာက္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။ ေၾကာက္ရြံ႔မႈရဲ့ ႏံုးခ်ည့္ေသးသိမ္ေစတဲ့ အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြ ကိုဖယ္ရွားျပီး ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ လြတ္လပ္တဲ့လူသားေတြအျဖစ္ ေခါင္းေမာ့ဂုဏ္ယူႏိုင္သူေတြ ျဖစ္လာမွာကို က်မ ေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။ က်မတို႔အားလံုးအတြက္ ပိုျပီးေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့၊ လံုျခံုမႈလည္းပိုရွိတဲ့ လူ႔ေဘာင္ဘဝ တည္ ေဆာက္ဖို႔ စည္းစည္းလံုးလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျကိုးပမ္းၾကတာကို က်မေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကိုယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ အနာဂတ္ကိုတက္လွမ္းျပီး တန္ဖိုးရွိတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျမင့္ျမင့္မားမားနဲ့ စိန္ေခၚမႈအားလံုးကိုရင္ဆိုင္တာ က်မေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။ "ဒီတိုင္းျပည္ဟာ ဒီေျမကို ခ်စ္သူ၊ ဒီေျမမွာေန၊ ဒီေျမမွာေသခဲ့သူအားလံုးအတြက္ ထိုက္တန္တဲ့တိုင္းျပည္အျဖစ္ ဘိုးဘြားအေမြအႏွစ္အတြက္ ဂုဏ္ယူရျပီ" လို႔လည္း က်မေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတြဟာ ျပည္သူ လူထုရဲ့ဆႏၵသာ ေနာက္ဆံုးမွာေအာင္ပြဲမုခ်ရရမယ္ ဆိုတဲ့ခိုင္မာတဲ့ယံုၾကည္မႈနဲ႔ က်မတို႔အားလံုး ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျကိုးပမ္း လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြရဲ့ ပကတိဦးတည္ရာပဲျဖစ္ပါတယ္။
(ဝါရွင္တန္ပို႔စ္ သတင္းစာႏွင့္တြဲထြက္သည့္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ မတ္လ ၉ ရက္ေန႔ထုတ္ Parade သတင္းစံုမဂၢဇင္းတြင္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေရးသားသည့္ All We Want is Our Freedom ေဆာင္းပါးကို ထိုက္သူႏုိင္ ဘာသာျပန္ဆိုတင္ျပထားသည္။)
(၂)
က်မတို့လြတ္လပ္မႈကို ျမွင့္တင္ဖို့ သင္တို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကိုအသံုးခ်ျကပါ
က်မတို့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီအေရးျကိုးပမ္းေဆာင္ရြက္ေနသူေတြဟာ ဖိႏိွပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားလြန္းတဲ့ လူ႕အဖြဲ့ အစည္းမွာ သူ့ကၽြန္အျဖစ္ ေအးေအးေဆးေဆးေနမယ့္အစား အေျခခံလူ့အခြင့္အေရးအတြက္ ရပ္တည္တိုက္ပြဲဝင္ဖို့ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ ေရြးခ်ယ္ျကပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ့ ေတာ္လွန္ေရးဟာ တရားမွ်တမႈနဲ့ စာနာ နားလည္မႈအေပၚ အရင္းခံ တဲ့ ယံုၾကည္မႈ ရိွမွသာလွ်င္ ျဖစ္မယ့္္ အၾကမ္းမဖက္လႈပ္ရွားမႈတရပ္သာျဖစ္ပါတယ္။
လူဆိုတာ မိမိေကာင္းစားေရးကိုသာအဓိကထားတဲ့ စီးပြားေရးအက်ိဳးအျမတ္ကိုသာ ေရွးရႈတတ္သူ သတၱဝါသာ ျဖစ္တယ္လို႔ တခ်ိဳ႕က ဆိုေကာင္းဆိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မိမိယံုၾကည္ခ်က္နဲ့ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြကို စြဲကိုင္ၿပီး ျပင္းထန္လွတဲ့ အျပစ္ေပးအေရးယူမႈေတြကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရင္ဆိုင္ဖို့ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ုိးသမီးေတြလည္း ဒုနဲ့ ေဒး ရိွေသးတယ္ဆိုတာကိုျကည့္ယင္ အဲဒီအဆိုဟာ ေသးသိမ္က်ဥ္းေျမာင္းလွတယ္ဆိုတာ သိပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုအမ်ိဳး ေကာင္းသမီး၊ အမ်ုိးေကာင္းသားေတြ က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ေျမာက္မ်ားစြာရိွေနေသးတာေျကာင့္ က်မလြန္စြာ အားတက္မိ ပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြရဲ့ တက္တက္ျကြျကြပါ၀င္လႈပ္ရွားမႈေတြေျကာင့္ ေတာ္လွန္ေျပာင္း လဲမႈေတြ ေပၚေပါက္လာတတ္တ့ဲ ႏိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈတရပ္ရွိတယ္လို့ အမ်ားကလက္ခံထားၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ကေန သူတို႔ရဲ့နိုင္ငံေရးဘဝကို အစျပုခဲ့တဲ့ က်မအေဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အပါအဝင္ ငယ္ရြယ္နုနယ္တ့ဲ ေခါင္းေဆာင္မ်ားေၾကာင့္ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးျကိုးပမ္းလႈပ္ရွားမႈဟာ ေအာင္ပြဲခံခဲ့ရပါတယ္။
ဒီလို ထူးထူးျခားျခား ရဲရင့္တက္ျကြတဲ့ ဆန္႕က်င္အာခံလိုစိတ္ေတြနဲ့ ၾသဇာတိကၠမျကီးမားလွတ့ဲ အတိုက္အခံ အဖြဲ့အစည္းမ်ုိးကို ဘယ္လိုအာဏာရွင္အစိုးရမဆို ပစ္မွတ္ထားေခ်မႈန္းမွာ အေသအခ်ာပါဘဲ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကတည္း က အာဏာရလာတ့ဲ ျမန္မာစစ္အစိုးရကေတာ့ အာဏာရျပီးသိတ္မျကာခင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦးကို ဖ်က္ဆီးခဲဲ့တဲ့အျပင္ ေက်ာင္းသားေတြ အသင္းအပင္းဖြဲ့စည္းခြင့္ကိုပါ တရားမ၀င္ေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ပါတယ္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာေတာ့ အရပ္သားအေရၿခံဳထားတ့ဲ စစ္အစိုးရတပိုင္း ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီရဲ႕ အုပ္ခ်ုပ္မႈ ကို ျမန္မာျပည္သူေတြ ဆန္႕က်င္အာခံခဲ့ပါေတာ့တယ္။ တတိုင္းတျပည္လံုးမွာျဖစ္ပြားေနတဲ့ ဆႏၵျပပြဲေတြကို ထိပ္ဆံုးကေန ဦးေဆာင္ေနတဲ့သူေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြျဖစ္ျပီး သူတို႔ရဲ႕ အဓိကေတာင္းဆိုခ်က္ ေတြထဲက တခုကေတာ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ့စည္းခြင့္ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီအတြက္ စစ္အာဏာရွင္ေတြတံု့ျပန္လိုက္တဲ့အေျဖကေတာ့ သူတို့ကို ပစ္သတ္လိုက္ျကတာပါဘဲ။ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ျကာလာတ့ဲအထိ ျမန္မာျပည္ကေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြဟာ မိမိတို့အက်ုိးျဖည့္ဆီးေပးျပီး မိမိတို့ အမွန္တကယ္ လိုခ်င္ေတာင့္တလွတဲ့ ေက်ာင္းသားအဖြဲ့အစည္းမ်ုိးကို မတည္ေထာင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။
အခု သိပ္မၾကာလွေသးတဲ့ ဒီဇင္ဘာလကေတာင္မွ ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ႕စည္းေရးကိုေတာင္းဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသား ဆႏၵျပပြဲတရပ္ ေပၚေပါက္ခဲ့ျပီး အဲဒီဆႏၵျပပဲြေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ လ်စ္လ်ူရႈခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီဆႏၵျပပဲြမွာ ပါ၀င္သူေတြ ကို အင္အားသံုးျဖိဳခြဲဲခဲ့ျပီး က်မရဲ့ပါတီျဖစ္တ့ဲ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ့ခ်ုပ္က လူငယ္ပါတီဝင္ေတြကို အဆိုပါဆႏၵျပပြဲ စီစဥ္ရာမွာ ပါဝင္တယ္ဆိုတဲ့စြပ္စြဲခ်က္နဲ႕ ဖမ္းခဲ့ပါတယ္။ က်မကိုလည္း ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့ ေတြ့ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့တယ္ ဆိုၿပီး စြပ္စဲြခဲ့ပါေသးတယ္။
ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ေတြဆံုေဆြးေႏြးတာဟာ အစိုးရကို ပုန္ကန္ျခားနားတယ္လို့ အမွန္ တကယ္သာ ယူဆေနမယ္ဆိုယင္ က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဝမ္းနည္းစိတ္မေကာင္းစရာေတြ ထပ္ျပီးေပါ္ေပါက္လာေတာ့မွာ ျဖစ္ ပါတယ္။ က်မပါတီဟာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြကို စာနာေထာက္ခံေျကာင္း ဘယ္တံုးကမွာ လွ်ုိ့ဝွက္ မထားခဲ့ပါဘူး။ က်မတို့ဟာ မတူညီတဲ့မ်ုိးဆက္ေတြအျကား နီးစပ္ေအာင္ ျကိုးပမ္းေနျပီး ဒီလုိျကိုးပမ္းျခင္းအားျဖင့္ က်မတုိ့ရဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ့ အားထုတ္မႈေတြ ဆက္လက္ရွင္သန္တည္တန့္ၿပီး က်မတို့တုိင္းျပည္ရဲ့ အေသြးအသား ထဲ ေပါင္းစည္းယွက္ႏြယ္သြားေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္။
က်မတို႔ဟာ ကိုယ့္ထက္အဆမတန္သာလြန္တဲ့အင္အားေတြကို အံတုယင္း၊ စစ္အာဏာနဲ႕ အစိုးရဗ်ဴရိုကရက္ ယႏၱရား ေပါင္းစည္းထားတ့ဲအားကို ဆန္႕က်င္အာခံယင္း တခါတေလမွာ သံသယေတြ ဝင္လာတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လို သံသယမ်ုိးလဲဆိုေတာ့ လက္ရိွအမိန့္အာဏာေတြဟာ အျမဲတမ္းမပ်က္မသုဥ္း တည္ရိွမယ့္အရာေတြဘဲလုိ့ ယံုျကည္ ေနသူေတြရဲ႕ သံသယေတြပါဘဲ။ လက္ရိွအေျခအေနကိုဘဲ လက္ခံလိုက္တာဟာ အသင့္ေလွ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ နားလည္ယံုျကည္ထားသူေတြ အမ်ားျကီးရွိေနတာ အံ့ၾသစရာပါဘဲ။
က်မတို႔ဟာ ေျပာင္းလဲဖို႔လိုတ့ဲကိစၥေတြကို ေျပာင္းလဲဖို႔စြမ္းအားအေပၚ ယံုျကည္မႈရွိေပမဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ကေန လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီကို ကူးေျပာင္းဖို့သြားတဲ့ ခရီးလမ္းဟာ လြယ္လိမ့္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီမိုကေရစီအစိုးရလက္ထက္ မွာ က်မတို႔ရဲ့ျပႆနာေတြအားလံုး ေျပေပ်ာက္သြားလိမ့္မယ္လို့ ဘယ္တုန္းကမွ ထင္ေယာင္မွားခဲ့တာမ်ုိး မရိွပါဘူး။ ေရွ႕မွာ က်မတို႔အတြက္ ႀကီးမားလွတဲ့စိန္ေခၚမႈေတြ ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာ က်မတို႔သိသလို တည္ၿငိမ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတရပ္တည္ေထာင္ဖို႔အတြက္ က်မတို႔ရဲ႕လႈပ္ရွားရုန္းကန္မႈဟာ က်မတို႔ရဲ႕ ဘဝသက္တမ္းမက ၾကာျမင့္ ေကာင္း ၾကာျမင့္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ႀကိဳတင္မွန္းဆထားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီလို လႈပ္ရွားရုန္းကန္ရာမွာ က်မတို႔ဟာ အထီးက်န္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ နားလည္ပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈနဲ့ တရားမွ်တမႈ ရွာေဖြရာမွာ က်မတို႔ကိုဂရုဏာသက္သူေတြ ကမၻာနဲ့အဝွန္း ရွိေနပါတယ္။ လူမ်ုိး၊ ဘာသာ၊ အသား အေရာင္မေရြး ေနရာတိုင္းက ခံစားေတြးေတာတတ္တဲ့ လူသားေတြအေနနဲ့ အဓိပၸာယ္ရိွတ့ဲျဖစ္တည္မႈကို လိုလား ေတာင့္တတာဟာ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းတပ္မက္မႈသက္သက္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြြာသာလြန္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအခြင့္ အေရးေတြ အျပည့္အဝရွိတ့ဲလူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ ေနထိုင္ခြင့္ရေနတဲ့ ကံေကာင္းလွသူေတြအေနနဲ႕ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ က်မတို႔ကမၻာျကီးရဲ့ အျခားေနရာေတြက ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွသူေတြကိုကူညီဖို႔ အင္မတန္ လိုအပ္လွပါတယ္။
က်မတို့လႈပ္ရွားရုန္းကန္မႈရဲ့ တစိတ္တပိုင္းကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းအေနနဲ႕ က်မတို့ ဆင္းရဲမဲြေတေန ရတာဟာ လံုေလာက္တဲ့ရင္းျမစ္နဲ့ ရင္းႏွီးျမႇုပ္ႏွံမႈေတြ ရွားပါးလြန္းလို႔မဟုတ္ဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေကာင္းေကာင္း ေပၚထြန္းေစ တဲ့ အေျခခံအေဆာက္အအံုေတြနဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြ နည္းပါးလြန္းလို႔သာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို သိျမင္နားလည္ေစျခင္း ပါဘဲ။
ဖိႏိွပ္လြန္းတဲ့အစိုးရေတြနဲ႕ ဆက္ဆံဖို့ ေနာက္တြြန့္စိုးရြံ့ျခင္းမရိွတဲ့ ႏိုင္ငံစံုစီးပြားေရးလုပ္ငန္းျကီးေတြ အမ်ားအျပား ရိွေနပါတယ္။ သူတို႔အေနနဲ႕ ျမန္မာ့စီးပြားေရးမွာ ပါဝင္ပတ္သက္ဖို့ လာေရာက္ရတာဟာ ဒီမိုကေရစီလုပ္ငန္းစဥ္ကို အကူအညီျဖစ္ေစဖို႔သာျဖစ္တယ္လို႔ အေၾကာင္းျပေလ့ရိွပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံေရးအာဏာနဲ႕ စီးပြားေရးကို လက္ဝါးျကီးအုပ္၊ ခ်မ္းသာျပီးသားလူတစုကိုသာ ပိုမိုခ်မ္းသာေစတဲ့ ရင္းႏွီးျမွုပ္ႏွံမႈေတြဟာ ဒီမိုကေရစီစနစ္အတြက္ အေျခခံအုတ္ျမစ္ေတြျဖစ္တဲ့ လြတ္လပ္မႈနဲ႕ တရားမွ်တမႈကို ေဖာ္ ေဆာင္ေပးနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေျကာင့္ အေတြးအေခၚလြတ္လပ္မႈနဲ႕ လူသားဆန္တဲ့စိတ္ကူးစံေတြကို ျမႇင့္တင္ေပးႏိုင္မယ့္ စြမ္းအားျဖန့္က်က္ဖုိ့ စိတ္ဝင္စားသူ ဘယ္သူမဆို ျမန္မာစစ္အစိုးရနဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ကုမၸဏီေတြကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႔က်င္ရပ္တည္သြားပါလို့ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပု၍ က်မတို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကို ျမွင့္တင္ဖို့ ရွင္တို့ ရဲ့လြတ္လပ္မႈကို အသံုးခ်ေပးပါလို့ ေတာင္းပန္ပါရေစ။
(ဝါရွင္တန္ျမို့ေတာ္ အေမရိကန္တကၠသိုလ္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ပါရဂူဘြဲ့လက္ခံမိန့္ခြန္းကုိ အေျခခံသည့္ New York Times ႏွင့္ International Herald Tribune သတင္းစာေဆာင္းပါး၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၄ ရက္ ၁၉၉၇)
(၃)
ဂ်ာဝါဟာလားလ္ေန႐ူး ဆုခ်ီးျမႇင့္ပြဲသို႔ ေပးပို႔သည့္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ဆုလက္ခံမိန္႔ခြန္း
နယူးေဒလီ၊ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ ၁၉၉၃
သမတႀကီး၊ ဒုသမတႀကီး၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၊ ေန႐ူးဆုေကာ္မတီဝင္မ်ား၊ သံတမန္မ်ား၊ ဂုဏ္သေရရွိဧည့္သည္ေတာ္မ်ားႏွင့္ မိတ္ေဆြမ်ားရွင့္
ဒီဆုေပးပြဲ အခါသမယဟာ ခံစားခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေပၚေပါက္ေစပါတယ္။ က်မကို အိႏၵိယႏိုင္ငံက လူေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔ သံေယာဇဥ္တြယ္မိေစတဲ့၊ အားေကာင္းတဲ့ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈေႏွာင္ႀကိဳးေတြ ဘံုႏိုင္ငံေရးစိတ္ကူးစံေတြရွိပါ တယ္။ က်မဘဝမွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံအေၾကာင္း၊ "ပန္ဒစ္ႀကီး" လို႔ က်မတို႔မိသားစုကအျမဲေခၚတဲ့ ပန္ဒစ္ေန႐ူးအေၾကာင္း ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ မျဖစ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ကာလဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ကိုအမွတ္တရနဲ႔ထူေထာင္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာနားလည္ မႈဆုတံဆိပ္ ခ်ီးျမႇင့္ခံရတာဟာ က်မအတြက္ ဂုဏ္ယူဝမ္းသာစရာျဖစ္ပါတယ္။
တဖက္ကၾကည့္ရင္ ဒီဆုကို က်မ လူတဦးခ်င္းအေနနဲ႔ရတာမဟုတ္ဘဲ ျမန္မာႏိုင္ငံဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္တေယာက္အျဖစ္ ရတာကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ က်မမွာ လူသားပီသ တဲ့ ေမတၱာက႐ုဏာစိတ္နဲ႔ ေက်းဇူးတင္ဝမ္းေျမာက္စိတ္ ျပည့္လွ်မ္းသြားမိပါတယ္။ ကမၻာတလႊားမွာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ တိုးတက္ျမင့္မားေရးအတြက္ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္အက်ဳိးေဆာင္ခဲ့သူေတြကို ခ်ီးျမႇင့္တဲ့ ဘြဲ႔ထူးဂုဏ္ထူးေတြလက္ခံဖို႔ က်မ အေရြးခ်ယ္ခံရတိုင္း အဲသလိုစိတ္မ်ဳိး ျဖစ္ေပၚတတ္ပါတယ္။ က်မရဲ႕တိုင္းျပည္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာအသိအမွတ္ျပဳ ေစာင့္ေရွာက္မခံရဘဲ က်မတို႔ျပည္သူလူထုကို လံုျခံဳၿပီးသိကၡာရွိတဲ့ဘဝရပ္တည္မႈ အာမခံခ်က္ေပးမယ့္ အေျခခံမူေတြ ရပိုင္ခြင့္ေတြရဖို႔အတြက္ မိမိတို႔ရဲ႕ဘဝနဲ႔ မိမိတို႔ရဲ႕လြတ္လပ္မႈသာမက မိမိတို႔အသက္ေတြေတာင္ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားေနသူ အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။ ဒီသတၱိေျပာင္တဲ့ အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕တိုက္ပြဲကို မီးေမာင္းထိုးျပဖို႔ အခြင့္အလမ္းရတဲ့အတြက္ က်မေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ လူသားႏြယ္တရပ္လံုးအတြင္းမွာ သူတို႔တေတြ ကိုယ္စား ႏိုင္ငံတကာနားလည္မႈဆိုင္ရာေန႐ူးအမွတ္တရဆု လက္ခံခြင့္ရတဲ့အတြက္လည္း က်မေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
က်မဟာ လြတ္လပ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီျမန္မာႏိုင္ငံ ေပၚထြန္းေရးအတြက္ အင္မတန္႔ကို စြန္႔လႊတ္စေတးခဲ့သူေတြကို ဦးၫြတ္ဂုဏ္ျပဳခ်င္တဲ့ဆႏၵ ျပင္းျပေနသလို အိႏၵိယႏိုင္ငံနဲ႔ က်မရဲ႕ေႏွာင္ႀကိဳးေတြကို တဖန္ျပန္ထူေထာင္ အေခ်ာကိုင္ဖို႔ လည္း ဆႏၵျပင္းျပေနတဲ့အတြက္ ဒီကေန႔ လူကိုယ္တိုင္လာေရာက္ၿပီး ဆုလက္ခံခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေန မေပးလို႔ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ က်မရဲ႕ကိုယ္စားအျဖစ္ အင္မတန္ခ်စ္ခင္တဲ့ မိသားစုမိတ္ေဆြလည္းျဖစ္၊ "ဂုဏ္ထူး ေဆာင္" ေဒၚေလးလည္းျဖစ္သူကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ သူမဟာ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉး႐ံုးရဲ႕ ပထမဆံုးျမန္မာလူမ်ဳိး ႐ံုးအဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာနားလည္ေရးအတြက္ ထက္ထက္သန္သန္ေဆာ္ၾသခဲ့ လက္ေတြ႔ က်င့္သံုးခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူမဟာ က်မကိုယ္စား ဆုခ်ီးျမႇင့္ပြဲနဲ႔ထိုက္သင့္တဲ့ ဂုဏ္ၾကက္သေရအျပည့္နဲ႔ ဆု လက္ခံမယ္ ဆိုတာ က်မယံုၾကည္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံတကာနားလည္မႈရွိေရးအတြက္ ပန္ဒစ္ေန႐ူးရဲ႕ အက်ဳိးျပဳခ်က္ေတြက သူ႔ဘဝတသက္တာအတြင္း ကမၻာ့ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ သူပါဝင္ကျပခဲ့တဲ့အခန္းထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ေထြျပားတဲ့ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ေတြၾကား၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု ေသာ သေဘာတရားဝါဒေရးရာေတြၾကား ကြာဟခ်က္ကို က်ဥ္းေျမာင္းေလ်ာ့က်ေစခဲ့ပါတယ္။ ႐ုပ္ဝတၳဳစြမ္းပကား ပိုလို႔ ပိုလို႔တြင္က်ယ္လာတဲ့ကမၻာႀကီးမွာ တေလာကလံုးဆိုင္ရာ လူသားတန္ဖိုးစံေတြ ထူေထာင္ႏိုင္ဖို႔ တိုက္ပြဲဝင္႐ုန္းကန္ေန ၾကတဲ့ ျပည္သူလူအမ်ားကို ေန႐ူးဝိညာဥ္က အားေပးအက်ဳိးျပဳေနပါတယ္။
က်မအခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံေနရတဲ့ ႏွစ္ကာလေတြအတြင္းမွာ မဟတၱမဂန္ဒီနဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးတို႔ရဲ႕ စကားေတြ စာေတြ ဟာ အစဥ္တစိုက္ စိတ္ဓာတ္ျမႇင့္တင္ အားေပးေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ အိႏၵိယအမ်ဳိးသားႏွစ္ေယာက္ ကို က်မအေလးစားအၾကည္ညိဳဆံုး ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေတြ၊ ဆရာသမားေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြစာရင္းထဲ ထည့္ထားပါ တယ္။ က်မ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ အဆက္ျဖတ္ခံခဲ့ရတဲ့ ေျခာက္ႏွစ္တာကာလတေလွ်ာက္လံုး က်မအိမ္ေရွ႕ခန္းမမွာ ပန္ဒစ္ ႀကီးကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိထဲက ထာဝရရွင္သန္ေနမယ့္စကားေတြကို ေကာက္ႏႈတ္ၿပီး ပိတ္ကားခ်ပ္ေပၚ ေရးကူး ခ်ိတ္ဆြဲထားပါတယ္။ ဒီစကားေတြဟာ က်မအေပၚ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း စြဲထင္ေနတဲ့အတြက္ အဲဒီထဲကတပိုဒ္ကို ကိုးကားပါရေစ။
တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးတို႔သည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံကို ၿဗိတိသွ်အုပ္စိုးမႈ၏ ဂုဏ္ယူဖြယ္ေအာင္ျမင္ခ်က္မ်ားထဲ ပါဝင္ သည္ဟု က်ေနာ္တို႔ကို သင္ၾကားခဲ့သည္။ က်ေနာ္၏ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္အရ ယင္းတရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးကို လံုးဝလိုလားေထာက္ခံပါသည္။ က်ေနာ္သည္ စည္းကမ္းရွိရွိေနထိုင္ျခင္းကို ႏွစ္သက္ၿပီး မင္းမဲ့ဝါဒ၊ စည္းကမ္းမဲ့ ဗ႐ုတ္သုကၡျဖစ္မႈႏွင့္ စြမ္းေဆာင္ရည္မဲ့မႈကို မႏွစ္ၿခိဳက္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ခါးသီးေသာအေတြ႔အၾကံဳေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုအေပၚ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရမ်ားက ခ်မွတ္သည့္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး၏ တန္ဖိုးကို က်ေနာ္သံသယျဖစ္မိပါသည္။ တခါတရံတြင္ ယင္းတန္ဖိုး အတြက္ ေပးေဆာင္ရသည့္ စရိတ္မွာ လြန္က်ဴးလွၿပီး တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ဟူသည္မွာ ႀကီးစိုးလႊမ္းမိုးေနသည့္ ဂုိဏ္းတရပ္၏ ဆႏၵ သေဘာထားသာျဖစ္ၿပီး ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဟူသည္မွာလည္း အေသြးအသားထဲအထိ စိမ့္ဝင္ေနသည့္ ေၾကာက္ရြံ႕မႈ၏လြန္႔တုန္႔ခ်က္ reflex သာျဖစ္သည္။ တခါတရံတြင္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဟုေခၚဆိုၾကသည့္အရာမွာ လက္ေတြ႔တြင္ တရား ဥပေဒႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားျခင္း ကင္းမဲ့မႈဟု ပို၍သင့္ေတာ္စြာေခၚေဝၚႏိုင္ေပသည္။ အျပန္႔အႏွ႔ံျဖစ္ေနသည့္ ေၾကာက္ရြ႕ံမႈအေပၚ အေျခခံ ထားေသာ မည္သည့္ေအာင္ျမင္မႈမဆို ႏွစ္လိုဖြယ္ရာျဖစ္ႏိုင္ရန္ခဲယဥ္းလွၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ အၾကပ္ကိုင္ၿခိမ္းေျခာက္မႈယႏၱရား ေပၚ အေျခခံထားကာ ယင္းယႏၱရားႏွင့္ ခြဲျခားမတည္ရွိႏိုင္ေသာ 'ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး' ဆိုသည္မွာလည္း အရပ္ဖက္အုပ္စုိးမႈထက္ စစ္ဖက္သိမ္းပိုက္စိုးမိုးမႈႏွင့္ ပိုတူေနပါသည္။ ကဗ်ာဆရာႀကီး ကဠဏ၏ သက္တမ္းေထာင္ခ်ီရွိၿပီျဖစ္သည့္ ရာဇတရံဂဏိ အမည္ရွိ ကက္ရွ္မီးယားရာဇဝင္ဇာတ္ေတာ္ႀကီးထဲတြင္ မင္းႏွင့္ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရတို႔က ေစာင့္ထိန္းရန္တာဝန္ရွိေသာ ဓမၼ (မွန္ေသာတရား) ႏွင့္ အဘယ (အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့မႈ) တို႔ကို တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး အဓိပၸာယ္ျဖင့္ ထပ္တလဲလဲသံုးႏႈန္းထားသည္ကို ေတြ႔ရွိရသည္။ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ဆိုသည္မွာ တရားဥပေဒ မည္ကာမတၱထက္သာလြန္သလို ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဆိုသည္မွာ လည္း ျပည္သူျပည္သားမ်ားအေနျဖင့္ အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့ျခင္းကို ဆိုလိုခဲ့သည္။ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနေသာ ျပည္သူလူထုအေပၚ 'ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားမႈ' သက္ေရာက္ေစျခင္းထက္ အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့မႈကို ပ်ဳိးေထာင္စိမ့္ဝင္ေစသည့္စိတ္ကူးက အမ်ားႀကီးပို၍ ႏွစ္လိုဖြယ္ပါ တကား။
အဲဒီအပိုဒ္မွာ ပန္ဒစ္ေန႐ူး ေဖာ္ျပထားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြဟာ က်မရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ လံုးဝတထပ္တည္း ျဖစ္ပါ တယ္။ သူနဲ႔က်မ တူညီတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႔ မၾကာခဏဆိုသလို က်မခံစားမိၿပီး အေမနဲ႔အတူ အိႏၵိယမွာ က်မေနတဲ့ကာလေတြတံုးက ပန္ဒစ္ႀကီးနဲ႔ ပိုရင္းႏွီးေအာင္လုပ္ႏိုင္တဲ့အခြင့္အလမ္း မယူမိခဲ့တာကို ေနာင္တရမိပါ တယ္။ အဲဒီတံုးကေတာ့ သူ႔ကို က်မမိဖေတြရဲ႕ မိတ္ေဆြတေယာက္အျဖစ္ေလာက္ဘဲ သေဘာထားမိခဲ့ၿပီး တေန႔က်ရင္ က်မကိုယ္တိုင္ရဲ႕မိတ္ေဆြအျဖစ္ သေဘာထားမိမွာကို တခါမွ မစဥ္းစားမိခဲ့ပါဘူး။
ပန္ဒစ္ေန႐ူးဟာ လူမ်ဳိးေရးနဲ႔ အသားအေရာင္တံတိုင္းေတြ မ်ဳိးဆက္တံတိုင္းေတြကို သူ႔ရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ လူသား ဆန္မႈ ေမတၱာက႐ုဏာဓာတ္နဲ႔ မၾကာခဏျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ က်မအေဖဟာ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လန္ဒန္ကိုသြားေဆြးေႏြးတဲ့အခါ ေဒလီမွာခဏနားၿပီး ပန္ဒစ္ေန႐ူးနဲ႔တျခားအိႏၵိယေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ပါ တယ္။ ပန္ဒစ္ႀကီးဟာ သူ႔ထက္ (၂၆)ႏွစ္ငယ္တဲ့ က်မအေဖအေပၚ ဖခင္စိတ္ ခ်က္ခ်င္းျပခဲ့ပါတယ္။ အေဖ့ရဲ႕ ႏြမ္း ဖတ္ဖတ္ ပါးလွပ္လွပ္ ခ်ည္ယူနီေဖာင္းကို ၾကင္နာတဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ေဝဖန္ပိုင္းျခားၿပီး အဲဒီအဝတ္အစားနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ပန္ဒစ္ႀကီးက အပ္ခ်ဳပ္ဆရာေတြကို ပံုစံက်က် ထူထူထဲထဲ သိုးေမႊးယူနီေဖာင္း ေလး-ငါးထည္ အျမန္ခ်ဳပ္ေပးဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလန္ႏိုင္ငံဟာ အဲဒီတံုးက တသက္မွာမၾကံဳဖူးေအာင္ေအးတဲ့ ေဆာင္း ရာသီကိုေတြ႔ေနရတာ ၾကားရတဲ့အတြက္ ပန္ဒစ္ႀကီးက အေပၚဝတ္႐ံုအေႏြးထည္ႀကီး (ဂရိတ္ကုတ္) တထည္ကိုလည္း တေနရာကဆြဲေပးခဲ့ပါတယ္။ က်မအေဖရဲ႕ လူသိမ်ားတဲ့ဓာတ္ပံုတပံုမွာ သူ႔အတြက္အေတာ္ေလးႀကီးေနတဲ့ အဲဒီ ဂရိတ္ကုတ္ႀကီးထဲ ျမဳပ္ဝင္ေနတာကို ျပထားပါတယ္။
၁၉၆၀ မွာ က်မအေမ အိႏၵိယႏိုင္ငံဆိုင္ရာသံအမတ္ ခန္႔အပ္ခံရတဲ့အခါ ပန္ဒစ္ေန႐ူးက ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေႏြးေႏြး ေထြးေထြး ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားျပည္သူပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာဆိုရင္လည္း အေမ့ကိုတမင္ေရြးၿပီး ေနေကာင္း က်န္းမာလား ေမးေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို လူသားဆန္တဲ့ေႏြးေထြးမႈအမူအရာမ်ဳိးေတြနဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးဟာ လူမ်ဳိးမေရြး ဘာသာမေရြး ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ရယူႏိုင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူ႔ရဲ႕ဒီမုိကေရစီ ယံုၾကည္ ခ်က္ ႏိုင္ငံတကာ့ဝါဒယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို လက္မခံသူေတြကေတာင္ သူ႔ဉာဏ္ပညာနဲ႔ ႐ိုးေျဖာင့္မႈေၾကာင့္ ေလးစား သြားၾကပါတယ္။
ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေရးစနစ္ဟာ က်မတို႔ရဲ႕ ေျခာက္ပစ္မကင္းကမၻာႀကီးကို ဖိစီးႏွိပ္စက္ေနတဲ့ ျပႆနာတပံုတေခါင္း အတြက္ အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းခ်က္ေတြ ေပးစြမ္းႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတဲ့ က်မတို႔အဖို႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးနဲ႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံ တို႔ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေတြက အင္မတန္႔ကို အားျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒီအိႏၵိယတိုက္ငယ္ဟာ လူမ်ဳိးေတြ၊ ဘာသာစကားေတြနဲ႔ အယူဝါဒေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတဲ့တိုက္ငယ္ျဖစ္တယ္၊ ဒီႏိုင္ငံဟာ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းလွတဲ့ လူမ်ဳိးေရး-ဘာသာေရးအဓိက႐ုဏ္း၊ အစြန္းေရာက္ဝါဒနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈေတြေၾကာင့္ အေနအထားေတြ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္သြားၿပီး လပိုင္း အတြင္းမွာ ကံၾကမၼာနဲ႔ခ်ိန္းဆိုခ်က္အတိုင္း ရင္ေကာ့ေခါင္းေမာ့ၿပီး ေရွ႕တက္လွမ္းသြားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တယ္၊ လူသားရဲ႕ ဝမ္းတြင္းပါဂုဏ္သိကၡာကို ေလးစားၿပီး လြတ္လပ္ဖို႔နဲ႔ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ ထိုက္တန္တဲ့သတၱဝါအျဖစ္ တန္ဖိုးထားတဲ့စနစ္က မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ျပႆနာမရွိဘူး ဆိုတာကို ဒီ ကမၻာ့အႀကီးဆံုးဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံႀကီးက အေကာင္းဆံုးသက္ေသျပေနပါတယ္။ က်မတို႔ႏိုင္ငံလည္း မေဝးေတာ့တဲ့တေန႔မွာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ဆႏၵသေဘာထား က ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပၿပီး ဓမၼ နဲ႔ အဘယ တို႔စိုးမိုးတဲ့ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ျမန္မာျပည္သူအမ်ားတကာ့ အမ်ားစုႀကီးက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။
အိႏၵိယႏိုင္ငံနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတို႔ဟာ နယ္ေျမခ်င္းစပ္ေန႐ံုမကပါဘူး။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ ေက်ာ႐ိုးျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶ ဘာသာဟာ အိႏၵိယေျမေပၚက ထြက္ေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႔ေခတ္ကာလရဲ႕ ဧရာမနည္းပညာတုိးတက္မႈ ေတြေၾကာင့္ ကမၻာႀကီးဟာ ပိုၿပီးေသးငယ္လာေပမဲ့ ပို႐ႈပ္ေထြးၿပီး အင္မတန္အႏၱရာယ္ႀကီးႏိုင္စရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုကမၻာႀကီးမွာ ဗုဒၶဝါဒကသင္ၾကားေပးတဲ့ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ သည္းခံခြင့္လႊတ္မႈ နဲ႔ မိမိကိုယ္မိမိထိန္းခ်ဳပ္မႈတို႔ဟာ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ အရည္အေသြးေတြျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးအားလံုး လူအားလံုးကို ဘံုလူသားႏြယ္ျဖစ္မႈက စည္းေႏွာင္ထား တာကို အသိအမွတ္ျပဳဖို႔၊ တေယာက္ကိုတေယာက္ ပိုနားလည္ေစတဲ့ အရည္အေသြးေတြကို ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးဖို႔ တခါမွမၾကံဳဖူးေအာင္ကို လိုအပ္ေနပါၿပီ။ သူတို႔ရဲ႕အေျမာ္အျမင္က်ယ္ေျပာမႈနဲ႔ တစိမ္းတရံစာႏွလံုးသားေတြကို သိမ္းက်ဳံးယူႏိုင္ခဲ့တဲ့ မဟတၱမဂႏၵီ နဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးတို႔လို ႀကီးက်ယ္ျမင့္မားမႈ တခါမွမၾကံဳဖူးေအာင္ကို လိုအပ္ေနပါၿပီ။
ဒီကေန႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံဟာ သူ႔ရဲ႕ႀကီးျမတ္တဲ့ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႕ အစဥ္အလာအတိုင္း ဆက္လက္ေလွ်ာက္ လွမ္းေနပါတယ္။ က်မရဲ႕ႏွလံုးသားနဲ႔ အင္မတန္႔ကိုရင္းႏွီးလွတဲ့ ဒီႏိုင္ငံကေန ႏိုင္ငံတကာ့နားလည္မႈဆိုင္ရာဆု လက္ခံ ယူဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခံရတာဟာ တကယ့္ကိုဂုဏ္ယူစရာျဖစ္ပါတယ္။
သမတႀကီးနဲ႔ ေန႐ူးဆုေကာ္မတီဝင္မ်ားရွင့္၊ က်မရဲ႕တိုင္းျပည္၊ က်မရဲ႕ျပည္သူေတြနဲ႔ က်မကိုယ္တိုင္ကို ဂုဏ္ျပဳ တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
(ေဒၚသန္းေအးက သမတႀကီး ေဒါက္တာရွန္ကာဒါယားရွားမ ထံမွ ေဒၚစုကိုယ္စား ဆုလက္ခံယူခဲ့သည္။)
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္၏ အေျခခံရပ္တည္ခ်က္
ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္က မိမိရဲ့ အေျခခံနိုင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္နဲ့ ဝါဒသေဘာ ထားကို ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလအတြင္းမွာ ျပင္ပသို့ အမွာစကားပါးလိုက္ရာမွာ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ မိန့္ခြန္းသံုးခု အတိုင္း ျဖစ္တယ္လို့ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ မိန့္ခြန္း/ေဆာင္းပါးေတြကေတာ့ --
၁။ "လြတ္လပ္မႈကိုဘဲ က်မတို့လိုခ်င္တယ္" Parade မဂၢဇင္း၊ မတ္လ ၉ ရက္ ၂၀၀၃
၂။ "က်မတို့လြတ္လပ္မႈကိုျမွင့္တင္ဖို့ သင္တို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကိုအသံုးခ်ျကပါ" New York Times သတင္းစာ၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၄ ရက္ ၁၉၉၇ (ဝါရွင္တန္ျမို့ေတာ္ အေမရိကန္တကၠသိုလ္ဂုဏ္ထူးေဆာင္ပါရဂူဘြဲ့လက္ခံမိန့္ခြန္း)
၃။ ေနရူးဆု လက္ခံမိန့္ခြန္း၊ နယူးေဒလီ၊ အိႏၵိယနိုင္ငံ၊ ၁၉၉၃
(၁)
လြတ္လပ္မႈကိုဘဲ က်မတို႔လိုခ်င္တယ္
ျမန္မာႏိုင္ငံတဝန္း ခရီးသြားလာရင္း က်မက လူေတြကို ဘာလို႔ဒီမိုကေရစီ လိုခ်င္တာလဲလို႔ ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ မၾကာခဏဆိုသလို အၾကားရဆံုးအေျဖကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ က်မတို႔ လြတ္ေျမာက္ခ်င္လို႔ဆိုတာပါပဲ။ သူတို႔ အက်ယ္ ခ်ဲ့ျပီးမေျပာရဘဲ သူတို႔ဘာေျပာတယ္ဆိုတာ က်မနားလည္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ့ကံၾကမၼာကို သူတို႔ကုိယ္တိုင္ ပံုေဖာ္ ဆံုးျဖတ္ခြင့္မရွိဘဲ ဖိႏွိပ္ခံေနရတာကေန လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကပါတယ္။ လက္နက္အင္အားေပၚအေျချပုတဲ့ အမိန္႔ေတြနဲ႔ ထင္ရာစုိင္းမႈေတြေအာက္ ေရာက္ေနရတဲ့၊ သူတို႔ရဲ့ နိစၥဓူဝျကံုေတြ႔ေနရတဲ့ အျဖစ္ေတြကို မလိုခ်င္ၾကေတာ့ပါဘူး။
လူငယ္ေတြကို က်မက လြတ္လပ္ျခင္းဆိုတာဘာလဲလို႔ ေမးၾကည့္တဲ့အခါ သူတို႔က သူတို႔စိတ္ထဲရွိတာေတြကို ရွိတဲ့အတိုင္း ရင္ဖြင့္ေျပာျပခ်င္တာလို႔ဆိုပါတယ္။ သူတို႔အသိဉာဏ္ပညာစိန္ေခၚမႈကို ျဖည့္ဆည္းမေပးႏိုင္တဲ့ ပညာ ေရးစနစ္အေပၚ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို သူတို႔ ထုတ္ေဖာ္ေျပာလိုၾကပါတယ္။ ေဝဖန္၊ ေဆြးေႏြး၊ ျငင္းခံုႏိုင္သူေတြျဖစ္ျပီး စုရံုး၊ သီဆို၊ ေအာ္ဟစ္၊ ၾသဘာေပးႏိုင္ဖို႔ ေထာင္ေသာင္းသိန္းမကစုေဝးႏိုင္သူေတြ ျဖစ္လိုၾကပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက လူငယ္ေတြဟာ က်ယ္ျပန္႔လြန္းတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ အံမခန္းမႈေတြျပည့္ေနတဲ့ လူငယ္ဘဝရဲ့ ႏိုးၾကားတက္ျကြတဲ့ အရြယ္ေတြကို အျပည့္အဝပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္။ မေရရာမႈေတြ၊ ျကီးက်ယ္မႈေတြနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္မႈေတြ၊ ေတာက္ပခမ္းနား မႈနဲ႔ ဖီလာဆန္႔က်င္မႈေတြ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္မႈနဲ႔သိမ္ေမြ႔မႈေတြ တန္းစီျပည့္ေနတဲ့ လူငယ္ဘာဝကို အျပည့္အဝရယူလို ၾကပါတယ္။
ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြအေနနဲ႔ေရာ ဘာေတြအလိုရွိပါသလဲ။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းျကီးျမင့္မႈရဲ့ ဖိစီးမႈဒဏ္ေၾကာင့္ အား ဆုတ္ျငီးေငြ႔ေလာက္ေအာင္ အိမ္မႈထိန္းသိမ္းေနရတဲ့ဘဝက လြတ္ေျမာက္ခ်င္ၾကပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာေတြးေတာ ၾကံဆမိလို႔ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ အျပစ္ေပးအေရးယူခံရမလား ဒါမွမဟုတ္ ကေလးေတြမ်ား ဘဝရဲ့အခြင့္အလမ္းေတြ ဆံုးပါး သြားမလားဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈေတြက ကင္းလြတ္ခ်င္ၾကပါတယ္။ မိသားစုကို ေထာက္ပံ့ႏိုင္ေအာင္ ခႏၶာကုိယ္ ရင္းေနရတဲ့ဘဝက လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ေတာင့္တေနၾကတဲ့အမ်ိဳးသမီးေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (အမ်ားျကီးကို) ရွိပါ တယ္။
က်မ ေတြ႔ဆံုခဲ့တဲ့ လယ္သမားယာသမားေတြဆိုရင္ သူတို႔ဆႏၵအတိုင္း စိုက္ပ်ိဳးထြန္ယက္ခ်င္ၾကတယ္။ မေတာ္ မတရားေစ်းႏိွမ္ခံရျပီး အစိုးရကို မေရာင္းမေနရ ျခိမ္းေျခာက္ခံရတာမ်ိဳးေတြက ကင္းလြတ္ျပီး သူတို႔ထြက္ကုန္ေတြကို ကုိယ့္ဆႏၵနဲ႔ကိုယ္ ေစ်းကြက္တင္ေရာင္းခ်လိုၾကပါတယ္။ သူတို႔ဟာ နိစၥဓူဝ ေျမနဲ႔ဖက္ျပိီး ဘဝကို ရုန္းကန္ရပ္တည္သူ ေတြပါ။ ဒီလိုၾကမ္းတမ္းတဲ့ဘဝေတြအေပၚမွာ က်ိဳးေၾကာင္းမဆီေလ်ာ္တဲ့အမိန္႔ေတြနဲ႔ နားလည္ရခက္တဲ့ အာဏာပိုင္ ေတြေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး မလိုခ်င္ၾကေတာ့ပါဘူး။
ဒါနဲ႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အဖြဲ႔ဝင္ က်မတို႔ေရာ လို႔ေမးစရာရွိပါတယ္။ ဘာလို႔ က်မတို႔တေတြ တိုင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ခက္ခက္ခဲခဲလုပ္ကုိင္ေနပါသလဲ။ ဒီလိုလုပ္ကိုင္ေနတာဟာ ဒီမိုကေရစီအေပၚ မေရမရာနဲ႔ အေကာင္း ျမင္ေမွ်ာ္လင့္ျပီး ထင္ရာလုပ္ကိုင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ သူရဲ့ေတာက္ပမႈကို ၾကာရွည္ထိန္းႏိုင္ ေအာင္ အျမဲတေစအေရာင္တင္ေပးရတဲ့ ရတနာတပါးျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်မတို႔သိပါတယ္။ ပ်က္စီးဆံုးရႈံးတာ၊ အခိုးခံရ တာေတြမျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔ ဒီမိုကေရစီကို မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္ရႈေနရပါလိမ့္မယ္။
လြတ္လပ္တဲ့ျမန္မာျပည္ကသာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာကို တန္ဖိုးထားေလးစားတဲ့ႏိုင္ငံ တည္ေထာင္ႏိုင္မွာမို႔ လြတ္ ေျမာက္ေရးအတြက္ကို က်မတို႔တေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္ျကိုးစားေနၾကတာျဖစ္ပါတယ္။
တိုင္းျပည္တဝွန္းလွည့္လည္သြားတဲ့အခါ လူေတြက က်မ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြ၊ ပထမ အျကိမ္ ေျခာက္ႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယအျကိမ္ ဆယ့္ကိုးလေနရတာမွာ ဘယ္လိုခံစားရသလဲလို႔ ေမးၾကပါတယ္။ မိသားစု မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ခြဲခြာျပီး က်မဘယ္လိုေနခဲ့သလဲေပါ့။ ဒီအာဏာရွင္ႏိုင္ငံမွာ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ အက်ဥ္းခ်ခံရသူကသာ အမွန္တကယ္လြတ္လပ္သူျဖစ္ေနတာ ဂြက်လွတယ္လို႔ က်မျပာခ်င္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ က်မတို႔ဟာ က်မတို႔ရဲ့သာမန္ဘဝလြတ္လပ္ခြင့္ေတြကို ေပးဆပ္ထားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူသားဘဝရဲ့ တန္ဖိုးအရွိဆံုး ျဖစ္တဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္အမွန္တရားအေပၚ က်မတို႔ ၾကံ့ၾကံ့ခံရပ္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။
ဒီမွာ ျပည္သူလူထုအတြက္ က်မ အလိုခ်င္ဆံုးကေတာ့ စစ္မွန္တဲ့လြတ္လပ္ခြင့္ေအာက္မွာ လံုလံုျခုံျခံုေနရဖို့နဲ့ စစ္မွန္တဲ့လံုျခံုမႈေအာက္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။ ေၾကာက္ရြံ႔မႈရဲ့ ႏံုးခ်ည့္ေသးသိမ္ေစတဲ့ အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြ ကိုဖယ္ရွားျပီး ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ လြတ္လပ္တဲ့လူသားေတြအျဖစ္ ေခါင္းေမာ့ဂုဏ္ယူႏိုင္သူေတြ ျဖစ္လာမွာကို က်မ ေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။ က်မတို႔အားလံုးအတြက္ ပိုျပီးေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့၊ လံုျခံုမႈလည္းပိုရွိတဲ့ လူ႔ေဘာင္ဘဝ တည္ ေဆာက္ဖို႔ စည္းစည္းလံုးလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျကိုးပမ္းၾကတာကို က်မေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကိုယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ အနာဂတ္ကိုတက္လွမ္းျပီး တန္ဖိုးရွိတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျမင့္ျမင့္မားမားနဲ့ စိန္ေခၚမႈအားလံုးကိုရင္ဆိုင္တာ က်မေတြ႔ျမင္လိုပါတယ္။ "ဒီတိုင္းျပည္ဟာ ဒီေျမကို ခ်စ္သူ၊ ဒီေျမမွာေန၊ ဒီေျမမွာေသခဲ့သူအားလံုးအတြက္ ထိုက္တန္တဲ့တိုင္းျပည္အျဖစ္ ဘိုးဘြားအေမြအႏွစ္အတြက္ ဂုဏ္ယူရျပီ" လို႔လည္း က်မေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတြဟာ ျပည္သူ လူထုရဲ့ဆႏၵသာ ေနာက္ဆံုးမွာေအာင္ပြဲမုခ်ရရမယ္ ဆိုတဲ့ခိုင္မာတဲ့ယံုၾကည္မႈနဲ႔ က်မတို႔အားလံုး ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျကိုးပမ္း လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြရဲ့ ပကတိဦးတည္ရာပဲျဖစ္ပါတယ္။
(ဝါရွင္တန္ပို႔စ္ သတင္းစာႏွင့္တြဲထြက္သည့္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ မတ္လ ၉ ရက္ေန႔ထုတ္ Parade သတင္းစံုမဂၢဇင္းတြင္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေရးသားသည့္ All We Want is Our Freedom ေဆာင္းပါးကို ထိုက္သူႏုိင္ ဘာသာျပန္ဆိုတင္ျပထားသည္။)
(၂)
က်မတို့လြတ္လပ္မႈကို ျမွင့္တင္ဖို့ သင္တို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကိုအသံုးခ်ျကပါ
က်မတို့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီအေရးျကိုးပမ္းေဆာင္ရြက္ေနသူေတြဟာ ဖိႏိွပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားလြန္းတဲ့ လူ႕အဖြဲ့ အစည္းမွာ သူ့ကၽြန္အျဖစ္ ေအးေအးေဆးေဆးေနမယ့္အစား အေျခခံလူ့အခြင့္အေရးအတြက္ ရပ္တည္တိုက္ပြဲဝင္ဖို့ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ ေရြးခ်ယ္ျကပါတယ္။ က်မတို႔ရဲ့ ေတာ္လွန္ေရးဟာ တရားမွ်တမႈနဲ့ စာနာ နားလည္မႈအေပၚ အရင္းခံ တဲ့ ယံုၾကည္မႈ ရိွမွသာလွ်င္ ျဖစ္မယ့္္ အၾကမ္းမဖက္လႈပ္ရွားမႈတရပ္သာျဖစ္ပါတယ္။
လူဆိုတာ မိမိေကာင္းစားေရးကိုသာအဓိကထားတဲ့ စီးပြားေရးအက်ိဳးအျမတ္ကိုသာ ေရွးရႈတတ္သူ သတၱဝါသာ ျဖစ္တယ္လို႔ တခ်ိဳ႕က ဆိုေကာင္းဆိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ မိမိယံုၾကည္ခ်က္နဲ့ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြကို စြဲကိုင္ၿပီး ျပင္းထန္လွတဲ့ အျပစ္ေပးအေရးယူမႈေတြကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ရင္ဆိုင္ဖို့ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ုိးသမီးေတြလည္း ဒုနဲ့ ေဒး ရိွေသးတယ္ဆိုတာကိုျကည့္ယင္ အဲဒီအဆိုဟာ ေသးသိမ္က်ဥ္းေျမာင္းလွတယ္ဆိုတာ သိပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုအမ်ိဳး ေကာင္းသမီး၊ အမ်ုိးေကာင္းသားေတြ က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ေျမာက္မ်ားစြာရိွေနေသးတာေျကာင့္ က်မလြန္စြာ အားတက္မိ ပါတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြရဲ့ တက္တက္ျကြျကြပါ၀င္လႈပ္ရွားမႈေတြေျကာင့္ ေတာ္လွန္ေျပာင္း လဲမႈေတြ ေပၚေပါက္လာတတ္တ့ဲ ႏိုင္ငံေရးယဥ္ေက်းမႈတရပ္ရွိတယ္လို့ အမ်ားကလက္ခံထားၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ကေန သူတို႔ရဲ့နိုင္ငံေရးဘဝကို အစျပုခဲ့တဲ့ က်မအေဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အပါအဝင္ ငယ္ရြယ္နုနယ္တ့ဲ ေခါင္းေဆာင္မ်ားေၾကာင့္ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးျကိုးပမ္းလႈပ္ရွားမႈဟာ ေအာင္ပြဲခံခဲ့ရပါတယ္။
ဒီလို ထူးထူးျခားျခား ရဲရင့္တက္ျကြတဲ့ ဆန္႕က်င္အာခံလိုစိတ္ေတြနဲ့ ၾသဇာတိကၠမျကီးမားလွတ့ဲ အတိုက္အခံ အဖြဲ့အစည္းမ်ုိးကို ဘယ္လိုအာဏာရွင္အစိုးရမဆို ပစ္မွတ္ထားေခ်မႈန္းမွာ အေသအခ်ာပါဘဲ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကတည္း က အာဏာရလာတ့ဲ ျမန္မာစစ္အစိုးရကေတာ့ အာဏာရျပီးသိတ္မျကာခင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦးကို ဖ်က္ဆီးခဲဲ့တဲ့အျပင္ ေက်ာင္းသားေတြ အသင္းအပင္းဖြဲ့စည္းခြင့္ကိုပါ တရားမ၀င္ေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ပါတယ္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာေတာ့ အရပ္သားအေရၿခံဳထားတ့ဲ စစ္အစိုးရတပိုင္း ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီရဲ႕ အုပ္ခ်ုပ္မႈ ကို ျမန္မာျပည္သူေတြ ဆန္႕က်င္အာခံခဲ့ပါေတာ့တယ္။ တတိုင္းတျပည္လံုးမွာျဖစ္ပြားေနတဲ့ ဆႏၵျပပြဲေတြကို ထိပ္ဆံုးကေန ဦးေဆာင္ေနတဲ့သူေတြကေတာ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြျဖစ္ျပီး သူတို႔ရဲ႕ အဓိကေတာင္းဆိုခ်က္ ေတြထဲက တခုကေတာ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ့စည္းခြင့္ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီအတြက္ စစ္အာဏာရွင္ေတြတံု့ျပန္လိုက္တဲ့အေျဖကေတာ့ သူတို့ကို ပစ္သတ္လိုက္ျကတာပါဘဲ။ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ျကာလာတ့ဲအထိ ျမန္မာျပည္ကေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြဟာ မိမိတို့အက်ုိးျဖည့္ဆီးေပးျပီး မိမိတို့ အမွန္တကယ္ လိုခ်င္ေတာင့္တလွတဲ့ ေက်ာင္းသားအဖြဲ့အစည္းမ်ုိးကို မတည္ေထာင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။
အခု သိပ္မၾကာလွေသးတဲ့ ဒီဇင္ဘာလကေတာင္မွ ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ႕စည္းေရးကိုေတာင္းဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသား ဆႏၵျပပြဲတရပ္ ေပၚေပါက္ခဲ့ျပီး အဲဒီဆႏၵျပပဲြေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ လ်စ္လ်ူရႈခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီဆႏၵျပပဲြမွာ ပါ၀င္သူေတြ ကို အင္အားသံုးျဖိဳခြဲဲခဲ့ျပီး က်မရဲ့ပါတီျဖစ္တ့ဲ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ့ခ်ုပ္က လူငယ္ပါတီဝင္ေတြကို အဆိုပါဆႏၵျပပြဲ စီစဥ္ရာမွာ ပါဝင္တယ္ဆိုတဲ့စြပ္စြဲခ်က္နဲ႕ ဖမ္းခဲ့ပါတယ္။ က်မကိုလည္း ေက်ာင္းသားေတြနဲ ့ ေတြ့ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့တယ္ ဆိုၿပီး စြပ္စဲြခဲ့ပါေသးတယ္။
ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ေတြဆံုေဆြးေႏြးတာဟာ အစိုးရကို ပုန္ကန္ျခားနားတယ္လို့ အမွန္ တကယ္သာ ယူဆေနမယ္ဆိုယင္ က်မတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဝမ္းနည္းစိတ္မေကာင္းစရာေတြ ထပ္ျပီးေပါ္ေပါက္လာေတာ့မွာ ျဖစ္ ပါတယ္။ က်မပါတီဟာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြကို စာနာေထာက္ခံေျကာင္း ဘယ္တံုးကမွာ လွ်ုိ့ဝွက္ မထားခဲ့ပါဘူး။ က်မတို့ဟာ မတူညီတဲ့မ်ုိးဆက္ေတြအျကား နီးစပ္ေအာင္ ျကိုးပမ္းေနျပီး ဒီလုိျကိုးပမ္းျခင္းအားျဖင့္ က်မတုိ့ရဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ့ အားထုတ္မႈေတြ ဆက္လက္ရွင္သန္တည္တန့္ၿပီး က်မတို့တုိင္းျပည္ရဲ့ အေသြးအသား ထဲ ေပါင္းစည္းယွက္ႏြယ္သြားေအာင္ ျဖစ္ပါတယ္။
က်မတို႔ဟာ ကိုယ့္ထက္အဆမတန္သာလြန္တဲ့အင္အားေတြကို အံတုယင္း၊ စစ္အာဏာနဲ႕ အစိုးရဗ်ဴရိုကရက္ ယႏၱရား ေပါင္းစည္းထားတ့ဲအားကို ဆန္႕က်င္အာခံယင္း တခါတေလမွာ သံသယေတြ ဝင္လာတတ္ပါတယ္။ ဘယ္လို သံသယမ်ုိးလဲဆိုေတာ့ လက္ရိွအမိန့္အာဏာေတြဟာ အျမဲတမ္းမပ်က္မသုဥ္း တည္ရိွမယ့္အရာေတြဘဲလုိ့ ယံုျကည္ ေနသူေတြရဲ႕ သံသယေတြပါဘဲ။ လက္ရိွအေျခအေနကိုဘဲ လက္ခံလိုက္တာဟာ အသင့္ေလွ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ နားလည္ယံုျကည္ထားသူေတြ အမ်ားျကီးရွိေနတာ အံ့ၾသစရာပါဘဲ။
က်မတို႔ဟာ ေျပာင္းလဲဖို႔လိုတ့ဲကိစၥေတြကို ေျပာင္းလဲဖို႔စြမ္းအားအေပၚ ယံုျကည္မႈရွိေပမဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ကေန လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီကို ကူးေျပာင္းဖို့သြားတဲ့ ခရီးလမ္းဟာ လြယ္လိမ့္မယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီမိုကေရစီအစိုးရလက္ထက္ မွာ က်မတို႔ရဲ့ျပႆနာေတြအားလံုး ေျပေပ်ာက္သြားလိမ့္မယ္လို့ ဘယ္တုန္းကမွ ထင္ေယာင္မွားခဲ့တာမ်ုိး မရိွပါဘူး။ ေရွ႕မွာ က်မတို႔အတြက္ ႀကီးမားလွတဲ့စိန္ေခၚမႈေတြ ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာ က်မတို႔သိသလို တည္ၿငိမ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတရပ္တည္ေထာင္ဖို႔အတြက္ က်မတို႔ရဲ႕လႈပ္ရွားရုန္းကန္မႈဟာ က်မတို႔ရဲ႕ ဘဝသက္တမ္းမက ၾကာျမင့္ ေကာင္း ၾကာျမင့္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ႀကိဳတင္မွန္းဆထားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ဒီလို လႈပ္ရွားရုန္းကန္ရာမွာ က်မတို႔ဟာ အထီးက်န္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ နားလည္ပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈနဲ့ တရားမွ်တမႈ ရွာေဖြရာမွာ က်မတို႔ကိုဂရုဏာသက္သူေတြ ကမၻာနဲ့အဝွန္း ရွိေနပါတယ္။ လူမ်ုိး၊ ဘာသာ၊ အသား အေရာင္မေရြး ေနရာတိုင္းက ခံစားေတြးေတာတတ္တဲ့ လူသားေတြအေနနဲ့ အဓိပၸာယ္ရိွတ့ဲျဖစ္တည္မႈကို လိုလား ေတာင့္တတာဟာ ရုပ္ဝတၳဳပစၥည္းတပ္မက္မႈသက္သက္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြြာသာလြန္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအခြင့္ အေရးေတြ အျပည့္အဝရွိတ့ဲလူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ ေနထိုင္ခြင့္ရေနတဲ့ ကံေကာင္းလွသူေတြအေနနဲ႕ ဆင္းရဲဒုကၡေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ က်မတို႔ကမၻာျကီးရဲ့ အျခားေနရာေတြက ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွသူေတြကိုကူညီဖို႔ အင္မတန္ လိုအပ္လွပါတယ္။
က်မတို့လႈပ္ရွားရုန္းကန္မႈရဲ့ တစိတ္တပိုင္းကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းအေနနဲ႕ က်မတို့ ဆင္းရဲမဲြေတေန ရတာဟာ လံုေလာက္တဲ့ရင္းျမစ္နဲ့ ရင္းႏွီးျမႇုပ္ႏွံမႈေတြ ရွားပါးလြန္းလို႔မဟုတ္ဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေကာင္းေကာင္း ေပၚထြန္းေစ တဲ့ အေျခခံအေဆာက္အအံုေတြနဲ့ အေလ့အက်င့္ေတြ နည္းပါးလြန္းလို႔သာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို သိျမင္နားလည္ေစျခင္း ပါဘဲ။
ဖိႏိွပ္လြန္းတဲ့အစိုးရေတြနဲ႕ ဆက္ဆံဖို့ ေနာက္တြြန့္စိုးရြံ့ျခင္းမရိွတဲ့ ႏိုင္ငံစံုစီးပြားေရးလုပ္ငန္းျကီးေတြ အမ်ားအျပား ရိွေနပါတယ္။ သူတို႔အေနနဲ႕ ျမန္မာ့စီးပြားေရးမွာ ပါဝင္ပတ္သက္ဖို့ လာေရာက္ရတာဟာ ဒီမိုကေရစီလုပ္ငန္းစဥ္ကို အကူအညီျဖစ္ေစဖို႔သာျဖစ္တယ္လို႔ အေၾကာင္းျပေလ့ရိွပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံေရးအာဏာနဲ႕ စီးပြားေရးကို လက္ဝါးျကီးအုပ္၊ ခ်မ္းသာျပီးသားလူတစုကိုသာ ပိုမိုခ်မ္းသာေစတဲ့ ရင္းႏွီးျမွုပ္ႏွံမႈေတြဟာ ဒီမိုကေရစီစနစ္အတြက္ အေျခခံအုတ္ျမစ္ေတြျဖစ္တဲ့ လြတ္လပ္မႈနဲ႕ တရားမွ်တမႈကို ေဖာ္ ေဆာင္ေပးနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါေျကာင့္ အေတြးအေခၚလြတ္လပ္မႈနဲ႕ လူသားဆန္တဲ့စိတ္ကူးစံေတြကို ျမႇင့္တင္ေပးႏိုင္မယ့္ စြမ္းအားျဖန့္က်က္ဖုိ့ စိတ္ဝင္စားသူ ဘယ္သူမဆို ျမန္မာစစ္အစိုးရနဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ကုမၸဏီေတြကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဆန္႔က်င္ရပ္တည္သြားပါလို့ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ ေက်းဇူးျပု၍ က်မတို့ရဲ့လြတ္လပ္မႈကို ျမွင့္တင္ဖို့ ရွင္တို့ ရဲ့လြတ္လပ္မႈကို အသံုးခ်ေပးပါလို့ ေတာင္းပန္ပါရေစ။
(ဝါရွင္တန္ျမို့ေတာ္ အေမရိကန္တကၠသိုလ္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ပါရဂူဘြဲ့လက္ခံမိန့္ခြန္းကုိ အေျခခံသည့္ New York Times ႏွင့္ International Herald Tribune သတင္းစာေဆာင္းပါး၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၄ ရက္ ၁၉၉၇)
(၃)
ဂ်ာဝါဟာလားလ္ေန႐ူး ဆုခ်ီးျမႇင့္ပြဲသို႔ ေပးပို႔သည့္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ဆုလက္ခံမိန္႔ခြန္း
နယူးေဒလီ၊ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၊ ၁၉၉၃
သမတႀကီး၊ ဒုသမတႀကီး၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၊ ေန႐ူးဆုေကာ္မတီဝင္မ်ား၊ သံတမန္မ်ား၊ ဂုဏ္သေရရွိဧည့္သည္ေတာ္မ်ားႏွင့္ မိတ္ေဆြမ်ားရွင့္
ဒီဆုေပးပြဲ အခါသမယဟာ ခံစားခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေပၚေပါက္ေစပါတယ္။ က်မကို အိႏၵိယႏိုင္ငံက လူေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔ သံေယာဇဥ္တြယ္မိေစတဲ့၊ အားေကာင္းတဲ့ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈေႏွာင္ႀကိဳးေတြ ဘံုႏိုင္ငံေရးစိတ္ကူးစံေတြရွိပါ တယ္။ က်မဘဝမွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံအေၾကာင္း၊ "ပန္ဒစ္ႀကီး" လို႔ က်မတို႔မိသားစုကအျမဲေခၚတဲ့ ပန္ဒစ္ေန႐ူးအေၾကာင္း ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ မျဖစ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ကာလဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ကိုအမွတ္တရနဲ႔ထူေထာင္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာနားလည္ မႈဆုတံဆိပ္ ခ်ီးျမႇင့္ခံရတာဟာ က်မအတြက္ ဂုဏ္ယူဝမ္းသာစရာျဖစ္ပါတယ္။
တဖက္ကၾကည့္ရင္ ဒီဆုကို က်မ လူတဦးခ်င္းအေနနဲ႔ရတာမဟုတ္ဘဲ ျမန္မာႏိုင္ငံဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္တေယာက္အျဖစ္ ရတာကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ က်မမွာ လူသားပီသ တဲ့ ေမတၱာက႐ုဏာစိတ္နဲ႔ ေက်းဇူးတင္ဝမ္းေျမာက္စိတ္ ျပည့္လွ်မ္းသြားမိပါတယ္။ ကမၻာတလႊားမွာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ တိုးတက္ျမင့္မားေရးအတြက္ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္အက်ဳိးေဆာင္ခဲ့သူေတြကို ခ်ီးျမႇင့္တဲ့ ဘြဲ႔ထူးဂုဏ္ထူးေတြလက္ခံဖို႔ က်မ အေရြးခ်ယ္ခံရတိုင္း အဲသလိုစိတ္မ်ဳိး ျဖစ္ေပၚတတ္ပါတယ္။ က်မရဲ႕တိုင္းျပည္မွာေတာ့ ႏိုင္ငံတကာအသိအမွတ္ျပဳ ေစာင့္ေရွာက္မခံရဘဲ က်မတို႔ျပည္သူလူထုကို လံုျခံဳၿပီးသိကၡာရွိတဲ့ဘဝရပ္တည္မႈ အာမခံခ်က္ေပးမယ့္ အေျခခံမူေတြ ရပိုင္ခြင့္ေတြရဖို႔အတြက္ မိမိတို႔ရဲ႕ဘဝနဲ႔ မိမိတို႔ရဲ႕လြတ္လပ္မႈသာမက မိမိတို႔အသက္ေတြေတာင္ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားေနသူ အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီးေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနပါတယ္။ ဒီသတၱိေျပာင္တဲ့ အမ်ဳိးသား အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕တိုက္ပြဲကို မီးေမာင္းထိုးျပဖို႔ အခြင့္အလမ္းရတဲ့အတြက္ က်မေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ လူသားႏြယ္တရပ္လံုးအတြင္းမွာ သူတို႔တေတြ ကိုယ္စား ႏိုင္ငံတကာနားလည္မႈဆိုင္ရာေန႐ူးအမွတ္တရဆု လက္ခံခြင့္ရတဲ့အတြက္လည္း က်မေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
က်မဟာ လြတ္လပ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီျမန္မာႏိုင္ငံ ေပၚထြန္းေရးအတြက္ အင္မတန္႔ကို စြန္႔လႊတ္စေတးခဲ့သူေတြကို ဦးၫြတ္ဂုဏ္ျပဳခ်င္တဲ့ဆႏၵ ျပင္းျပေနသလို အိႏၵိယႏိုင္ငံနဲ႔ က်မရဲ႕ေႏွာင္ႀကိဳးေတြကို တဖန္ျပန္ထူေထာင္ အေခ်ာကိုင္ဖို႔ လည္း ဆႏၵျပင္းျပေနတဲ့အတြက္ ဒီကေန႔ လူကိုယ္တိုင္လာေရာက္ၿပီး ဆုလက္ခံခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေန မေပးလို႔ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ က်မရဲ႕ကိုယ္စားအျဖစ္ အင္မတန္ခ်စ္ခင္တဲ့ မိသားစုမိတ္ေဆြလည္းျဖစ္၊ "ဂုဏ္ထူး ေဆာင္" ေဒၚေလးလည္းျဖစ္သူကို ထိုက္ထိုက္တန္တန္ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္။ သူမဟာ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉး႐ံုးရဲ႕ ပထမဆံုးျမန္မာလူမ်ဳိး ႐ံုးအဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာနားလည္ေရးအတြက္ ထက္ထက္သန္သန္ေဆာ္ၾသခဲ့ လက္ေတြ႔ က်င့္သံုးခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူမဟာ က်မကိုယ္စား ဆုခ်ီးျမႇင့္ပြဲနဲ႔ထိုက္သင့္တဲ့ ဂုဏ္ၾကက္သေရအျပည့္နဲ႔ ဆု လက္ခံမယ္ ဆိုတာ က်မယံုၾကည္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံတကာနားလည္မႈရွိေရးအတြက္ ပန္ဒစ္ေန႐ူးရဲ႕ အက်ဳိးျပဳခ်က္ေတြက သူ႔ဘဝတသက္တာအတြင္း ကမၻာ့ ဇာတ္ခံုေပၚမွာ သူပါဝင္ကျပခဲ့တဲ့အခန္းထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ေထြျပားတဲ့ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ေတြၾကား၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု ေသာ သေဘာတရားဝါဒေရးရာေတြၾကား ကြာဟခ်က္ကို က်ဥ္းေျမာင္းေလ်ာ့က်ေစခဲ့ပါတယ္။ ႐ုပ္ဝတၳဳစြမ္းပကား ပိုလို႔ ပိုလို႔တြင္က်ယ္လာတဲ့ကမၻာႀကီးမွာ တေလာကလံုးဆိုင္ရာ လူသားတန္ဖိုးစံေတြ ထူေထာင္ႏိုင္ဖို႔ တိုက္ပြဲဝင္႐ုန္းကန္ေန ၾကတဲ့ ျပည္သူလူအမ်ားကို ေန႐ူးဝိညာဥ္က အားေပးအက်ဳိးျပဳေနပါတယ္။
က်မအခ်ဳပ္အေႏွာင္ခံေနရတဲ့ ႏွစ္ကာလေတြအတြင္းမွာ မဟတၱမဂန္ဒီနဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးတို႔ရဲ႕ စကားေတြ စာေတြ ဟာ အစဥ္တစိုက္ စိတ္ဓာတ္ျမႇင့္တင္ အားေပးေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ အိႏၵိယအမ်ဳိးသားႏွစ္ေယာက္ ကို က်မအေလးစားအၾကည္ညိဳဆံုး ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပေတြ၊ ဆရာသမားေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြစာရင္းထဲ ထည့္ထားပါ တယ္။ က်မ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ အဆက္ျဖတ္ခံခဲ့ရတဲ့ ေျခာက္ႏွစ္တာကာလတေလွ်ာက္လံုး က်မအိမ္ေရွ႕ခန္းမမွာ ပန္ဒစ္ ႀကီးကိုယ္တိုင္ေရးအထုပၸတၱိထဲက ထာဝရရွင္သန္ေနမယ့္စကားေတြကို ေကာက္ႏႈတ္ၿပီး ပိတ္ကားခ်ပ္ေပၚ ေရးကူး ခ်ိတ္ဆြဲထားပါတယ္။ ဒီစကားေတြဟာ က်မအေပၚ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္း စြဲထင္ေနတဲ့အတြက္ အဲဒီထဲကတပိုဒ္ကို ကိုးကားပါရေစ။
တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးတို႔သည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံကို ၿဗိတိသွ်အုပ္စိုးမႈ၏ ဂုဏ္ယူဖြယ္ေအာင္ျမင္ခ်က္မ်ားထဲ ပါဝင္ သည္ဟု က်ေနာ္တို႔ကို သင္ၾကားခဲ့သည္။ က်ေနာ္၏ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္အရ ယင္းတရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရးကို လံုးဝလိုလားေထာက္ခံပါသည္။ က်ေနာ္သည္ စည္းကမ္းရွိရွိေနထိုင္ျခင္းကို ႏွစ္သက္ၿပီး မင္းမဲ့ဝါဒ၊ စည္းကမ္းမဲ့ ဗ႐ုတ္သုကၡျဖစ္မႈႏွင့္ စြမ္းေဆာင္ရည္မဲ့မႈကို မႏွစ္ၿခိဳက္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ခါးသီးေသာအေတြ႔အၾကံဳေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုအေပၚ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရမ်ားက ခ်မွတ္သည့္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး၏ တန္ဖိုးကို က်ေနာ္သံသယျဖစ္မိပါသည္။ တခါတရံတြင္ ယင္းတန္ဖိုး အတြက္ ေပးေဆာင္ရသည့္ စရိတ္မွာ လြန္က်ဴးလွၿပီး တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ဟူသည္မွာ ႀကီးစိုးလႊမ္းမိုးေနသည့္ ဂုိဏ္းတရပ္၏ ဆႏၵ သေဘာထားသာျဖစ္ၿပီး ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဟူသည္မွာလည္း အေသြးအသားထဲအထိ စိမ့္ဝင္ေနသည့္ ေၾကာက္ရြံ႕မႈ၏လြန္႔တုန္႔ခ်က္ reflex သာျဖစ္သည္။ တခါတရံတြင္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဟုေခၚဆိုၾကသည့္အရာမွာ လက္ေတြ႔တြင္ တရား ဥပေဒႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားျခင္း ကင္းမဲ့မႈဟု ပို၍သင့္ေတာ္စြာေခၚေဝၚႏိုင္ေပသည္။ အျပန္႔အႏွ႔ံျဖစ္ေနသည့္ ေၾကာက္ရြ႕ံမႈအေပၚ အေျခခံ ထားေသာ မည္သည့္ေအာင္ျမင္မႈမဆို ႏွစ္လိုဖြယ္ရာျဖစ္ႏိုင္ရန္ခဲယဥ္းလွၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ အၾကပ္ကိုင္ၿခိမ္းေျခာက္မႈယႏၱရား ေပၚ အေျခခံထားကာ ယင္းယႏၱရားႏွင့္ ခြဲျခားမတည္ရွိႏိုင္ေသာ 'ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး' ဆိုသည္မွာလည္း အရပ္ဖက္အုပ္စုိးမႈထက္ စစ္ဖက္သိမ္းပိုက္စိုးမိုးမႈႏွင့္ ပိုတူေနပါသည္။ ကဗ်ာဆရာႀကီး ကဠဏ၏ သက္တမ္းေထာင္ခ်ီရွိၿပီျဖစ္သည့္ ရာဇတရံဂဏိ အမည္ရွိ ကက္ရွ္မီးယားရာဇဝင္ဇာတ္ေတာ္ႀကီးထဲတြင္ မင္းႏွင့္ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရတို႔က ေစာင့္ထိန္းရန္တာဝန္ရွိေသာ ဓမၼ (မွန္ေသာတရား) ႏွင့္ အဘယ (အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့မႈ) တို႔ကို တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး အဓိပၸာယ္ျဖင့္ ထပ္တလဲလဲသံုးႏႈန္းထားသည္ကို ေတြ႔ရွိရသည္။ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး ဆိုသည္မွာ တရားဥပေဒ မည္ကာမတၱထက္သာလြန္သလို ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားေရး ဆိုသည္မွာ လည္း ျပည္သူျပည္သားမ်ားအေနျဖင့္ အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့ျခင္းကို ဆိုလိုခဲ့သည္။ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနေသာ ျပည္သူလူထုအေပၚ 'ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားမႈ' သက္ေရာက္ေစျခင္းထက္ အေၾကာက္အရြံ႕မဲ့မႈကို ပ်ဳိးေထာင္စိမ့္ဝင္ေစသည့္စိတ္ကူးက အမ်ားႀကီးပို၍ ႏွစ္လိုဖြယ္ပါ တကား။
အဲဒီအပိုဒ္မွာ ပန္ဒစ္ေန႐ူး ေဖာ္ျပထားတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြဟာ က်မရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ လံုးဝတထပ္တည္း ျဖစ္ပါ တယ္။ သူနဲ႔က်မ တူညီတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႔ မၾကာခဏဆိုသလို က်မခံစားမိၿပီး အေမနဲ႔အတူ အိႏၵိယမွာ က်မေနတဲ့ကာလေတြတံုးက ပန္ဒစ္ႀကီးနဲ႔ ပိုရင္းႏွီးေအာင္လုပ္ႏိုင္တဲ့အခြင့္အလမ္း မယူမိခဲ့တာကို ေနာင္တရမိပါ တယ္။ အဲဒီတံုးကေတာ့ သူ႔ကို က်မမိဖေတြရဲ႕ မိတ္ေဆြတေယာက္အျဖစ္ေလာက္ဘဲ သေဘာထားမိခဲ့ၿပီး တေန႔က်ရင္ က်မကိုယ္တိုင္ရဲ႕မိတ္ေဆြအျဖစ္ သေဘာထားမိမွာကို တခါမွ မစဥ္းစားမိခဲ့ပါဘူး။
ပန္ဒစ္ေန႐ူးဟာ လူမ်ဳိးေရးနဲ႔ အသားအေရာင္တံတိုင္းေတြ မ်ဳိးဆက္တံတိုင္းေတြကို သူ႔ရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ လူသား ဆန္မႈ ေမတၱာက႐ုဏာဓာတ္နဲ႔ မၾကာခဏျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ပါတယ္။ က်မအေဖဟာ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ လန္ဒန္ကိုသြားေဆြးေႏြးတဲ့အခါ ေဒလီမွာခဏနားၿပီး ပန္ဒစ္ေန႐ူးနဲ႔တျခားအိႏၵိယေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးခဲ့ပါ တယ္။ ပန္ဒစ္ႀကီးဟာ သူ႔ထက္ (၂၆)ႏွစ္ငယ္တဲ့ က်မအေဖအေပၚ ဖခင္စိတ္ ခ်က္ခ်င္းျပခဲ့ပါတယ္။ အေဖ့ရဲ႕ ႏြမ္း ဖတ္ဖတ္ ပါးလွပ္လွပ္ ခ်ည္ယူနီေဖာင္းကို ၾကင္နာတဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ေဝဖန္ပိုင္းျခားၿပီး အဲဒီအဝတ္အစားနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ပန္ဒစ္ႀကီးက အပ္ခ်ဳပ္ဆရာေတြကို ပံုစံက်က် ထူထူထဲထဲ သိုးေမႊးယူနီေဖာင္း ေလး-ငါးထည္ အျမန္ခ်ဳပ္ေပးဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလန္ႏိုင္ငံဟာ အဲဒီတံုးက တသက္မွာမၾကံဳဖူးေအာင္ေအးတဲ့ ေဆာင္း ရာသီကိုေတြ႔ေနရတာ ၾကားရတဲ့အတြက္ ပန္ဒစ္ႀကီးက အေပၚဝတ္႐ံုအေႏြးထည္ႀကီး (ဂရိတ္ကုတ္) တထည္ကိုလည္း တေနရာကဆြဲေပးခဲ့ပါတယ္။ က်မအေဖရဲ႕ လူသိမ်ားတဲ့ဓာတ္ပံုတပံုမွာ သူ႔အတြက္အေတာ္ေလးႀကီးေနတဲ့ အဲဒီ ဂရိတ္ကုတ္ႀကီးထဲ ျမဳပ္ဝင္ေနတာကို ျပထားပါတယ္။
၁၉၆၀ မွာ က်မအေမ အိႏၵိယႏိုင္ငံဆိုင္ရာသံအမတ္ ခန္႔အပ္ခံရတဲ့အခါ ပန္ဒစ္ေန႐ူးက ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေႏြးေႏြး ေထြးေထြး ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားျပည္သူပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာဆိုရင္လည္း အေမ့ကိုတမင္ေရြးၿပီး ေနေကာင္း က်န္းမာလား ေမးေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို လူသားဆန္တဲ့ေႏြးေထြးမႈအမူအရာမ်ဳိးေတြနဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးဟာ လူမ်ဳိးမေရြး ဘာသာမေရြး ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ရယူႏိုင္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ သူ႔ရဲ႕ဒီမုိကေရစီ ယံုၾကည္ ခ်က္ ႏိုင္ငံတကာ့ဝါဒယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို လက္မခံသူေတြကေတာင္ သူ႔ဉာဏ္ပညာနဲ႔ ႐ိုးေျဖာင့္မႈေၾကာင့္ ေလးစား သြားၾကပါတယ္။
ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေရးစနစ္ဟာ က်မတို႔ရဲ႕ ေျခာက္ပစ္မကင္းကမၻာႀကီးကို ဖိစီးႏွိပ္စက္ေနတဲ့ ျပႆနာတပံုတေခါင္း အတြက္ အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းခ်က္ေတြ ေပးစြမ္းႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတဲ့ က်မတို႔အဖို႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးနဲ႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံ တို႔ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈေတြက အင္မတန္႔ကို အားျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒီအိႏၵိယတိုက္ငယ္ဟာ လူမ်ဳိးေတြ၊ ဘာသာစကားေတြနဲ႔ အယူဝါဒေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနတဲ့တိုက္ငယ္ျဖစ္တယ္၊ ဒီႏိုင္ငံဟာ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားစရာေကာင္းလွတဲ့ လူမ်ဳိးေရး-ဘာသာေရးအဓိက႐ုဏ္း၊ အစြန္းေရာက္ဝါဒနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈေတြေၾကာင့္ အေနအထားေတြ ဖ႐ိုဖရဲျဖစ္သြားၿပီး လပိုင္း အတြင္းမွာ ကံၾကမၼာနဲ႔ခ်ိန္းဆိုခ်က္အတိုင္း ရင္ေကာ့ေခါင္းေမာ့ၿပီး ေရွ႕တက္လွမ္းသြားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တယ္၊ လူသားရဲ႕ ဝမ္းတြင္းပါဂုဏ္သိကၡာကို ေလးစားၿပီး လြတ္လပ္ဖို႔နဲ႔ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ ထိုက္တန္တဲ့သတၱဝါအျဖစ္ တန္ဖိုးထားတဲ့စနစ္က မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ျပႆနာမရွိဘူး ဆိုတာကို ဒီ ကမၻာ့အႀကီးဆံုးဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံႀကီးက အေကာင္းဆံုးသက္ေသျပေနပါတယ္။ က်မတို႔ႏိုင္ငံလည္း မေဝးေတာ့တဲ့တေန႔မွာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ဆႏၵသေဘာထား က ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပၿပီး ဓမၼ နဲ႔ အဘယ တို႔စိုးမိုးတဲ့ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ျမန္မာျပည္သူအမ်ားတကာ့ အမ်ားစုႀကီးက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။
အိႏၵိယႏိုင္ငံနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတို႔ဟာ နယ္ေျမခ်င္းစပ္ေန႐ံုမကပါဘူး။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ ေက်ာ႐ိုးျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶ ဘာသာဟာ အိႏၵိယေျမေပၚက ထြက္ေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။ က်မတို႔ေခတ္ကာလရဲ႕ ဧရာမနည္းပညာတုိးတက္မႈ ေတြေၾကာင့္ ကမၻာႀကီးဟာ ပိုၿပီးေသးငယ္လာေပမဲ့ ပို႐ႈပ္ေထြးၿပီး အင္မတန္အႏၱရာယ္ႀကီးႏိုင္စရာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုကမၻာႀကီးမွာ ဗုဒၶဝါဒကသင္ၾကားေပးတဲ့ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ သည္းခံခြင့္လႊတ္မႈ နဲ႔ မိမိကိုယ္မိမိထိန္းခ်ဳပ္မႈတို႔ဟာ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ အရည္အေသြးေတြျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးအားလံုး လူအားလံုးကို ဘံုလူသားႏြယ္ျဖစ္မႈက စည္းေႏွာင္ထား တာကို အသိအမွတ္ျပဳဖို႔၊ တေယာက္ကိုတေယာက္ ပိုနားလည္ေစတဲ့ အရည္အေသြးေတြကို ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးဖို႔ တခါမွမၾကံဳဖူးေအာင္ကို လိုအပ္ေနပါၿပီ။ သူတို႔ရဲ႕အေျမာ္အျမင္က်ယ္ေျပာမႈနဲ႔ တစိမ္းတရံစာႏွလံုးသားေတြကို သိမ္းက်ဳံးယူႏိုင္ခဲ့တဲ့ မဟတၱမဂႏၵီ နဲ႔ ပန္ဒစ္ေန႐ူးတို႔လို ႀကီးက်ယ္ျမင့္မားမႈ တခါမွမၾကံဳဖူးေအာင္ကို လိုအပ္ေနပါၿပီ။
ဒီကေန႔ အိႏၵိယႏိုင္ငံဟာ သူ႔ရဲ႕ႀကီးျမတ္တဲ့ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြရဲ႕ အစဥ္အလာအတိုင္း ဆက္လက္ေလွ်ာက္ လွမ္းေနပါတယ္။ က်မရဲ႕ႏွလံုးသားနဲ႔ အင္မတန္႔ကိုရင္းႏွီးလွတဲ့ ဒီႏိုင္ငံကေန ႏိုင္ငံတကာ့နားလည္မႈဆိုင္ရာဆု လက္ခံ ယူဖို႔ ေရြးခ်ယ္ခံရတာဟာ တကယ့္ကိုဂုဏ္ယူစရာျဖစ္ပါတယ္။
သမတႀကီးနဲ႔ ေန႐ူးဆုေကာ္မတီဝင္မ်ားရွင့္၊ က်မရဲ႕တိုင္းျပည္၊ က်မရဲ႕ျပည္သူေတြနဲ႔ က်မကိုယ္တိုင္ကို ဂုဏ္ျပဳ တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
(ေဒၚသန္းေအးက သမတႀကီး ေဒါက္တာရွန္ကာဒါယားရွားမ ထံမွ ေဒၚစုကိုယ္စား ဆုလက္ခံယူခဲ့သည္။)
Thursday, March 25, 2010
Wednesday, March 24, 2010
ယမမင္းထံ အယူခံမ၀င္မီ
သူငယ္ခ်င္း
မင္းအေၾကာင္းသတင္း
အသင္းအေပါင္းေရာင္းရင္းေတြဆီက
ကုိယ္ၾကားပါရဲ့။
အဓမၼ၀ါဒီေတြ
မတရားစီရင္ေနတဲ့
တရားခြင္ဆိုတဲ့ဆီမွာ
တရားသူႀကီးအေရၿခံဳျပီး
မတရားမႈႀကီးေတြလုပ္ေနသတဲ့။
သူငယ္ခ်င္း
မင္းႀကိဳက္စိုးႀကိဳက္
အႀကိဳက္လိုက္ဖား
သိသိႀကီးနဲ့မွားေနတာမ်ား
ၾသခ်ေလာက္ရဲ့။
ဘုရားတရားသံဃာေစာ္ကား
ဒုစရိုက္မ်ုိးစံုပြားေနတဲ့
လူ့ဗာလျဂဳိလ္ဆိုးတသိုက္ရဲ့
အကုသိုလ္ယႏၱရားထဲမွာ
ရမ္းကားသူတစ္ေယာက္အျဖစ္
စာရင္းတင္ခံမလား
မင္းစဥ္းစားေနာ္။
ငါေတာ့ေလ
သံသရာမွာ ၀ဋ္ဒုကၡေတြနဲ ့လည္း
မနစ္ျမဳပ္ခ်င္
ငရဲမွာသစ္ငုတ္အျဖစ္လည္း
အျဖစ္မကုပ္ခ်င္သမို ့
အလုပ္ၾကမ္းအေနဆိုး
ဘယ္လိုမ်ုိးပဲျဖစ္ျဖစ္
အေၾကာက္တရားရွင္းလင္း
အျပစ္ကင္းတဲ့အလုပ္နဲ ့
ထမင္းတလုတ္စားရတာ
သိကၡာမငယ္ အပယ္မလန္ ့ရတာမို့
လိပ္ျပာသန္ ့တယ္ သူငယ္ခ်င္း။
သီတာေအာင္
မင္းအေၾကာင္းသတင္း
အသင္းအေပါင္းေရာင္းရင္းေတြဆီက
ကုိယ္ၾကားပါရဲ့။
အဓမၼ၀ါဒီေတြ
မတရားစီရင္ေနတဲ့
တရားခြင္ဆိုတဲ့ဆီမွာ
တရားသူႀကီးအေရၿခံဳျပီး
မတရားမႈႀကီးေတြလုပ္ေနသတဲ့။
သူငယ္ခ်င္း
မင္းႀကိဳက္စိုးႀကိဳက္
အႀကိဳက္လိုက္ဖား
သိသိႀကီးနဲ့မွားေနတာမ်ား
ၾသခ်ေလာက္ရဲ့။
ဘုရားတရားသံဃာေစာ္ကား
ဒုစရိုက္မ်ုိးစံုပြားေနတဲ့
လူ့ဗာလျဂဳိလ္ဆိုးတသိုက္ရဲ့
အကုသိုလ္ယႏၱရားထဲမွာ
ရမ္းကားသူတစ္ေယာက္အျဖစ္
စာရင္းတင္ခံမလား
မင္းစဥ္းစားေနာ္။
ငါေတာ့ေလ
သံသရာမွာ ၀ဋ္ဒုကၡေတြနဲ ့လည္း
မနစ္ျမဳပ္ခ်င္
ငရဲမွာသစ္ငုတ္အျဖစ္လည္း
အျဖစ္မကုပ္ခ်င္သမို ့
အလုပ္ၾကမ္းအေနဆိုး
ဘယ္လိုမ်ုိးပဲျဖစ္ျဖစ္
အေၾကာက္တရားရွင္းလင္း
အျပစ္ကင္းတဲ့အလုပ္နဲ ့
ထမင္းတလုတ္စားရတာ
သိကၡာမငယ္ အပယ္မလန္ ့ရတာမို့
လိပ္ျပာသန္ ့တယ္ သူငယ္ခ်င္း။
သီတာေအာင္
Sunday, March 21, 2010
ကမၻာ့ကဗ်ာေန ့မွာ ... အစရွိသျဖင့္
ကမၻာ့ကဗ်ာေန ့မွာ ... အစရွိသျဖင့္
(ေအာင္ေ၀း)
ေမာင္သင္းခိုင္ အစရွိသျဖင့္
ရင္နင့္ေအာင္ေ၀းရ
ငါ ့ကဗ်ာဆရာေတြ။
ပ်ဥ္းမနားက၊မႏၱေလးက
ေတာင္ငူက၊ရန္ကုန္က
မံုရြာက၊မေကြးက
ပဲခူးက၊စစ္ကိုင္းက
ေတာင္ပိုင္းက၊ေျမာက္ပိုင္းက
အေရွ ့ဘက္က၊အေနာက္ဘက္က
အစရွိသျဖင့္
ရင္နင့္ေအာင္လြမ္းရ
မျငိ္မ္းခ်မ္းေသးတဲ့
ငါ ့ရဲ ့ကဗ်ာဆရာေတြ။
ရမည္းသင္းေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာေစာေ၀)
ေတာင္ျကီးေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာေဇာ္သက္ေထြး)
ျမစ္ျကီးနားေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာဇာဂနာ)
က်ိဳင္းတုံေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာမင္းကိုႏိုင္)
အစရွိသျဖင့္
ရင္နင့္ေအာင္ခ်စ္ရ
ေခတ္ျပိဳင္ထဲက
ငါ ့ရဲေဘာ္ကဗ်ာဆရာေတြ။
ဂ်ပန္က၊ေတာင္ကိုရီးယားက
ဥေရာပက၊အေမရိကက
မဲေဆာက္က၊ခ်င္းမိုင္က
နယ္စပ္က၊ဒုကၡ သည္စခန္းက
တမ္းတရတဲ့
အေ၀းေရာက္ျမန္မာ့ကဗ်ာဆရာေတြ။
အီေကြတာအေပၚ
ေနေရာင္တည့္တည့္က်တဲ့ေန ့
(ကမၻာ့ကဗ်ာေန ့)
ဒီေန ့မွာ
ရဲေဘာ္တို ့ကိုေအာ္ေခၚလိုက္တယ္
အီေကြတာေအာ္သံေပါ ့။
ငမိုးရိပ္မွမစ္ရွီဂန္သို ့
ဧရာ၀တီမွမစၥ စၥပီသို ့
က်ေနာ့္ရြက္ေလွကလြွင့္ခဲ့သမို ့
ရြက္ေလွေပၚကပဲ
ရဲေဘာ္တို ့ကိုေအာ္ေခၚလိုက္တယ္
အီေကြတာေခၚသံေပါ ့။
မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းမွာေတာ့
မုန္တိုင္းမိုးတိမ္ေတြက ဆင္ေနဆဲေလ။
က်ေနာ္တို ့ပင္မေရစီး
(ဒီမိုကေရစီခရီး)
မျပီးေသးဘူး။
က်ေနာ္တို ့လူထု
(စစ္ကြ်န္ဘ၀က)
မလြတ္ေသးဘူး။
က်ေနာ္တို ့ေရွ ့ဆက္ရမယ္
ျမန္မာ့ကဗ်ာဓားနဲ ့။
က်ေနာ္တို ့ခ်ီတက္ရမယ္
ျမန္မာ့ကဗ်ာတရားနဲ ့။
ကဗ်ာဆရာတို ့
တအားခုတ္ပိုင္းလိုက္မယ္
အရိုင္းအစိုင္းေခတ္ရဲ ့
စစ္သံဖေနာင့္ကိုေပါ ့။
ကဗ်ာဆရာတို ့
တအားထိုးစိုက္လိုက္မယ္
အေမွာင္တိုက္ထဲက
ရန္သူရဲ ့ရင္အုံကိုေပါ ့။
အေရးေတာ္ပုံ ရင္မခုန္ဘူးလား
ေလးသံျမားသံ မစဲေတာ့ဘူးလား
ေထာင္တံခါးေတြ မပြင့္ေသးဘူးလား
အနာဂတ္ရထား မထြက္ႏိုင္ဘူးလား။
ရန္သူကရန္သူလိုက်င့္တယ္
အတိုက္အခံကအတိုက္အခံလိုက်င့္ရမယ္။
အာဏာရွင္ကသူ ့အလုပ္သူလုပ္တယ္
ကဗ်ာဆရာကကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ရမယ္။
ကမၻ ာ့ကဗ်ာေန ့မွာ
ျမန္မာ့ကဗ်ာဆရာေတြ
ေရွ ့ဆက္ခ်ီတက္ျက။
မဆုံးေသးတဲ့လမ္း
(မိွဳင္းရဲ ့စခန္း)
ဆက္ျပီးေလ်ွာက္လွမ္းျက။
၂၀၁၀ ေထာင္ေခ်ာက္
(၂၀၁၀ ေထာင္ေခ်ာက္)
အနုပညာေျမာက္ ေဖာက္ထြက္ျက
(အနုပညာေျမာက္ ေဖာက္ထြက္ျက)
ကဗ်ာမွန္ရင္
ျကာပန္းေရစင္
ဘယ္ေတာ့မွႏြံမနစ္။
ကဗ်ာဆရာမွန္ရင္
ျပည္သူ ့ရဲ ့အသံ
ဘယ္ေတာ့မွအလံမလွဲ။
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
ေထာင္အုတ္ရိုးကိုက်ိဳးေစႏိုင္ရဲ ့။
ကဗ်ာတစ္ပိုဒ္
အေမွာင္တိုက္ကိုရိုက္ခ်ိဳးႏိုင္ရဲ ့။
ကဗ်ာတစ္ေျကာင္း
လတေပါင္းကို
ေဒါင္းတြန္သံနဲ ့လွေစႏိုင္သတဲ့။
ကဗ်ာဆရာတို ့
ေဖာင္ပ်က္ကိုဖ်က္လိုက္ေတာ့
အရုဏ္မတက္ခင္
ေနာင္ရိုးတိုက္ပြဲဆင္ႏွြဲေလာ့။
ကဗ်ာဆရာတို ့
အေ၀းက၊အနီးက
ျပည္တြင္းက၊ျပည္ပက
ေထာင္ထဲက၊အျပင္က
အစရွိသျဖင့္
ေျမျကီးကိုဖြင့္ျက။
ေျမျကီးေအာက္က
ေတာက္ပတဲ့ျကယ္ေတြ
ေနြဦးမွာျပန္ေ၀ဖို ့
အို...ကဗ်ာဆရာတို ့
ရာဇ၀င္ကိုျဖတ္္သန္းျက။
အီေကြတာအေပၚ
ေနေရာင္တည့္တည့္က်တဲ့
ဒီမတ္လဟာ
ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကိုအမွတ္ရေစတယ္။ ။
ေအာင္ေ၀း
မတ္ ၁၉၊၂၀၁၀
ု္္္
္
(ေအာင္ေ၀း)
ေမာင္သင္းခိုင္ အစရွိသျဖင့္
ရင္နင့္ေအာင္ေ၀းရ
ငါ ့ကဗ်ာဆရာေတြ။
ပ်ဥ္းမနားက၊မႏၱေလးက
ေတာင္ငူက၊ရန္ကုန္က
မံုရြာက၊မေကြးက
ပဲခူးက၊စစ္ကိုင္းက
ေတာင္ပိုင္းက၊ေျမာက္ပိုင္းက
အေရွ ့ဘက္က၊အေနာက္ဘက္က
အစရွိသျဖင့္
ရင္နင့္ေအာင္လြမ္းရ
မျငိ္မ္းခ်မ္းေသးတဲ့
ငါ ့ရဲ ့ကဗ်ာဆရာေတြ။
ရမည္းသင္းေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာေစာေ၀)
ေတာင္ျကီးေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာေဇာ္သက္ေထြး)
ျမစ္ျကီးနားေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာဇာဂနာ)
က်ိဳင္းတုံေထာင္ထဲက
(ကဗ်ာဆရာမင္းကိုႏိုင္)
အစရွိသျဖင့္
ရင္နင့္ေအာင္ခ်စ္ရ
ေခတ္ျပိဳင္ထဲက
ငါ ့ရဲေဘာ္ကဗ်ာဆရာေတြ။
ဂ်ပန္က၊ေတာင္ကိုရီးယားက
ဥေရာပက၊အေမရိကက
မဲေဆာက္က၊ခ်င္းမိုင္က
နယ္စပ္က၊ဒုကၡ သည္စခန္းက
တမ္းတရတဲ့
အေ၀းေရာက္ျမန္မာ့ကဗ်ာဆရာေတြ။
အီေကြတာအေပၚ
ေနေရာင္တည့္တည့္က်တဲ့ေန ့
(ကမၻာ့ကဗ်ာေန ့)
ဒီေန ့မွာ
ရဲေဘာ္တို ့ကိုေအာ္ေခၚလိုက္တယ္
အီေကြတာေအာ္သံေပါ ့။
ငမိုးရိပ္မွမစ္ရွီဂန္သို ့
ဧရာ၀တီမွမစၥ စၥပီသို ့
က်ေနာ့္ရြက္ေလွကလြွင့္ခဲ့သမို ့
ရြက္ေလွေပၚကပဲ
ရဲေဘာ္တို ့ကိုေအာ္ေခၚလိုက္တယ္
အီေကြတာေခၚသံေပါ ့။
မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းမွာေတာ့
မုန္တိုင္းမိုးတိမ္ေတြက ဆင္ေနဆဲေလ။
က်ေနာ္တို ့ပင္မေရစီး
(ဒီမိုကေရစီခရီး)
မျပီးေသးဘူး။
က်ေနာ္တို ့လူထု
(စစ္ကြ်န္ဘ၀က)
မလြတ္ေသးဘူး။
က်ေနာ္တို ့ေရွ ့ဆက္ရမယ္
ျမန္မာ့ကဗ်ာဓားနဲ ့။
က်ေနာ္တို ့ခ်ီတက္ရမယ္
ျမန္မာ့ကဗ်ာတရားနဲ ့။
ကဗ်ာဆရာတို ့
တအားခုတ္ပိုင္းလိုက္မယ္
အရိုင္းအစိုင္းေခတ္ရဲ ့
စစ္သံဖေနာင့္ကိုေပါ ့။
ကဗ်ာဆရာတို ့
တအားထိုးစိုက္လိုက္မယ္
အေမွာင္တိုက္ထဲက
ရန္သူရဲ ့ရင္အုံကိုေပါ ့။
အေရးေတာ္ပုံ ရင္မခုန္ဘူးလား
ေလးသံျမားသံ မစဲေတာ့ဘူးလား
ေထာင္တံခါးေတြ မပြင့္ေသးဘူးလား
အနာဂတ္ရထား မထြက္ႏိုင္ဘူးလား။
ရန္သူကရန္သူလိုက်င့္တယ္
အတိုက္အခံကအတိုက္အခံလိုက်င့္ရမယ္။
အာဏာရွင္ကသူ ့အလုပ္သူလုပ္တယ္
ကဗ်ာဆရာကကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ရမယ္။
ကမၻ ာ့ကဗ်ာေန ့မွာ
ျမန္မာ့ကဗ်ာဆရာေတြ
ေရွ ့ဆက္ခ်ီတက္ျက။
မဆုံးေသးတဲ့လမ္း
(မိွဳင္းရဲ ့စခန္း)
ဆက္ျပီးေလ်ွာက္လွမ္းျက။
၂၀၁၀ ေထာင္ေခ်ာက္
(၂၀၁၀ ေထာင္ေခ်ာက္)
အနုပညာေျမာက္ ေဖာက္ထြက္ျက
(အနုပညာေျမာက္ ေဖာက္ထြက္ျက)
ကဗ်ာမွန္ရင္
ျကာပန္းေရစင္
ဘယ္ေတာ့မွႏြံမနစ္။
ကဗ်ာဆရာမွန္ရင္
ျပည္သူ ့ရဲ ့အသံ
ဘယ္ေတာ့မွအလံမလွဲ။
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
ေထာင္အုတ္ရိုးကိုက်ိဳးေစႏိုင္ရဲ ့။
ကဗ်ာတစ္ပိုဒ္
အေမွာင္တိုက္ကိုရိုက္ခ်ိဳးႏိုင္ရဲ ့။
ကဗ်ာတစ္ေျကာင္း
လတေပါင္းကို
ေဒါင္းတြန္သံနဲ ့လွေစႏိုင္သတဲ့။
ကဗ်ာဆရာတို ့
ေဖာင္ပ်က္ကိုဖ်က္လိုက္ေတာ့
အရုဏ္မတက္ခင္
ေနာင္ရိုးတိုက္ပြဲဆင္ႏွြဲေလာ့။
ကဗ်ာဆရာတို ့
အေ၀းက၊အနီးက
ျပည္တြင္းက၊ျပည္ပက
ေထာင္ထဲက၊အျပင္က
အစရွိသျဖင့္
ေျမျကီးကိုဖြင့္ျက။
ေျမျကီးေအာက္က
ေတာက္ပတဲ့ျကယ္ေတြ
ေနြဦးမွာျပန္ေ၀ဖို ့
အို...ကဗ်ာဆရာတို ့
ရာဇ၀င္ကိုျဖတ္္သန္းျက။
အီေကြတာအေပၚ
ေနေရာင္တည့္တည့္က်တဲ့
ဒီမတ္လဟာ
ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကိုအမွတ္ရေစတယ္။ ။
ေအာင္ေ၀း
မတ္ ၁၉၊၂၀၁၀
ု္္္
္
Wednesday, March 17, 2010
တူးပို ့ တူးလွဲ ့၀ါ
ကဗ်ာကလည္း
ကဗ်ာခ်င္း ဖတ္တယ္။
ဂီတကလည္း
ဂီတခ်င္း တီးခတ္တယ္။
ခင္ဗ်ားတို ့ကလည္း
ခင္ဗ်ားတို ့ခ်င္း ဖက္ေပြ ့တယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို ့ကလည္း
ကြ်န္ေတာ္တို ့ခ်င္း ပုလင္းတူ ဗူးစို ့ျဖစ္တယ္။
သမိုင္းေတြကလည္း
ရာဇ၀င္ေက်ာက္စာကို တီးမိေခါက္မိတယ္။
သေဘာထား ကဲြလဲြတာနဲ ့
အေၾကာက္အကန္ ျငင္းခုန္မွဳကလည္း
ျပင္းထန္ေနျပန္ေရာ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပန္ထားတဲ့
ပိေတာက္ပန္းေတြက
ကြ်န္ေတာ္တို ့ အားလံုး စိတ္၀မ္းကို
ဖလန္းဖလန္းထေအာင္၊ မလန္းေစလို ့လား။ ။
ေမာင္လြမ္းဏီ
၂ - ၃- ၂၀၁၀
တူးပို ့ တူးလွဲ ့၀ါ
ဆရာၿမဳိ ့မၿငိမ္း၏ တူးပို ့ သၾကၤန္ေတးသီခ်င္းမွ စာသားတစ
ကဗ်ာခ်င္း ဖတ္တယ္။
ဂီတကလည္း
ဂီတခ်င္း တီးခတ္တယ္။
ခင္ဗ်ားတို ့ကလည္း
ခင္ဗ်ားတို ့ခ်င္း ဖက္ေပြ ့တယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို ့ကလည္း
ကြ်န္ေတာ္တို ့ခ်င္း ပုလင္းတူ ဗူးစို ့ျဖစ္တယ္။
သမိုင္းေတြကလည္း
ရာဇ၀င္ေက်ာက္စာကို တီးမိေခါက္မိတယ္။
သေဘာထား ကဲြလဲြတာနဲ ့
အေၾကာက္အကန္ ျငင္းခုန္မွဳကလည္း
ျပင္းထန္ေနျပန္ေရာ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပန္ထားတဲ့
ပိေတာက္ပန္းေတြက
ကြ်န္ေတာ္တို ့ အားလံုး စိတ္၀မ္းကို
ဖလန္းဖလန္းထေအာင္၊ မလန္းေစလို ့လား။ ။
ေမာင္လြမ္းဏီ
၂ - ၃- ၂၀၁၀
တူးပို ့ တူးလွဲ ့၀ါ
ဆရာၿမဳိ ့မၿငိမ္း၏ တူးပို ့ သၾကၤန္ေတးသီခ်င္းမွ စာသားတစ
Tuesday, March 16, 2010
စစ္အာဏာရွင္လက္ခုပ္ထဲက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ လႊတ္ေတာ္
စစ္အာဏာရွင္လက္ခုပ္ထဲက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ လႊတ္ေတာ္
ဟံသာ၀တီဦး၀င္းတင္နဲ႔ စကားလက္ဆုံ
မိုးမခ
မတ္ ၁၅၊ ၂၀၁၀
မတ္လ ၈ ရက္ စစ္အစိုးရက သူ႔ရဲ့စိတ္တိုင္းက် ေရးဆြဲ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ အရပ္ရပ္နဲ႔ အခ်ိန္ဇယားကို ထုတ္ျပန္အျပီး မတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ ဆရာဦး၀င္းတင္ရဲ့ ေထာင္စာအုပ္ ထြက္ရွိလာပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြက အမွန္တရားနဲ႔ ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သားေတြကို အက်ဥ္းစခန္း၊ ငရဲခန္းေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ဳိး နင္းေခ်ႏွိပ္စက္ ဖ်က္ဆီးႏွိမ္နင္းခဲ့တယ္၊ အဲသည္ ငရဲခန္းေတြကို ဆရာဦး၀င္းတင္နဲ႔တကြ ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သား ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ဘယ္ကဲ့သို႔ ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္း ေက်ာ္လႊားခဲ့ၾကရတယ္ ဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ အမွန္အတိုင္း ရဲရဲၾကီး ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
မတ္လ ၈ ရက္ေန႔ ေနာက္ပိုင္း စစ္အစုိးရထုတ္ျပန္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒေတြ၊ စည္းကမ္းနည္းလမ္းေတြကို အခ်ိန္အကုန္ခံ ဖတ္ရႈေလ့လာျပီး အေတြးသံသရာလည္ျပီး မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ ျဖစ္ေနၾကမယ့္သူေတြအတြက္ ဆရာဦး၀င္းတင္ရဲ့ ေထာင္တြင္းက လူ႔ငရဲခန္း အေၾကာင္းစာအုပ္ဟာ အျမင္မွန္ အေတြးမွန္ကို အလင္းထိုးျပလိုက္တဲ့ စာအုပ္ပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆရာၾကီး ဟံသာ၀တီဦး၀င္းတင္ကို ေျပာျပမိေတာ့ ဆရာက ျပဳံးရယ္လို႔သာ ေနပါတယ္။
မတ္လ ၁၄ ရက္ေန႔မွာ ဆရာနဲ႔ ေခတၱ ခဏ ေတြ႔ဆုံခိုက္ ေျပာဆိုမိသမွ်ကို ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပလိုက္ပါရေစ။
ေထာင္စာအုပ္ ဘာလို႔ ေရးရတာလဲ ဆိုေတာ့ …
ျမန္မာျပည္မွာ ေထာင္စာအုပ္ မရွိဘူး။ ေထာင္အေၾကာင္း၊ ေထာင္ထဲက အေတြ႔အၾကဳံေတြကို အျပင္ကလူေတြ အမွန္အတိုင္းသိေအာင္ ေရးရတာ ျဖစ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေထာင္ထဲကလူေတြကို အျပင္က မေမ့မေလ်ာ့ သတိရ အားေပးေနၾကတယ္ဆိုရင္ အတြင္းကလူေတြက အားရွိတယ္၊ ၀မ္းသာတယ္။ သူတို႔က အထဲမွာလည္း စိတ္ေတြ မနာဘဲ ျဖတ္သန္းၾကတဲ့အခါ အျပင္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာလည္း ဆက္လက္ျပီး သတၱိရွိရွိ ရပ္တည္ေဆာင္ရြက္ၾကတယ္။
ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္မွာလား …
အင္န္အယ္ဒီပါတီက ေရႊဂုံတိုင္ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ထားျပီး ျဖစ္တယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္မယ္ဆိုရင္ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို ေထာက္ခံေၾကာင္း၊ သေဘာတူေၾကာင္း ခံ၀န္ခ်က္ ထုိးရမယ္။ အဲဒါဆိုရင္ စစ္အစုိးရရဲ့ အေျခခံဥပေဒကို ျပန္လည္ညွိႏႈိင္းဖို႔ ေတာင္းဆိုခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး။
ပါတီက မွတ္ပုံျပန္တင္မွာလား …
ပါတီ ရွင္သန္ေရးက အဓိကက်တယ္လို႔ ေျပာၾကသလို၊ တခ်ဳိ႔ကက်ေတာ့ ပါတီက ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ဆက္ရွိေနဖို႔ လိုေသးလား စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကတယ္။ ပါတီကို မွတ္ပုံတင္မယ္ ဆိုရင္ အခုခ်ိန္ကစျပီး ေရတြက္မယ္ ဆိုရင္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ ျပင္ဆင္ဖို႔ ရက္ေပါင္း ၂၉ ရက္ပဲ ရွိတယ္။ ဧျပီလမွာ သၾကၤန္ရက္ေတြ၊ ပိတ္ရက္ေတြ ရွိေနတယ္။ အျခား ရုံးပိတ္ရက္ေတြကိုပါ ႏႈတ္လိုက္ရင္
အခုအခ်ိန္မွာ သည္ရက္ အခ်ိန္တိုတိုအကန္႔အသတ္အတြင္း လုပ္ရမွာက ျပသနာျဖစ္တယ္။
ပါတီက မွတ္ပုံျပန္တင္မယ္ဆိုရင္ ပါတီက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ၊ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံရသူေတြကို ထုတ္ပစ္မွာလား …
ယခင္တုန္းက (အမ်ဳိးသားညီလာခံ) ပါတီက အက်ဥ္းက်ေနသူေတြ၊ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံေနရသူေတြကို ေပးအပ္ထားတဲ့ တာ၀န္ေတြကေန ဖယ္ရွားခဲ့ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာခ်ိန္မွာ မူလတာ၀န္ ၀တၱရားေတြ ျပန္လည္ေပးအပ္ခဲ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္သည္လည္း သည္လိုပဲ တာ၀န္ေတြ ျပန္လည္လက္ခံရရွိခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ဒီထက္အေရးၾကီးတာက - ယခင္ကနဲ႔ မတူေတာ့တာက - ခုခ်ိန္မွာ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကိုပါ ပစ္ပယ္လိုက္ရေတာ့မွာ ျဖစ္တယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ပါတီကို မွတ္ပုံျပန္တင္လိုက္တာနဲ႔ အဲသည္ ပစ္ပယ္မႈေတြကို ျပန္လည္ရယူလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ျပည္သူလူထုရဲ့ ယုံၾကည္ကိုးစားမႈကိုပါ ပစ္ပယ္ရာ ေရာက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၉၀ နဲ႔ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ၂ ခု က ဘာကြာလို႔လဲ …
ေရြးေကာက္ပြဲခ်င္းက မတူဘူး။ ၁၉၉၀ တုန္းက ၈၈ အေရးေတာ္ပုံရဲ့ အရွိန္အ၀ါ ရွိတယ္။ အဲသည္တုန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တဦးတည္းကိုပဲ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ကန္႔သတ္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ပါတီတခုလုံးက ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ တျပည္လုံး အတိုင္းအတာနဲ႔ ပါ၀င္ယွဥ္ျပိဳင္ခြင့္ရွိတယ္။ အျခားႏိုင္ငံေရးပါတီ အမ်ားအျပားလည္း ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပါ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။
အခု ၂၀၁၀ မွာ လက္ရွိႏိုင္ငံေရးပါတီဆိုလို႔ အင္န္အယ္ဒီပါတီ တခုတည္းသာ ရွိေတာ့တယ္။ အခု ေရြးေကာက္ပြဲက ၈၈ အေရးေတာ္ပုံနဲ႔ ေ၀းသြားခဲ့ျပီ။ ပါတီအေနနဲ႔ကလည္း စစ္အစုိးရရဲ့ အကန္႔အသတ္ အတားအဆီးေတြ အဆင့္ဆင့္ေၾကာင့္ လူထုနဲ႔လည္း ေ၀းကြာေနရတဲ့ အေျခအေနမွာ ရွိတယ္။
ဘယ္လိုမ်ဳိးေၾကာင့္ လူထုနဲ႔ ေ၀းတယ္လို႔ ေျပာရတာလဲ …
အင္န္အယ္ဒီပါတီက ေက်းလက္ေတာရြာေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာခြင့္ မရွိဘူး။ ပါတီအေနနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ အလည္အပတ္မ်ဳိးပဲ သြားႏိုင္တယ္။ ျမိဳ႔ေတြကို သြားေရာက္လည္ပတ္ဖို႔က အခြင့္အေရးနည္းနည္း ပိုရွိေသးတယ္။ သို႔ေသာ္ စစ္အစုိးရက သူတို႔ဖက္က အင္အားေတြ၊ စည္းရုံးေရးေတြနဲ႔ ေက်းလက္ေတာရြာ နယ္ေတြမွာ ဖိထား စုထားတယ္။ ၾကံ့ခိုင္ေရး၊ အမ်ဳိးသမီး၊ ၾကက္ေျခနီ၊ ျပည္သူ႔စစ္၊ အရန္မီးသတ္ … နည္းမ်ဳိးစုံပဲ။
လူထုရဲ့ ဆႏၵမဲေတြကို မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား …
လြတ္လပ္သန္႔ရွင္းစြာ မဲေပးႏိုင္ခြင့္က အာမခံခ်က္ ရွိသလား။ ဒီလိုအေျခအန အၾကပ္အတည္းေတြ ဖန္တီးထားမွေတာ့ … ။ ျပီးေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြ၊ ၀န္ထမ္းမိသားစုေတြကို စာရင္းေကာက္ယူျပီး ၾကိဳတင္မဲစာရင္း ေကာက္ယူထားတာ၊ ဒီလုိမ်ဳိးနဲ႔ အျခားအသိုင္းအ၀ိုင္းေတြဆီက ၾကိဳတင္မဲေတြကို စုေဆာင္းျပီး ထုတ္သုံးတာမ်ဳိးေတြလည္း ရွိႏိုင္တယ္။
အဲသည္ၾကားထဲက ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေကာ …
ေရြးေကာက္ပြဲလြန္ကာလမွာ စစ္အစုိးရအေျခခံဥပေဒအရ အႏိုင္ရတဲ့ ပါတီက အစုိးရဖြဲ႔ခြင့္ မရွိဘူး။ ပါတီ၀င္တဦးက အစုိးရ၀န္ၾကီး (အစုိးရ၀န္ထမ္း) ျဖစ္လာရင္ေတာင္ ပါတီက ထြက္ျပီး တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမယ္။ အေျခခံဥပေဒအရ အဲသည္မွာ ကန္႔သတ္တားဆီးထားမႈေတြ အမ်ားၾကီးကို ရင္ဆိုင္ေနရမွာ ျဖစ္တယ္။
အင္န္အယ္ဒီပါတီ ရွိေနဖို႔ …
ပါတီက ခုခ်ိန္မွာ လုပ္စရာေတြ၊ ရင္ဆိုင္စရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိျပီးသားျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္က ေျပာလိုက္သလို ပါတီ၀င္ေတြက တရားဥပေဒေတြနဲ႔ အညီ ရင္ဆုိင္ၾကမယ္။ ညီညီညြတ္ညြတ္ ရင္ဆိုင္ၾကမယ္။ စစ္အစုိးရဖက္က ပ်က္ကြက္ခဲ့တာ၊ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ျပစ္မႈေတြ က်ဳးလြန္ခဲ့တာ၊ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို က်င္းပခဲ့ျပီးေနာက္ အႏွစ္ ၂၀ ၾကာတဲ့အထိ ျပည္သူေတြရဲ့ အခ်ိန္ေတြနဲ႔ ျပည္သူ႔ဘ႑ာေတြကို ျဖဳံးတီးပစ္ခဲ့တာေတြ ဒါေတြကို စစ္အစုိးရကို ရင္ဆိုင္ျပီး ေမးခြန္းထုတ္သင့္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မွာၾကားလိုက္သလို ပါတီရုံးခန္းေတြမွာ အေျခခံဥပေဒတို႔၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥေပေဒတို႔ကို ၀ိုင္း၀န္းေဆြးေႏြးၾကပါ၊ တရားမွ်တမႈ မရွိဘူးဆိုတာ ထင္ရွားသည္ထက္ ထင္ရွားလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ပါတီရဲ့ အင္အား၊ လူထုရဲ့ အင္အားေတြက ဘယ္လိုလဲ၊ ဘာလဲ …
အခ်ိန္က အခု စကားေျပာေနခ်ိန္မွာေတာင္ ရုံးဖြင့္ရက္အားျဖင့္ ၂၉ ရက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ အခ်ိန္က လုံး၀ မရွိေတာ့ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အင္န္အယ္ဒီဟာ လူထုနဲ႔ တသားတည္း ရပ္တည္ရမွာ ျဖစ္တယ္။ အခုအခ်ိန္ဟာ ေသေရး ရွင္ေရး ျဖစ္ပါတယ္။ သူေသကိုယ္ေသ လို႔ ဆိုတာထက္၊ သူေသ ကိုယ္ရွင္ ျဖစ္ရမွာေပါ့။ တတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ သူေသ ကိုယ္ေသ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ အခုခ်ိန္မွာ အင္န္အယ္ဒီနဲ႔ ျပည္သူလူထုဟာ အဖက္ဖက္က ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္း ခံထားရတဲ့ၾကားက၊ အစစအရာရာ ဖိႏွိပ္မႈေတြ ၾကားထဲကေနျပီး စိတ္ဓာတ္ခြန္အားတခုတည္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အင္န္အယ္ဒီက ဘယ္လိုမ်ဳိး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၾကမွာလဲ …
ယခင္တုံးကဆိုရင္ေတာ့ CEC က ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီးေတာ့ ေအာက္ေျခကို ဦးေဆာင္မႈ ေပးရုံျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္ အခုခ်ိန္မွာ CC အဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔စည္းျပီးျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဗဟိုဦးစီးအဖြဲ႔ (CC) နဲ႔ ေဆြးေႏြးရမယ္။ အဲသည္လို အားလုံးပါ၀င္တဲ့ ေဆြးေႏြးမႈ၊ ဆုံးျဖတ္မႈေတြကို လုပ္ကိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မွတ္ပုံတင္မယ္ ဗ်ာ တို႔၊ ဘာတို႔ ဇြတ္လုပ္လို႔ မရပါဘူး။
အင္န္အယ္ဒီပါတီရဲ့ လက္ရွိအေျခအေနကို သုံးသပ္ရရင္ …
လူငယ္ေတြရဲ့ အခန္းက႑ကို အခုထက္ပိုျပီး ျမွင့္တင္ဖိ္ု႔လိုပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ သူတို႔ေတြရဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ တိုးတက္လာေအာင္ အစြမ္းကုန္လုပ္ေနၾကျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ သင္တန္းေတြ၊ စာဖတ္၀ိုင္းေတြ၊ ေဆြးေႏြးပြဲေတြနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြရဲ့ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားမႈေတြကိုလည္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုေနရမယ္။ အခုဆိုရင္ ေထာင္က်ေနတဲ့ အင္န္အယ္ဒီပါတီ၀င္ လူဦးေရေတြထဲက ထက္၀က္ေက်ာ္ဟာ လူငယ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္တခုကေတာ့ အင္န္အယ္ဒီကေနျပီးေတာ့ လူထုလူတန္းစားအသီးသီး၊ အလႊာအသီးသီးအေပၚမွာ ဘယ္လိုမ်ဳိး သေဘာထားတယ္၊ ဘယ္လိုမ်ဳိး ရပ္တည္တယ္ ဆိုတာေတြကို အမ်ားသိရွိေအာင္၊ အင္န္အယ္ဒီပါတီ၀င္ေတြအခ်င္းခ်င္းမွာလည္း သိရွိနားလည္မႈရွိေအာင္ ပိုမိုျပီး ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ - အလုပ္သမားလူတန္းစားေတြအေပၚမွာ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ ရဟန္းသံဃာေတြ အေပၚမွာ စသည္ျဖင့္ သေဘာထားေတြ၊ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ျပသထားဖို႔ ေဆာင္ရြက္ရမယ္။
ျပန္ျပီး ရွင္းျပရရင္ - ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ၂၀၀၉က အင္းစိန္ေထာင္မွာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျပီး တရားစြဲဆိုေနစဥ္ကဆိုရင္ အင္န္အယ္ဒီက လူထုနဲ႔အတူ အင္းစိန္ေထာင္ေရွ႔မွာ သြားေရာက္ျပီး ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ဖို႔ လုပ္ကိုင္ခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ဆႏၵျပဖို႔ ဆူပူဖို႔ သြားခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ လူထုနဲ႔အတူ၊ လူထုကိုယ္စား ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ၾကမယ္လို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေၾကာက္စိတ္ကို ထုတ္ေဖာ္ျပသခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းမွာကိုယ္တိုင္ ဒါကို ရွင္းရွင္း သိဖို႔လိုပါတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ ပါတီတြင္းျပန္ၾကားေရးအတြက္ကိုေတာင္ ပါတီျပန္ၾကားေရးစာေစာင္ ထုတ္ႏိုင္ဖို႔ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနတယ္။ အတားအဆီးေတြ ရင္ဆိုင္ေနၾကရတယ္။ အဲသည္ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ စကားေျပာလာတဲ့၊ ေမးျမန္းလာတဲ့ မီဒီယာေတြနဲ႔ပဲ စကားေျပာဆိုေနရတယ္။ အမ်ားသိရွိၾကရေအာင္ သူတို႔ကေနတဆင့္ ေဆြးေႏြးျပန္ၾကားေနရတဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနပါတယ္။
အမ်ားျပည္သူကို ဘာေျပာခ်င္တာလဲ …
နံပါတ္ ၁ ကေတာ့ “မေၾကာက္တရား” ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ မတရားတဲ့စနစ္တခုျဖစ္တယ္။ အဲသည္ မတရားမႈေတြကို မၾကိဳက္ဘူး၊ လက္မခံႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ အဲဒါကို “အေၾကာက္” န႔ဲ မရင္ဆိုင္ဘဲ “မေၾကာက္တရား” နဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ ေျပာၾကားခဲ့သလို လူေတြ မေၾကာက္ၾကပါနဲ႔၊ မေၾကာက္တဲ့ အေနအထားကေန ရင္ဆိုင္ပါ။ မရဘူး … ေၾကာက္တာပဲ ဆိုရင္လဲ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ လုပ္ၾကပါ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သူမ်ားကို မေၾကာက္နဲ႔ မေၾကာက္ၾကနဲ႔လို႔ ေျပာေနရုံတင္ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ မေၾကာက္တရားကို ကိုင္စြဲျပီး အခုလိုမ်ဴိး လုပ္ကိုင္ ရင္ဆိုင္ေနရတာပဲလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
နံပါတ္ ၂ ကေတာ့ “ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး” ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြအားလုံးမွာ စား၀တ္ေနေရးေတြ အလြန္ၾကပ္တည္းလာတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတယ္။ ေရွ႔ကို သည္အတိုင္း ၾကပ္တည္းဆင္းရဲတဲ့အတုိင္းသြားၾကရင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကပဲ ဆက္လက္ေအာင္ပြဲခံသြားမွာ ျဖစ္တယ္။ အခုခ်ိန္မွာ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ လွည့္ဖ်ားတာေတြ၊ ခ်ိန္းေျခာက္တာေတြ၊ အခ်ဳိသတ္တာေတြ၊ ေက်ာသတ္တာေတြ စတဲ့ ေသြးခြဲမႈေတြ၊ ခြဲျခားမႈေတြ လုပ္လာေနပါတယ္။ အဲသည္အတြက္ က်ေနာ္တို႔အားလုံးက တေသြးတည္း တသားတည္း တသံတည္းျဖစ္မွသာ အဲသည္လက္နက္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
နံပါတ္ ၃ ကေတာ့ “စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေရး” ဆိုတဲ့ တခုတည္းေသာ ပန္းတိုင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေရးအခင္းေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို က်ေနာ္ကေတာ့ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပုံရဲ့ သမိုင္းမွတ္တမ္းေတြ၊ မွတ္တိုင္ေတြ၊ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ျပီး မီးေမာင္းထိုးျပပါတယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးနဲ႔ မေ၀းေသးတဲ့ နီးစပ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္္ပါတယ္။
အာဏာရွင္စနစ္ဆိုတာ ဟိုးအေပၚဆုံးကေနျပီးေတာ့ ေအာက္ေျခအဆုံးက အလႊာအထိ ဘာမွ အစအန မက်န္ရစ္ေအာင္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းဖို႔ လိုအပ္ေနျပီဆိုတာ သေဘာေပါက္ရေတာ့မယ္။ မဆလေခတ္က အာဏာရွင္ေတြဆိုတာ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားအလႊာထဲမွာသာ ရွိခဲ့တာေလ။ အလယ္အလတ္တန္းလႊာမွာ၊ ေအာက္ေျခလူတန္းစားမွာ အာဏာရွင္ေတြ မရွိပါဘူး။ ေန႔စဥ္ ေန႔တဓူ၀ သြားလာလႈပ္ရွားေနလို႔ ရေသးတယ္။ အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ မပတ္သက္ေအာင္ ေနလို႔ ရခဲ့ေသးတယ္။
အခုကေတာ့ လူထု လူတန္းစားအလႊာအသီးသီးမွာ အာဏာရွင္စနစ္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ အက်င့္စရိုက္ဆိုးေတြက တိုးပြား အျမစ္တြယ္လာေနျပီ ျဖစ္တယ္။ ဟိုးေအာက္ေျခက ေထာင္၀န္ထမ္းကလည္း အာဏာရွင္ပဲ။ ရပ္ကြက္ထဲက သာမန္လူတဦးကလည္း စစ္အစုိးရ ေသြးထိုးမႈ၊ ဖ်က္ဆီးမႈေၾကာင့္ သူလည္းပဲ အာဏာရွင္ပဲ။ အဲသလို အေျခခံနဲ႔ ျမန္မာျပည္တ၀ွမ္းလုံးမွာ အာဏာရွင္ေပါက္စေတြ တိုးပြားလာေနျပီ။ သူတလူ ငါတမင္းနဲ႔ မင္းမဲ့စရုိက္ျဖစ္ျပီး မည္းမည္းျမင္ရာ အႏိုင္က်င့္ေန ေစာ္ကားေနၾကျပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ခုခ်ိန္မွာ “အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေရး” ဆိုတာ အားလုံးက ၀ိုင္း၀န္းေဆာင္ရြက္ၾကမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ၾကရပါမယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ အပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ျပည္သူလူထုက မေၾကာက္တရားလက္နက္ကို ကိုင္စြဲျပီး အားလုံး ေသြးစည္းညီညြတ္စြာန႔ဲ တစုတစည္း တသံတည္း - အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေအာင္ တခုတည္းေသာ ပန္းတိုင္အျဖစ္ ရင္ဆိုင္ၾကဖို႔ ခ်ီတက္ၾကဖို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
ဟံသာ၀တီဦး၀င္းတင္နဲ႔ စကားလက္ဆုံ
မိုးမခ
မတ္ ၁၅၊ ၂၀၁၀
မတ္လ ၈ ရက္ စစ္အစိုးရက သူ႔ရဲ့စိတ္တိုင္းက် ေရးဆြဲ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ အရပ္ရပ္နဲ႔ အခ်ိန္ဇယားကို ထုတ္ျပန္အျပီး မတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ ဆရာဦး၀င္းတင္ရဲ့ ေထာင္စာအုပ္ ထြက္ရွိလာပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြက အမွန္တရားနဲ႔ ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သားေတြကို အက်ဥ္းစခန္း၊ ငရဲခန္းေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ဳိး နင္းေခ်ႏွိပ္စက္ ဖ်က္ဆီးႏွိမ္နင္းခဲ့တယ္၊ အဲသည္ ငရဲခန္းေတြကို ဆရာဦး၀င္းတင္နဲ႔တကြ ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သား ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ဘယ္ကဲ့သို႔ ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္း ေက်ာ္လႊားခဲ့ၾကရတယ္ ဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ အမွန္အတိုင္း ရဲရဲၾကီး ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
မတ္လ ၈ ရက္ေန႔ ေနာက္ပိုင္း စစ္အစုိးရထုတ္ျပန္တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒေတြ၊ စည္းကမ္းနည္းလမ္းေတြကို အခ်ိန္အကုန္ခံ ဖတ္ရႈေလ့လာျပီး အေတြးသံသရာလည္ျပီး မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ ျဖစ္ေနၾကမယ့္သူေတြအတြက္ ဆရာဦး၀င္းတင္ရဲ့ ေထာင္တြင္းက လူ႔ငရဲခန္း အေၾကာင္းစာအုပ္ဟာ အျမင္မွန္ အေတြးမွန္ကို အလင္းထိုးျပလိုက္တဲ့ စာအုပ္ပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆရာၾကီး ဟံသာ၀တီဦး၀င္းတင္ကို ေျပာျပမိေတာ့ ဆရာက ျပဳံးရယ္လို႔သာ ေနပါတယ္။
မတ္လ ၁၄ ရက္ေန႔မွာ ဆရာနဲ႔ ေခတၱ ခဏ ေတြ႔ဆုံခိုက္ ေျပာဆိုမိသမွ်ကို ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပလိုက္ပါရေစ။
ေထာင္စာအုပ္ ဘာလို႔ ေရးရတာလဲ ဆိုေတာ့ …
ျမန္မာျပည္မွာ ေထာင္စာအုပ္ မရွိဘူး။ ေထာင္အေၾကာင္း၊ ေထာင္ထဲက အေတြ႔အၾကဳံေတြကို အျပင္ကလူေတြ အမွန္အတိုင္းသိေအာင္ ေရးရတာ ျဖစ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေထာင္ထဲကလူေတြကို အျပင္က မေမ့မေလ်ာ့ သတိရ အားေပးေနၾကတယ္ဆိုရင္ အတြင္းကလူေတြက အားရွိတယ္၊ ၀မ္းသာတယ္။ သူတို႔က အထဲမွာလည္း စိတ္ေတြ မနာဘဲ ျဖတ္သန္းၾကတဲ့အခါ အျပင္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာလည္း ဆက္လက္ျပီး သတၱိရွိရွိ ရပ္တည္ေဆာင္ရြက္ၾကတယ္။
ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္မွာလား …
အင္န္အယ္ဒီပါတီက ေရႊဂုံတိုင္ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ထားျပီး ျဖစ္တယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္မယ္ဆိုရင္ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို ေထာက္ခံေၾကာင္း၊ သေဘာတူေၾကာင္း ခံ၀န္ခ်က္ ထုိးရမယ္။ အဲဒါဆိုရင္ စစ္အစုိးရရဲ့ အေျခခံဥပေဒကို ျပန္လည္ညွိႏႈိင္းဖို႔ ေတာင္းဆိုခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး။
ပါတီက မွတ္ပုံျပန္တင္မွာလား …
ပါတီ ရွင္သန္ေရးက အဓိကက်တယ္လို႔ ေျပာၾကသလို၊ တခ်ဳိ႔ကက်ေတာ့ ပါတီက ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ဆက္ရွိေနဖို႔ လိုေသးလား စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကတယ္။ ပါတီကို မွတ္ပုံတင္မယ္ ဆိုရင္ အခုခ်ိန္ကစျပီး ေရတြက္မယ္ ဆိုရင္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ ျပင္ဆင္ဖို႔ ရက္ေပါင္း ၂၉ ရက္ပဲ ရွိတယ္။ ဧျပီလမွာ သၾကၤန္ရက္ေတြ၊ ပိတ္ရက္ေတြ ရွိေနတယ္။ အျခား ရုံးပိတ္ရက္ေတြကိုပါ ႏႈတ္လိုက္ရင္
အခုအခ်ိန္မွာ သည္ရက္ အခ်ိန္တိုတိုအကန္႔အသတ္အတြင္း လုပ္ရမွာက ျပသနာျဖစ္တယ္။
ပါတီက မွတ္ပုံျပန္တင္မယ္ဆိုရင္ ပါတီက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ၊ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံရသူေတြကို ထုတ္ပစ္မွာလား …
ယခင္တုန္းက (အမ်ဳိးသားညီလာခံ) ပါတီက အက်ဥ္းက်ေနသူေတြ၊ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံေနရသူေတြကို ေပးအပ္ထားတဲ့ တာ၀န္ေတြကေန ဖယ္ရွားခဲ့ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာခ်ိန္မွာ မူလတာ၀န္ ၀တၱရားေတြ ျပန္လည္ေပးအပ္ခဲ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္သည္လည္း သည္လိုပဲ တာ၀န္ေတြ ျပန္လည္လက္ခံရရွိခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ဒီထက္အေရးၾကီးတာက - ယခင္ကနဲ႔ မတူေတာ့တာက - ခုခ်ိန္မွာ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကိုပါ ပစ္ပယ္လိုက္ရေတာ့မွာ ျဖစ္တယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ပါတီကို မွတ္ပုံျပန္တင္လိုက္တာနဲ႔ အဲသည္ ပစ္ပယ္မႈေတြကို ျပန္လည္ရယူလို႔ မရေတာ့ဘူး။ ျပည္သူလူထုရဲ့ ယုံၾကည္ကိုးစားမႈကိုပါ ပစ္ပယ္ရာ ေရာက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၉၀ နဲ႔ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ၂ ခု က ဘာကြာလို႔လဲ …
ေရြးေကာက္ပြဲခ်င္းက မတူဘူး။ ၁၉၉၀ တုန္းက ၈၈ အေရးေတာ္ပုံရဲ့ အရွိန္အ၀ါ ရွိတယ္။ အဲသည္တုန္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တဦးတည္းကိုပဲ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ကန္႔သတ္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ပါတီတခုလုံးက ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ တျပည္လုံး အတိုင္းအတာနဲ႔ ပါ၀င္ယွဥ္ျပိဳင္ခြင့္ရွိတယ္။ အျခားႏိုင္ငံေရးပါတီ အမ်ားအျပားလည္း ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပါ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။
အခု ၂၀၁၀ မွာ လက္ရွိႏိုင္ငံေရးပါတီဆိုလို႔ အင္န္အယ္ဒီပါတီ တခုတည္းသာ ရွိေတာ့တယ္။ အခု ေရြးေကာက္ပြဲက ၈၈ အေရးေတာ္ပုံနဲ႔ ေ၀းသြားခဲ့ျပီ။ ပါတီအေနနဲ႔ကလည္း စစ္အစုိးရရဲ့ အကန္႔အသတ္ အတားအဆီးေတြ အဆင့္ဆင့္ေၾကာင့္ လူထုနဲ႔လည္း ေ၀းကြာေနရတဲ့ အေျခအေနမွာ ရွိတယ္။
ဘယ္လိုမ်ဳိးေၾကာင့္ လူထုနဲ႔ ေ၀းတယ္လို႔ ေျပာရတာလဲ …
အင္န္အယ္ဒီပါတီက ေက်းလက္ေတာရြာေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလာခြင့္ မရွိဘူး။ ပါတီအေနနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ အလည္အပတ္မ်ဳိးပဲ သြားႏိုင္တယ္။ ျမိဳ႔ေတြကို သြားေရာက္လည္ပတ္ဖို႔က အခြင့္အေရးနည္းနည္း ပိုရွိေသးတယ္။ သို႔ေသာ္ စစ္အစုိးရက သူတို႔ဖက္က အင္အားေတြ၊ စည္းရုံးေရးေတြနဲ႔ ေက်းလက္ေတာရြာ နယ္ေတြမွာ ဖိထား စုထားတယ္။ ၾကံ့ခိုင္ေရး၊ အမ်ဳိးသမီး၊ ၾကက္ေျခနီ၊ ျပည္သူ႔စစ္၊ အရန္မီးသတ္ … နည္းမ်ဳိးစုံပဲ။
လူထုရဲ့ ဆႏၵမဲေတြကို မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား …
လြတ္လပ္သန္႔ရွင္းစြာ မဲေပးႏိုင္ခြင့္က အာမခံခ်က္ ရွိသလား။ ဒီလိုအေျခအန အၾကပ္အတည္းေတြ ဖန္တီးထားမွေတာ့ … ။ ျပီးေတာ့ ၀န္ထမ္းေတြ၊ ၀န္ထမ္းမိသားစုေတြကို စာရင္းေကာက္ယူျပီး ၾကိဳတင္မဲစာရင္း ေကာက္ယူထားတာ၊ ဒီလုိမ်ဳိးနဲ႔ အျခားအသိုင္းအ၀ိုင္းေတြဆီက ၾကိဳတင္မဲေတြကို စုေဆာင္းျပီး ထုတ္သုံးတာမ်ဳိးေတြလည္း ရွိႏိုင္တယ္။
အဲသည္ၾကားထဲက ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေကာ …
ေရြးေကာက္ပြဲလြန္ကာလမွာ စစ္အစုိးရအေျခခံဥပေဒအရ အႏိုင္ရတဲ့ ပါတီက အစုိးရဖြဲ႔ခြင့္ မရွိဘူး။ ပါတီ၀င္တဦးက အစုိးရ၀န္ၾကီး (အစုိးရ၀န္ထမ္း) ျဖစ္လာရင္ေတာင္ ပါတီက ထြက္ျပီး တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမယ္။ အေျခခံဥပေဒအရ အဲသည္မွာ ကန္႔သတ္တားဆီးထားမႈေတြ အမ်ားၾကီးကို ရင္ဆိုင္ေနရမွာ ျဖစ္တယ္။
အင္န္အယ္ဒီပါတီ ရွိေနဖို႔ …
ပါတီက ခုခ်ိန္မွာ လုပ္စရာေတြ၊ ရင္ဆိုင္စရာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိျပီးသားျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္က ေျပာလိုက္သလို ပါတီ၀င္ေတြက တရားဥပေဒေတြနဲ႔ အညီ ရင္ဆုိင္ၾကမယ္။ ညီညီညြတ္ညြတ္ ရင္ဆိုင္ၾကမယ္။ စစ္အစုိးရဖက္က ပ်က္ကြက္ခဲ့တာ၊ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုင္ရာ ျပစ္မႈေတြ က်ဳးလြန္ခဲ့တာ၊ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲကို က်င္းပခဲ့ျပီးေနာက္ အႏွစ္ ၂၀ ၾကာတဲ့အထိ ျပည္သူေတြရဲ့ အခ်ိန္ေတြနဲ႔ ျပည္သူ႔ဘ႑ာေတြကို ျဖဳံးတီးပစ္ခဲ့တာေတြ ဒါေတြကို စစ္အစုိးရကို ရင္ဆိုင္ျပီး ေမးခြန္းထုတ္သင့္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မွာၾကားလိုက္သလို ပါတီရုံးခန္းေတြမွာ အေျခခံဥပေဒတို႔၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥေပေဒတို႔ကို ၀ိုင္း၀န္းေဆြးေႏြးၾကပါ၊ တရားမွ်တမႈ မရွိဘူးဆိုတာ ထင္ရွားသည္ထက္ ထင္ရွားလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ပါတီရဲ့ အင္အား၊ လူထုရဲ့ အင္အားေတြက ဘယ္လိုလဲ၊ ဘာလဲ …
အခ်ိန္က အခု စကားေျပာေနခ်ိန္မွာေတာင္ ရုံးဖြင့္ရက္အားျဖင့္ ၂၉ ရက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ အခ်ိန္က လုံး၀ မရွိေတာ့ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အင္န္အယ္ဒီဟာ လူထုနဲ႔ တသားတည္း ရပ္တည္ရမွာ ျဖစ္တယ္။ အခုအခ်ိန္ဟာ ေသေရး ရွင္ေရး ျဖစ္ပါတယ္။ သူေသကိုယ္ေသ လို႔ ဆိုတာထက္၊ သူေသ ကိုယ္ရွင္ ျဖစ္ရမွာေပါ့။ တတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ သူေသ ကိုယ္ေသ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ အခုခ်ိန္မွာ အင္န္အယ္ဒီနဲ႔ ျပည္သူလူထုဟာ အဖက္ဖက္က ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္း ခံထားရတဲ့ၾကားက၊ အစစအရာရာ ဖိႏွိပ္မႈေတြ ၾကားထဲကေနျပီး စိတ္ဓာတ္ခြန္အားတခုတည္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အင္န္အယ္ဒီက ဘယ္လိုမ်ဳိး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၾကမွာလဲ …
ယခင္တုံးကဆိုရင္ေတာ့ CEC က ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီးေတာ့ ေအာက္ေျခကို ဦးေဆာင္မႈ ေပးရုံျဖစ္တယ္။ သို႔ေသာ္ အခုခ်ိန္မွာ CC အဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔စည္းျပီးျပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဗဟိုဦးစီးအဖြဲ႔ (CC) နဲ႔ ေဆြးေႏြးရမယ္။ အဲသည္လို အားလုံးပါ၀င္တဲ့ ေဆြးေႏြးမႈ၊ ဆုံးျဖတ္မႈေတြကို လုပ္ကိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မွတ္ပုံတင္မယ္ ဗ်ာ တို႔၊ ဘာတို႔ ဇြတ္လုပ္လို႔ မရပါဘူး။
အင္န္အယ္ဒီပါတီရဲ့ လက္ရွိအေျခအေနကို သုံးသပ္ရရင္ …
လူငယ္ေတြရဲ့ အခန္းက႑ကို အခုထက္ပိုျပီး ျမွင့္တင္ဖိ္ု႔လိုပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ သူတို႔ေတြရဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ တိုးတက္လာေအာင္ အစြမ္းကုန္လုပ္ေနၾကျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ သင္တန္းေတြ၊ စာဖတ္၀ိုင္းေတြ၊ ေဆြးေႏြးပြဲေတြနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္ေတြရဲ့ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားမႈေတြကိုလည္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုေနရမယ္။ အခုဆိုရင္ ေထာင္က်ေနတဲ့ အင္န္အယ္ဒီပါတီ၀င္ လူဦးေရေတြထဲက ထက္၀က္ေက်ာ္ဟာ လူငယ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာက္တခုကေတာ့ အင္န္အယ္ဒီကေနျပီးေတာ့ လူထုလူတန္းစားအသီးသီး၊ အလႊာအသီးသီးအေပၚမွာ ဘယ္လိုမ်ဳိး သေဘာထားတယ္၊ ဘယ္လိုမ်ဳိး ရပ္တည္တယ္ ဆိုတာေတြကို အမ်ားသိရွိေအာင္၊ အင္န္အယ္ဒီပါတီ၀င္ေတြအခ်င္းခ်င္းမွာလည္း သိရွိနားလည္မႈရွိေအာင္ ပိုမိုျပီး ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ - အလုပ္သမားလူတန္းစားေတြအေပၚမွာ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ၊ ရဟန္းသံဃာေတြ အေပၚမွာ စသည္ျဖင့္ သေဘာထားေတြ၊ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ျပသထားဖို႔ ေဆာင္ရြက္ရမယ္။
ျပန္ျပီး ရွင္းျပရရင္ - ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ၂၀၀၉က အင္းစိန္ေထာင္မွာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ျပီး တရားစြဲဆိုေနစဥ္ကဆိုရင္ အင္န္အယ္ဒီက လူထုနဲ႔အတူ အင္းစိန္ေထာင္ေရွ႔မွာ သြားေရာက္ျပီး ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ဖို႔ လုပ္ကိုင္ခဲ့တာ ျဖစ္တယ္။ ဆႏၵျပဖို႔ ဆူပူဖို႔ သြားခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ လူထုနဲ႔အတူ၊ လူထုကိုယ္စား ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ၾကမယ္လို႔ ၾကိဳးစားခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေၾကာက္စိတ္ကို ထုတ္ေဖာ္ျပသခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းမွာကိုယ္တိုင္ ဒါကို ရွင္းရွင္း သိဖို႔လိုပါတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ ပါတီတြင္းျပန္ၾကားေရးအတြက္ကိုေတာင္ ပါတီျပန္ၾကားေရးစာေစာင္ ထုတ္ႏိုင္ဖို႔ အခက္အခဲေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနတယ္။ အတားအဆီးေတြ ရင္ဆိုင္ေနၾကရတယ္။ အဲသည္ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ စကားေျပာလာတဲ့၊ ေမးျမန္းလာတဲ့ မီဒီယာေတြနဲ႔ပဲ စကားေျပာဆိုေနရတယ္။ အမ်ားသိရွိၾကရေအာင္ သူတို႔ကေနတဆင့္ ေဆြးေႏြးျပန္ၾကားေနရတဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနပါတယ္။
အမ်ားျပည္သူကို ဘာေျပာခ်င္တာလဲ …
နံပါတ္ ၁ ကေတာ့ “မေၾကာက္တရား” ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ မတရားတဲ့စနစ္တခုျဖစ္တယ္။ အဲသည္ မတရားမႈေတြကို မၾကိဳက္ဘူး၊ လက္မခံႏိုင္ဘူး ဆိုရင္ အဲဒါကို “အေၾကာက္” န႔ဲ မရင္ဆိုင္ဘဲ “မေၾကာက္တရား” နဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ ေျပာၾကားခဲ့သလို လူေတြ မေၾကာက္ၾကပါနဲ႔၊ မေၾကာက္တဲ့ အေနအထားကေန ရင္ဆိုင္ပါ။ မရဘူး … ေၾကာက္တာပဲ ဆိုရင္လဲ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ပဲ လုပ္ၾကပါ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သူမ်ားကို မေၾကာက္နဲ႔ မေၾကာက္ၾကနဲ႔လို႔ ေျပာေနရုံတင္ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ မေၾကာက္တရားကို ကိုင္စြဲျပီး အခုလိုမ်ဴိး လုပ္ကိုင္ ရင္ဆိုင္ေနရတာပဲလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
နံပါတ္ ၂ ကေတာ့ “ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး” ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြအားလုံးမွာ စား၀တ္ေနေရးေတြ အလြန္ၾကပ္တည္းလာတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတယ္။ ေရွ႔ကို သည္အတိုင္း ၾကပ္တည္းဆင္းရဲတဲ့အတုိင္းသြားၾကရင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကပဲ ဆက္လက္ေအာင္ပြဲခံသြားမွာ ျဖစ္တယ္။ အခုခ်ိန္မွာ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႔ လွည့္ဖ်ားတာေတြ၊ ခ်ိန္းေျခာက္တာေတြ၊ အခ်ဳိသတ္တာေတြ၊ ေက်ာသတ္တာေတြ စတဲ့ ေသြးခြဲမႈေတြ၊ ခြဲျခားမႈေတြ လုပ္လာေနပါတယ္။ အဲသည္အတြက္ က်ေနာ္တို႔အားလုံးက တေသြးတည္း တသားတည္း တသံတည္းျဖစ္မွသာ အဲသည္လက္နက္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
နံပါတ္ ၃ ကေတာ့ “စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေရး” ဆိုတဲ့ တခုတည္းေသာ ပန္းတိုင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ အေရးအခင္းေတြ၊ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို က်ေနာ္ကေတာ့ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပုံရဲ့ သမိုင္းမွတ္တမ္းေတြ၊ မွတ္တိုင္ေတြ၊ ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ျပီး မီးေမာင္းထိုးျပပါတယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးနဲ႔ မေ၀းေသးတဲ့ နီးစပ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြ ျဖစ္္ပါတယ္။
အာဏာရွင္စနစ္ဆိုတာ ဟိုးအေပၚဆုံးကေနျပီးေတာ့ ေအာက္ေျခအဆုံးက အလႊာအထိ ဘာမွ အစအန မက်န္ရစ္ေအာင္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းဖို႔ လိုအပ္ေနျပီဆိုတာ သေဘာေပါက္ရေတာ့မယ္။ မဆလေခတ္က အာဏာရွင္ေတြဆိုတာ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားအလႊာထဲမွာသာ ရွိခဲ့တာေလ။ အလယ္အလတ္တန္းလႊာမွာ၊ ေအာက္ေျခလူတန္းစားမွာ အာဏာရွင္ေတြ မရွိပါဘူး။ ေန႔စဥ္ ေန႔တဓူ၀ သြားလာလႈပ္ရွားေနလို႔ ရေသးတယ္။ အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ မပတ္သက္ေအာင္ ေနလို႔ ရခဲ့ေသးတယ္။
အခုကေတာ့ လူထု လူတန္းစားအလႊာအသီးသီးမွာ အာဏာရွင္စနစ္ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ အက်င့္စရိုက္ဆိုးေတြက တိုးပြား အျမစ္တြယ္လာေနျပီ ျဖစ္တယ္။ ဟိုးေအာက္ေျခက ေထာင္၀န္ထမ္းကလည္း အာဏာရွင္ပဲ။ ရပ္ကြက္ထဲက သာမန္လူတဦးကလည္း စစ္အစုိးရ ေသြးထိုးမႈ၊ ဖ်က္ဆီးမႈေၾကာင့္ သူလည္းပဲ အာဏာရွင္ပဲ။ အဲသလို အေျခခံနဲ႔ ျမန္မာျပည္တ၀ွမ္းလုံးမွာ အာဏာရွင္ေပါက္စေတြ တိုးပြားလာေနျပီ။ သူတလူ ငါတမင္းနဲ႔ မင္းမဲ့စရုိက္ျဖစ္ျပီး မည္းမည္းျမင္ရာ အႏိုင္က်င့္ေန ေစာ္ကားေနၾကျပီ။ အဲဒါေၾကာင့္ ခုခ်ိန္မွာ “အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေရး” ဆိုတာ အားလုံးက ၀ိုင္း၀န္းေဆာင္ရြက္ၾကမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ၾကရပါမယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ အပါအ၀င္ အားလုံးေသာ ျပည္သူလူထုက မေၾကာက္တရားလက္နက္ကို ကိုင္စြဲျပီး အားလုံး ေသြးစည္းညီညြတ္စြာန႔ဲ တစုတစည္း တသံတည္း - အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ျငိမ္းေအာင္ တခုတည္းေသာ ပန္းတိုင္အျဖစ္ ရင္ဆိုင္ၾကဖို႔ ခ်ီတက္ၾကဖို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။
Monday, March 15, 2010
မတ္လ
အနီထဲက ၾကယ္ျဖဴတပြင့္ရဲ ့
စီးဆင္းခဲ့တဲ့ ေသြးေတြ
သမိုင္းေရးအရ
ရာဇ၀င္ေရးအရ
မတ္ လဟာ အေရးႀကီးတယ္။
အဲဒီ မတ္လရဲ ့ ျဖစ္ပ်က္ပံုမ်ား
တမိုးလံုး ေဖ်ာက္ဆိပ္ၾကားမွာ
တထိတ္ထိတ္နဲ ့ လင္းရ လက္ရ
တံတားေအာက္က ေရေတြမွာေတာ့
စီးဆင္းသြားၾကၿပီ
မတ္လရဲ ့ ေႏြညမ်ား ငါတို ့ ျပန္မရႏိုင္
ဆို ့နစ္ေၾကကြဲ
အသံေတြ မစဲဘူ
“ဒီမိုကေရစီရမွ အမွ်ေ၀ပါ”။
ညီမေလးေရ
ေသြးေၾကြး စစ္စစ္ေတြပါ
နဲနဲေလးမွ အေလွ်ာ့ေပးစရာမလို
အရိုးေတြေတာင္လို ပံုေနပံုက
ေဖ်ာက္ဖ်က္မရတဲ့ ရာဇ၀တ္မႈေတြရဲ ့
အခင္းအက်င္းေတြပဲေလ
ငါတို ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အနာဂတ္အတြက္
ရန္ ငါ စည္းျပတ္ဘို ့လို ့တယ္။
အသက္တေခ်ာင္းကို အသက္တေခ်ာင္းျခင္းကလြဲလို ့
ဘယ္လိုအေၾကာင္းနဲ ့မွ သင္ပုန္းေခ်စရာမလို
စစ္ကြ်န္အျဖစ္ ႏြံနစ္မခံ
မတ္လ ရဲ ့ ဟန္
မတ္လရဲ ့ မာန္
မတ္လရဲ ့ အသံ
တိုက္ပြဲေခၚသံ ပါပဲ၊
ငါတို ့ မတ္လကို အျမင့္ဆံုး လႊင့္ထူလိုက္တယ္။
၁၆ မတ္ လ ၂၀၁၀
စီးဆင္းခဲ့တဲ့ ေသြးေတြ
သမိုင္းေရးအရ
ရာဇ၀င္ေရးအရ
မတ္ လဟာ အေရးႀကီးတယ္။
အဲဒီ မတ္လရဲ ့ ျဖစ္ပ်က္ပံုမ်ား
တမိုးလံုး ေဖ်ာက္ဆိပ္ၾကားမွာ
တထိတ္ထိတ္နဲ ့ လင္းရ လက္ရ
တံတားေအာက္က ေရေတြမွာေတာ့
စီးဆင္းသြားၾကၿပီ
မတ္လရဲ ့ ေႏြညမ်ား ငါတို ့ ျပန္မရႏိုင္
ဆို ့နစ္ေၾကကြဲ
အသံေတြ မစဲဘူ
“ဒီမိုကေရစီရမွ အမွ်ေ၀ပါ”။
ညီမေလးေရ
ေသြးေၾကြး စစ္စစ္ေတြပါ
နဲနဲေလးမွ အေလွ်ာ့ေပးစရာမလို
အရိုးေတြေတာင္လို ပံုေနပံုက
ေဖ်ာက္ဖ်က္မရတဲ့ ရာဇ၀တ္မႈေတြရဲ ့
အခင္းအက်င္းေတြပဲေလ
ငါတို ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အနာဂတ္အတြက္
ရန္ ငါ စည္းျပတ္ဘို ့လို ့တယ္။
အသက္တေခ်ာင္းကို အသက္တေခ်ာင္းျခင္းကလြဲလို ့
ဘယ္လိုအေၾကာင္းနဲ ့မွ သင္ပုန္းေခ်စရာမလို
စစ္ကြ်န္အျဖစ္ ႏြံနစ္မခံ
မတ္လ ရဲ ့ ဟန္
မတ္လရဲ ့ မာန္
မတ္လရဲ ့ အသံ
တိုက္ပြဲေခၚသံ ပါပဲ၊
ငါတို ့ မတ္လကို အျမင့္ဆံုး လႊင့္ထူလိုက္တယ္။
၁၆ မတ္ လ ၂၀၁၀
Saturday, March 13, 2010
(၂၂)ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ ျမန္မာႏိူင္ငံ လူ ့အခြင့္အေရးေန ့ ခ်ီတက္ပြဲ(တိုက်ိဳ)။
ယေန ့ မတ္လ(၁၃)ရက္ေန ့ တြင္ ျမန္မာႏိူင္ငံ လူအခြင့္အေရးေန ့ ခ်ီတက္ဆႏၵျပပြဲကို ဂ်ပန္္ႏိူင္ငံေရာက္ ျမန္မာႏိူင္ငံသားမ်ား၏ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ေရး ေကာ္မတီ(JAC) မွဦးစီး၍ ဂ်ပန္ႏိူင္ငံေရာက္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ား ျမန္မာႏိူင္ငံသားမ်ားနွင့္ ျမန္မာ့အေရးကို ကူညီ ေဆာင္ရြက္ေပးၾကသည့္ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးမ်ား ပူးေပါင္းပါ၀င္သည့္ ခ်ီတက္ဆႏၵျပ ပြဲကို က်င္းပျပဳလုပ္ ခဲ့ၾကပါသည္။
ျမန္မာႏိူင္ငံတြင္ လူ ့အခြင့္အေရး ဆိုး၀ါးစြာ ခ်ိဳးေဖာက္ခံေနရသည့္ အေျခအေနမ်ားကို ဂ်ပန္ျပည္သူမ်ား ပိုမိုသိရွိ နားလည္ၿပီး ျမန္မာ့အေရးကို ပိုမို အားေပးကူညီလာရန္အတြက္ ခ်ီတက္ဆႏၵျပပြဲ ကို က်င္းပျပဳလုပ္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
Friday, January 01, 2010
ဒီဇင္ဘာ (၂၀) ရက္တမ္းခ်င္း (သို႔မဟုတ္) ရဲေဘာ္ရဲ႕ကဗ်ာ
ဒီဇင္ဘာ (၂၀) ရက္တမ္းခ်င္း (သို႔မဟုတ္) ရဲေဘာ္ရဲ႕ကဗ်ာ
ေမာင္ေလးေအာင္
တင္းတင္းကိုက္ထားတဲ့
ငါ့ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းဟာ
ျဗန္းကနဲ ကြဲထြက္
ေသြးအစက္စက္ စီးလိမ့္လာတယ္
ငါ အံႀကိတ္ၿပီး
လက္သီးကို တင္းတင္းဆုပ္မိတယ္
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္
ရဲေဘာ္ဟာ
ဒီေနရာမွာ က်ဆံုးသြားခဲ့တယ္။
ကတၱရာလမ္းကိုခြာ
ရာဇ၀င္႐ုပ္ေရးအရ
သုေတသနလုပ္ရင္
ရဲေဘာ္ရဲ႕
နီျမန္းတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေတြ႔ရမယ္။
ဘယ္သူေတြ ျငင္းႏိုင္မလဲ
စီး၀င္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ရဲ႕ေသြးေတြအေၾကာင္း။
သင္းတို႔တေတြက
ရဲေဘာ္ရဲ႕ဂုဏ္အထူးထူးကို
ေဖာ္က်ဴးဖို႔ ျငင္းဆန္ၾကတယ္။
ဘယ္သူေတြရွိဦးမလဲ
ရဲေဘာ္မုန္းခဲ့တဲ့သူေတြေပါ့
သင္းတို႔အမုန္းကို
ရဲေဘာ္က စိမ္းကားတဲ့ အျပံဳးနဲ႔
ျပံဳးမွာပဲ ယံုတယ္။
စပါတာကပ္(စ္)ရဲ႕ဂုဏ္ေရာင္
ကုန္းေဘာင္သူပုန္
ဂဠန္ဆရာစံ
ငုယင္ဗန္ထ႐ြိဳင္း
အတိုင္းမသိေသာ
ေခ်ေဂြဗားရား ... စေသာ
အာဇာနည္ေထာင္ေသာင္းတို႔ႏွင့္အတူ
ရဲေဘာ္ဟာ နီရဲ၀င္းလက္ခဲ့တယ္။
ျပည္သူခ်စ္တဲ့
အာဇာနည္အႏွစ္ဟာ
ႏုပ်ဳိစိမ္းလန္းေနမွာပဲ
မုခ်ယံုတယ္။
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ရဲေဘာ္
ဒီေနရာမွာ တို႔ဟာ
စာရြက္ေတြ အတူတူေ၀ခဲ့ဖူးတယ္။
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ရဲေဘာ္
ဒို႔ဟာ ဒီေနရာမွာ
ရဲေဘာ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ဂုဏ္ျပဳခဲ့ဖူးတယ္။
ရဲေဘာ္ရဲ႕အခန္းဆက္တိုက္ပြဲ
ရဲေဘာ္ရဲ႕ တရားတဲ့ တိုက္ပြဲေတြအေၾကာင္း
ဒီေနရာကိုလာၿပီး
ရဲေဘာ္ရဲ႕ စီးခဲ့တဲ့
နီရဲတဲ့ ေသြးစက္ေတြေပၚမွာ
ငါ့ရဲ ႔ ျဖဴေရာ္ေနတဲ့ မ်က္ရည္နဲ႔
သူရသတၱိမဲ့တဲ့ ႐ိႈက္သံနဲ႔
ဂုဏ္အခန္းခန္းကို
ညစ္ႏြမ္းေအာင္ ငါမလုပ္ဘူး။
ကဗ်ာတပုဒ္
ဟုတ္တယ္ ငါ့ရဲ႕ကဗ်ာတပုဒ္
ရဲေဘာ္ရဲ႕ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔
ႀကိဳးစားတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္။
လက္ခံပါ ရဲေဘာ္
ေအာ္ဟစ္ၿပီး ငါပန္ၾကားတယ္။
ျပန္ျငင္းပါရေစ
ဒီကဗ်ာဟာ ငါ့ရဲ႕ကဗ်ာမဟုတ္ဘူး။
ဖတ္ၾကည့္စမ္းေလ
စီးဆင္းခဲ့တဲ့ ေသြးစက္ေတြရယ္
ဘယ္သူ႔ေသြးလဲ
ရဲေဘာ္ရဲ႕ ပူေႏြးတဲ့ ေသြး
မခန္းေျခာက္ေသးတဲ့ ေသြးေတြ
အို ... ... ရဲေဘာ္ရဲ႕ေသြးအစက္စက္နဲ႔
ရဲရဲလက္လက္
သီယွက္ထားတဲ့
ရဲေဘာ္ရဲ႕ကဗ်ာပါလား။ ။
ေမာင္ေလးေအာင္
ေမာင္ေလးေအာင္
တင္းတင္းကိုက္ထားတဲ့
ငါ့ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းဟာ
ျဗန္းကနဲ ကြဲထြက္
ေသြးအစက္စက္ စီးလိမ့္လာတယ္
ငါ အံႀကိတ္ၿပီး
လက္သီးကို တင္းတင္းဆုပ္မိတယ္
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္
ရဲေဘာ္ဟာ
ဒီေနရာမွာ က်ဆံုးသြားခဲ့တယ္။
ကတၱရာလမ္းကိုခြာ
ရာဇ၀င္႐ုပ္ေရးအရ
သုေတသနလုပ္ရင္
ရဲေဘာ္ရဲ႕
နီျမန္းတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေတြ႔ရမယ္။
ဘယ္သူေတြ ျငင္းႏိုင္မလဲ
စီး၀င္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ရဲ႕ေသြးေတြအေၾကာင္း။
သင္းတို႔တေတြက
ရဲေဘာ္ရဲ႕ဂုဏ္အထူးထူးကို
ေဖာ္က်ဴးဖို႔ ျငင္းဆန္ၾကတယ္။
ဘယ္သူေတြရွိဦးမလဲ
ရဲေဘာ္မုန္းခဲ့တဲ့သူေတြေပါ့
သင္းတို႔အမုန္းကို
ရဲေဘာ္က စိမ္းကားတဲ့ အျပံဳးနဲ႔
ျပံဳးမွာပဲ ယံုတယ္။
စပါတာကပ္(စ္)ရဲ႕ဂုဏ္ေရာင္
ကုန္းေဘာင္သူပုန္
ဂဠန္ဆရာစံ
ငုယင္ဗန္ထ႐ြိဳင္း
အတိုင္းမသိေသာ
ေခ်ေဂြဗားရား ... စေသာ
အာဇာနည္ေထာင္ေသာင္းတို႔ႏွင့္အတူ
ရဲေဘာ္ဟာ နီရဲ၀င္းလက္ခဲ့တယ္။
ျပည္သူခ်စ္တဲ့
အာဇာနည္အႏွစ္ဟာ
ႏုပ်ဳိစိမ္းလန္းေနမွာပဲ
မုခ်ယံုတယ္။
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ရဲေဘာ္
ဒီေနရာမွာ တို႔ဟာ
စာရြက္ေတြ အတူတူေ၀ခဲ့ဖူးတယ္။
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ ရဲေဘာ္
ဒို႔ဟာ ဒီေနရာမွာ
ရဲေဘာ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ဂုဏ္ျပဳခဲ့ဖူးတယ္။
ရဲေဘာ္ရဲ႕အခန္းဆက္တိုက္ပြဲ
ရဲေဘာ္ရဲ႕ တရားတဲ့ တိုက္ပြဲေတြအေၾကာင္း
ဒီေနရာကိုလာၿပီး
ရဲေဘာ္ရဲ႕ စီးခဲ့တဲ့
နီရဲတဲ့ ေသြးစက္ေတြေပၚမွာ
ငါ့ရဲ ႔ ျဖဴေရာ္ေနတဲ့ မ်က္ရည္နဲ႔
သူရသတၱိမဲ့တဲ့ ႐ိႈက္သံနဲ႔
ဂုဏ္အခန္းခန္းကို
ညစ္ႏြမ္းေအာင္ ငါမလုပ္ဘူး။
ကဗ်ာတပုဒ္
ဟုတ္တယ္ ငါ့ရဲ႕ကဗ်ာတပုဒ္
ရဲေဘာ္ရဲ႕ဂုဏ္ပုဒ္ကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔
ႀကိဳးစားတဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္။
လက္ခံပါ ရဲေဘာ္
ေအာ္ဟစ္ၿပီး ငါပန္ၾကားတယ္။
ျပန္ျငင္းပါရေစ
ဒီကဗ်ာဟာ ငါ့ရဲ႕ကဗ်ာမဟုတ္ဘူး။
ဖတ္ၾကည့္စမ္းေလ
စီးဆင္းခဲ့တဲ့ ေသြးစက္ေတြရယ္
ဘယ္သူ႔ေသြးလဲ
ရဲေဘာ္ရဲ႕ ပူေႏြးတဲ့ ေသြး
မခန္းေျခာက္ေသးတဲ့ ေသြးေတြ
အို ... ... ရဲေဘာ္ရဲ႕ေသြးအစက္စက္နဲ႔
ရဲရဲလက္လက္
သီယွက္ထားတဲ့
ရဲေဘာ္ရဲ႕ကဗ်ာပါလား။ ။
ေမာင္ေလးေအာင္
လူထုဦးလွ
ပဲခူးတုိင္း၊ ေညာင္ေလးပင္ျမဳိ႕နယ္၊ ပုစြန္ေျမာင္းရြာတြင္ အဖ ကုန္သည္ဦးပု၊ အမိ ေဒၚခုိင္တုိ႕က ၁၉၁၀ျပည္႕ ႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၁၉ ရက္၊ ဗုဒၶဟူးေန႕ နံနက္ ၇း၄၅ နာရီတြင္ ေမြးဖြားခဲ႕သည္။ ေမြးခ်င္း ၃ ေယာက္တြင္ အငယ္ဆုံး ျဖစ္သည္။ အမည္ရင္းမွာ ေမာင္လွျဖစ္ သည္။
ပုဇြန္ေျမာင္းရြာ ဆရာဦးေဖခုိင္ေက်ာင္းတြင္ ၄ တန္းထိ ပညာသင္ခဲ႕။
၁၉၂၆ - ေညာင္ေလးပင္ျမဳိ႕ အာ၊စီ၊အမ္ (ရုိမန္ကက္သလစ္ သာသနာျပဳ) ေက်ာင္းမွ ၇ တန္းေအာင္။
၁၉၃၀ - ရန္ကုန္အစုိးရ အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ၁၀ တန္း ေအာင္၊ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး စာရင္းကုိင္စာေရး သင္တန္းတက္ခဲ႕၊ သင္တန္းတက္ရင္းမွ လူငယ္မ်ားၾကီးပြားေရးအသင္း သတင္းမ်ားကုိ သတင္းစာမ်ားသုိ႕ ေပးပုိ႕ ေရးသားခဲ႕။
၁၉၃၁ - ျမဴနီစီပယ္တြင္ ေဘာလုံးသမားတစ္ဦးအျဖစ္၊ ရာျပတ္အင္စပက္ေတာ္၀င္လုပ္ခဲ႕သည္။ လူငယ္မ်ား ၾကီးပြားေရးအသင္းသုိ႕ ၀င္ေရာက္ခဲ႕။ လူငယ္မ်ား ၾကီးပြားေရးအသင္းတုိက္ စာၾကည႕္တုိက္မွဴး။ လူငယ္မ်ားၾကီးပြား ေရးအသင္း ညေက်ာင္းဆရာ။
၁၉၃၂ - ''ၾကီးပြားေရးလမ္းညႊန္'' မဂၢဇင္းထုတ္ေ၀သည႕္အခါ စာစေရးခဲ႕။
၁၉၃၃ - ၾကီးပြားေရးမဂၢဇင္းကုိ ဦးစီးထုတ္ေ၀ခဲ႕။
၁၉၃၇ - စာေပႏွင႕္လူထုလူတန္းစား အဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ႕။ စာေရးဆရာအသင္းအမႈေဆာင္။
၁၉၃၈ - မႏၱေလးအာဇာနည္ ၁၇ ဦး စ်ာပနသုိ႕ စာေရးဆရာအသင္း ကုိယ္စားလွယ္အျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ႕၊ ''ဆုိဗီ ယက္ရုရွား'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၃၉ - ႏုိ၀င္ဘာ ၁၃ ရက္တြင္ ေဒၚအမာႏွင႕္လက္ထပ္ခဲ႕။
၁၉၄၀ - ၾကီးပြားေရးမဂၢဇင္းကုိ မႏၱေလးသုိ႕ေျပာင္းေရႊ႕ထုတ္ေ၀။ စစ္အတြင္း၌ မဂၢဇင္းရပ္ဆုိင္းထားျပီး ကုိယ္ပုိင္ စာအုပ္မ်ား ရုိက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ႕သည္။ ထုိကာလအထိ ''ၾကီးပြားေရးေမာင္လွ'' ''ၾကီးပြားေရးအယ္ဒီတာေမာင္လွ'' ကေလာင္အမည္မ်ားကုိအသုံးျပဳခဲ႕၊''ထိပ္ဆုံးသုိ႕'' စာအုပ္ထြက္ခဲ႕။
၁၉၄၂-၄၄ - ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးအတြင္း ကပုိင္ရြာသုိ႕ ေခတၱေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ျပီး စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္ငန္း မ်ား ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ခဲ႕သည္။
၁၉၄၂-တြင္ ''ရႊံ႕ ႏွင႕္စစ္သား'' ''ပန္းႏွင႕္ စစ္သား'' စာအုပ္မ်ားထြက္ခဲ႕။
၁၉၄၃ - ဂ်ပန္ေခတ္စာေရးဆရာအသင္း အေ၀းေရာက္အမႈေဆာင္။ အာရွလူငယ္အသင္း ခရုိင္ဥကၠဌ။
၁၉၄၅ - အထက္ဗမာႏုိင္ငံ ဖ႕ဆ႕ပ႕လ အဖြဲ႕၀ါဒျဖန္႕ခ်ိေရးမွဴး။ ''လူထုဂ်ာနယ္'' ၁၅ ရက္တစ္ၾကိမ္ထုတ္ ထုတ္ေ၀။
၁၉၆၀ - ေမ ၁၀ တြင္ လူထုသတင္းစာ ျပန္ထြက္ခဲ႕။ ''စစ္, အခ်စ္ႏွင႕္ေထာင္'' စာအုပ္ထြက္။ အဂၤလန္၊ ျပင္သစ္ ႏွင႕္ အေနာက္ဂ်ာမနီသုိ႕ သြားေရာက္ခဲ႕။
၁၉၆၂ - ''ကရင္ပုံျပင္မ်ား'' စထြက္။ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံသုိ႕ သြားေရာက္ခဲ႕ ''ဂ်ပန္ျပည္ တစ္ေခါက္'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၆၃ - ''ရခုိင္ေက်းလက္ပုံျပင္မ်ား'' စထြက္။ (ယင္းစာအုပ္ျဖင႕္ ၁၉၆၃-ခုႏွစ္ စာေပဗိမာန္ အႏုပညာဆုိင္ရာစာ ေပဆု ကေလးသူငယ္ဆုိင္ရာစာေပ ဒုတိယဆုရ)။ ''အင္ဒုိနီးရွား အေနာက္မွအေရွ႕သုိ႕'' စာအုပ္ထြက္။ ''သတင္းစာ မ်ားသည္ သမုိင္းကုိ ေျပာေနၾကသည္'' စထြက္။
၁၉၆၄ - ''မြန္ပုံျပင္'' စထြက္။ ''စာေပႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲ'' စာတမ္းမ်ား (အျခား ၇-ဦးႏွင႕္ပူးတြဲ)ထြက္။
၁၉၆၅ - ''ျမန္မာပုံျပင္မ်ား'' စထြက္။ ''ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ေရးခ်င္ရာရာ'' ထြက္။
၁၉၆၇ - လူထုသတင္းစာ ရပ္စဲခံရသည္။ '' နာဂေတာင္တန္းတေစ႕တေစာင္း'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၆၈ - ''သတင္းစာမ်ားေျပာျပတဲ႕ စစ္တြင္း ျမန္မာျပည္'' (၄-တြဲ) ထြက္။ ''လီဆူးပုံျပင္မ်ား'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၆၉ - ''သတင္းစာမ်ား ေျပာျပတဲ႕ စစ္ျပီးစ ျမန္မာျပည္'' (ပ-တြဲ) ထြက္။
၁၉၇၀ - ''ရ၀မ္ပုံျပင္မ်ား''၊ ''ကြၽန္ေတာ္ျဗဴရုိကရက္''၊ ကြၽန္ေတာ္ စတီး ပြဲစား'' စာအုပ္မ်ားထြက္။
၁၉၇၁ - ''လုိင္းေနာက္နာဂပုံျပင္မ်ား'' ထြက္။ ''ကြၽန္ေတာ္သတင္းေထာက္'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၇၂ - ''ကြၽန္ေတာ္ျမင္းသမား''၊ ကြၽန္ေတာ္ေလွသူၾကီး'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၇၅ - ''စားစရာဆန္''၊ ကြၽန္ေတာ္သံလြင္ေဖာင္စီး'' စာအုပ္မ်ားထြက္။
၁၉၇၇ - ''အရက္သမားအမွားတစ္ေထာင္'' ထြက္။
၁၉၈၂ ၾသဂုတ္ ၇ ရက္ေန႕ နံနက္ ၈း၁၅နာရီတြင္ မႏၱေလးျမိဳ႕ ၌ ကြယ္လြန္ခဲ႕သည္။
ထင္ရွားသည္႕စာအုပ္အခ်ဳိ႕
(၁) ေထာင္ႏွင္႕လူသား (စာေပဗိမာန္ဆုရ)
(၂) စစ္, အခ်စ္ႏွင္႕ေထာင္
(၃) စစ္ျပီးစက ေထာင္တံခါး
(၄) အာလုံးေကာင္းၾကရဲ႕လား
(၅) ေလွာင္ခ်ဳိင႕္တြင္းမွ ငွက္ငယ္မ်ား (ယူနက္စကုိဆုရ)
(၆) ကြၽန္ေတာ္ ျဗဴရုိကရက္
(၇) ကြၽန္ေတာ္ စတီးပြဲစား
(၈) ကြၽန္ေတာ္ သတင္းေထာက္
(၉) ကြၽန္ေတာ္ ျမင္းသမား
(၁၀) ကြၽန္ေတာ္ ေလွသူၾကီး
(၁၁) ကြၽန္ေတာ္ သံလြင္ေဖာင္စီး
စာေပဆုိင္ရာစာအုပ္
(၁) သူ႕စာမ်ားကေျပာတဲ႕သိပၸံေမာင္၀အေၾကာင္း
(၂) ကြၽန္ေတာ္ဖတ္တာေဟာေျပာေတြထဲက
(၃) လူ႕မိတ္ေဆြစာအုပ္ (စုေပါင္း)
(၄) သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းနိဒါန္း (စုေပါင္း)
သတင္းဆုိင္ရာ
(၁) သတင္းစာမ်ားေျပာျပတဲ႕စစ္တြင္းဗမာျပည္ (၄-တြဲ)
(၂) သတင္းစာမ်ားေျပာျပတဲ႕စစ္ျပီးစျမန္မာျပည္
(၃) သတင္းစာမ်ားသည္ သမုိင္းကုိ ေျပာေနၾကသည္
ခရီးသြားစာေပ
(၁) ဂ်ပန္ျပည္တစ္ေခါက္
(၂) အင္ဒုိနီးရွားအေရွ႕မွအေနာက္သုိ႕
(၃) နာဂေတာင္တန္းတေစ႕တေစာင္း
ပုံျပင္
(၁) ျမန္မာ (၂) ရွမ္း (၃) ခ်င္း (၄) ကခ်င္ (၅) ကယား
(၆) ပေလာင္ (၇) ရခုိင္ (၈) နာဂ (၉) မြန္
(၁၀) လီဆူးပုံျပင္မ်ားအျပင္
(၁၁) ကာလီဒါသသဘ၀အေတြ႕အၾကံဳ ပုံျပင္ (၃-တြဲ)
(၁၂) ေရာမပုံျပင္ (၁၃) ဟိႏၵဴပုံျပင္ (၁၄) အီတလီပုံျပင္
(၁၅) ကမၻာပုံျပင္မ်ား
၀တၱဳ
(၁) မနီးတဲ႕ဘ၀ခရီး
(၂) ရဲေဘာ္ႏွင႕္ ေမာင္ၾကီးႏွမ
ၾကီးပြားေရး
(၁) ထိပ္ဆုံးသုိ႕
(၂) လူတစ္လုံး
ပုဇြန္ေျမာင္းရြာ ဆရာဦးေဖခုိင္ေက်ာင္းတြင္ ၄ တန္းထိ ပညာသင္ခဲ႕။
၁၉၂၆ - ေညာင္ေလးပင္ျမဳိ႕ အာ၊စီ၊အမ္ (ရုိမန္ကက္သလစ္ သာသနာျပဳ) ေက်ာင္းမွ ၇ တန္းေအာင္။
၁၉၃၀ - ရန္ကုန္အစုိးရ အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ၁၀ တန္း ေအာင္၊ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး စာရင္းကုိင္စာေရး သင္တန္းတက္ခဲ႕၊ သင္တန္းတက္ရင္းမွ လူငယ္မ်ားၾကီးပြားေရးအသင္း သတင္းမ်ားကုိ သတင္းစာမ်ားသုိ႕ ေပးပုိ႕ ေရးသားခဲ႕။
၁၉၃၁ - ျမဴနီစီပယ္တြင္ ေဘာလုံးသမားတစ္ဦးအျဖစ္၊ ရာျပတ္အင္စပက္ေတာ္၀င္လုပ္ခဲ႕သည္။ လူငယ္မ်ား ၾကီးပြားေရးအသင္းသုိ႕ ၀င္ေရာက္ခဲ႕။ လူငယ္မ်ား ၾကီးပြားေရးအသင္းတုိက္ စာၾကည႕္တုိက္မွဴး။ လူငယ္မ်ားၾကီးပြား ေရးအသင္း ညေက်ာင္းဆရာ။
၁၉၃၂ - ''ၾကီးပြားေရးလမ္းညႊန္'' မဂၢဇင္းထုတ္ေ၀သည႕္အခါ စာစေရးခဲ႕။
၁၉၃၃ - ၾကီးပြားေရးမဂၢဇင္းကုိ ဦးစီးထုတ္ေ၀ခဲ႕။
၁၉၃၇ - စာေပႏွင႕္လူထုလူတန္းစား အဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ႕။ စာေရးဆရာအသင္းအမႈေဆာင္။
၁၉၃၈ - မႏၱေလးအာဇာနည္ ၁၇ ဦး စ်ာပနသုိ႕ စာေရးဆရာအသင္း ကုိယ္စားလွယ္အျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ႕၊ ''ဆုိဗီ ယက္ရုရွား'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၃၉ - ႏုိ၀င္ဘာ ၁၃ ရက္တြင္ ေဒၚအမာႏွင႕္လက္ထပ္ခဲ႕။
၁၉၄၀ - ၾကီးပြားေရးမဂၢဇင္းကုိ မႏၱေလးသုိ႕ေျပာင္းေရႊ႕ထုတ္ေ၀။ စစ္အတြင္း၌ မဂၢဇင္းရပ္ဆုိင္းထားျပီး ကုိယ္ပုိင္ စာအုပ္မ်ား ရုိက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ႕သည္။ ထုိကာလအထိ ''ၾကီးပြားေရးေမာင္လွ'' ''ၾကီးပြားေရးအယ္ဒီတာေမာင္လွ'' ကေလာင္အမည္မ်ားကုိအသုံးျပဳခဲ႕၊''ထိပ္ဆုံးသုိ႕'' စာအုပ္ထြက္ခဲ႕။
၁၉၄၂-၄၄ - ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးအတြင္း ကပုိင္ရြာသုိ႕ ေခတၱေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ျပီး စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးလုပ္ငန္း မ်ား ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ခဲ႕သည္။
၁၉၄၂-တြင္ ''ရႊံ႕ ႏွင႕္စစ္သား'' ''ပန္းႏွင႕္ စစ္သား'' စာအုပ္မ်ားထြက္ခဲ႕။
၁၉၄၃ - ဂ်ပန္ေခတ္စာေရးဆရာအသင္း အေ၀းေရာက္အမႈေဆာင္။ အာရွလူငယ္အသင္း ခရုိင္ဥကၠဌ။
၁၉၄၅ - အထက္ဗမာႏုိင္ငံ ဖ႕ဆ႕ပ႕လ အဖြဲ႕၀ါဒျဖန္႕ခ်ိေရးမွဴး။ ''လူထုဂ်ာနယ္'' ၁၅ ရက္တစ္ၾကိမ္ထုတ္ ထုတ္ေ၀။
၁၉၆၀ - ေမ ၁၀ တြင္ လူထုသတင္းစာ ျပန္ထြက္ခဲ႕။ ''စစ္, အခ်စ္ႏွင႕္ေထာင္'' စာအုပ္ထြက္။ အဂၤလန္၊ ျပင္သစ္ ႏွင႕္ အေနာက္ဂ်ာမနီသုိ႕ သြားေရာက္ခဲ႕။
၁၉၆၂ - ''ကရင္ပုံျပင္မ်ား'' စထြက္။ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံသုိ႕ သြားေရာက္ခဲ႕ ''ဂ်ပန္ျပည္ တစ္ေခါက္'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၆၃ - ''ရခုိင္ေက်းလက္ပုံျပင္မ်ား'' စထြက္။ (ယင္းစာအုပ္ျဖင႕္ ၁၉၆၃-ခုႏွစ္ စာေပဗိမာန္ အႏုပညာဆုိင္ရာစာ ေပဆု ကေလးသူငယ္ဆုိင္ရာစာေပ ဒုတိယဆုရ)။ ''အင္ဒုိနီးရွား အေနာက္မွအေရွ႕သုိ႕'' စာအုပ္ထြက္။ ''သတင္းစာ မ်ားသည္ သမုိင္းကုိ ေျပာေနၾကသည္'' စထြက္။
၁၉၆၄ - ''မြန္ပုံျပင္'' စထြက္။ ''စာေပႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲ'' စာတမ္းမ်ား (အျခား ၇-ဦးႏွင႕္ပူးတြဲ)ထြက္။
၁၉၆၅ - ''ျမန္မာပုံျပင္မ်ား'' စထြက္။ ''ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ေရးခ်င္ရာရာ'' ထြက္။
၁၉၆၇ - လူထုသတင္းစာ ရပ္စဲခံရသည္။ '' နာဂေတာင္တန္းတေစ႕တေစာင္း'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၆၈ - ''သတင္းစာမ်ားေျပာျပတဲ႕ စစ္တြင္း ျမန္မာျပည္'' (၄-တြဲ) ထြက္။ ''လီဆူးပုံျပင္မ်ား'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၆၉ - ''သတင္းစာမ်ား ေျပာျပတဲ႕ စစ္ျပီးစ ျမန္မာျပည္'' (ပ-တြဲ) ထြက္။
၁၉၇၀ - ''ရ၀မ္ပုံျပင္မ်ား''၊ ''ကြၽန္ေတာ္ျဗဴရုိကရက္''၊ ကြၽန္ေတာ္ စတီး ပြဲစား'' စာအုပ္မ်ားထြက္။
၁၉၇၁ - ''လုိင္းေနာက္နာဂပုံျပင္မ်ား'' ထြက္။ ''ကြၽန္ေတာ္သတင္းေထာက္'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၇၂ - ''ကြၽန္ေတာ္ျမင္းသမား''၊ ကြၽန္ေတာ္ေလွသူၾကီး'' စာအုပ္ထြက္။
၁၉၇၅ - ''စားစရာဆန္''၊ ကြၽန္ေတာ္သံလြင္ေဖာင္စီး'' စာအုပ္မ်ားထြက္။
၁၉၇၇ - ''အရက္သမားအမွားတစ္ေထာင္'' ထြက္။
၁၉၈၂ ၾသဂုတ္ ၇ ရက္ေန႕ နံနက္ ၈း၁၅နာရီတြင္ မႏၱေလးျမိဳ႕ ၌ ကြယ္လြန္ခဲ႕သည္။
ထင္ရွားသည္႕စာအုပ္အခ်ဳိ႕
(၁) ေထာင္ႏွင္႕လူသား (စာေပဗိမာန္ဆုရ)
(၂) စစ္, အခ်စ္ႏွင္႕ေထာင္
(၃) စစ္ျပီးစက ေထာင္တံခါး
(၄) အာလုံးေကာင္းၾကရဲ႕လား
(၅) ေလွာင္ခ်ဳိင႕္တြင္းမွ ငွက္ငယ္မ်ား (ယူနက္စကုိဆုရ)
(၆) ကြၽန္ေတာ္ ျဗဴရုိကရက္
(၇) ကြၽန္ေတာ္ စတီးပြဲစား
(၈) ကြၽန္ေတာ္ သတင္းေထာက္
(၉) ကြၽန္ေတာ္ ျမင္းသမား
(၁၀) ကြၽန္ေတာ္ ေလွသူၾကီး
(၁၁) ကြၽန္ေတာ္ သံလြင္ေဖာင္စီး
စာေပဆုိင္ရာစာအုပ္
(၁) သူ႕စာမ်ားကေျပာတဲ႕သိပၸံေမာင္၀အေၾကာင္း
(၂) ကြၽန္ေတာ္ဖတ္တာေဟာေျပာေတြထဲက
(၃) လူ႕မိတ္ေဆြစာအုပ္ (စုေပါင္း)
(၄) သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းနိဒါန္း (စုေပါင္း)
သတင္းဆုိင္ရာ
(၁) သတင္းစာမ်ားေျပာျပတဲ႕စစ္တြင္းဗမာျပည္ (၄-တြဲ)
(၂) သတင္းစာမ်ားေျပာျပတဲ႕စစ္ျပီးစျမန္မာျပည္
(၃) သတင္းစာမ်ားသည္ သမုိင္းကုိ ေျပာေနၾကသည္
ခရီးသြားစာေပ
(၁) ဂ်ပန္ျပည္တစ္ေခါက္
(၂) အင္ဒုိနီးရွားအေရွ႕မွအေနာက္သုိ႕
(၃) နာဂေတာင္တန္းတေစ႕တေစာင္း
ပုံျပင္
(၁) ျမန္မာ (၂) ရွမ္း (၃) ခ်င္း (၄) ကခ်င္ (၅) ကယား
(၆) ပေလာင္ (၇) ရခုိင္ (၈) နာဂ (၉) မြန္
(၁၀) လီဆူးပုံျပင္မ်ားအျပင္
(၁၁) ကာလီဒါသသဘ၀အေတြ႕အၾကံဳ ပုံျပင္ (၃-တြဲ)
(၁၂) ေရာမပုံျပင္ (၁၃) ဟိႏၵဴပုံျပင္ (၁၄) အီတလီပုံျပင္
(၁၅) ကမၻာပုံျပင္မ်ား
၀တၱဳ
(၁) မနီးတဲ႕ဘ၀ခရီး
(၂) ရဲေဘာ္ႏွင႕္ ေမာင္ၾကီးႏွမ
ၾကီးပြားေရး
(၁) ထိပ္ဆုံးသုိ႕
(၂) လူတစ္လုံး
ဖူးခ်စ္က သင္တို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္
ဖူးခ်စ္က သင္တို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္
ေမာင္ေလးေအာင္
တိုက္ရဲ၀ံ့ျခင္း၊ ေသရဲျခင္းပဲ
ေသရဲ၀ံ့ျခင္း၊ ျမင့္ျမတ္ျခင္းပဲ
တိုက္ရဲေသရဲ၊ ရဲရင့္စြဲသည္
ရဲေဘာ္၏ႏွလံုးသား အနီေရာင္။
နီေသာႏွလံုးသား၊ ေမတၱာပြား၍
သင္လူသားတို႔ကို ခ်စ္ခဲ့သည္။
နီေမာင္းဆြတ္ဆြတ္၊ ရင္သည္းပြတ္မွ
သင္လြတ္လပ္ျခင္းကို ခ်စ္ခဲ့သည္။
လြတ္လပ္ေရးအတြက္
ေသြးကိုပူေဇာ္၊ တိုက္ေသေပ်ာ္သည္
ရဲေဘာ္အသက္ စြန္႔ခဲ့သတည္း။
ဖူးခ်စ္ …
ျပည္သစ္ရည္စူး၊ ႏွလံုးဦးမွာ
ေသြးလူးလိမ္းက်ံ၊ စေတးခံသည္
ေတာ္လွန္ခဲ့ေသာ ပန္းတပြင့္။
ပန္းနီတပြင့္၊ ေျမမွာသင့္လည္း
ေမႊးရင့္ထံုဆဲ ၾကိဳင္ဆဲ လႈိင္ဆဲပါတကား။
အမိေျမကို
ေျခက်ဴးမခံ၊ အံုၾကြလွန္သည္
ခ်က္ျပည္သစ္၏ ၾကယ္နီ။
ဘီယာတျမံဳ႕
ေပါင္မုန္႕တဖဲ့၊ မလွယ္ခဲ့ဘူး
ေသြးနဲ႔လဲတဲ့သူရဲေကာင္း။
ခ်က္ျပည္သူတို႔
ေတြးယူေစ့စစ္၊ အားအင္သစ္ေလာ့
ဖူးခ်စ္က သင္တို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္။
သူ႔ကိုခ်စ္ရင္
ျပည္သစ္ပန္းဖူး၊ နီနီဦးကို
ဖူးခ်စ္ဂူမွာ၊ ရဲရဲပြင့္လိုက္စမ္းသာ …။
ေမာင္ေလးေအာင္ (မိုးေ၀ မဂၢဇင္း - ၁၉၆၈)
ေမာင္ေလးေအာင္
တိုက္ရဲ၀ံ့ျခင္း၊ ေသရဲျခင္းပဲ
ေသရဲ၀ံ့ျခင္း၊ ျမင့္ျမတ္ျခင္းပဲ
တိုက္ရဲေသရဲ၊ ရဲရင့္စြဲသည္
ရဲေဘာ္၏ႏွလံုးသား အနီေရာင္။
နီေသာႏွလံုးသား၊ ေမတၱာပြား၍
သင္လူသားတို႔ကို ခ်စ္ခဲ့သည္။
နီေမာင္းဆြတ္ဆြတ္၊ ရင္သည္းပြတ္မွ
သင္လြတ္လပ္ျခင္းကို ခ်စ္ခဲ့သည္။
လြတ္လပ္ေရးအတြက္
ေသြးကိုပူေဇာ္၊ တိုက္ေသေပ်ာ္သည္
ရဲေဘာ္အသက္ စြန္႔ခဲ့သတည္း။
ဖူးခ်စ္ …
ျပည္သစ္ရည္စူး၊ ႏွလံုးဦးမွာ
ေသြးလူးလိမ္းက်ံ၊ စေတးခံသည္
ေတာ္လွန္ခဲ့ေသာ ပန္းတပြင့္။
ပန္းနီတပြင့္၊ ေျမမွာသင့္လည္း
ေမႊးရင့္ထံုဆဲ ၾကိဳင္ဆဲ လႈိင္ဆဲပါတကား။
အမိေျမကို
ေျခက်ဴးမခံ၊ အံုၾကြလွန္သည္
ခ်က္ျပည္သစ္၏ ၾကယ္နီ။
ဘီယာတျမံဳ႕
ေပါင္မုန္႕တဖဲ့၊ မလွယ္ခဲ့ဘူး
ေသြးနဲ႔လဲတဲ့သူရဲေကာင္း။
ခ်က္ျပည္သူတို႔
ေတြးယူေစ့စစ္၊ အားအင္သစ္ေလာ့
ဖူးခ်စ္က သင္တို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္။
သူ႔ကိုခ်စ္ရင္
ျပည္သစ္ပန္းဖူး၊ နီနီဦးကို
ဖူးခ်စ္ဂူမွာ၊ ရဲရဲပြင့္လိုက္စမ္းသာ …။
ေမာင္ေလးေအာင္ (မိုးေ၀ မဂၢဇင္း - ၁၉၆၈)
ႏွစ္သစ္မွာ အေမႏွင့္ စကားေျပာျခင္း
တႏွစ္ေဟာင္းလို ့
အသစ္ေျပာင္းေတာ့မယ္
သားတို ့မွာ
အသက္တႏွစ္သာ ပိုႀကီး
အေမ့ရဲ ့ ဒုကၡမီးကို
မၿငိမ္းသတ္ေပးႏိုင္ေသးတာ
ခြင့္လႊတ္ပါ အေမ ။
ႏွစ္သစ္ကို
ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြနဲ ့ခ်ည္ေႏွာင္ထား
မိုးတြင္းဖားေတြလို သံစံုေအာ္ျမည္ၾက
အဲဒီ ေအာ္သံေတြနဲ ့ ေက်နပ္
ဒီလိုပဲ ေနတတ္ခဲ့ၾကတာ
၀မ္းနည္းစရာမဟုတ္လား အေမ ။
ပေယာဂ ကုဆရာတေယာက္ရဲ ့
တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္သံလိုမ်ိဳး
အျမွဳပ္ထြက္မတတ္ စကားသံစည္ေ၀ၾက
အံ့ဖြယ္လိလိ
အင္တာနက္နဲ ့ယူဂ်ီ လုပ္ၾက
အတြင္းမွာေတာ့
တေယာက္ ၿပီး တေယာက္
အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲေရာက္ကုန္ၿပီ
မငိုပါနဲ ့ အေမ ။
ႏွစ္ကသာ သစ္လာတာပါ
အေတြးအေခၚ အက်င့္စရိုက္
အလိုက္အထိုက္ ေမ်ာပါမႈေတြ
ေျပာစရာစကား ရွားပါးလြန္းတယ္
အသစ္ထဲမွာ အသစ္ရွာရ
ေမာလြန္းလွတယ္ အေမ ။
သားတို ့မွာေတာ့
နာက်ည္းစိတ္ေတြနဲ ့သာ
တိုက္ပြဲကို အရွိန္အဟုန္ျမွင့္လို ့
ႏွစ္သစ္ထဲ တိုး၀င္ခဲ့ၾကေပါ့ အေမ ။
၂၀၀၉ ၁၂ ၃၁
အသစ္ေျပာင္းေတာ့မယ္
သားတို ့မွာ
အသက္တႏွစ္သာ ပိုႀကီး
အေမ့ရဲ ့ ဒုကၡမီးကို
မၿငိမ္းသတ္ေပးႏိုင္ေသးတာ
ခြင့္လႊတ္ပါ အေမ ။
ႏွစ္သစ္ကို
ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵေတြနဲ ့ခ်ည္ေႏွာင္ထား
မိုးတြင္းဖားေတြလို သံစံုေအာ္ျမည္ၾက
အဲဒီ ေအာ္သံေတြနဲ ့ ေက်နပ္
ဒီလိုပဲ ေနတတ္ခဲ့ၾကတာ
၀မ္းနည္းစရာမဟုတ္လား အေမ ။
ပေယာဂ ကုဆရာတေယာက္ရဲ ့
တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္သံလိုမ်ိဳး
အျမွဳပ္ထြက္မတတ္ စကားသံစည္ေ၀ၾက
အံ့ဖြယ္လိလိ
အင္တာနက္နဲ ့ယူဂ်ီ လုပ္ၾက
အတြင္းမွာေတာ့
တေယာက္ ၿပီး တေယာက္
အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲေရာက္ကုန္ၿပီ
မငိုပါနဲ ့ အေမ ။
ႏွစ္ကသာ သစ္လာတာပါ
အေတြးအေခၚ အက်င့္စရိုက္
အလိုက္အထိုက္ ေမ်ာပါမႈေတြ
ေျပာစရာစကား ရွားပါးလြန္းတယ္
အသစ္ထဲမွာ အသစ္ရွာရ
ေမာလြန္းလွတယ္ အေမ ။
သားတို ့မွာေတာ့
နာက်ည္းစိတ္ေတြနဲ ့သာ
တိုက္ပြဲကို အရွိန္အဟုန္ျမွင့္လို ့
ႏွစ္သစ္ထဲ တိုး၀င္ခဲ့ၾကေပါ့ အေမ ။
၂၀၀၉ ၁၂ ၃၁
Subscribe to:
Posts (Atom)